Sinéad O’Connor i Peter Gabriel

Sinéad i Peter byli w związku od 1992 do 1993 r.

Partnerzy:
Siny
• Liam Neeson
• John Reynolds (1989-00[ślub 1994])
• Anthony Kiedis (1990)
• Nicholas Sommerlad (ślub 2001-07)
Petera
• Jill Moore (1965-87[ślub 1971])
• Rosanna Arquette (1987-92)
• Marie Helvin (1993)
• Claudia Schiffer (1993)
• Meabh Flynn ( 1995[ślub 2002])
Wywiady
Wywiad z Siną O’Connor (en)
Wywiad z Peterem (en)
Cytaty – O’Connor
Cytaty – Gabriel

sinead-o-connorBiografia Sinéad
Sinéad Maria Bernadetta O’Connor (wymowa:/ʃɪˈneɪd oʊˈkɒnɚ/, powszechna pisownia: Sinéad Marie Bernadette O’Connor, ur. 8 grudnia 1966 w Dublinie[1]) – irlandzka wokalistka, kompozytorka i autorka tekstów piosenek[2] znana z niekonwencjonalnego wyglądu oraz kontrowersyjnego zachowania[3][4]. Debiutowała w latach 80. z zespołem In Tua Nua, natomiast karierę solową rozpoczęła w 1986 roku. Największy hit Sinéad O’Connor to “Nothing Compares 2 U” (1990), cover piosenki napisanej przez Prince’a, który następnie zaaranżował utwór specjalnie dla niej.

Dzieciństwo i młodość
O’Connor urodziła się w Glenageary, dzielnicy Dublina. Imię otrzymała po Sinéad de Valera, żonie irlandzkiego prezydenta Éamona de Valery, a zarazem matce lekarza odbierającego poród przyszłej wokalistki. Drugie imię otrzymała po świętej Bernadetcie. Miała czworo rodzeństwa: Josepha, Emeara, Johna oraz Eoina. Joseph O’Connor jest obecnie znanym pisarzem. Jej rodzicami byli John O’Connor (inżynier budowlany, później adwokat) oraz Marie O’Connor. Rodzice artystki rozeszli się, gdy OConnor miała osiem lat[5]. Troje starszych dzieci zamieszkało z matką. O’Connor skarżyła się, że matka znęcała się nad nią psychicznie[6]. Próby Johna O’Connora otrzymania opieki nad dziećmi w kraju, który zwykle przyznawał je matkom i nie dopuszczał do rozwodu, przyczyniły się do tego, że John został przewodniczącym Divorce Action Group i czołowym mówcą publicznym.
W roku 1979 Sinéad O’Connor opuściła swoją matkę i zamieszkała z ojcem oraz jego nową żoną. W wieku 15 lat za popełnione kradzieże i wagarowanie trafiła do domu poprawczego Grianán Training Centre, tzw. azylu sióstr magdalenek[6]. Doświadczenie to wspominała później następującymi słowami: “Po niczym innym nigdy nie doświadczyłam i prawdopodobnie już nie doświadczę takiej paniki, strachu oraz udręczenia”[7]. Pobyt ten miał także swoje zalety, gdyż Sinead mogła skupić się tam na rozwijaniu swego talentu muzycznego. Jedna z opiekunek z Grianán Training Centre była siostrą Paula Byrne’a, perkusisty zespołu In Tua Nua, który usłyszał O’Connor śpiewającą utwór “Evergreen” Barbry Streisand na przyjęciu weselnym swojej siostry[6]. Nagrała z nimi piosenkę pt. “Take My Hand”, jednak grupa uznała, że Sinéad (mająca wtedy 15 lat) była zbyt młoda by zostać członkiem zespołu.
W 1983 roku ojciec wysłał Sinéad do ekskluzywnej kwakierskiej szkoły z internatem Newtown w Waterford, instytucji z dużo mniejszym rygorem niż w Grianán. Z pomocą i zachętą swego nauczyciela irlandzkiego, Josepha Falvy’ego, nagrała demo zawierające cztery utwory, w tym dwa covery i dwie jej własne piosenki, które później pojawiły się na pierwszym albumie. Dzięki ogłoszeniu zamieszczonemu w magazynie Hot Press poznała Columba Farrelly’ego. Razem zwerbowali kilku innych muzyków i uformowali zespół Ton Ton Macoute, nazwany od imienia zombie z haitańskiego mitu. Jesienią grupa wyjechała do Waterford, kiedy O’Connor jeszcze uczęszczała do Newtown. Szybko rzuciła jednak szkołę i wyjechała za nimi do Dublina, gdzie za swoje występy dostawali pozytywne opinie mieszkańców. Na ich muzykę miały wpływ zainteresowania Farrelly’ego: czary, mistycyzm i muzyka świata. 10 lutego 1985 w wypadku samochodowym zginęła matka O’Connor. Sinéad była wstrząśnięta, pomimo napiętych stosunków, jakie między nimi panowały. Niedługo potem odeszła z zespołu i wyjechała do Londynu. Zespół Ton Ton Macoute nie uległ jednak rozpadowi.

Kariera
Pierwszy singel, “Heroine”, wydała w 1986 roku. Był to duet z gitarzystą U2, występującym pod pseudonimem The Edge. Debiutancki album wokalistki, zatytułowany The Lion and the Cobra, ukazał się w listopadzie 1987 roku. Osiągnął umiarkowany sukces na listach sprzedaży, jednak spotkał się z pozytywnymi opiniami i zdobył status złotej płyty w Wielkiej Brytanii[8] i Stanach Zjednoczonych[9]. Pochodziły z niego takie single jak “Troy”, “I Want Your (Hands on Me)” czy pierwszy duży przebój “Mandinka”. W 1988 roku nagrała piosenkę “Jump in the River” do filmu Poślubiona mafii.
Największy rozgłos piosenkarka zyskała jednak po wydaniu drugiej płyty, I Do Not Want What I Haven’t Got z 1990 roku. Znalazł się na niej utwór “Nothing Compares 2 U”, napisany przez Prince’a. Piosenka dotarła do pierwszych miejsc list przebojów w wielu krajach[10], w tym także w Stanach Zjednoczonych na Billboard Hot 100, stając się największym przebojem Sinéad w jej karierze. Utworowi towarzyszył słynny teledysk, nakręcony w Paryżu. Album spotkał się z ogromnych sukcesem: zdobył pozytywne recenzje i osiagnął status wielokrotnej platyny na rynku brytyjskim[8] i amerykańskim[9]. Kolejnym promującym go singlem zostało nagranie “The Emperor’s New Clothes”. W 1991 roku płyta I Do Not Want What I Haven’t Got została nagrodzona Grammy jako najlepszy album muzyki alternatywnej[11].
Trzecia płyta Sinéad, wydana jesienią 1992 roku, Am I Not Your Girl?, zawierała covery jazzowych piosenek innych wykonawców. Znalazły się na niej takie standardy jak “Black Coffee”, “Gloomy Sunday” czy “Don’t Cry for Me Argentina”. Pierwszym singlem została piosenka “Success Has Made a Failure of Our Home”. Płyta okazała się sukcesem, choć nie na miarę poprzedniego albumu. Kilka tygodni po premierze Am I Not Your Girl?, 3 października 1992, podczas programu Saturday Night Live piosenkarka podarła zdjęcie papieża Jana Pawła II. Zaprotestowała tym samym przeciwko tuszowaniu przez Watykan zbrodni molestowania dzieci przez księży w Irlandii[12]. O’Connor została potępiona przez opinię publiczną.
Jesienią 1994 roku Sinéad przedstawiła swoją czwartą płytę. Nosiła ona tytuł Universal Mother, a promowały ją single “Thank You for Hearing Me” oraz “Fire on Babylon” (poruszający temat przemocy nad dziećmi). Producentem albumu był John Reynolds, z którym Sinéad zawarła wówczas związek małżeński. W tym samym roku nagrała piosenkę “You Made Me the Thief of Your Heart” do filmu W imię ojca Jima Sheridana. W 1997 roku ukazały się dwie płyty Sinéad: minialbum Gospel Oak oraz składanka jej największych przebojów So Far… The Best of Sinéad O’Connor, promowane singlami “This Is to Mother You” oraz “This Is a Rebel Song”. Kompilacja So Far… osiągnęła kilkumilionowy nakład i jest jedną z najlepiej sprzedających się płyt w jej dyskografii.
W 1999 roku piosenkarka przyjęła święcenia kapłańskie z rąk byłego biskupa Kościoła Palmariańskiego, Michaela Coksa. W roku 2000 ukazał się jej kolejny album, Faith and Courage, a dwa lata później folkowa płyta Sean-Nós Nua, z tradycyjnymi irlandzkimi utworami. W 2002 roku O’Connor po raz drugi wyszła za mąż. Jej wybrankiem został felietonista Nicholas Sommerlad, jednakże małżeństwo nie przetrwało długo i już po roku doszło do separacji. W 2003 roku wydała album She Who Dwells…, ogłaszając, że tym samym zakańcza swoją karierę[13].
W 2005 roku, wbrew wcześniejszym zapewnieniom o zakończeniu kariery, wydała kolejny studyjny album, Throw Down Your Arms. W czerwcu 2007 ukazała się jej kolejna płyta, Theology. Oba albumy były wydawnictwami dwupłytowymi. W lipcu 2007 piosenkarka wystąpiła w Poznaniu w ramach festiwalu Malta.

Życie prywatne
Sinéad O’Connor jest biseksualistką[14]. W 2000 roku, w liście otwartym dla irlandzkiego magazynu Hot Pres, ogłosiła, że pomimo licznych związków z mężczyznami, woli kobiety – okresliła się wówczas jako lesbijkę[15]. To samo wyznała kilka tygodni później, w telewizyjnym wywiadzie dla Howarda Sterna[16]. Pomimo tego, dwa lata później wyszła za mąż. W 2003 roku w wywiadzie udzielonym dla telewizji RTÉ One wyjaśniła, że interesuje się zarówno kobietami, jak i mężczyznami. W maju 2005 roku na łamach Entertainment Weekly ostatecznie potwierdziła swój biseksualizm, ogłaszając: Jestem w trzech czwartych heteroseksualna, a w jednej czwartej homoseksualna.
W przeszłości była związana m.in. z piosenkarzem Peterem Gabrielem, a także dwukrotnie zamężna: z Johnem Reynoldsem i Nicholasem Sommerladem (oba małżeństwa zakończyły się rozwodami). Ma troje dzieci: synów Jake’a (ur. 1994) i Shane’a (ur. 2004) oraz córkę Roisin (ur. 1996).[14]
W 2007 roku podczas jednego z wywiadów określiła siebie jako chrześcijankę[17]. Piosenkarka identyfikuje się także z ruchem rastafariańskim[18][19]. Nauki ruchu rasta były dla niej inspiracją podczas pracy nad płytami Throw Down Your Arms i Theology.
Cierpi na zaburzenie afektywne dwubiegunowe. Opowiedziała o tym podczas wywiadu telewizyjnego dla Oprah Winfrey w 2007 roku. Wówczas także wyznała, że w 1999 roku popełniła próbę samobójczą.
Jest pacyfistką.

Kontrowersje
W jednym z wywiadów w 1989 roku wyraziła swoje poparcie dla Irlandzkiej Armii Republikańskiej, za co została skrytykowana[20]. Opinię tę podtrzymała rok później[21].
Wywołała oburzenie, kiedy w 1990 roku odmówiła występu w New Jersey, ponieważ Hymn Stanów Zjednoczonych Ameryki miał zostać odśpiewany przed jej występem, na co nie zgadzała się[21].
W 1991 roku artystka zbojkotowała galę rozdania nagród Grammy – miał to być protest przeciwko komercjalizacji ceremonii. Sinead wygrała wówczas w kategorii Najlepszy Album Muzyki Alternatywnej krążkiem I Do Not Want What I Haven’t Got, lecz nie zaakceptowała tej nagrody i nie pojawiła się na gali[21].
3 października 1992, podczas programu Saturday Night Live piosenkarka wykonała a capella utwór “War” Boba Marleya, po czym podarła zdjęcie papieża Jana Pawła II. Zaprotestowała tym samym przeciwko tuszowaniu przez Watykan zbrodni molestowania dzieci przez księży w Irlandii. Na występ OConnor zareagowano negatywnie: piosenkarka została potępiona przez opinię publiczną. Dwa tygodnie po incydencie wygwizdano ją podczas koncertu poświęconego twórczości Boba Dylana w Nowym Jorku[22]. Dochodziło także do publicznego niszczenia jej płyt. Choć gwiazda po latach przeprosiła papieża, to jednak przyznała, że nie żałuje tego, co zrobiła[12].
Piosenkarka skrytykowała kościół katolicki za jego negatywne podejście w sprawach homoseksualizmu. “Nauczanie przeciwko homoseksualizmowi jest bluźnierstwem” – powiedziała”[23].
W 2007 roku skrytykowała ówczesnego prezydenta Stanów Zjednoczonych, George’a W. Busha, za to, iż “przynosi chrześcijaństwu złą reputację”[24].
W 2010 roku, po tym, jak ujawniono, iż Kościół Irlandii i Watykan ukrywali przypadki wykorzystywania seksualnego nieletnich przez księży w latach 1975-2004, Sinéad ponownie skrytykowała Kościół. “Gdyby Jezus był z nami, spaliłby Watykan” – powiedziała[25]. Stwierdziła, że papież Benedykt XVI powinien zrezygnować ze stanowiska[26]. “Papież nie ma problemu w wyrażaniu swojej opinii na temat antykoncepcji czy rozwodów, krytykowaniu Kodu da Vinci czy Naomi Campbell za noszenie biżuterii w kształcie krzyża. Kiedy jednak przychodzi wypowiedzieć się na temat zła czynionego przez pedofilii przebranych za księży, papież milczy. To groteskowe, trudne do pojęcia, dziwaczne i bezprecedensowe. Trzymają stronę zła” – powiedziała[27].

Dyskografia
Albumy
1987: The Lion and the Cobra
1990: I Do Not Want What I Haven’t Got
1992: Am I Not Your Girl?
1994: Universal Mother
1997: Gospel Oak
1997: So Far… The Best of Sinéad O’Connor
2000: Faith and Courage
2002: Sean-Nós Nua
2003: She Who Dwells in the Secret Place of the Most High Shall Abide Under the Shadow of the Almighty
2005: Collaborations
2005: Throw Down Your Arms
2007: Theology

Single
1986: “Heroine” (z The Edge)
1987: “Troy”
1988: “Mandinka”
1988: “I Want Your (Hands on Me)”
1988: “Jerusalem”
1988: “Jump in the River” (z Karen Finley)
1990: “Nothing Compares 2 U”
1990: “The Emperor’s New Clothes”
1990: “Three Babies”
1990: “I Am Stretched on Your Grave”
1991: “My Special Child”
1991: “Silent Night”
1992: “Success Has Made a Failure of Our Home”
1993: “Don’t Give Up” (z Willie Nelsonem)
1992: “Don’t Cry for Me Argentina”
1994: “You Made Me the Thief of Your Heart”
1994: “Thank You for Hearing Me”
1994: “Fire on Babylon”
1995: “Famine”
1995: “Haunted” (z Shane MacGowanem)
1996: “Empire” (z Bomb the Bass i Benjaminem Zephaniah)
1997: “This Is to Mother You”
1997: “This Is a Rebel Song”
1998: “The Butcher Boy”
2000: “No Man’s Woman”
2000: “Jealous”
2002: “Troy (The Phoenix from the Flame)”
2003: “Tears from the Moon” (z Conjure One)
2003: “Special Cases” (z Massive Attack)
2003: “1000 Mirrors” (z Asian Dub Foundation)
2003: “My Lagan Love”
2003: “A Hundred Thousand Angels”
2005: “Marcus Garvey”
2005: “Throw Down Your Arms”
2006: “If You Had a Vineyard”
2007: “I Don’t Know How to Love Him”
2007: “Illegal Attacks” (z Ian Brownem)
2008: “We People (Who Are Darker Than Blue)” (z Republic of Loose)

źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

peter-gabrielBiografia Petera

Peter Gabriel (ur. 13 lutego 1950 w Chobham w Anglii[1]) – muzyk progresywnego rocka i ambitnego popu, a także wokalista, pianista i producent działający na scenie muzycznej od 1967. Jest współzałożycielem i współtwórcą grupy Genesis, po odejściu z której poświęcił się karierze solowej. Największym sukcesem komercyjnym był jego piąty solowy album So, który wybił się na szczyty list przebojów takimi piosenkami jak “Sledgehammer”, “In your Eyes” czy duetem z Kate Bush “Don’t Give Up”.
Pisze również muzykę do filmów, m.in. Ptasiek (Alana Parkera), Ostatnie kuszenie Chrystusa i Gangi Nowego Jorku (Martina Scorsese).
Jest członkiem Amnesty International i współzałożycielem organizacji Witness. Czynnie udziela się w akcjach charytatywnych (koncert 46664 czy Live Aid).
Peter Gabriel zaangażowany był także w wiele interdyscyplinarnych, multimedialnych projektów. Był jednym z pierwszych artystów traktujących teledysk jako autonomiczny gatunek sztuki, a nie tylko jako środek promocji albumu. W grudniu 1993 wkroczył na arenę multimediów z kolejnym – w jego karierze – osiągnięciem: “Xplora 1: Peter Gabriel’s Secret World”. W ten sposób został pierwszym artystą rockowym, który aktywnie włączył się do tworzenia programów multimedialnych (CD-ROM). W 2004 przygotował nową wersję utworu pod tytułem “Curtains” na potrzeby gry Myst IV: Objawienie.

Dyskografia
Albumy

Rok Tytuł Pozycja na liście Certyfikat
USA
[2]
GBR
[3]
1977 Peter Gabriel (Car)

  • Data: 25 lutego 1977
  • Wydawca: Atco, Charisma
38 7
  • BPI: złoto
1978 Peter Gabriel (Scratch)

  • Data: 3 czerwca 1978
  • Wydawca: Charisma, Atlantic
45 10
1980 Peter Gabriel (Melt)

  • Data: 30 maja 1980
  • Wydawca: Charisma, Mercury, Geffen
22 1
  • BPI: złoto
  • RIAA: złoto[4]
1982 Peter Gabriel (Security)

  • Data: 8 września 1982
  • Wydawca: Charisma, Geffen
28 6
  • BPI: złoto
  • RIAA: złoto[4]
1986 So

  • Data: 19 maja 1986
  • Wydawca: Charisma, Virgin, Geffen
2 1
  • BPI: 3x platyna
  • RIAA: 5x platyna[4]
1992 Us

  • Data: 29 września 1992
  • Wydawca: Real World, Geffen
2 2
  • BPI: platyna
  • RIAA: platyna[4]
2002 Up

  • Data: 24 września 2002
  • Wydawca: Geffen, Virgin
9 11
  • BPI: srebro
2010 Scratch My Back

  • Data: 15 lutego 2010
  • Wydawca: Virgin
26 12
  • ZPAV: złoto[5]
“—” pozycja nie była notowana.

Ścieżki dźwiękowe

Rok Tytuł Pozycja na liście Certyfikat
USA
[2]
GBR
[3]
1985 Birdy

  • Data: marzec 1985
  • Wydawca: Geffen, Charisma
162 51
1989 Passion

  • Data: 5 czerwca 1989
  • Wydawca: Geffen, Virgin
60 29
  • RIAA: złoto[4]
2000 OVO

  • Data: 8 sierpnia 2000
  • Wydawca: Real World Records
24
2002 Long Walk Home: Music from the Rabbit-Proof Fence

  • Data: 16 kwietnia 2002
  • Wydawca: Real World Records
“—” pozycja nie była notowana.

Albumy koncertowe

Rok Tytuł Pozycja na liście Certyfikat
USA
[2]
GBR
[3]
1983 Plays Live

  • Data: 9 czerwca 1983
  • Wydawca: Geffen, harisma
44 8
1994 Secret World Live

  • Data: 13 września 1994
  • Wydawca: Geffen, Virgin
23 10
  • BPI: srebro
  • RIAA: złoto[4]
“—” pozycja nie była notowana.

Nagrody, pozycje na listach przebojów i rekordy

nagrody Grammy
1989 Passion w kategorii najlepszy album new age
1992 Digging in the Dirt w kategorii najlepszy teledysk krótkometrażowy
1993 Steam w kategorii najlepszy teledysk krótkometrażowy
1995 Secret World Live w kategorii najlepszy teledysk długometrażowy
Piosenka Biko została umieszczona na liście 500 piosenek, które ukształtowały rock utworzonej przez Rock and Roll Hall of Fame.

źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

(Odwiedzono 437 razy, 1 wizyt dzisiaj)

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *