Zbigniew Boniek pochwalił się żoną, Wiesławą


Boniek Zbigniew i WieslawaNa sobotniej gali tygodnika „Piłka Nożna” pojawiło się wielu sportowców, celebrytów i osób z branży. Wśród nich nie mogło zabraknąć Zbigniewa Bońka, obecnego prezesa Polskiego Związku Piłki Nożnej. Na uroczystości nie pojawił się jednak sam. Towarzyszyła mu ukochana żona, Wiesława. Niewiele osób wie, że ich małżeństwo trwa już prawie 40 lat! To niezwykle rzadko spotykane w polskim show-biznesie.

Jakby tego było mało, para wciąż jest w sobie zakochana jak na początku znajomości.

Pochodzący z Bydgoszczy legendarny piłkarz i trener może być dumny ze swojej rodziny. Z żoną doczekali się dwóch córek, Kamili i Karoliny, oraz syna Tomasza. Opieką nad dziećmi dzielili się po równo, mimo że sportowiec ze względu na pracę miał mniej czasu. Gdy cała trójka dorosła, dostała w prezencie domy.

Uważam, że swoje dzieci wychowałem dobrze, żadne z nich nie ma teraz problemów. Ale wiem też, że im bardziej ludzie są zamożni, tym większe mają problemy, bo za mało znają swoje dzieci – wyznał Boniek w jednym z wywiadów.

Niestety, pociechy piłkarza nie mieszkają na co dzień w Polsce. Tomasz, z zawodu ekonomista, pracuje w Londynie, natomiast Kamila i Karolina wyjechały do Rzymu. Co ciekawe, Zbigniew namawiał swego czasu młodszą córkę na występ w… „Tańcu z gwiazdami”.

Są bardzo dzielnymi, pracowitymi osobami. Młodszą, Kamilę, namawiałem ostatnio na “Taniec z gwiazdami”. Świetnie tańczy, ale nie jest przyzwyczajona do krytyki. A wiadomo, że w Polsce bez tego się nie obejdzie. Chyba jednak się nie zdecydujemy, bo mi szkoda córki – zdradził.

Zapytany o przepis na udany związek, odparł, że jeśli ma w domu wszystko, nie musi szukać niczego poza nim.

Dogadujemy się znakomicie, chociaż mamy zupełnie inne hobby. Jestem przekonany, że dzisiaj tak samo się lubimy i kochamy, jak wtedy – na samym początku w liceum w Bydgoszczy – powiedział.
źródło: gwiazdy.wp.pl

Biografia Zbigniewa

Zbigniew Kazimierz Boniek (ur. 3 marca 1956 w Bydgoszczy) – polski piłkarz, trener, działacz sportowy i biznesmen. Były selekcjoner reprezentacji Polski w piłce nożnej. Od 26 października 2012 prezes Polskiego Związku Piłki Nożnej.

Jeden z najwybitniejszych polskich piłkarzy w historii. Należy do grona stu najlepszych piłkarzy w historii światowej piłki nożnej według FIFA. Uczestnik 3. turniejów finałowych mistrzostw świata – Argentyna 1978, Hiszpania 1982 (3. miejsce), Meksyk 1986 (łącznie 16 meczów i 6 goli). Zdobywca m.in. Pucharu Europy (1985), Pucharu Zdobywców Pucharów (1984) i Superpucharu Europy {1984). Zdobywca III. miejsca w Plebiscycie Złotej Piłki w 1982 roku.

Piłkarz 50 i 60-lecia Tygodnika Piłka Nożna[1].

Wybitny Reprezentant Polski oraz były kapitan reprezentacji Polski.

W swojej karierze reprezentował barwy Zawiszy Bydgoszcz, Widzewa Łódź, Juventusu oraz AS Romy.

Kariera klubowa
Jest wychowankiem Zawiszy Bydgoszcz, w którym grał od 1968[2]. W 1975 roku trafił do Widzewa Łódź[3][4], w którym zadebiutował 16 sierpnia 1975[4][5]. Z tym klubem dwukrotnie zdobył Mistrzostwo Polski (1981, 1982). W łódzkim klubie rozegrał 172 ligowe mecze, strzelając 50 bramek[6].

Przed Mistrzostwami Świata w 1982 r., w ostatnim dniu okienka transferowego (30 kwietnia 1982) podpisał kontrakt z Juventusem Turyn[7]. Polski zawodnik obok Paolo Rossiego i Michela Platiniego był jednym z filarów zespołu. W latach 1984–1985 zdobył z tym klubem wszystkie najważniejsze międzynarodowe trofea, na czele z Pucharem Europy i Pucharem Zdobywców Pucharów[8]. Był nazywany „Pięknością nocy”, gdyż najlepsze występy notował w meczach rozgrywanych przy sztucznym oświetleniu[6].

