Władimir Putin i Alina Kabajewa wzięli ślub?

putin-kabajewaOd kilku lat krążą plotki na temat romansu prezydenta Federacji Rosyjskiej Władimira Putina z 30-letnią Alina Kabajewą. Pierwsze doniesienia pojawiły się już w 2008 roku, zostały jednak szybko zdementowane, a gazeta, które je opublikowała zamknięta… Była gimnastyczka artystyczna zrobiła od tego czasu karierę polityczną i zasiada w Dumie Państwowej. Doprowadziła też najprawdopodobniej do rozwodu prezydenta Rosji z jego żoną Ludmiłą.

Olimpiada w Soczi jest doskonałą okazją do oficjalnego potwierdzenia związku i to właśnie podobno doradzili Putinowi jego specjaliści od wizerunku. Kabajewa została jedną z prezenterek telewizyjnych, które relacjonują igrzyska w rosyjskiej telewizji. Podczas jednego z programów dziennikarze dostrzegli obrączkę na jej palcu. Alina nie jest oficjalnie mężatką, a nawet nie ma żadnego partnera. Natychmiast pojawiły się więc spekulacje, że Putin ożenił się z młodszą o 31 lat kochanką.

Wcześniej dał jej podobno w prezencie zaręczynowym moskiewski Hotel Ukraina – “nieco” większą wersję naszego Pałacu Kultury.

Plotki o ślubie mogą okazać się prawdziwe, gdyż w zeszłym tygodniu Putin pojawił się na rozmowach z ministrem obrony Egiptu również z obrączką na palcu. Kreml natychmiast ogłosił, że prezydent nie ożenił się z Kabajewą, ale… nadal nosi pierścionek po pierwszym małżeństwie.

Doniesienia potwierdził znany rosyjski opozycjonista, Aleksiej Nawalny:

Powiedziano mi, że Putin i Kabajewa biorą ślub dzisiaj w Świętojezierskim Wałdajskim Monastyrze Iwerskiej Ikony Matki Bożej.
źródło: pudelek.pl

