Tomasz Karolak i Violetta Kołakowska

karolak-kolakowskaTomasz i Violetta są razem od 2007 (z przerwą).

Karolak i Kołakowska o swoim związku.

To może ja na początek zanucę piosenkę Grechuty: „Czy to jest przyjaźń, czy to jest kochanie?”…

Viola Kołakowska: (śmiech)

Tomasz Karolak: Zaczynamy poetycko i bardzo bezpośrednio!

Ależ Tomku, to tylko cytat z Mickiewicza!

Tomasz: No więc odpowiem krótko: nie wiadomo, co nas łączy.

Jesteście ewenementem na skalę międzynarodową?

Tomasz: Oczywiście, że nie! Ja znam takie pary-nie-pary.

Viola: Gdy ktoś nas pyta, odpowiadamy: „Jesteśmy parą-nie-parą”. Ale musimy sami wiedzieć, co to właściwie znaczy.

I co to znaczy dla Ciebie, Violu?

Viola: Ludzie są zawsze w jakiejś zależności od siebie. Każdy ma w relacji jakieś zadanie do spełnienia. A jaka ta relacja jest naprawdę, tego nie da się odgórnie zadekretować. Bywa, że relacja małżeńska jest najbardziej traumatyczną i nieszczęśliwą relacją dla danej osoby. A czasami wolny związek daje tyle poczucia spełnienia, że chce się w nim trwać latami. To są delikatne i intymne kwestie. Oczywiście wszyscy lubimy pewne rzeczy ponazywać. Chcemy, żeby wszystko było albo białe, albo czarne. Ludzie się zastanawiają i pytają: „Śpią ze sobą? Mieszkają ze sobą?”.

Zygmunt Bauman pisał o „płynnej nowoczesności”, a w niej o „płynnej miłości”. Według tego filozofa dziś coraz więcej ludzi zaczyna żyć „razem osobno”.

Tomasz: Ja protestuję!

Protestujesz, bo boisz się mówić, jak jest?

Tomasz: Czuję, że oczekuje się od nas sensacji. A żadnych sensacji nie będzie! A już na pewno nie będziemy nic udawać. Ja tak bardzo nienawidzę tego, o czym pisał Gombrowicz – mianowicie pewnych form, które człowiek przyjmuje na życie. W show-biznesie większość ludzi takie formy przyjmuje. I tak się pręży, wygina, prezentuje w tych sztucznych gestach, niepotrzebnych i nieprawdziwych.

OK, to nie udawajcie, tylko mówcie. Wybraliście dość ryzykowną formę relacji…

Tomasz: Ryzykowną?! Aha! I pewnie uważasz, że traktuję Violę straszliwie. Że tłukę ją i zdradzam po kątach, a ona, bidulka, siedzi i płacze. (śmiech)

Viola: Cały Tomek, lubi wszystko zamienić w żart… A ja cały czas zastanawiam się, jak to jest być parą-nie-parą. Wydaje mi się, że mamy taką romantyczną wizję – chcemy się zjednoczyć z drugą osobą. I wtedy ludzie zaczynają na sobie wisieć.

Zawisłaś na Tomku?

Viola: Nie, ale wcześniej w innych związkach miałam taką przemożną potrzebę bliskości z drugą osobą. Być może robiłam to, żeby zrekompensować sobie pewne rzeczy z dzieciństwa? Muszę przyznać, że rzeczywiście wtedy zawisłam na mężczyźnie. Teraz natomiast wydaje mi się, że prawdziwe relacje i uczucia polegają na czymś zupełnie innym. Moje życie tak się potoczyło i nauczyło mnie tego, że można związek realizować zupełnie inaczej. I że może być fajnie.

Tomasz: Zaskakujesz mnie, Viola. Pierwszy raz to słyszę.

Co jest w tej sytuacji fajnego?

Viola: Na przykład to, że teraz siedzę w domu jak ser dojrzewający. (śmiech)

Tomasz: Bez przesady, twoje życie nie jest aż takie straszne. Wizerunek Violki w mediach jest taki, że ona biedna, nieboraczka, żyje bardzo męczona przez „tego wstrętnego Karolaka”.

Viola: Ale ja bym się tym, Tomek, specjalnie nie zajmowała. Przecież my wiemy najlepiej, jak między nami jest…

I jak jest?

Viola: Dokładnie tak, jak między wszystkimi innymi parami! Raz nas coś wkurza, raz nie. Może czasami chcielibyśmy, żeby było inaczej. Nigdy jednak nie powiem, że Tomek jest zły. Mogę ewentualnie powiedzieć, że bywa okropny. (śmiech) Nie oceniam, nie oskarżam. Po prostu uczę się z tym żyć.