W barwach Juventusu uczestniczył w spotkaniu finałowym Pucharu Europy w 1985 na Heysel w Brukseli, gdzie przed spotkaniem doszło do zamieszek, w wyniku których śmierć poniosło 39 kibiców[7] (następnego dnia, grając w Tiranie, strzelił zwycięską bramkę dla reprezentacji Polski w meczu z Albanią w eliminacjach mistrzostw świata 1986). W lipcu 1985 za 3 miliardy lirów przeszedł do AS Roma[9][10] . Z klubem tym w 1986 roku zdobył Puchar Włoch. Właśnie tam w 1988 roku zakończył karierę piłkarską[4][11].

Reprezentacja narodowa
W reprezentacji Polski zadebiutował w wieku 20 lat, 24 marca 1976 roku, w meczu przeciwko reprezentacji Argentyny, jeszcze pod wodzą Kazimierza Górskiego[12]. Na stałe zadomowił się w kadrze Jacka Gmocha w trakcie Mistrzostw Świata w Argentynie w 1978 r., gdzie popisał się zwłaszcza strzeleniem dwóch bramek w meczu z Meksykiem. Mimo tego Polacy odpadli jednak z turnieju po drugiej rundzie.

W 1980 r. był zamieszany w tzw. Aferę na Okęciu i w konsekwencji zawieszony w prawach reprezentanta. Szybko jednak wrócił do kadry i odegrał czołową rolę w występie polskiej reprezentacji na Mistrzostwach Świata w Hiszpanii w 1982 r. W pamięci kibiców szczególnie zapamiętany dzięki hat-trickowi w Barcelonie w spotkaniu z reprezentacją Belgii. W meczu przeciwko Związkowi Radzieckiemu obejrzał drugą żółtą kartkę na tym turnieju, przez co zmuszony był pauzować w meczu półfinałowym przeciwko Włochom, przegranym przez Polskę 0:2. Do składu wrócił na mecz o trzecie miejsce z Francją wygranym przez Polskę 3:2. Na Mistrzostwa Świata w Meksyku w 1986 r. pojechał jako kapitan reprezentacji Polski. Reprezentacja odpadła w 1/8 finału po porażce z Brazylią 0:4. Na trzech turniejach finałowych Mistrzostw Świata (1978, 1982, 1986) rozegrał 16 spotkań, strzelając 6 goli.

Znakomite występy podczas Mistrzostw Świata oraz w Juventusie zaowocowały trzecim miejscem w plebiscycie czasopisma France Football na najlepszego piłkarza Europy 1982 (jako drugi Polak w historii – po Kazimierzu Deynie). Wcześniej wybrany został do drużyny gwiazd mistrzostw świata. Także w 1982 roku, jako jedyny obok Wacława Kuchara piłkarz w historii, został najlepszym sportowcem Polski w plebiscycie „Przeglądu Sportowego”, dwukrotnie w 1978 r. i 1982 r. został najlepszym piłkarzem roku w Polsce w plebiscycie „Piłki Nożnej”. W 1976 r. został wybrany piłkarskim odkryciem roku w Polsce w plebiscycie „Piłki Nożnej”.

Ostatni występ reprezentacyjny Zbigniewa Bońka miał miejsce 23 marca 1988 roku w meczu z Irlandią Północną. W reprezentacji rozegrał łącznie 80 meczów i zdobył 24 bramki[6]. Jest członkiem Klubu Wybitnego Reprezentanta.

W 1979 roku wybrany do drużyny „Reszty Świata” na mecz z mistrzem świata, Argentyną, wygranym przez drużynę gwiazd 2:1. W drużynie „Reszty Świata” wystąpił także w meczu z Francją w 1986 r., podczas pożegnalnego występu Michela Platiniego[6].

Życie prywatne
Jest synem byłego piłkarza Zawiszy i Polonii Bydgoszcz Józefa Bońka. Zbigniew Boniek mieszka na stałe w Rzymie. Ma żonę Wiesławę, romanistkę, dwie córki, Karolinę i Kamilę oraz syna, Tomasza[17]. Mężem córki Karoliny jest były włoski tenisista, Vincenzo Santopadre[18]. Mają syna Mateo (ur. 2004)[19].

Statystyka
24 bramki strzelone w reprezentacji narodowej
21 spotkań, w których strzelał bramki
80 występów w reprezentacji narodowej
źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

(Odwiedzono 1 473 razy, 1 wizyt dzisiaj)