Sharon Osbourne potwierdza rozstanie z Ozzym


Sharon i Ozzy Osbourne Sharon Osbourne potwierdziła, że po 33 latach małżeństwa rozstała się ze swoim mężem Ozzym.
63-latka potwierdziła ponadto, że wyrzuciła rockmana z domu, gdy dowiedziała się o jego zdradzie. Teraz jednak muzyk wrócił do ich posiadłości, a Sharon się wyprowadziła.

To nie są plotki, to prawda – powiedziała w wywiadzie z “The Talk”. Rozmawiamy ze sobą, rozmawiałam z nim wczoraj. Nie jesteśmy razem, ale rozmawiamy.

Sharon i Ozzy Osbourne’owie pobrali się w 1982 roku i doczekali trojga dzieci – Aimee, Kelly i Jacka. Ich życie można było śledzić w reality show “Rodzina Osbourne’ów”.

Sensacją ostatnich dni jest nie tylko rozstanie pary, lecz także wiadomość o tym, że Ozzy zaginął na kilka dni. Najbliżsi nie wiedzieli, co się z nim dzieje. Dzieci wokalisty starały skontaktować się z rzekomą kochanką ojca, Michelle Pugh, aby dowiedzieć się, czy Ozzy z nią zamieszkał. Kobieta jednak nie odbierała od nich telefonów. Przyjaciele rockmana obawiali się, że artysta pozbawiony wsparcia żony może znowu powrócić do alkoholizmu i brania narkotyków.

Wokalista, który jak gdyby nigdy nic znów zamieszkał w rodzinnym domu zdążył już zabrać głos w sprawie. Zapewnił, że jest trzeźwy i czysty.

Ozzy Osbourne z zespołem Black Sabbath 2 lipca wystąpi w Tauron Arenie Kraków. Bilety zostały już wyprzedane. Dorobek bandu zamyka longplay “13”, który miał premierę w czerwcu 2013 roku. W realizacji dzieła brali udział trzej oryginalni członkowie – Ozzy Osbourne (wokal, harmonijka), Tony Iommi (gitara) i Geezer Butler (bas), których wspierał na perkusji znany Rage Against The Machine, Brad Wilk.
źródło: gwiazdy.wp.pl

Biografia Sharon

Sharon Rachel Osbourne née Arden (ur. 9 października 1952 w Londynie) – brytyjska osobowość telewizyjna, businesswoman, aktorka, menedżerka muzyczna, organizatorka rockowego festiwalu muzycznego Ozzfest.

Urodziła się 9 października 1952 w rodzinie żydowskiej, jako córka Dona Ardena, byłego menedżera zespołu Black Sabbath i jego żony Hope Shaw, tancerki baletowej. Jej rodzinne nazwisko brzmiało oryginalnie Levy, zostało zmienione w 1944 przez ojca aktorki[1].

Od 1982 roku jest żoną muzyka Ozzy’ego Osbourne, z którym ma trójkę dzieci – Jacka, Kelly oraz Aimee.

Występowała w licznych programach telewizyjnych (m.in. The Osbournes, Rock of Love: Charm School), w angielskiej telewizji prowadziła autorskie show The Sharon Osbourne Show, była jurorką brytyjskiej edycji programu X Factor oraz amerykańskiej edycji programu Mam Talent!. W roku 2013 ponownie została jurorką brytyjskiej edycji X Factor.

W 2002 zachorowała na chorobę nowotworową, z której wyzdrowiała. Jest aktywistką w walce z rakiem, założyła fundację The Sharon Osbourne Colon Cancer Program.

Filmografia
1991: Ozzy Osbourne: Don’t Blame Me jako ona sama
2001: We Sold Our Souls for Rock ‘n Roll jako ona sama
2002: Intimate Portrait: Sharon Osbourne jako ona sama
2002: Guns, God and Government World Tour jako ona sama
2002: Austin Powers i Złoty Członek jako ona sama
2003: 200 Greatest Pop Culture Icons jako ona sama
2004: Playboy: 50 Years of Playmates jako ona sama
2006: Męsko-damska rzecz jako Della Deane
źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

Biografia Ozzy’ego

Ozzy Osbourne właściwie John Michael Osbourne (ur. 3 grudnia 1948 w Birmingham) – brytyjski wokalista, muzyk i autor tekstów. Wieloletni członek heavymetalowego zespołu Black Sabbath. Od 1980 roku prowadzi karierę solową. Do 2010 roku nagrał dziesięć albumów studyjnych pozytywnie ocenianych przez krytyków muzycznych. Na początku XXI wieku zyskał status celebryty, dzięki udziałowi w reality show The Osbournes. W rankingu 100 najlepszych wokalistów heavy-metalowych wszech czasów (100 Greatest Heavy Metal Vocalists of All Time) amerykańskiego magazynu muzycznego Hit Parader zajął 8. miejsce[3]. Z kolei w 2009 roku został sklasyfikowany na 10. miejscu listy 50 najlepszych heavymetalowych frontmanów wszech czasów według Roadrunner Records[4].

Osbourne urodził się 3 grudnia 1948 roku w Aston (Birmingham) w Anglii[5]. Ojciec John, by utrzymać szóstkę dzieci, pracował jako ślusarz narzędziowy w General Electric Company, z kolei matka Lillian – w firmie komponentów samochodowych Lucas[6]. Osbourne pseudonim Ozzy zyskał jeszcze w szkole podstawowej. Nauka sprawiała mu trudności; sam twierdził, że cierpi na dysleksję[7]. Jako czternastolatek zainteresował się muzyką The Beatles, kiedy to usłyszał pierwszy singel grupy. Edukację porzucił rok później. Podejmował się różnych prac, m.in. w fabryce samochodów i rzeźni. Spędził również kilka tygodni w Więzieniu Winson Green za włamanie do sklepu z odzieżą.

Działalność artystyczna
W 1968 roku Osbourne i jego były szkolny kolega Tony Iommi założyli zespół. Ponadto dołączyli Bill Ward oraz Geezer Butler[8]. Początkujący muzycy postanowili, że będą grać ciężkiego bluesa. Wczesne nazwy formacji stanowiły Polka Tulk i Earth. Kolejna nazwa grupy została zainspirowana tłumem, który otaczał lokalne kino gdzie wyświetlany był film w reżyserii Mario Bava pt. Black Sabbath. Geezer Butler zwrócił uwagę że publiczność lubi się bać. Dlatego też muzycy zdecydowali się na nazwę Black Sabbath. Debiutancki album formacji zatytułowany Black Sabbath ukazał się 13 lutego 1970 roku nakładem Sony Music[8]. Zespół zaprezentował na nim surową i ciężką, jak na początek lat 70. XX wieku, odmianę rocka. Następny album Paranoid wydany tego samego roku odniósł sukces w Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii, zyskując multiplatynowy status[8].

W 1971 powstał Master of Reality[8]. Nowością było zastosowanie akustycznych brzmień. W 1973 roku został wydany album Sabbath Bloody Sabbath. Członkowie Black Sabbath w międzyczasie zmagali się z nasilającymi się kłopotami. Uzależnienie od narkotyków, problemy z zarządzaniem zespołem i początki wewnętrznych sporów wpłynęły negatywnie na prace nad kolejnym albumem. Mimo trudności, w 1975 pojawiała się płyta Sabotage[8]. Rok później zespół nagrał album Technical Ecstasy, która okazała się komercyjnym niepowodzeniem[8]. W 1978 roku został wydany ostatni album z Osbournem w składzie pt. Never Say Die!. Rok później wokalista odszedł z zespołu. Zastąpił go znany z formacji Rainbow Ronnie James Dio[8].

Kariera solowa
W 1980 roku Osborune podjął karierę solową. Do współpracy zaprosił utalentowanego gitarzystę Randy’ego Rhoadsa, basistę Boba Daisleya oraz perkusistę Lee Kerslake’a. 20 września tego samego roku ukazał się debiutancki album solowy Osbourne’a pt. Blizzard of Ozz[1]. Na wydawnictwie gościnnie na instrumentach klawiszowych zagrał Don Airey. 7 listopada 1981 roku został wydany drugi album wokalisty zatytułowany Diary of a Madman, ponownie z udziałem Airey’a. Wkrótce po nagraniach formację Osbourne’a opuścili Daisley i Kerslake. Zastąpili ich Rudy Sarzo oraz Tommy Aldridge. 19 marca 1982 roku w katastrofie lotniczej zginął gitarzysta Randy Rhoads[9]. Muzyka zastąpił Jake E. Lee. Tego samego roku Sarzo zastąpił Bob Daisley.

10 grudnia 1983 roku zarejestrowana w nowym składzie ukazała się trzecia płyta Osbourne’a pt. Bark at the Moon[1]. Również w 1983 roku z zespołu odszedł Aldridge, którego na krótko zastąpił Carmine Appice. Kolejnym perkusistą był Randy Castillo, z którym w składzie został zrealizowany kolejny album. 22 lutego 1986 roku został wydany czwarty album piosenkarza pt. The Ultimate Sin[1]. W nagraniach wydawnictwa wziął również udział klawiszowiec Mike Moran. Rok później formację opuścił Lee, którego zastąpił wówczas dwudziestoletni Zakk Wylde. Podczas koncertów promujących płytę Daisley’a zastępował Phil Soussan. 22 października 1988 roku została wydana piąta płyta pt. No Rest for the Wicked[1]. Album został nagrany z gościnnym udziałem klawiszowca Johna Sinclaira. Tego samego roku na krótko nowym basistą został Geezer Butler.

17 września 1991 roku ukazał szósty album muzyka zatytułowany No More Tears[1]. Był to ostatni album nagrany przez Daisley’a. Pochodzący z płyty singel „I Don’t Want to Change the World” uzyskał nagrodę Grammy w kategorii Best Metal Performance[10]. Następnie Osbourne zdecydował się na krótko zawiesić działalność artystyczną. 23 października 1995 roku został wydany siódmy album Osbourne’a pt. Ozzmosis[1]. W nagraniach wzięli udział Wylde, Butler, perkusista Deen Castronovo oraz klawiszowcy Rick Wakeman i Michael Beinhorn. Z kolei w procesie komponowania uczestniczyli wirtuoz gitary Steve Vai i Lemmy Kilmister znany z występów w brytyjskiej grupie Motörhead. Odbiegająca stylistycznie od poprzednich wydawnictw Osborune’a płyta cieszyła się popularnością uzyskując w Stanach Zjednoczonych status dwukrotnej platynowej płyty. W koncertach promujących płytę wokaliście towarzyszył gitarzysta Joe Holmes.

W 1996 roku do grupy dołączył basista Robert Trujillo, a rok później Mike Bordin, który zastąpił Castronovo. 16 października 2001 roku ukazał się ósmy album studyjny wokalisty zatytułowany Down to Earth[1]. Pierwszym singlem promującym wydawnictwo był utwór „Gets Me Through” do którego teledysk zrealizował Jonas Åkerlund[11]. Tego samego roku ukazał się również drugi singel pt. „Dreamer” oraz teledysk w reżyserii Roba Zombie[12]. W 2006 roku do formacji ponownie dołączył Wylde i Nicholson z którymi w składzie rozpoczęto prace nad nowym albumem. 22 maja 2007 roku ukazał się dziewiąty album pt. Black Rain[1]. Pochodząca z wydawnictwa kompozycja „I Don’t Wanna Stop” została nominowana do Grammy w kategorii Best Hard Rock Performance[13]. W 2009 roku zespół Osbourne’a ponownie opuścił gitarzysta Zakk Wylde. Zastąpił go Gus G. muzyk znany z występów w formacji Firewind. Natomiast rok później odszedł Mike Bordin, którego zastąpił Tommy Clufetos. 11 czerwca 2010 roku, został wydany dziesiąty album zatytułowany Scream.
źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

(Odwiedzono 99 razy, 1 wizyt dzisiaj)

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Wykonaj poniższe zadanie *