A jak mówisz o Tomku? Mój konkubent?

Viola: To zależy od okoliczności. Jak dzwonię do lekarza czy jestem w urzędzie, to mówię „mój facet”, żeby było prościej.

A koleżankom?

Viola: Różnie. Czasami: „ten wstrętny”, czasami: „wspaniały”.

A córce co mówisz?

Viola: Dla Lenki Tomek to jest mój mąż. Tak sobie ostatnio wymyśliła.

A Ty, Tomku, jak nazywasz Violę?

Tomasz: Różnie. Najczęściej: „mama moich dzieci”. Czasami nazywam ją „Izis”.

To odwołanie do egipskiej Izis – bogini płodności i opiekunki rodzin?!

Tomasz: Tak żartobliwie mówię o Violi. (śmiech) Ale też często mówię: „moja Violka”. „Moja” w tym sensie, że mamy razem rodzinę. Bo jesteśmy rodziną. Mamy dzieci. Kochamy Lenkę i będziemy kochali nasze drugie dziecko. Irytuje mnie chęć przyporządkowania i wrzucenia nas do jednego wora. To ciągłe pytanie: „Jesteście razem czy nie jesteście?”. To sugerowanie: „Może jak macie dziecko, to zamieszkajcie razem…”. Spotykam na swojej drodze wspaniałe rodziny. Ale tak naprawdę na 20 rodzin mieszkających razem może jedna jest taka, jak powinna być. Reszta to pławienie się w fałszu, znudzeniu, stagnacji, zazdrości i dowcipach o teściowych. Mnieto nie interesuje. Związek – jeśli możemy to tak nazwać – mój i Violki jest dynamiczny, to znaczy cały czas jest w trakcie tworzenia, zmiany.

Jak z Baumana: razem, ale osobno?

Tomasz: To, co mi się podoba, to jest właśnie to, że Violka powiedziała: OK, ty pracuj, a ja będę wychowywała dzieci. Oczywiście, czasami ma też swoje zajęcia zawodowe, ale dla mnie ideałem jest, by zajęła się dziećmi.

Viola: Wydaje mi się, że Tomek patrzy na mnie tylko jak na matkę swoich dzieci. I w tym sensie jest bardzo konserwatywny. Ale niech nie zapomina, że poznaliśmy się na planie. On pracuje, rozwija się zawodowo i z nieznanych mi przyczyn wolałby, żebym robiła coś innego niż to, co ja chcę robić, co mi w duszy gra.

Tomasz: To prawda, uważam, że Violka ma o wiele większe talenty niż talent aktorski. Na przykład genialny – moim zdaniem – zmysł stylistyczno-estetyczny. Dlatego już od paru lat namawiam ją do tego, żeby została stylistką wnętrz!

Viola: A ja proponuję – nie namawiajmy się na nic. Bo ani ja ciebie nie staram się zmusić do niczego, ani ty nie rób tego mnie. Każdy z nas ma swoją działkę, w której się spełnia, którą lubi. I będzie dążył, żeby właśnie w niej się realizować. Wiem dobrze, że muszę włożyć w to trochę więcej pracy, żeby działać zawodowo.

Tomasz: Musisz wykonać pracę, którą ja wykonałem na początku…

Viola: Tak, nie skończyłam szkoły teatralnej i teraz to pokutuje. Ja przeszłam inną drogę.

…I Wy jesteście w takim momencie, że sobie na te wszystkie pytania odpowiadacie?

Tomasz: Z satysfakcją obserwuję, że po czasach trudnych, które mieliśmy, wychodzimy na prostą. Ja rozumiem, że Violi było ciężko. Bo kobiecie z małym dzieckiem trudno uwierzyć, że facet, choć z nią nie mieszka, to jednak deklaruje, że duchowo z nią jest. Teraz chyba oboje zrozumieliśmy, że w naszej sytuacji każdy nasz konflikt przenosi się na dziecko. Każdy. I to spowodowało, że dzięki naszej Lenie ta relacja robi się coraz bardziej interesująca. Dla mnie chyba największa zdobycz w tym wszystkim jest taka, że po trudnych początkach obie strony dochodzą do konsensusu. Jeżeli sensem było dziecko – jedno, drugie – to naszym zadaniem jest je chronić, wychowywać, jak najbardziej kochać. I to ustawia wszystko.

Viola: Ja natomiast zrozumiałam, że nie ma co się porównywać. Co z tego, że ludzie są razem i udają, że jest sielankowo? Nigdy nie jest sielankowo, zawsze są problemy, czy ludzie są w określonej, czy nieokreślonej parze.

Tomasz: A jeśli mamy jakieś problemy, to i tak przechodzimy je razem.

Viola: Moim zdaniem nasza dziwna rodzina jest czymś innym, ale niekoniecznie gorszym niż standardowa.

…Tomek, Tobie imponuje ta siła Violi?

Tomasz: Niezwykle ją szanuję za tę siłę. Ale nie ma co ukrywać, ja też nie jestem łatwym partnerem do tego typu akcji życiowych.

A Ty, Violu, od początku wiedziałaś, w co wchodziłaś, co brałaś?

Viola: Nie, na początku oczywiście ma się klapki na oczach i żyje się wyobrażeniami.

Tomasz: I vice versa. (śmiech)

Viola: Ale na tym to właśnie polega, bo klapki spadają bardzo szybko…

Czy Wy w ogóle używacie takich wyrazów: zakochałam się, kocham?

Viola: Jasne, że tak. Zakochanie było ogromne…

Tomasz: A ja nie chcę odpowiadać na to pytanie.

Najważniejsza rzecz, której nauczyła Cię Viola?

Tomasz: Na pewno pokazała mi, że dzieci nadają sens naszemu życiu i leczą z tego słynnego „bólu istnienia”. Dzięki dzieciom zrozumiałem, po co to życie jest. Myślę, że Viola oswaja mnie w relacji. Teraz jesteśmy na bardzo dobrej stopie koleżeńskiej, co może się przerodzić w prawdziwą przyjaźń… Dla mnie jest to istotne. Te euforyczne miłosne zapatrzenia mijają, a potem trzeba umieć rozmawiać z tym kimś, z kim ma się te dzieci. Im dalej w las, tym mniej jest tej komunikacji. Nam to zaczęło wychodzić. Każdemu życzę, żeby przeszedł miłość romantyczną, ale ja, jako 40-letni czy 50-letni facet, chciałbym usiąść z matką moich dzieci przy winie i fajnie sobie pogadać.

A co jest dla Ciebie najtrudniejsze w Tomku?

Viola: Mogę powiedzieć, co jest najłatwiejsze. (śmiech) Na szczęście okazało się, że ojciec mojego dziecka jest inteligentnym człowiekiem.

Tomasz: Dziękuję.

Viola: Doceniam momenty, kiedy jest naprawdę sobą, kiedy nie ściemnia.
źródło: gala.pl

Partnerzy:
Tomasza
Ilona Ostrowska 1999-00
Magdalena Boczarska 2001-07
Viola Kołakowska 2007
Magdalena Lamparska 2009-11
Viola Kołakowska 2011 do dzisiaj
Violetty
Michał Milowicz 2000-02
Paweł Deląg 2002-03
Tomasz Karolak 2007
Tomasz Karolak 2011 do dzisiaj

Biografia Tomasza

Tomasz Karolak (ur. 21 czerwca 1971 w Radomiu) – polski aktor teatralny, telewizyjny i filmowy, piosenkarz oraz wokalista zespołu Pączki w Tłuszczu[1]. Dyrektor artystyczny Teatru IMKA[2].

Pochodzi z Radomia. Mieszkał m.in. w Ustroniu Morskim, Warszawie i Mińsku Mazowieckim, gdzie zaangażował się w pracę kółka teatralnego. Uczęszczał do Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcącego im. Polskiej Macierzy Szkolnej w Mińsku Mazowieckim.

Po niezdanym egzaminie do szkoły teatralnej w Warszawie, podjął studia na kierunku resocjalizacji na Uniwersytecie Warszawskim. Za czwartym podejściem dostał się do krakowskiej Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej, którą ukończył w 1997. Pracował jako sprzedawca i budowlaniec, na studiach przez rok był ochroniarzem.

Debiutował w teatrze 16 grudnia 1995 w roli mistrza ceremonii w spektaklu Biesy albo Mały Plutarch żywotów nieudanych według powieści Biesy Fiodora Dostojewskiego w Starym Teatrze im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie. Występował w teatrach krakowskich: im. Juliusza Słowackiego (1997–1999), Sceny STU (1997–1999), Nowym w Łodzi (1999–2003, 2005) oraz teatrach warszawskich: Montownia (2002), Narodowym (2003–2004), Rozmaitości (2005) i Centrum Artystycznym M25 [Mińska 25] (2006). W 2003 podczas XXVIII Opolskich Konfrontacjach Teatralnych w Opolu odebrał nagrodę aktorską za rolę Drania w spektaklu “Kurka wodna” Witkacego w Teatrze Nowym w Łodzi.

Na dużym ekranie debiutował rolą posterunkowego w filmie Duże zwierzę (2000). Popularność zdobył w serialu TV-TVN Kryminalni (2004–2007) jako starszy aspirant Szczepan Żałoda. Zagrał w 3 sezonach serialu 39 i pół rolę Dariusza Jankowskiego.

We wrześniu 2008 był czwartym jurorem w show Jak Oni śpiewają. W marcu 2010 otworzył własny teatr pod nazwą IMKA. W 2010 zdobył nagrodę dla nie najpiękniejszego faceta w konkursie w “Szymon Majewski Show”.

Ambasador Mistrzostw Polski w triathlonie na dystansie długim Herbalife Susz Triathlon 2011[3] oraz członek grupy triathlonowej AT Team[4].

Obecnie wraz z Bartoszem Miecznikowskim występuje w zespole Pączki w Tłuszczu[1]. 1 lutego 2013 roku ukazał się pierwszy singel, zatytułowany “Tylko bądź”, promujący debiutancki album studyjny grupy. Autorem tekstu jest Paweł Kukiz. Ponadto piosenka została także wykonana w walentynkowym odcinku serialu Rodzinka.pl[5]. Premiera płyty zgodnie z zapowiedzią odbędzie się jesienią tego samego roku. Album ukaże się nakładem wytwórni płytowej Magic Records[6].

Dyskografia
Single
Solowe
2008
Anarchia
Zabiorę cię – cover singla zespołu Kancelaria pod tym samym tytułem
I love you – cover singla T.Love pod tym samym tytułem
Stany – cover singla T.Love pod tym samym tytułem
2009
Sielanka o domu – cover piosenki zespołu Wolna Grupa Bukowina pod tym samym tytułem
Wszystko bez sensu
Cienie na ścianie
Nie zostawiaj mnie – cover “Please, don’t leave me”
Falubaz to Magia – cover hymnu Falubazu Zielona Góra

Z zespołem Pączki w Tłuszczu
2013
Tylko bądź

Filmografia
Filmy kinowe
2000: Duże zwierzę jako Posterunkowy II
2003: Ciało jako Goldi
2006
Pod powierzchnią jako Michał
Tylko mnie kochaj jako Ludwik
2007
Rezerwat jako Rysiek
Testosteron jako Fistach, gitarzysta
2008
Lejdis jako Wojtek Rawski, ortopeda, sąsiad Łucji
Nie kłam, kochanie jako Paweł, kolega Marcina
Jeszcze raz jako Kelner
Lekcje pana Kuki jako Mirek
2009
Trzy Minuty. 21:37 jako pacjent
Miłość na wybiegu jako Prezes firmy zamawiającej sesję zdjęciową w Turcji
Idealny facet dla mojej dziewczyny jako Norbert Plesica, były kochanek Luny
Drzazgi jako “Elvis”
2010
Śniadanie do łóżka jako Piotr Matysik
Projekt dziecko, czyli ojciec potrzebny od zaraz jako Robert Skowroński, przyjaciel Nowaków
Tylko nas dwoje jako juror
Milion dolarów jako Stasiunek, mąż Bożenki
Get Low jako Orville
Ciacho jako Dawid, brat Basi
2011
Wyjazd integracyjny jako dziennikarz Gerard Kwaśniewski
Wojna żeńsko-męska jako “Ogr”
SkarLans
Listy do M. jako Melchior “Mel Gibson”
Pokaż kotku, co masz w środku jako policjant
2012
Kac Wawa jako Silvo

Seriale TV
2003: Bao-Bab, czyli zielono mi jako Pilaszko
2003–2004: Glina jako Jacek Sysiak “Kajtek”
2004
Talki z resztą jako masażysta
Sublokatorzy jako Staszek
2004–2007: Kryminalni jako starszy aspirant Szczepan Żałoda
2005: Bulionerzy jako Portier Wiechu
2005–2006: Okazja jako Staszek
2006
Hela w opałach jako Adam, były mąż Edyty
Dwie strony medalu jako Adam Kowalski vel Zalewski
Dylematu 5 jako Pan Rychu
Determinator jako “Tomcio”, człowiek Michty
2007
Niania odc.61 jako gangster Wiktor Szwaja
Mamuśki jako Rysiek Czajka
2008: Apetyt na miłość jako Przemo, pracownik wypożyczalni
2008–2009: 39 i pół jako Darek Jankowski
2009: Rozmowy ojca z synem jako Darek Jankowski
2010
Hotel 52 jako pilot Andrzej Radecki (gościnnie)
Ojciec Mateusz jako Jerzy Czekański
od 2011: Rodzinka.pl jako Ludwik Boski (ojciec)
2012: Przepis na życie jako Mateo
od 2012: Ja to mam szczęście jako Tadeusz Boniewski, przyjaciel Jerzego
od 2012: Prawo Agaty jako Wojciech Gawron, mąż Doroty
2012: Piąty Stadion jako Aleks Szmit, barman w pubie

Filmy krótkometrażowe
2004: Nasza ulica jako oficer niemiecki

Polski dubbing
2007
Ratatuj jako Emil
Na fali jako Glen
2008
Piorun jako Rhino
Mój przyjaciel szczur jako Emil
2009
Załoga G jako Hurley
Prawdziwa historia kota w butach jako małpa
2010: Disco robaczki jako Nerwal

Nagrody i wyróżnienia
Nagroda aktorska za rolę Drania w spektaklu “Kurka wodna”w Teatrze Nowym w Łodzi na XXVIII Opolskich Konfrontacjach Teatralnych)
Nagroda IX Festiwalu Dobrego Humoru w kategorii Gwiazda Uśmiechu
Nagroda X Festiwalu Dobrego Humoru w kategorii Gwiazda Uśmiechu
Nagroda Telekamery 2009 w kategorii Aktor[7]
Nagroda Świry 2009 w kategorii aktor
Zdobycie tytułu Mężczyzna Roku Glamour 2009
Nagroda Gwiazda Party 2009 w kategorii Najlepszy Aktor
Nagroda Vivat NIEnajpiękniejsi

Życie prywatne
Przez siedem lat jego partnerką była Magdalena Boczarska. Związany z Violettą Kołakowską, z którą ma córkę Lenę (ur. 2007) oraz syna Leona (ur. 20 lutego 2013)[8].
źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

Biografia Violetty

Violetta Kołakowska, przed zmianą nazwiska: Wioletta Kołek (ur. 13 lipca 1977 w Chorzowie) – polska aktorka, modelka, stylistka programu Dzień Dobry TVN.

Zadebiutowała jako modelka w połowie lat 90. Do dzisiaj okazjonalnie pojawia się na wybiegu. Najczęściej prezentowała kolekcje Teresy Rosati i Hexeline. Związana z aktorem Tomaszem Karolakiem, z którym ma córkę Lenę (ur. 5 listopada 2007) i syna Leona (ur. 20 lutego 2013)[1]. Jest bratanicą Romana Kostrzewskiego – wokalisty występującego niegdyś w grupie KAT[2].

Filmografia
Seriale
Szpital (serial telewizyjny) (2013) jako ona sama (gościnnie)
Na dobre i na złe (2012) jako modelka Greta (gościnnie)
Rodzinka.pl (2012) jako mama na meczu hokejowym (gościnnie)
39 i pół (2009) jako cyganka (gościnnie)
Kryminalni (2004-2005) jako policjantka Olga Rojewska, partnerka Grudzińskiego (gościnnie)
Dziupla Cezara (2004) jako Ula, narzeczona Holtzmana (gościnnie)
Zostać miss 2 (2003) jako Sandra Bonecka, uczestniczka konkursu “Miss Desperado”
Daleko od noszy (2003-2008) jako Beata, doktor “Rentgen”
Szpital na perypetiach (2001-2003) jako radiolog Agnieszka
Graczykowie, czyli Buła i spóła (2001-2002) jako Beata, dziewczyna “Buły”
Mało upalne lato (2004) jako Literatka
Zostać miss (2001) jako Sandra Bonecka, uczestniczka konkursu, I Vicemiss Venus
Na Wspólnej (2008) jako Edyta, siostra Ewy (gościnnie)
Trędowata (1999-2000) jako Melania Barska
Rodzina zastępcza (1999) jako Julia (gościnnie)

Filmy
Siedem przystanków na drodze do raju (2003) jako Honorata, Panna Młoda
Dzień świra (2003) jako dziewczyna reklamująca “antyprykator”
Quo vadis (2001) jako niewolnica Petroniusza
Egoiści (2000) jako Luba, prostytutka na wieczorze kawalerskim “Młodego”
Córka Konsula (2000) jako striptizerka
Billboard (1998) jako modelka z reklamówki

TVN
Od 2009 stylistka programu Dzień Dobry TVN, wspólnie z Ewą Krajewską przygotowują cykl reportaży pt. “Moje ciuchy: metamorfoza…”[3]
źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

(Odwiedzono 189 razy, 1 wizyt dzisiaj)

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *