Grażyna Szapołowska wyjawiła kulisy rozwodu z Potoroczynem


Grazyna SzapolowskaGrażyna Szapołowska (62 l.) opowiedziała o powodach rozstania z trzecim mężem.
Aktorka od kilku lat jest szczęśliwa u boku Eryka Stępniewskiego, z którym często bywa na imprezach branżowych.

Być może niewiele osób wie, że gwiazda ma za sobą już trzy rozwody.

W 1993 roku wyszła za mąż za dyplomatę Pawła Potoroczyna, który był jej trzecim mężem.

Mężczyzna oświadczył się Szapołowskiej już drugiego dnia znajomości. Niestety, ich małżeństwo przetrwało jedynie siedem lat.

Teraz aktorka postanowiła opowiedzieć o kulisach rozstania z Potoroczynem.

Okazuje się, że po sześciu latach małżeństwa w ich związku zaczęło się poważnie psuć, a czarę goryczy przelała wypowiedź męża, którą skierował do Sylvestra Stallone podczas jednej z imprez w Stanach Zjednoczonych.

“Mój mąż powiedział: ‘Panie Stallone, mam niezwykły szacunek dla pana, jestem w panu zakochany, ale nie tylko ja – cała Polska, bo dzięki panu narodziła się u nas Solidarność’.

I ja w tym momencie wiedziałam, że się rozwiodę” – cytuje jej słowa “Fakt”, które wypowiedziała podczas promocji książki Łukasza Maciejewskiego “Aktorki. Portrety”.
źródło: pomponik.pl

Biografia Grażyny

Grażyna Szapołowska (ur. 19 września 1953 w Bydgoszczy) – polska aktorka filmowa, teatralna i telewizyjna, w latach 1977–1984 i 2004–2011 aktorka Teatru Narodowego w Warszawie.

Po maturze przez dwa lata grała we Wrocławskim Teatrze Pantomimy, w 1977 ukończyła warszawską PWST, w latach 1977-1984 występowała w stołecznym Teatrze Narodowym (m.in. rola księżniczki w Śnie srebrnym Salomei Juliusza Słowackiego).

Jeszcze w czasie studiów grywała epizodyczne role w serialach telewizyjnych (m.in. w Czterdziestolatku i w Lalce). Jej debiutem na wielkim ekranie była rola Jagody w polsko-jugosłowiańskim dramacie psychologicznym Zapach ziemi (1977). Wybitną i odważną rolę lesbijki Livii (u boku nagrodzonej w Cannes Jadwigi Jankowskiej-Cieślak) zagrała w 1982 w węgierskim filmie Egymásra nézve (Inne spojrzenie). W tym samym roku zagrała obok Jana Nowickiego w Wielkim Szu. Przełom w jej karierze nastąpił jednak w 1983, wraz z występem w popularnej komedii muzycznej Lata dwudzieste… lata trzydzieste… Janusza Rzeszewskiego.

W latach 80. ograniczyła występy w teatrze i skupiła się na pracy w filmie. Współpracowała wówczas z Krzysztofem Kieślowskim, co zaowocowało rolami w Bez końca (1984) oraz Krótkim filmie o miłości (1988). Za kreację w tym ostatnim filmie otrzymała nagrodę Srebrnego Hugo na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Chicago, została też laureatką nagrody za najlepszą rolę kobiecą na 13. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni.

W latach 90. Grażyna Szapołowska stworzyła ważne kreacje m.in. jako matka w Kronikach domowych Leszka Wosiewicza (1997) oraz Telimena w ekranizacji Pana Tadeusza Adama Mickiewicza, w reżyserii Andrzeja Wajdy (1999). Rola Telimeny została nagrodzona Polską Nagrodą Filmową – Orłem za najlepszą rolę kobiecą w 2000.

W 1997 podczas Festiwalu Gwiazd w Międzyzdrojach odcisnęła dłoń na Promenadzie Gwiazd. W 2003 została uhonorowana umieszczeniem tablicy z odlewem podpisu w Alei Gwiazd na Rynku Staromiejskim w Toruniu, przed Dworem Artusa.

Aktorka występowała także za granicą, głównie w filmach węgierskich, włoskich i niemieckich. Grażyna Szapołowska występowała również na scenie jako interpretatorka piosenki aktorskiej. W 2005 wydała zbiór opowiadań pt. Pocałunki. W 2008 wzięła udział w III edycji programu telewizyjnego Jak oni śpiewają. W 2011 aktorka zasiadła w jury programu TVP2 Bitwa na głosy. W kwietniu 2011 Grażyna Szapołowska została zwolniona dyscyplinarnie z Teatru Narodowego w Warszawie przez Jana Englerta, po tym jak nie stawiła się na spektakl z powodu udziału w nagraniu telewizyjnym[1].

Wybrana filmografia
1974: Telefon (film z cyklu Najważniejszy dzień życia) jako studentka Wrońska
1975-1976: Czterdziestolatek (serial tv) w odcinku 12 jako inżynier Nowowiejska i w odcinku 15
1977: Lalka (serial telewizyjny) w odcinku “Damy i kobiety” jako kobieta na koncercie Molinariego (gościnnie)
1977-1978: Parada oszustów (cykl filmowy) jako Gizena Vickenholle, jako narzeczona i wspólniczka Trzpila, jako Doris Whitestone
1977: Zapach ziemi (“Miris zemlje”, prod. Polska-Jugosławia) jako Jagoda
1978: Osiemdziesięciu huzarów (“80 huszar”, prod. Węgry) jako Pola
1978: Wielki podryw (w noweli tytułowej) jako Mariola, znajoma Mundiego
1979-1981: Najdłuższa wojna nowoczesnej Europy (serial tv) jako Katarzyna Rymkiewicz potem Frankowska, żona Józefa
1979: Hotel klasy lux jako znajoma Wojtana
1980: Grzeszny żywot Franciszka Buły dwie role: jako matka Kariny i dorosła Karina
1980: Przed odlotem jako inżynier Ewa Wojtowicz
1981: 07 zgłoś się jako prostytutka Lidia Dorecka w odc. 14 (“Hieny”)
1981: Wielka majówka jako panienka w “Victorii”
1982: Inne spojrzenie (“Egymasra nezve”, prod. Węgry) jako Lívia Horváth
1982: Wielki Szu jako żona Wielkiego Szu
1982: Bluszcz jako Ewa, przyjaciółka Kingi
1983: Fort 13 jako żona
1983: Lata dwudzieste… lata trzydzieste… jako Liza
1984: Płatki, kwiaty, wieńce (“Szirmok, virágok, koszoruk”, prod. Węgry) jako żona Ferenca
1984: Bez końca jako Urszula Zyro
1984: Przyspieszenie jako aktorka Grażyna/Script girl
1984: W starym dworku, czyli niepodległość trójkątów jako Aneta Wasiewicz-Nevermore
1985: Z wizytą u Van Gogha (“Besuch bei Van Gogh”, prod. NRD) jako Marie Grafenstein
1985: Medium jako nauczycielka Luiza Skubiejska
1985: Nadzór jako wychowawczyni Kinga Peltz
1985: Przez dotyk w Kronika wypadków[2][3]
1986: Magnat jako Marisca
1986: Komediantka jako Nicoletta
1986: Biała wizytówka jako Marisca
1986: Cudowne dziecko jako matka Michała
1987: Komediantka jako aktorka “Nicoleta” Śmiłowska
1987: Zagon (prod. ZSRR, Syria) jako Clare Ridgeway
1987: Pierwsze spotkanie – ostatnie spotkanie (“Pierwaja wstriecza, posliednaja wstriecza”, prod. ZSRR) jako piosenkarka kabaretowa
1987: Tabu jako matka
1988: Krótki film o miłości jako Magda
1988: Pomiędzy wilki jako Denis, partnerka Leguta
1988: Hanussen jako Valery de la Meer
1989: Opowieść o “Dziadach” Adama Mickiewicza. Lawa jako Anioł
1990: Seszele jako pani Grażyna
1990: La Condanna jako Monica
1991: Żegnaj, cudzoziemko (Lebewohl, Fremde) jako Karin
1992: Piękna nieznajoma (Prekrasnaya neznakomka) jako nieznajoma
1993: Plac Hiszpański (Piazza di Spagna) jako Armida De Tolle
1993: Abissinia jako Francesca
1997: Kroniki domowe jako matka
1997: Brat naszego Boga jako Helena Modrzejewska
1999: Pan Tadeusz jako Telimena
1999-2005: Lokatorzy jako Marta Wójcicka (2003)
1999: Siedlisko jako aktorka
2000: Ostatnie kwadry jako matka
2005: Ewa paliła Camele jako Ewa Braun
2005: Karol. Człowiek, który został papieżem jako Brigitte Frank
2006: Kochaj mnie, kochaj! jako Danuta
2006: Tylko mnie kochaj jako matka Julii
2007: Ryś jako sprzątaczka
2008: Nie kłam, kochanie jako matka Marcina
2009: Zamiana jako Mama Luśki
2010: Różyczka jako Roma
2010: Trick jako Markiewiczowa
2011: Polnische Ostern jako Irena Blaszczykowski
2011: 1920 Bitwa warszawska jako Korwin-Piotrowska
2011: Pokaż kotku, co masz w środku jako Zofia
2011: Układ warszawski jako Róża Jackowska, narzeczona Antoniego Rylskiego “Łapy”
2011-2012: Rezydencja jako Urszula Podhorecka
2013: Biegnij chłopcze, biegnij (Lauf Junge, lauf) jako pani Staniak

Spektakle Teatru Telewizji (wybrane)
2008: Pozory mylą (reż. Janusz Majewski) jako Arabella Lazenby
2004: Hamlet (reż. Łukasz Barczyk) jako Gertruda
2002: Noc czerwcowa (reż. Andrzej Wajda) jako Ewelina
2000: Ostatnie kwadry (reż. Jan Englert) jako matka
1999: Spór (reż. Marcin Ziębiński) jako Erminia
1998: Edith i Marlene (reż. Márta Mészáros) jako Marlene Dietrich
1998: Disneyland (reż. Filip Zylber) jako Helena

Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (2003)[4]
Złoty Medal Zasłużony Kulturze Gloria Artis (2005)

Nagrody filmowe
2011: Nagroda “Złota Kaczka” za rolę w filmie “Magnat w kategorii: najlepsza amantka w historii kina polskiego.
2000: Nagroda “Złota Kaczka” w kategorii: najlepsza polska aktorka; za rok 1999.
2000: Polskie Nagrody Filmowe “Orły” w kategorii: najlepsza główna rola kobieca; za rok 1999.
2000: tytuł “Najsławniejszego Polaka 1999” przyznany w plebiscycie słuchaczy Polskiego Radia.
1999: Polskie Nagrody Filmowe “Orły” (nominacja) w kategorii: najlepsza rola kobieca; za rok 1998
1997: Odcisk dłoń na Promenadzie Gwiazd w Międzyzdrojach.
1992: Nagroda im. Ennio de Flaiano.
1989: Nagroda “Srebrny Hugo”przyznana w Chicago.
1989: Nagroda “Złota Kaczka” w kategorii: najlepsza polska aktorka; za rok 1988.
1988: Najlepsza główna rola kobieca na FPFF Gdynia.
1987: Nagroda “Złoty Ekran”za rolę w filmie “Przez dotyk”.
1986: Nagroda “Gwiazdy Filmowego Sezonu” przyznany na XVI LLF w Łagowie.
1986: Nagroda dla najlepszej aktorki festiwalu KSF “Młodzi i Film” w Koszalinie.
1986: Nagroda “Złota Kaczka” w kategorii: najlepsza polska aktorka; za rok 1985.
1985: Nagroda “Gwiazdy Filmowego Sezonu” przyznany na XV LLF w Łagowie.
1985: Nagroda “Złota Kaczka” w kategorii: najlepsza polska aktorka; za rok 1984.

Rodzina
Kilkakrotnie wychodziła za mąż, a jej życiowymi partnerami byli: Marek Lewandowski, Andrzej Jungowski, Paweł Potoroczyn, a obecnie – Eryk Stępniewski.
Jest mamą aktorki i reżyserki Katarzyny Jungowskiej[5].
źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

Biografia Pawła

Paweł Potoroczyn (ur. 26 sierpnia 1961 w Warszawie) – polski menedżer kultury, dziennikarz, publicysta, przedsiębiorca, dyplomata; od 2008 dyrektor Instytutu Adama Mickiewicza.

Ukończył studia na Wydziale Filozofii i Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego. W 1981 założył, a następnie do 1987 kierował jako redaktor naczelny drugoobiegowym wydawnictwem Studencka Oficyna Literatów i Dysydentów SOLID. W latach 1988–1994 był właścicielem grupy firm “Zebra”. W latach 1991–1992 pełnił funkcję prezesa zarządu Polskiej Agencji Informacyjnej S.A., a następnie do 1993 stał na czele spółki wydającej miesięcznik Film.

Od 1995 pracował w Konsulacie Generalnym RP w Los Angeles jako konsul ds. kultury. Prowadził działania na rzecz przyznania Andrzejowi Wajdzie honorowego Oscara[1]. W 2000 objął funkcję dyrektora Instytutu Kultury Polskiej w Nowym Jorku, a pięć lat później analogiczne stanowisko w Londynie. Był pomysłodawcą m. in. wspólnego koncertu Adama Makowicza i Leszka Możdżera w Carnegie Hall w 2004, płyty Habakuka pt. A ty siej z piosenkami Jacka Kaczmarskiego, producentem płyty Passagalia EMI 2007 zespołu The Poise Rite oraz występu tej grupy na festiwalu Glastonbury[2] (warto zaznaczyć, że The Poise Rite to pierwszy polski zespół w historii Glastonbury Festival, który tam wystąpił otwierając drzwi innym polskim zespołom na rynek brytyjski).

2 czerwca 2008 otrzymał nominację na dyrektora Instytutu Adama Mickiewicza.

Publikował w czasopismach polskich i zagranicznych. W 2014 roku został nominowany do Nagrody Literackiej Nike[3] za debiutancką powieść Ludzka rzecz (Wydawnictwo W.A.B., Warszawa 2013)[4]. Jest członkiem założycielem Lincoln Center Global Exchange w Nowym Jorku.

Życie prywatne
Był mężem Grażyny Szapołowskiej[2].
źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

(Odwiedzono 724 razy, 1 wizyt dzisiaj)