Biografia Władimira

Władimir Władimirowicz Putin, ros. Владимир Владимирович Путин; [vɫɐˈdʲimʲɪr vɫɐˈdʲimʲɪrəvʲɪtɕ ˈputʲɪn] i (ur. 7 października 1952 w Leningradzie, ob. Petersburg)[1] – rosyjski prawnik, działacz państwowy i polityk; funkcjonariusz KGB (1975–1990), pracownik administracji Petersburga (1990–1996), urzędnik administracji prezydenta Rosji Borysa Jelcyna (1996–1998), szef FSB (1998–1999), premier Rosji od 8 sierpnia 1999 do 7 maja 2000, pełniący obowiązki prezydenta Rosji po rezygnacji Jelcyna 31 grudnia 1999; 26 marca 2000 wybrany na prezydenta Rosji, 14 marca 2004 ponownie wybrany na to stanowisko. Urząd prezydenta pełnił do 7 maja 2008, bowiem 8 maja 2008 roku objął urząd premiera. 4 marca 2012 roku został ponownie wybrany na prezydenta Federacji Rosyjskiej. 7 maja 2012 został zaprzysiężony i tym samym objął urząd prezydenta[2][3].
Rodzina Putina posiada sięgające daleko wstecz tradycje “związków z władzą” w Rosji. Dziadek Władimira Putina był kucharzem Rasputina i Lenina, a później szefem kuchni w jednej z willi Stalina[4].
Władimir Putin urodził się 7 października 1952 w Leningradzie. Był drugim dzieckiem Marii i Władimira Putinów[5]. Ich pierwsze dziecko – 2-letni Wiktor – zmarł w 1941 roku, a przyczyną było prawdopodobnie niedożywienie i brak lekarstw[5]. Chociaż mały Wołodia wychowywał się wśród lumpenproletariatu, to był rozpieszczany[5]. W książce “Putin. Człowiek bez twarzy autorka Masha Gessen twierdzi, że w szkole podstawowej jako jedyny miał zegarek[5]. Nauczyciele Putinowi nie wróżyli wielkiej kariery. Uważali, że w najlepszym wypadku będzie pracował w bezpiece, choć byli tacy co nie wykluczali, że Wołodia stoczy się na drogę przestępstwa[5].
W 1975 ukończył studia na Wydziale Prawa Państwowego Uniwersytetu w Leningradzie. W czasie studiów został członkiem Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego, pozostając w niej aż do czasu zakazania jej działalności i rozwiązania w 1991. Już na studiach został dostrzeżony przez agentów KGB jako kandydat do służby[5].
Po ukończeniu studiów rozpoczął pracę w KGB jako oficer operacyjny. W latach 1985–1990 służył na terytorium Niemieckiej Republiki Demokratycznej (oficjalnie pracował jako dyplomata), gdzie miał zajmować się werbowaniem tajnych współpracowników[6] i inwigilacją wschodnioniemieckiego środowiska naukowego[potrzebne źródło].
W 1990 powrócił do ZSRR i objął stanowisko doradcy rektora w Leningradzkim Uniwersytecie Państwowym do spraw zagranicznych. W tym samym roku rozpoczął współpracę z przewodniczącym Rady Miejskiej Leningradu Anatolijem Sobczakiem. Po wyborze Sobczaka na stanowisko mera Leningradu (przemianowanego na Petersburg) Putin objął stanowisko przewodniczącego Komitetu Spraw Zagranicznych w urzędzie mera miasta. 20 sierpnia 1991, w trakcie trwania puczu moskiewskiego Putin wystąpił ze służby w KGB. W latach 1992–1996 pełnił funkcję zastępcy mera Petersburga, odpowiedzialnego za kontakty międzynarodowe i inwestycje zagraniczne[5]. Dzięki swojej pozycji miał możliwość nawiązania licznych kontaktów najwyższych osób w państwie[5].
W sierpniu 1996 został powołany do pracy w administracji Prezydenta Rosji Borysa Jelcyna. Inicjatorem ściągnięcia Putina do Moskwy był ówczesny szef administracji prezydenta Anatolij Czubajs. Putin objął stanowisko zastępcy szefa administracji nieruchomościami prezydenta, a w 1997 zastępcy szefa administracji prezydenta i szefa Głównego Zarządu Kontroli. Od maja do lipca 1998 był pierwszym zastępcą szefa administracji prezydenta. Od lipca 1998 do sierpnia 1999 był szefem Federalnej Służby Bezpieczeństwa (sukcesorki KGB). Od marca 1999 był jednocześnie sekretarzem Rady Bezpieczeństwa Federacji Rosyjskiej.
W ciągu kilku lat pracy w centralnej administracji Federacji Rosyjskiej szybko zdobył zaufanie najważniejszych osób w państwie. Dzięki poparciu m.in. Anatolija Czubajsa i Borisa Bieriezowskiego został w sierpniu 1999 powołany na stanowisko premiera. W Putinie upatrywano potencjalnego następcę Jelcyna na stanowisku prezydenta. Jako premier Putin wprowadził ponownie wojska rosyjskie na terytorium Czeczenii.
Od 31 grudnia 1999 roku, po rezygnacji Jelcyna ze stanowiska prezydenta, Putin pełnił obowiązki prezydenta Rosji (zgodnie z art. 92 ust. 3 Konstytucji Federacji Rosyjskiej[7]). W wyborach prezydenckich, które odbyły się 26 marca 2000 został wybrany na stanowisko głowy państwa. Uzyskał 52,9 procent głosów. W kolejnych wyborach prezydenckich, które odbyły się 14 marca 2004 zdobył 71,2 procent głosów i zwyciężył już w I turze. Największym problemem, z którym zmierzył się Putin, było osiągnięcie 50-procentowej frekwencji (wymaganej do ważności wyborów), co jednak udało się osiągnąć. 7 maja 2004 został zaprzysiężony na drugą czteroletnią kadencję na stanowisku głowy państwa.
Brał udział w wyborach do Dumy Państwowej, które odbyły się 2 grudnia 2007, jako kandydat otwierający listę wyborczą Jednej Rosji. Po wyborach nie objął jednak mandatu.
7 maja 2008 przekazał stanowisko prezydenta Dmitrijowi Miedwiediewowi. Tego samego dnia Miedwiediew przedstawił przewodniczącemu Dumy Borisowi Gryzłowowi kandydaturę Putina na stanowisko premiera. 8 maja 2008 Duma zatwierdziła kandydaturę Putina[b].

Majątek Putina
W oświadczeniu majątkowym Putin zadeklarował się, że jego dochód wynosi 5,8 mln rubli rocznie. Miały być to pieniądze pochodzące z wynagrodzenia jakie przysługuje prezydentowi Rosji[5]. Według prezydenckiej strony internetowej Putin posiada też działkę budowlaną, apartament w Moskwie i garaż. To samo źródło podaje, że jest on posiadaczem dwóch samochodów marki GAZ i jednego marki Niva[5].
W maju 2013 roku Boris Niemcow i Leonid Martyniuk wydali raport Życie niewolnika na galerach. Pałace, jachty, samochody, samoloty i inne akcesoria na temat majątku Putina[5]. Według ich obliczeń sama flota samochodów warta jest około miliarda dolarów[5]. Dziennikarze doliczyli się u Putina 11 samochodów o wartości 692 000 dolarów, 43 samolotów i 15 helikopterów[5]. Ponadto doliczono się czterech statków, tysięcy hektarów ziemi, 20 pałaców oraz wiele willi i daczy[5].
W 2007 roku rosyjski politolog Stanisław Belkowski (de) przekonywał w wywiadzie dla Die Welt, że Putin (wówczas premier) miał 37 procent udziałów Surgutneftegasu (en) i 4,5 procenta Gazpromu[5]. W roku 2007 warte one były 40 mld dolarów, w roku 2013 wycenia się je na 70 mld dolarów. Twierdzi tak Maeve McClenaghan, brytyjska dziennikarka, która od wielu lat śledzi majątek prezydenta Rosji[5].
Mimo tych niezwykłych danych, wielu ekspertów wątpi w taką wartość majątku Putina. Taka fortuna sprawiałaby, że byłby najbogatszym człowiekiem na świecie[5].
Władimir Putin zajmuje 1. miejsce na liście 50 najbogatszych polityków świata sporządzonej przez tygodnik “Angora” jako posiadacz 70 miliardów USD majątku osobistego.[8]

Prezydentura i premierostwo
Putin pod wieloma względami nie jest typowym rosyjskim przywódcą: jest stosunkowo młody, nigdy nie nadużywa alkoholu, lubi sport (od dzieciństwa ćwiczy sambo), jest praktykującym członkiem Kościoła prawosławnego (choć jego rzekome nawrócenie religijne bywa nieraz kwestionowane przez krytyków, uznających to jedynie za działanie dla zdobycia poparcia społecznego), mówi biegle po niemiecku. Był żonaty i ma dwoje dzieci.
Prezydentura Putina wywołuje wiele sprzecznych opinii. W społeczeństwie rosyjskim prezydent cieszy się niesłabnącym szerokim poparciem i znaczącą popularnością – w badaniach opinii publicznej Putin pod względem skali popularności wielokrotnie przewyższa innych rosyjskich polityków. Z drugiej strony część rosyjskich i zagranicznych obserwatorów, w tym obrońcy praw człowieka, politolodzy i dziennikarze zarzucają mu wprowadzenie w Rosji autokratycznego stylu sprawowania władzy.

Sukcesy gospodarcze
W okresie rządów Putina wyraźnie poprawiła się sytuacja gospodarcza kraju, Rosja uzyskała realne członkostwo w G8 i spłaciła większość swojego zadłużenia zagranicznego m.in. zlikwidowała zadłużenie wobec Klubu Paryskiego. W 2000 zadłużenie zagraniczne kraju stanowiło ponad 50% PKB[9] zaś w grudniu 2006 5,5% PKB[10]. Rezerwy kruszcowo-walutowe Rosji w maju 2007 przekroczyły 369 miliardów dolarów (w 1998 – 1,8 mld dolarów) zaś ponad 110 miliardów zgromadzono w Funduszu Stabilizacyjnym. Od 1999 trwa wzrost gospodarczy – Produkt Krajowy Brutto w latach 1999–2006 wzrósł o 65%. Od 2000 Rosja corocznie notuje nadwyżkę budżetową. W latach 2000–2006 bezpośrednie inwestycje zagraniczne w Rosji wyniosły 76,3 miliardów USD (w 2006 – około 30 miliardów) przy czym doszło do znacznego wzrostu poziomu inwestycji zagranicznych w Rosji. Wzrost gospodarczy, odczuwalna poprawa poziomu życia obywateli, realny wzrost pensji i emerytur, oraz odmienne od czasów Jelcyna terminowe ich wypłacanie, a także spadek poziomu bezrobocia i inflacji jest jedną z przyczyn wysokiej popularności prezydenta w społeczeństwie[11].
Wyróżnienia na arenie międzynarodowej

Rankingi polityków
Sierpień 2008. “Najbardziej wpływowy człowiek na świecie”, Vanity Fair[12]
Listopad 2009. “Trzeci najbardziej wpływowy człowiek na świecie” Forbes[13]

Odznaczenia (lista niepełna)
Order Króla Abd al-Aziza (2007, Arabia Saudyjska)
Krzyż Wielki Legii Honorowej (Grand-croix de la Légion d’honneur, 2006, Francja)
Złote Medale Kortezów Generalnych (Las Cortes Generales, Hiszpania)
Order “Altyn Kyran” (????? ????? ??????, 2004, Kazachstan)
Saksoński “Order Wdzięczności” (Dankesorden, 2009, Niemcy)
Brązowy medal “Za zasługi” Narodowej Armii Ludowej DDR (Bronzene Verdienstmedaille der Nationalen Volksarmee, 1988, (NRD)
Order Ismoli Somoni I stopnia (2007, Tadżykistan)
Order “Buyuk xizmatlari uchun” (2008, Uzbekistan)
Wielka Kollana Orderu Wyzwoliciela (2010, Wenezuela)[14]
Order H? Chí Minha (Huân chuong H? Chí Minh, 2001, Wietnam)
Order Zayeda (2007, Zjednoczone Emiraty Arabskie)
Pokojowa Nagroda Konfucjusza (2011)[15]

Kryzysy
Krytycy prezydenta szczególnie podkreślają trzy poważne kryzysy z okresu jego prezydentury: zatonięcie okrętu podwodnego “Kursk” w sierpniu 2000 oraz ataki terrorystów czeczeńskich na Teatr na Dubrowce w Moskwie w październiku 2002 i na szkołę w Biesłanie we wrześniu 2004. Wszystkie te wydarzenia okazały się tragiczne w skutkach. Krytycy Putina twierdzą, że kierowane przez niego administracja i służby specjalne miały wykazać się nieudolnością w trakcie akcji ratunkowych. Zwolennicy wskazują na fakt, że wskutek zdecydowanych reakcji siłowych spektakularne akcje terrorystyczne zostały zahamowane.

Czeczenia
Putin często jest obiektem krytyki działaczy i organizacji na rzecz praw człowieka, głównie ze względu na jego politykę względem Czeczenii. Zarzucają oni, że polityka ta doprowadziła w tamtym regionie do katastrofy humanitarnej, a prawa człowieka są tam nagminnie łamane za całkowitym przyzwoleniem najwyższych czynników państwowych (obozy filtracyjne w Czeczenii). Krytycy Putina zarzucają mu, że swoimi działaniami doprowadził do eskalacji konfliktu na niespotykaną skalę i wzrostu zagrożenia terrorystycznego w samej Rosji. Putin działania w Czeczenii tłumaczy dążeniem do zachowania integralności terytorialnej Federacji Rosyjskiej oraz walką z międzynarodowym terroryzmem islamskim zmierzającym jego zdaniem do rozbicia Rosji. Obserwatorzy jednak zwracają uwagę na fakt, iż istotne mogą być dla Rosji znajdujące się w Czeczenii złoża ropy naftowej i gazu ziemnego. Zbiegły do Wielkiej Brytanii podpułkownik FSB Aleksandr Litwinienko (zm. w 2006) twierdził, że FSB po objęciu przez Putina funkcji premiera w 1999 na jego rozkaz przeprowadziła serię zamachów bombowych na bloki mieszkalne w Moskwie i Wołgodońsku. Hipotezę tę popiera również przebywający na emigracji Borys Bieriezowski. Wydaje się ona znajdować również uzasadnienie w przebiegu tzw. incydentu riazańskiego. Obarczanie Czeczenów odpowiedzialnością za zamachy oraz rajd czeczeńskiego oddziału, którego dowódcą był Szamil Basajew, na Dagestan pod hasłami zbudowania na Kaukazie islamskiego kalifatu stanowiły casus belli i posłużyły do rozpoczęcia nowej wojny w Czeczenii. Zwolennicy prezydenta chwalą go jednak, że swoimi działaniami doprowadził do stabilizacji sytuacji politycznej w Czeczenii.

Stosunki z oligarchami
Niektórzy analitycy uważają, że zmianę na stanowisku głowy państwa na przełomie 1999 i 2000 mogli popierać oligarchowie rosyjscy i członkowie tzw. “rodziny kremlowskiej” – najbardziej wpływowi politycy z najbliższego otoczenia prezydenta Jelcyna, którzy chcieliby zabezpieczyć swoje interesy, odsuwając jednocześnie od władzy nieprzewidywalnego i ciężko chorego przywódcę państwa, a wprowadzając na jego miejsce sprawnego administratora.
Późniejsze działania Putina pokazują, że takie oczekiwania inicjatorów zmiany na stanowisku prezydenta nie w pełni zostały zrealizowane, a w przypadku niektórych stronników Putina, np. Borysa Bieriezowskiego zmiana ta okazała się wręcz niekorzystna (Bieriezowski popadł w konflikt z Putinem i wyemigrował z Rosji).
Za rządów Putina ograniczono wpływy polityczne wielkich oligarchów, bądź wykorzystano ich pozycję ekonomiczną dla wzmocnienia roli prezydenta. Tych przedsiębiorców, którzy nie godzili się na współpracę z obozem prezydenckim i występowali przeciw niemu spotykały represje, czego przykładem może być aresztowanie i skazanie właścicieli koncernu Jukos – Michaiła Chodorkowskiego i Płatona Lebiediewa. Wiele z wyroków zapadających w rosyjskich sądach w głośnych sprawach krytycy Putina uznają za objaw rosnącego podporządkowania władzy sądowniczej prezydentowi.

Zmiany w aparacie władzy
W okresie prezydentury Putina dokonano daleko idących zmian personalnych nie tylko na najwyższych szczeblach centralnego aparatu władzy, ale także na szczeblu regionalnym. Od władzy odsunięto część starej ekipy związanej z Borysem Jelcynem. W najbliższym otoczeniu prezydenta pozostała część “rodziny kremlowskiej” oraz najbardziej lojalni urzędnicy młodego pokolenia, m.in. minister ds. sytuacji nadzwyczajnych Siergiej Szojgu czy minister ds. reform gospodarczych German Gref. Eksponowane stanowiska zaczęli zajmować ludzie współpracujący wcześniej z Putinem (bądź to w administracji mera Petersburga, np. wicepremier Dmitrij Miedwiediew, bądź w ramach struktur służb specjalnych, np. były minister obrony Siergiej Iwanow). Niezwykle ważną rolę w otoczeniu prezydenta odgrywają tzw. siłowiki – politycy wywodzący się ze środowiska służb specjalnych, za najbardziej wpływowego z nich uważa się Iwanowa.

Poparcie polityczne
Wokół prezydenta zorganizowano ruch polityczny, zinstytucjonalizowany w ramach partii Jedna Rosja, utworzonej w 2001 przez proprezydenckich działaczy państwowych i oligarchów. W 2003 ugrupowanie to wygrało wybory parlamentarne i stało się najsilniejszą frakcją w Dumie Państwowej (niższa izba rosyjskiego parlamentu). Jej lider Borys Gryzłow pełni funkcję przewodniczącego Dumy. Charakterystyczną cechą tego ugrupowania jest brak jednoznacznego oblicza ideologicznego. Zasadniczą podstawą jego funkcjonowania jest nie wspólnota programowa, ale poparcie dla prezydenta i idea wzmocnienia jego ustrojowej pozycji.

Centralizacja władzy
W ramach wzmacniania pozycji prezydenta odbywa się od czasu objęcia prezydentury przez Putina proces centralizacji władzy. Stopniowo ogranicza się uprawnienia gubernatorów obwodów i innych władz lokalnych oraz autonomię wielu republik wchodzących w skład Federacji Rosyjskiej. Kontroli działalności władz lokalnych mają służyć specjalni pełnomocnicy regionalni powoływani przez prezydenta.

Walka o sukcesję
W czasie prezydentury Putina pojawiały się pomysły przeprowadzenia zmian w konstytucji umożliwiających mu kandydowanie na urząd głowy państwa na trzecią kolejną kadencję. W grudniu 2007 Putin oficjalnie udzielił poparcia jednemu ze swoich najbliższych współpracowników, wicepremierowi Dmitrijowi Miedwiediewowi, który wybrany został na prezydenta w wyborach z 2 marca 2008.

Nawiązania do tradycji radzieckiej
W trakcie prezydentury Putina nastąpił również zwrot ku pewnym elementom tradycji radzieckiej. W 2000 zmieniono melodię hymnu państwowego Federacji Rosyjskiej, w miejsce kompozycji Michaiła Glinki wprowadzono melodię dawnego hymnu radzieckiego autorstwa Aleksandra Aleksandrowa z nowymi słowami (które napisał Siergiej Michałkow, wcześniej autor słów hymnu ZSRR). Szczególnie hucznie obchodzono 60. rocznicę zakończenia II wojny światowej w maju 2005. Zorganizowano m.in. wielką paradę na placu Czerwonym w Moskwie. Jednocześnie jednak w 2005 władze rosyjskie doprowadziły do ustanowienia nowego święta państwowego “Dnia Jedności Narodowej”, obchodzonego 4 listopada w rocznicę wypędzenia w 1612 wojsk polskich z Moskwy, wprowadzonego w miejsce zniesionego święta rewolucji październikowej, obchodzonego dotychczas 7 listopada.

Polityka zagraniczna
Okres prezydentury Putina jest uznawany za czas odbudowywania międzynarodowej pozycji Rosji i znaczącego wzrostu jej wpływów[16]. Jednak kształt rosyjskiej polityki zagranicznej także pozostaje przedmiotem poważnych dyskusji zwolenników i przeciwników prezydenta Putina.

Stosunki z Ukrainą
Od wielu lat cechą charakterystyczną rosyjskiej polityki zagranicznej jest utrzymywanie silnych relacji z państwami byłego Związku Radzieckiego, przez krytyków odczytywane jako próby ingerencji w wewnętrzne sprawy tych państw. Przykładem tego może być poparcie władz rosyjskich jakie zostało udzielone przed wyborami prezydenckimi na Ukrainie w 2004 Wiktorowi Janukowyczowi, kandydatowi ukraińskiego obozu władzy, którego zwycięstwo miało zapewnić utrzymanie i rozszerzenie rosyjskich wpływów na Ukrainie. W wyniku wydarzeń pomarańczowej rewolucji na Ukrainie prezydentem został jednak nieprzychylny Rosji Wiktor Juszczenko, którego wybór został przyjęty przez władze rosyjskie z wyraźnym niezadowoleniem. Od czasu pomarańczowej rewolucji stosunki rosyjsko-ukraińskie uległy wyraźnemu ochłodzeniu, a władze Federacji Rosyjskiej z prezydentem na czele wielokrotnie podejmowały próby nacisku na nowe kierownictwo polityczne Ukrainy.

Stosunki z Polską
Poparcie udzielone pomarańczowej rewolucji przez władze polskie stało się również przyczyną ochłodzenia relacji rosyjsko-polskich. Postawa prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego, który uczestniczył w obradach ukraińskiego “okrągłego stołu” w roli negocjatora została oficjalnie skrytykowana przez Putina. W trakcie obchodów 60. rocznicy zakończenia II wojny światowej, 9 maja 2005 Putin w okolicznościowym przemówieniu nie wymienił Polski wśród najważniejszych sojuszników ZSRR w koalicji antyhitlerowskiej. Strona rosyjska odmówiła również uznania za ludobójstwo zbrodni katyńskiej. Władze rosyjskie podjęły też wiele kroków, które zdaniem części obserwatorów spowodowały pogorszenie stosunków polsko-rosyjskich, m.in. 10 listopada 2005 wprowadzono zakaz importu produktów mięsnych pochodzących z Polski, zimą 2005 bez podania przyczyny przerwano dostawy gazu do Polski. Po objęciu funkcji prezydenta Polski przez Lecha Kaczyńskiego spekulowano o możliwości jego spotkania z Putinem, do czego jednak nie doszło. 8 lutego 2008, po raz pierwszy po kilkuletniej przerwie, wizytę w Moskwie złożył polski Prezes Rady Ministrów, Donald Tusk. Sam Władimir Putin jako prezydent przebywał w Polsce dwukrotnie: z oficjalną wizytą w dn. 16–17 stycznia 2002[17] w dn. 27–28 stycznia 2005 jako gość uroczystości 60. rocznicy wyzwolenia niemieckiego nazistowskiego obozu Auschwitz-Birkenau[18] oraz, już jako premier, 1 września 2009 r. podczas obchodów 70-lecia wybuchu II wojny światowej.
10 kwietnia 2010, w godzinę po katastrofie polskiego Tu-154 w Smoleńsku, prezydent Dmitrij Miedwiediew powołał Władimira Putina na szefa specjalnej komisji rządowej ds. zbadania przyczyn katastrofy[19].
Stosunki z Europą Zachodnią
Jednocześnie Putin budował przyjazne stosunki z niektórymi krajami Europy Zachodniej, zwłaszcza z Francją i Niemcami (dodatkowym atutem Putina w jego relacjach z władzami Niemiec jest jego biegła znajomość języka niemieckiego). Za sprawą pozytywnych relacji rosyjsko-francuskich i rosyjsko-niemieckich władze tych dwóch krajów zachodnich były niechętne krytyce poczynań rosyjskich w Czeczenii czy na Ukrainie. Jesienią 2005 międzynarodową (a w szczególności polską) opinię publiczną poruszył fakt zawarcia niemiecko-rosyjskiego porozumienia w sprawie budowy Gazociągu Północnego na Morzu Bałtyckim. Dodatkowym kontrowersyjnym faktem było wejście w skład rady nadzorczej firmy budującej Gazociąg byłego Kanclerza Niemiec Gerharda Schrödera, który jeszcze jako szef rządu zabiegał o zawarcie porozumienia w sprawie Gazociągu.

Stosunki ze Stanami Zjednoczonymi
Inny wymiar mają z kolei stosunki Rosji ze Stanami Zjednoczonymi. Rosja formalnie poparła po 11 września 2001 amerykańską walkę przeciwko terroryzmowi, żądając jednocześnie uznania swoich działań wymierzonych przeciwko bojownikom czeczeńskim za część międzynarodowej wojny z terroryzmem. Z drugiej strony Rosja nie poparła interwencji sił sprzymierzonych w Iraku w 2003. Pogorszeniu się stosunków rosyjsko-amerykańskich sprzyjało również poparcie rządu USA dla “kolorowych” rewolucji w Gruzji w 2003 i na Ukrainie w 2004, w wyniku których władzę w tych krajach objęli politycy niechętni Rosji. Przyczyna leży też w sprzeciwie wobec budowy systemu obrony przeciwrakietowej w Polsce i Czechach, który nasilił się w 2007.

Zimowe Igrzyska Olimpijskie w Soczi
4 lipca 2007 na 119. sesji MKOl podjęto decyzję o przyznaniu organizacji 22. Zimowych Igrzysk Olimpijskich w 2014 rosyjskiemu kurortowi czarnomorskiemu – Soczi. Przyznanie Soczi organizacji Igrzysk uważa się w Rosji za jeden z ważniejszych międzynarodowych sukcesów Putina, który w pierwszej połowie 2007 osobiście zaangażował się w akcję promocyjną rosyjskiego miasta. Prezentując kandydaturę Soczi na forum MKOl Putin po raz pierwszy publicznie przemawiał po angielsku.
źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

Biografia Aliny

Alina Kabajewa (tatarski Älinä Marat qızı Qabayeva, ros. Алина Маратовна Кабаева) (ur. 12 maja 1983 w Taszkencie) – rosyjska gimnastyczka artystyczna. Jej ojciec jest Tatarem a matka Rosjanką. Uprawianie sportu rozpoczęła w 1987 w wieku 4 lat.
Od 2007 posłanka do Dumy z ramienia partii Jedna Rosja. Członek Rady Naczelnej partii ” Jedna Rosja “( 2001 – 2005 ). Członek Izby Społecznej Federacji Rosyjskiej ( 2005 – 2007 ). Poseł do Dumy Państwowej Zgromadzenia Federalnego od 5th (2007-2011) i 6. konwokacje (od 2011) partii ” Jedna Rosja “.
Odznaczona Orderem Przyjaźni (2001) i “Za Zasługi dla Ojczyzny” IV stopnia (2005) oraz Dyplom Honorowy Prezydenta Federacji Rosyjskiej (2013).
Alina Kabaeva Maratovna urodziła się 12 maj 1983 , dorastał w Taszkiencie ( Uzbek SSR , teraz – Uzbekistan ). Ojciec – Marat Vazykhovich , Tatar [5] obywatelstwo, mieszka w Taszkiencie. Był zawodowym piłkarzem i grał w drużynie ” Pakhtakor “w latach 1980-1986, mistrz Kazachstanu w 1993 roku w” traktor “(Pawłodar). Republikański zespół trenował piłkę nożną umiejętności sportowych szkół średnich, Taszkent [6] . Matka – Lubow [7] , rosyjski, ochrzczony [8] , mieszka w Moskwie. Uzbekistan reprezentacja grać w koszykówkę [9] .
Alina zaczęła uprawiania gimnastyki artystycznej w 3,5 roku. Lubow chciała jej córka poważnie zaangażowany w łyżwiarstwie figurowym i gimnastyce artystycznej. Silne szkoła łyżwiarstwa figurowego w Uzbekistanie nie było gorąco, więc wybór padł na gimnastyce [9] . Pierwsze autobusy były Alina A. Malkin i E. Tarasova.
W wieku 12 lat, aby w pełni rozwinąć potencjał sportu, Alina i jej matka przeniosła się z Taszkientu do Moskwy na szkolenie na Irina Viner . Nowy mentor natychmiast postawić warunek: aby schudnąć (według standardów gimnastyczne Alina nachylonych do tuszy, a nawet zdobył przydomek z telewizji byłych trenerów na nogi “).
Od 1995 Alina przeszkoleni w Moskwie, Irina Viner. Stojaki dla rosyjskiej drużyny narodowej od 1996 roku [2] .
Alina Kabaeva rozpoczął w szkole numer 64 Taszkent i ukończył szkołę średnią w Moskwie.
2 lata po rozpoczęciu występów dla rosyjskiej drużyny narodowej w wieku 15 lat, zdobył mistrzostwo Europejską (1998), a następnie 4 razy więcej stał się absolutnym mistrzem Europy. W 1999 roku zdobył mistrzostwo świata.

Edukacja
W 2007 roku ukończyła Uniwersytet Moskiewski Służby [19] , z wykwalifikowanym ekspertem w dziedzinie zarządzania sportowych [20] . W 2009 roku ukończyła St Petersburg State University Kultury Fizycznej Lesgaft [21] . Zarówno edukacja – korespondencji.

Film i Telewizja
W czasie zakazu startów Kabaeva prowadził cotygodniowy pokaz “Empire of Sports” na kanale telewizyjnym ” TV 7 “i wystąpił w japońskim filmie” Czerwony Cień ” [33] . Wystąpił w teledysku do swojej piosenki “gra słów” “Alina Kabaeva.”
W lipcu 2008 r., autor rozpoczął filmowanie cotygodniowy program Alina Kabaeva życia i kariery ludzi sukcesu – “Droga do sukcesu” na kanale REN TV [34] . Gośćmi programu byli wiele znanych rosyjskich sportowców, piosenkarzy, aktorów, polityków [35] . Od 2010 roku, przeniósł się do programu kanału Five (Rosja) [36] .
Działka przeznaczona Alina Kabaeva i jej drogę do Złoty medal w Atenach, stał się częścią filmu “Nasze Zwycięstwa”, ósmy tom dokumentów Przekazanie “Kolekcja Olympic Works” , wydany w teatrach na kanale Sport w 2008.

Według wielu publikacji, Alina Kabaeva stała się właścicielem najwyższych dochodach w 2009 roku z “gwiazd” posłów i posłów sportowców (12,9 mln rubli. Według świadectwa dochodu)

Dorobek medalowy
Reprezentacja Rosja
Igrzyska olimpijskie
Brąz Sydney 2000 gimnastyka (wielobój ind.)
Złoto Ateny 2004 gimnastyka (wielobój ind.)
Mistrzostwa świata
Złoto Osaka 1999 wielobój
Złoto Madryt 2001 wielobój
Złoto Budapeszt 2003 wielobój
źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)
źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

(Odwiedzono 209 razy, 1 wizyt dzisiaj)

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *