Elżbieta i Artur Bieńkowscy


elzbieta-bienkowskaElżbieta Bieńkowska wyznała w programie śniadaniowym, że jej małżeństwo nie jest idealne i z mężem Arturem Bieńkowskim widuje się jedynie w weekendy.

Stwierdziła jednak, że taka forma małżeństwa sprawdza się!

Co więcej, teraz gdy objęła stanowisko komisarza UE, nie zamierza nic zmieniać.

“Zostajemy w takim samym trybie. Weekendy będą święte. Od piątku wieczorem do poniedziałku rano będę w domu” – zaznaczyła polityk.

Bieńkowski jest maklerem. Oprócz pracy zawodowej czynnie zajmuje się domem i organizuje życie codzienne rodziny. Wozi córkę na zajęcia pozalekcyjne, robi zakupy, musi pamiętać o wszystkich drobnostkach niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania domu.
źródło: pomponik.pl i mowimyjak.pl

Biografia Elżbiety

Elżbieta Ewa Bieńkowska z domu Moycho (ur. 4 lutego 1964 w Katowicach[1]) – polska urzędnik służby cywilnej, w latach 2007–2013 minister rozwoju regionalnego, senator VIII kadencji, od 2013 wiceprezes Rady Ministrów i minister infrastruktury i rozwoju.

Wykształcenie
W 1982 ukończyła IV Liceum Ogólnokształcące im. Stanisława Staszica w Sosnowcu[2], w 1988 orientalistykę w zakresie iranistyki na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego, w 1996 Krajową Szkołę Administracji Publicznej (IV promocja), a w 1998 studia podyplomowe w Szkole Głównej Handlowej.

Działalność zawodowa
Jest wieloletnim praktykiem zarządzania i wdrażania programów operacyjnych współfinansowanych z funduszy pomocowych i strukturalnych w ramach polityki spójności UE. Jest zwolenniczką decentralizacji władzy publicznej, w tym zarządzania polityką spójności UE w Polsce.

Pracowała jako pełnomocnik wojewody ds. kontraktu regionalnego dla województwa katowickiego i strategii rozwoju regionalnego. Brała także udział w pracach nad przygotowaniem programu PHARE INRED. Odbyła staże w Ministerstwie Spraw Zagranicznych oraz w administracji brytyjskiej. Stanowisko dyrektora Wydziału Rozwoju Regionalnego (ówcześnie Wydziału Programowania i Funduszy Europejskich) objęła w czasach, gdy marszałkiem województwa śląskiego był Jan Olbrycht (późniejszy poseł do PE z ramienia Platformy Obywatelskiej), utrzymała po przejęciu władzy w regionie w 2002 przez Michała Czarskiego z Sojuszu Lewicy Demokratycznej oraz w 2006, gdy marszałkiem województwa został Janusz Moszyński z ramienia Platformy Obywatelskiej. Koordynowała prace zespołu przygotowującego Regionalną Strategię Innowacji dla Województwa Śląskiego, była kierownikiem Zespołu zadaniowego ds. aktualizacji strategii rozwoju województwa śląskiego na lata 2000–2020, a także koordynatorem i negocjatorem zespołu tworzącego Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2007–2013, doprowadzając do przyjęcia tego programu 4 września 2007 w grupie pierwszych pięciu programów regionalnych w Polsce. Była członkiem Komitetu Monitorującego Regionalny Program Operacyjny Województwa Śląskiego. Wykładała na Politechnice Śląskiej w ramach II edycji Europejskich Studiów Podyplomowych z zakresu programów strukturalnych Unii Europejskiej[3]. 5 października 2007 zarząd województwa powołał ją na stanowisko dyrektora Śląskiego Centrum Przedsiębiorczości[4]. W latach 2002–2007 zajmowała stanowisko wiceprzewodniczącej rady nadzorczej Górnośląskiej Agencji Rozwoju Regionalnego S.A.

16 listopada 2007 została zaprzysiężona na stanowisko ministra rozwoju regionalnego w pierwszym rządzie Donalda Tuska. Jej kandydaturę zgłosił Tomasz Tomczykiewicz (przewodniczący śląskiej PO) w porozumieniu z Janem Olbrychtem, który wcześniej odmówił objęcia tego stanowiska.

W wyborach parlamentarnych w 2011 została wybrana do Senatu jako bezpartyjna kandydatka z ramienia Platformy Obywatelskiej. Startując w okręgu wyborczym nr 75, otrzymała 48 281 głosów[5]. W drugim rządzie Donalda Tuska zachowała stanowisko ministra rozwoju regionalnego.

27 listopada 2013 prezydent RP Bronisław Komorowski na wniosek premiera (zapowiedziany 20 listopada 2013[6]) odwołał Elżbietę Bieńkowską z urzędu ministra rozwoju regionalnego[7] i powołał na stanowiska wicepremiera i ministra infrastruktury i rozwoju[8].

10 września 2014 Jean-Claude Juncker ogłosił nominację Elżbiety Bieńkowskiej na urząd komisarza Komisji Europejskiej ds. rynku wewnętrznego i usług, przemysłu, przedsiębiorczości oraz małych i średnich przedsiębiorstw (kadencja od listopada 2014)[9].

Odznaczenia i wyróżnienia
Ordery i odznaczenia
Komandor z Gwiazdą Królewskiego Norweskiego Orderu Zasługi – Norwegia, 2012[10]
Złoty Medal Za Zasługi dla Pożarnictwa – Polska, 2014[11]

Nagrody i wyróżnienia
W 2011 otrzymała Nagrodę Kisiela. W 2014 została wyróżniona nagrodą Wiktora 2013 w kategorii „Polityk Roku”.

Życie prywatne
Córka Tadeusza i Jadwigi. Zamężna (mąż Artur), ma troje dzieci (Michalinę, Mateusza i Zofię). Mieszka w Mysłowicach[12].
źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

(Odwiedzono 3 484 razy, 1 wizyt dzisiaj)

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Wykonaj poniższe zadanie *Time limit exceeded. Please complete the captcha once again.