Sharon Stone i Nick Loeb są razem

stone-loebSharon Stone (56 l.) jest zakochana! Jej wybrankiem jest były mąż Sofii Vergary (42 l.), Nick Loeb (38 l.).

Aktorka, pomimo swojego wieku, nadal wygląda perfekcyjnie.

Nic dziwnego, że stale cieszy się powodzeniem u mężczyzn, także tych sporo młodszych.

Jeszcze w zeszłym roku była związana z młodziutkim modelem, Martinem Micą (29 l.).

Po kilku miesiącach namiętnej znajomości para uznała jednak, że różnica wieku jest zbyt odczuwalna i rozstali się.

Od tego czasu Sharon Stone nie była widywana u boku żadnego mężczyzny. Aż do teraz.

Zagraniczne media donoszą, że znów jest zakochana!

Jej wybranek tym razem nie jest osobą anonimową. To znany amerykański biznesmen Nick Loeb, który do niedawna był jeszcze mężem aktorki Sofii Vergary.

Amerykańscy paparazzi wypatrzyli parę w jednej z restauracji, gdzie przytulali się do siebie i nie mogli oderwać od siebie wzroku.

Para poznała się na jednej z imprez w Nowym Jorku i od tego czasu są nierozłączni.

Wygląda na to, że aktorka woli teraz młodszych od siebie mężczyzn! Parę dzieli bowiem 18 lat różnicy wieku.

Sharon Stone była już trzykrotnie mężatką. Z ostatnim mężem rozwiodła się w 2004 roku.

Kto wie, może tym razem znalazła miłość swojego życia?
źródło: pomponik.pl

Biografia Sharon

Sharon Vonne Stone (ur. 10 marca 1958 w Meadville w stanie Pensylwania, USA) – amerykańska aktorka, modelka i producentka. W filmie zadebiutowała w roku 1980, a szerszą popularność zdobyła w 1990 roku dzięki udziałowi w filmie science-fiction Pamięć absolutna. Status gwiazdy przyniosła jej główna rola w thrillerze Nagi instynkt w 1992 roku (za tę rolę otrzymała nominację do Złotego Globu). Jedną z najważniejszych w jej karierze była rola Ginger w filmie Kasyno z 1995 roku w reżyserii Martina Scorsese (Złoty Glob i nominacja do Oscara).

Młodość
Urodziła się w miasteczku Meadville w stanie Pensylwania jako drugie z czworga dzieci Joego Stone’a, robotnika, i Dorothy, gospodyni domowej (rodzeństwo: starszy brat Michael, młodszy brat Patrick, siostra Kelly).

Ze względu na wysoki iloraz inteligencji (154 IQ[1]) władze szkolnego okręgu Saegertown nalegały na przyspieszenie edukacji Sharon. Do szkoły zaczęła chodzić w wieku 5 lat. Po ukończeniu szkoły elementarnej uczyła się w liceum Saegertown (Saegertown High School). W 1973 roku, będąc jeszcze w szkole średniej, zaczęła brać udział w zajęciach na Edinboro University of Pennsylvania – wybrała tam literaturoznawstwo; później, jako drugi główny przedmiot studiów, obrała architekturę nowożytną.

Występowała w szkolnych przedstawienia teatralnych. Według Richarda Bakera, ówczesnego zastępcy dyrektora liceum w Saegertown, Na scenie od początku robiła wrażenie bardzo pewnej siebie, miała w sobie tę jakąś iskrę. Nic jednak nie wskazywało na to, że wyrośnie z niej najseksowniejsza gwiazda światowego kina. Przez myśl mi to nie przeszło[2].

Kariera modelki
W 1975 wystartowała w okręgowym konkursie piękności i wzięła udział w wyborach “Miss Pensylwanii”. Nie zajęła w nich żadnego punktowanego miejsca; jeden z jurorów zasugerował jednak, że powinna zacząć karierę modelki. W efekcie pod koniec 1976 roku została modelką Agencji Modelek Eileen Ford w Nowym Jorku.

Kariery modelki Sharon Stone nie wspominała najlepiej: Poddano mnie ścisłemu reżimowi. Nie pozwalano przynieść do mieszkania nawet butelki wody sodowej. Pić wolno mi było tylko czystą wodę, a jeść wyłącznie krakersy. Cóż, byłam tęgą wiejską dziewuchą, a one próbowały zbić ze mnie cały ten tłuszcz. (…) Nareszcie zaczęłam brać udział w pokazach; najpierw wynajęłam mieszkanie w śródmieściu Nowego Jorku, a potem przeniosłam się do Europy – w dalszym ciągu pracowałam na wybiegu. Tam, we Włoszech, tak mnie prześladowali miejscowi playboye, że w końcu zadałam sobie pytanie: Czy ja naprawdę muszę to robić? Spakowałam manatki i wróciłam do Nowego Jorku, by stanąć w długiej kolejce do filmu Woody’ego Allena[3].

Wystąpiła w kilkudziesięciu reklamówkach, m.in. Burger Kinga i Maybelline. Zarobione pieniądze inwestowała w kursy aktorskie. W 1979 roku zrezygnowała z pracy modelki i zamieszkała w Los Angeles.

Kariera filmowa
W 1980 zadebiutowała w filmie – pojawiła się jako “piękna dziewczyna w pociągu” w filmie Wspomnienia z gwiezdnego pyłu w reżyserii Woody’ego Allena. Nie wypowiedziała ani jednego słowa, całowała tylko głównego bohatera Sandy’ego Batesa (granego przez samego Allena) przez szybę wagonu.

Rok później zagrała w Śmiertelnym błogosławieństwie Wesa Cravena. Wcieliła się w nim w postać modelki-narkomanki, którą śledzi psychopatyczny morderca. Zauważona w filmie Allena przez francuskiego reżysera Claude’a Leloucha zagrała epizodyczną rolę w jego dramacie Jedni i drudzy.

Cały czas podnosiła swoje kwalifikacje aktorskie – brała udział w Warsztatach Aktorskich Tracy Roberts i Warsztatach Improwizacji Komediowej Harveya Lembecka. Pobierała prywatne lekcje u Allana Richa.

W 1983 roku miała zagrać pierwszoplanową rolę Cathy St. Marie, pięknej żony znanego gracza baseballa, w serialu Bay City Blues, jednak plany te nie zostały zrealizowane.

Po raz pierwszy zwróciła na siebie uwagę krytyków w filmie Różnice nie do pogodzenia (1984), gdzie zagrała początkującą gwiazdeczkę filmową, która rozbija małżeństwo głównych bohaterów. Za rolę tę Sharon Stone otrzymała sporo przychylnych recenzji; była to jej najlepiej przyjęta przez krytyków rola w latach 80. XX wieku. Sama aktorka stwierdziła później: Film wydawał mi się szalenie zabawny, a praca nad nim sprawiała prawdziwą przyjemność. Otrzymałam za tę rolę mnóstwo gratulacji i pochwał, zebrałam wspaniałe recenzje, szkoda tylko, że w tym właśnie czasie źle pokierowano moją karierę. Popełniono błędy, które kosztowały mnie wiele lat pracy w różnych parszywych filmach[4].

Po występie w filmie telewizyjnym Gra o wszystko w Las Vegas wyjechała do Zimbabwe, gdzie miano kręcić nową adaptację powieści H. Ridera Haggarda Kopalnie króla Salomona. Zdjęcia rozpoczęły się 6 stycznia 1985 roku. Od razu postanowiono nakręcić dwa filmy – obok Kopalni króla Salomona realizowano jego kontynuację zatytułowaną Allan Quatermain i zaginione miasto złota. Stone wcieliła się w postać Jasse Huston, która – szukając swojego ojca, zaginionego w Afryce profesora archeologii – wynajmuje łowcę przygód, Allana Quatermaina, granego przez Richarda Chamberlaina. Scenariusze obu filmów okazały się kiepskie; poza tym ekipa filmowa miała do czynienia z licznymi problemami: niepokojami politycznymi w Zimbabwe, nienotowanymi od dawna gwałtownymi burzami, wiszącą nad filmowcami groźbą malarii. Stone nie wspominała najlepiej okresu spędzonego w Afryce: Wiem, że zachowywałam się jak jędza. Ale gdy się weźmie pod uwagę, że straciłam rok życia w Afryce, i to tylko po to, żeby się pokazać w czymś takim jak “Kopalnie króla Salomona” i “Allan Quatermain” to chyba miałam prawo być wkurzona…[5]. Za rolę w Allanie Quatermainie… otrzymała pierwszą w swojej karierze nominację do Złotej Maliny w kategorii “najgorsza aktorka”.

Po powrocie do Stanów Zjednoczonych życie zawodowe Sharon Stone nie wyglądało najlepiej. Zgłosiła swoją kandydaturę do głównej roli w Fatalnym zauroczeniu, jednak nie została dopuszczona nawet do przesłuchania. Nie udało się jej zagrać ani reporterki Vicki Vale w Batmanie (rola ta przypadła Kim Basinger), ani Breathless Mahoney w Dicku Tracym (tę rolę zagrała Madonna). W 1986 wystąpiła w nietypowej dla siebie roli kompozytora i wykonawcy muzyki filmowej w Parting Glances (piosenki Obsession i Slow Down). Mimo trudności, starała się występować w możliwie największej liczbie filmów; spośród nich na uwagę zasługuje popularna komedia Akademia policyjna 4 (1987), Nico (1988, ekranowy debiut Stevena Seagala) oraz film sensacyjny Szalony Jackson (1988), którego producentem był Joel Silver (mający na koncie sukcesy m.in. Zabójczej broni i Szklanej pułapki). Po roli Casey Cantrell w Łzach w deszczu (1988) otrzymała tak zjadliwe recenzje, że wiele znanych osób nadesłało jej pocieszające listy, kwiaty i podarunki[6].

Dostrzeżona została przez krytykę i publiczność dopiero w 1990, w filmie science-fiction Pamięć absolutna, gdzie grała obok Arnolda Schwarzeneggera. Początkowo chciała odrzucić ofertę zagrania w tym filmie, jednak przekonało ją nazwisko reżysera Paula Verhoevena. W ramach przygotowań do roli Lori uczyła się taekwondo.

W lipcu 1990 roku jej zdjęcia pojawiły w Playboyu; Stone twierdziła, że zgodziła się na rozbieraną sesję jedynie ze względów finansowych. Według relacji fotografa Phillipa Dixona Miała pomysły bardziej ryzykowne od moich. Potrafiła wspiąć się na wąską drabinę w kilkunastocentymetrowych szpilkach. Poza nimi miała na sobie już tylko majteczki. Dwanaście metrów wysokości, a ona bez mrugnięcia okiem wdrapała się aż na sam szczyt! Zrobiła wszystko, bylebyśmy odnieśli sukces. Pozowała jak profesjonalistka[7].

W ciągu dwóch lat po sukcesie Pamięci absolutnej Sharon Stone zagrała w pięciu niskobudżetowych filmach. Prawdziwym przełomem w jej karierze stała się rola biseksualnej pisarki Catherine Tramell w Nagim instynkcie Paula Verhoevena w 1992 roku. Do historii przeszła scena przesłuchania, kiedy w tyleż zmysłowy, co wyuzdany sposób założyła nogę na nogę. Stone została doceniona przez krytykę (m.in. nominacje do Złotego Globu i Saturna), ale także okrzyknięto ją symbolem seksu (m.in. MTV przyznało jej tytuł “Najatrakcyjniejszej Kobiety Roku 1993”).

Jedną z najważniejszych w jej karierze była rola Ginger w filmie Kasyno w reżyserii Martina Scorsese w 1995 roku; w 1996 za tę rolę otrzymała Złoty Glob oraz nominację do Oscara w kategorii “najlepsza aktorka”.

W 1995 roku debiutowała jako producentka filmem Szybcy i martwi, w reżyserii Sama Raimiego. Zagrała w nim też rolę Ellen, chcącej zemścić się na Herodzie, granym przez Gene’a Hackmana szeryfie miasteczka Redemption. Stone za rolę w Szybkich i martwych zdobyła nominację do nagrody Saturna w kategorii “najlepsza aktorka”.

Pod koniec lat 90. XX wieku Sharon Stone była dwukrotnie nominowana do Złotego Globu – po raz pierwszy w kategorii “najlepsza aktorka drugoplanowa” za rolę w Potędze przyjaźni (aka Potężnym i szlachetnym) − ekranizacji powieści Rodmana Philbricka, po raz drugi w kategorii “najlepsza aktorka w musicalu lub komedii” za rolę w Muzie Alberta Brooksa, gdzie obok Stone i samego reżysera wystąpiła Andie MacDowell.

Role we wspomnianych filmach przeplatała słabszymi występami. W 1994 roku za rolę w Sliverze otrzymała drugą w karierze nominację do Złotej Maliny; za rolę w sensacyjnym Specjaliście, w którym partnerował jej Sylvester Stallone, zdobyła aż dwie te wątpliwej jakości nagrody – w kategorii “najgorsza aktorka” (także za film Na rozstaju) i “najgorszy duet filmowy”. Kolejne filmy również spotkały się z chłodnym przyjęciem krytyki; role w remake’u Widma Henri-Georges’a Clouzota zatytułowanym Diabolique, dramacie Cena nadziei w reżyserii Bruce’a Beresforda oraz thrillerze Gloria przyniosły jej następne nominacje do Złotych Malin.

W 2000 roku po raz pierwszy od dwunastu lat wystąpiła w filmie telewizyjnym; była to rola produkcja HBO zatytułowana Gdyby ściany mogły mówić 2, określana przez krytykę mianem pornograficznej[8]. Rola lesbijki Fran przyniosła jej nagrodę organizacji Human Rights Campaign, walczącej o prawa mniejszości seksualnych.

W 2004 roku wróciła do ról kinowych, występując w filmie Kobieta-Kot, który okazał się artystyczną i komercyjną porażką. Rok 2005 należał do udanych w karierze Stone. Zagrała w Broken Flowers Jima Jarmusha, zbierając za ten występ pochlebne recenzje; otrzymała także nagrodę specjalną za wkład w rozwój światowego kina na Festiwalu Filmowym w Karlowych Warach.

W 2006 roku wystąpiła w oczekiwanym sequelu Nagiego instynktu. Nagi instynkt 2 nie przyniósł spodziewanych zysków (39 milionów dolarów przy budżecie w wysokości 70 milionów), został surowo oceniony przez krytyków, a Stone przyniósł drugą w karierze Złotą Malinę.

Stone angażuje się w działalność charytatywną, propaguje ideę adopcji, wspiera Ruch Obrony Praw Człowieka oraz walczy o prawa mniejszości homoseksualnych[potrzebne źródło].

Życie prywatne
Niektóre źródła – w tym serwis The Internet Movie Database[9] – podają, że jej pierwszym mężem był George Englund Jr, syn aktorki Cloris Leachman. Nie wspomina o tym małżeństwie Douglas Thompson, autor biografii Sharon Stone[10]. Strona internetowa sharonstoneforum.com wymienia jedynie dwóch mężów aktorki: Michaela Greenburga i Phila Bronsteina[11].

18 sierpnia 1984 roku w Erie Sharon Stone poślubiła Michaela Greenburga, producenta serialu MacGyver. 26 października 1986 Greenburg wyprowadził się z ich mieszkania; rozwiedli się 20 stycznia 1987.

Na początku lat 90. była związana z Dwightem Yoakamem, amerykańskim muzykiem i aktorem[12], a w latach 1993-1994 z producentem filmowym Williamem J. MacDonaldem[13].

14 lutego 1998 roku wyszła za mąż za Phila Bronsteina, wydawcę prasowego. Kolejne małżeństwo Stone zakończyło się rozwodem (29 stycznia 2004 roku).

Sharon Stone ma trzech adoptowanych synów – są nimi:
Ron Joseph Bronstein, urodzony i adoptowany w 2000 roku,
Laird Vonne Stone, urodzony i adoptowany w 2005 roku,
Quinn, urodzony i adoptowany w 2006 roku.

Filmografia
1980 – Wspomnienia z gwiezdnego pyłu jako piękna dziewczyna w pociągu
1981 – Śmiertelne błogosławieństwo jako Lana
1981 – Jedni i drudzy jako dziewczyna Glenna
1982 – Nie taki zwykły romans jako Lynette
1984 – Nienasycony jako Cassie Bascomb
1984 – Różnice nie do pogodzenia jako Blake Chandler
1984 – Gra o wszystko w Las Vegas jako Sarah Shipman
1985 – Kopalnie króla Salomona jako Jesse Huston
1987 – Akademia Policyjna 4: Patrol obywatelski jako Claire Mattson
1987 – Zimna stal jako Kathy
1987 – Allan Quatermain i zaginione miasto złota jako Jesse
1988 – Wojna i pamięć jako Janice Henry
1988 – Nico jako Sara Toscani
1988 – Szalony Jackson jako Patrice Dellaplane
1988 – Łzy w deszczu jako Casey Cantrell
1989 – Krew na piasku jako Dona Sol
1989 – Droga do gwiazd jako Laurie McCall
1990 – Pamięć absolutna jako Lori
1991 – Jego zdaniem, jej zdaniem jako Linda
1991 – Rok broni jako Alison King
1991 – Zabójca jako Kiki
1991 – Nożyczki jako Angie Anderson
1992 – Kuszenie losu jako Serena Black
1992 – Nagi instynkt jako Catherine Tramell
1993 – Sliver jako Carly Norris
1994 – Specjalista jako May Munro
1994 – Na rozstaju jako Sally Eastman
1995 – Szybcy i martwi jako Ellen
1995 – Kasyno jako Ginger McKenna
1996 – Diabolique jako Nicole
1996 – Cena nadziei jako Cindy Liggett
1998 – Kula jako doktor Elizabeth “Beth” Halperin
1998 – Potężny i szlachetny jako Gwen Dillon
1999 – Gloria jako Gloria
1999 – Muza jako Sarah
1999 – Simpatico jako Rosie
2000 – Gdyby ściany mogły mówić 2 jako Fran
2000 – Dar z nieba jako Candy
2000 – Wspaniały Joe jako Hush
2003 – Cold Creek Manor jako Leah Tilson
2004 – Podwójna gra jako Sally Cauffield
2004 – Kobieta-Kot jako Laurel Hedare
2005 – Broken Flowers jako Laura
2006 – Nagi instynkt 2 jako Catherine Tramell
2006 – Nightmares and Dreamscapes: From the Stories of Stephen King (miniserial)
2006 – Bobby jako Miriam Ebbers
2006 – Alpha Dog jako Olivia Mazursky
2007 – Młody geniusz jako Gloria
2007 – Na zakręcie życia jako Karen
2008 – Rok, w którym się poznaliśmy jako Jane Rocket
2011 − Spisek jako Diane Francken
2012 − Granica jako Sofie
źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

Biografia Nicka

Nicholas Mears “Nick” Loeb (urodzony 2 sierpnia 1975), amerykański biznesmen, syn Jana Langeloth Loeb, Jr , i potomek zarówno rodziny Loeb (założyciele firmy maklerskiej Loeb, Rhoades & Co ) i rodziny Lehman (założyciele firmy globalne usługi finansowe Lehman Brothers ).

Wczesne życie i edukacja
Nick Loeb jest synem Jana Langeloth Loeb, Jr i jego drugiej żony, Meta Martindell Harrsen. [1] [2] [3] Jego ojciec był były ambasador Stanów Zjednoczonych w Danii (1981/83) i służył jako delegat Organizacji Narodów Zjednoczonych (1984). Jego ojciec był żydowski i jego matka Gentile . [4] Ma jedną siostrę ojca z pierwszego małżeństwa Nina Sundby, Alexandra Loeb Driscoll. [2] Jego wujek jest kanadyjski biznesmen, miliarder Edgar Bronfman, s [3] Jego rodzice rozwiedli się gdy miał roczek i był wychowywany przez ojca na Upper East Side w Nowym Jorku [3] , gdzie uczęszczał do Szkoły Collegiate i Loomis Chaffee szkoły . [1] On również spędził trzy lata w Danii, gdzie jego ojciec był pisał. [1] W 1996 roku, jego matka zabiła jej trzeci mąż, Jeff Bauer, a następnie popełniła samobójstwo. [3] [5] [6] W 1998 roku [7] Loeb ukończył studia na wydziale zarządzania i finansów z Tulane University . [3]

Kariera i działania polityczne
Po studiach pracował dla Mike’a Nicholsa na filmie Barwy na wuja studio Universal Studios [3] [1] , a następnie produkowane i miał rolę bit w filmie o nazwie w palaczy wystąpili Dominique Swain , Thora Birch i Busy Phillips . [8] [1] Był również producentem (wraz z Barbra Streisand ) dla dokumentów PBS serii Living wieku . [9], który przeniósł się na Florydę i współpracował z Lehman Brothers , a później założył Carbon Solutions Europe, który przewiduje zmiany klimatu Usługi doradcze dla klientów korporacyjnych i rządowych. [7] W tym pomógł wyprodukować pierwszy w kraju węgla neutralne wino. [10]

W roku 2005, Loeb stracił Delray Beach, Florida prowizji City Race. [11] W 2008 roku pełnił funkcję finansów współprzewodniczący dla Rudy Giuliani jest 2008 metę prezydenckich . [1] W roku 2009, działa jako republikanin ze wsparciem Giuliani [12] porzucił to stan kampanii Senatu, bo jechałem przez rozwód z pierwszą żoną [11] [13] , który właśnie został aresztowany za jazdę pod wpływem alkoholu . [12] Kiedyś własne pieniądze, aby zrekompensować wszystkie współpracowników do jego kampanii. [12] W 2011, Loeb zrezygnował z systemem do Senatu Stanów Zjednoczonych z powodu problemów zdrowotnych wynikających z ciężkich obrażeń poniesionych w wypadku samochodowym w 2010 roku. [11] [14] [15] [16] [17] Loeb opisuje siebie jako “Teddy Roosevelt Republican”. [18]

W 2006 roku założył Loeba Foods [7] oraz w kwietniu 2011 roku, założył Crunchy Przyprawa Company, [1] , która sprzedaje Onion crunch, smażoną cebulę polewa, [7] [19] [20] w przypadku produktów sprzedawanych w ponad 17,000 lokalizacje. [1]

Życie osobiste
Loeb był żonaty Szwedzki modelu Anna Pettersson ale później rozwiedli się. [8] Loeb został zaręczony do aktorki, Sofía Vergara . [21] [22] [23] W dniu 23 maja 2014 roku, Vergara ogłosił, że znowu było zaręczyny odwołany. [24]
źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

(Odwiedzono 111 razy, 1 wizyt dzisiaj)

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *