Roman Polański i Emmanuelle Seigner

polanski-seignerRoman i Emmanuelle są parą od 1988 r.

Partnerzy:
Romana
Carol Lynley
Barbara Lass 1958-62
ślub 19 09 1959
Sharon Tate 1966-69
ślub 20 01 1968
Susan Denberg 1967
Nastassja Kinski 1976-79
Emmanuelle Seigner 1988 do dzisiaj
ślub 30 08 1989

 

Biografia Romana
Roman Polański (urodzony jako Raymond Thierry Liebling, 18 sierpnia 1933 w Paryżu[1]) – polski reżyser, scenarzysta, aktor oraz producent filmowy, który w 1975 przyjął obywatelstwo francuskie. W czasie swojej kariery kręcił filmy w Polsce, Wielkiej Brytanii, Ameryce i Francji. Wykształcony w łódzkiej szkole filmowej jest jej najbardziej rozpoznawalnym na świecie absolwentem. Jego pierwszy film pełnometrażowy Nóż w wodzie (1962) otrzymał nominację do Oscara za najlepszy film nieanglojęzyczny, lecz przegrał z 8½ Federico Felliniego. Otrzymał łącznie pięć nominacji do Oscara, a także wiele innych nagród w tym Złotą Palmę w Cannes za film Pianista (2002). W tym samym roku za ten sam film otrzymał również Oscara za najlepszą reżyserię.

Młodość
Urodził się w Paryżu w polsko-żydowskiej rodzinie, która w 1937 przeniosła się do Krakowa. Ojciec Polańskiego – Mojżesz Liebling (po II wojnie światowej na prośbę narzeczonej Wandy Zajączkowskiej, swojej późniejszej drugiej żony, zmienił imię i nazwisko na Ryszard Polański[2]) był malarzem i producentem tworzyw. Jego matka Bula (Bella) z domu Katz-Przedborska urodziła się w Rosji. Zginęła w Auschwitz, który przeżyła jego przyrodnia siostra Annette, po wojnie na stałe mieszkająca we Francji.
Okres wojny spędził w getcie w Krakowie, a potem we wsi Wysoka koło Wadowic, na górze Mosiórka. Chłopi, opłaceni przez ojca, aby przechowali Romka, po paru tygodniach wygonili go bojąc się konsekwencji przechowywania Żyda. Chłopiec zamieszkał na krakowskiej ulicy, wymyślając sobie polskie nazwisko Roman Wilk i przekonującą legendę polskiego sieroty[3].

Kariera
Od 1948 występował w teatrze. W 1953 zadebiutował na ekranie. Od 1954 studiował reżyserię w PWSF w Łodzi, którą skończył, jednak nie zdobył dyplomu. Do 1969 współpracował z Krzysztofem Komedą. Jego pierwszy film pełnometrażowy, Nóż w wodzie (1962) otrzymał nominację do Oscara.

Następnie wyjechał do Europy Zachodniej. Początkowo przebywał we Francji, a następnie w Wielkiej Brytanii, gdzie zrealizował filmy Wstręt z Catherine Deneuve i Matnia (w okresie tym współpracował z Gérardem Brachem, z którym napisał także scenariusz do Nieustraszonych pogromców wampirów). W 1968 wyjechał do Hollywood, gdzie zrealizował horror Dziecko Rosemary (2 nominacje do Oscara i 1 przyznany).

Sześć lat później Roman Polański nakręcił Chinatown z Jackiem Nicholsonem w roli głównej. Film stał się wielkim przebojem, zdobył 11 nominacji do Oscara (1 przyznany – za scenariusz) oraz 7 nominacji do Złotych Globów (4 przyznane – za najlepszy film, reżyserię, scenariusz i rolę męską). Chinatown zdobył powszechne uznanie krytyków i publiczności. Film Polańskiego jest uważany za jedno z największych dzieł w historii kina[4][5][6].

W czasie „karnawału Solidarności”, w 1981 r. wystawił w warszawskim Teatrze na Woli Amadeusza.

Po powrocie do Europy Polański nakręcił film Tess, który otrzymał trzy Oscary (na sześć nominacji), Złoty Glob dla najlepszego filmu zagranicznego i trzy Cezary, w tym dla najlepszego filmu.

Kolejnym nagradzanym filmem Romana Polańskiego stał się wyprodukowany w 2002 roku dramat wojenny Pianista. Film wygrał Złotą Palmę na Festiwalu w Cannes, 7 Cezarów (nagród Francuskiej Akademii Filmowej) oraz 3 Oscary (za najlepszą reżyserię, scenariusz adaptowany oraz rolę męską).

W 2000 przyznano mu doktorat honoris causa PWSFTViT[7].

W 2005 został odznaczony przez ministra kultury Waldemara Dąbrowskiego Złotym Medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis[8].

W 2008 roku światową premierę miał głośny film dokumentalny o reżyserze: Roman Polański: Ścigany i pożądany.

W 2010 roku powstał film Autor widmo, za który Roman Polański zdobył Srebrnego Niedźwiedzia na MFF w Berlinie oraz 6 nagród Europejskiej Akademii Filmowej – w tym za najlepszy film, reżyserię i scenariusz[9]. Za ten sam obraz Polański otrzymał dwa wyróżnienia Francuskiej Akademii Filmowej – Cezary, za najlepszą reżyserię i scenariusz adaptowany[10].

Podczas 36. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni został uhonorowany nagrodą “Platynowe Lwy” za całokształt twórczości[11]. Wkrótce po ogłoszeniu tej decyzji przez organizatorów imprezy Prawica Rzeczypospolitej zaapelowała w specjalnym oświadczeniu podpisanym przez Marka Jurka i Mariana Piłkę o bojkot festiwalu[12]. Na apel Prawicy odpowiedział dyrektor artystyczny 36. FPFF, Michał Chaciński, twierdząc, że “Polański odbierze wyróżnienie jako niekwestionowany mistrz światowego kina i żadne pozamerytoryczne zagadnienia nie mają na tę nagrodę wpływu”[13]. Ostatecznie jednak reżyser nie przyjechał do Polski[14].

Procesy sądowe
W 1978 został oskarżony o zgwałcenie 13-letniej Samanthy Gailey (dzisiaj Samantha Geimer). Zawarł ugodę z prokuraturą, w której przyznał się do stosunków seksualnych z nieletnią[15]. Sąd pozostawił Polańskiemu 90 dni na dokończenie projektu filmowego, ale przed ogłoszeniem wyroku Polański uciekł do Paryża. W swej autobiografii Roman by Polanski oskarżył matkę Samanthy o podsunięcie mu córki i szantaż w celu zdobycia angażu. W 2008 Samantha Geimer wystąpiła do sądu o umorzenie sprawy, co ma oszczędzić dalszych cierpień jej i jej rodzinie. Geimer twierdzi, że ponowne zainteresowanie prokuratury intymnymi szczegółami ma odciągnąć uwagę od błędów popełnionych wiele lat temu. W najnowszym filmie dokumentalnym o Polańskim (“Roman Polanski: Wanted and Desired”) ujawniono kolejne dowody nierzetelnego prowadzenia ówczesnego procesu przeciw niemu. Z relacji ze sprawy wynika, że prowadzący ją sędzia Laurence J. Rittenband (zmarł w 1993) chciał skazać reżysera dla przysporzenia sobie popularności.

Na początku maja 2009 roku sąd w Los Angeles odrzucił wniosek Romana Polańskiego o umorzenie sprawy[16]. 26 września 2009 został zatrzymany po przylocie na lotnisko w Zurychu. Podstawę do zatrzymania stanowił amerykański nakaz aresztowania wydany w związku ze sprawą Geimer[17].

14 maja 2010 angielska aktorka Charlotte Lewis oskarżyła go o wykorzystywanie seksualne podczas przygotowań do kręcenia filmu Piraci. Miała wtedy 16 lat. Według aktorki do zdarzenia doszło w apartamencie Polańskiego w Paryżu.[18]

12 lipca 2010 Ministerstwo Sprawiedliwości Szwajcarii nie wyraziło zgody na ekstradycję Romana Polańskiego do Stanów Zjednoczonych i tym samym został uchylony wobec niego areszt domowy, w którym reżyser przebywał od września 2009 roku[19].

W dniu 15 lipca 2010 Prokuratura Generalna RP wyjaśniając sytuację prawną reżysera w razie jego hipotetycznego przyjazdu do kraju wydała oświadczenie, iż “Wydanie przez władze polskie Romana Polańskiego innemu Państwu jest jednak niemożliwe (…) Zgodnie z treścią art. 604 § 1 pkt 3 k.p.k. wydanie osoby innemu państwu jest niedopuszczalne, jeżeli nastąpiło przedawnienie”[20].

Roman Polański jest poszukiwany przez Interpol[21].

Życie prywatne
9 września 1959 roku Polański ożenił się z aktorką Barbarą Kwiatkowską[22]. Małżeństwo skończyło się rozwodem w 1962[23].
20 stycznia 1968 w Londynie ożenił się z amerykańską aktorką i modelką Sharon Tate[23]. 8 sierpnia 1969 roku późnym wieczorem grupa osób związanych z sektą Charlesa Mansona włamała się do jej willi w Beverly Hills[24]. W wyniku odniesionych obrażeń oraz utraty krwi Tate będąca w ósmym miesiącu ciąży zmarła[24].
30 sierpnia 1989 ożenił się z francuską aktorką Emmanuelle Seigner, z którą ma dwoje dzieci: córkę Morgane (ur. 20 stycznia 1993 roku) i syna Elvisa (ur. 1998)[25].

Filmografia
Reżyser
Filmy krótkometrażowe
Rower (1955)
Morderstwo (1957)
Uśmiech zębiczny (1957)
Rozbijemy zabawę (1957)
Dwaj ludzie z szafą (1958)
Gdy spadają anioły (1959)
Lampa (1959)
Ssaki (1961)
Gruby i chudy (Gros et le maigre, Le, 1961)
Najpiękniejsze oszustwa świata (Plus belles escroqueries du monde, Les), nowela Diamentowy naszyjnik (La Rivière de Diamants, 1964)
Kocham kino (Chacun son cinéma), etiuda Kino erotyczne (Cinéma érotique, 2007)

Filmy pełnometrażowe
Nóż w wodzie (1962), nominacja do Oscara
Wstręt (Repulsion, 1965)
Matnia (Cul-de-sac, 1966)
Nieustraszeni pogromcy wampirów (The Fearless Vampire Killers, 1967)
Dziecko Rosemary (Rosemary’s Baby, 1968)
Tragedia Makbeta (The Tragedy of Macbeth, 1971)
Co? (Che?, 1972)
Chinatown (1974)
Lokator (ang. The Tenant, fran. Locataire, Le, 1976)
Tess (1979)
Piraci (Pirates, 1986)
Frantic (1988)
Gorzkie gody (Bitter Moon, 1992)
Śmierć i dziewczyna (Death and the Maiden, 1994)
Dziewiąte wrota (The Ninth Gate, 1999)
Pianista (The Pianist, 2002)
Oliver Twist (2005)
Autor widmo (The Ghost Writer, 2010)
Rzeź (Carnage, 2011)

Scenarzysta
Rower (1955)
Rozbijemy zabawę (1957)
Morderstwo (1957)
Uśmiech zębiczny (1957)
Dwaj ludzie z szafą (1958)
Lampa (1959)
Gdy spadają anioły (1959)
Ssaki (1961)
Gruby i chudy (Gros et le maigre, Le, 1961)
Nóż w wodzie (1962)
Czy lubicie kobiety? (Aimez-vous les femmes?, 1964)
Najpiękniejsze oszustwa świata (Plus belles escroqueries du monde, Les), nowela Diamentowy naszyjnik (La Rivière de Diamants, 1964)
Wstręt (Repulsion, 1965)
Matnia (Cul-de-sac, 1966)
Nieustraszeni pogromcy wampirów (The Fearless Vampire Killers, 1967)
Dziecko Rosemary (Rosemary’s Baby, 1968)
Fille d’en face, La (1968)
Dzień na plaży (A Day at the Beach, 1970)
Bateau sur l’herbe, Le (1971)
Tragedia Makbeta (The Tragedy of Macbeth, 1971)
Co? (Che?, 1972)
Chinatown (1974)
Lokator (ang. The Tenant, fran. Locataire, Le, 1976)
Tess (1979)
Piraci (Pirates, 1986)
Frantic (1988)
Gorzkie gody (Bitter Moon, 1992)
Dziewiąte wrota (The Ninth Gate, 1999)
Oliver Twist (2005)
Autor widmo (The Ghost Writer, 2010)
Bóg mordu (Carnage, 2011)

Aktor
Trzy opowieści (1953) jako Genek
Pokolenie (1954) jako Mundek
Dzień bez słońca (1954) jako Chłopiec
Zaczarowany rower (1955) jako Adaś
Trzy starty (1955) jako Brat Basi słuchający relacji z zawodów w radio
Antek (1955) jako Antek
Koniec nocy (1956) jako Mały
Wraki (1956) jako Romek
Eroica (1958) jako Kolędnik
Dwaj ludzie z szafą (1958) jako Chuligan #2
Zadzwońcie do mojej żony (1958) jako Tancerz
Lotna (1959) jako muzyk
Lampa (1959) jako przechodzień
Gdy spadają anioły (1959) jako żołnierz i stara kobieta
Do widzenia, do jutra (1960) jako Student
Niewinni czarodzieje (1960) jako Polo
Zezowate szczęście (1960) jako Korepetytor
Ostrożnie Yeti (1960) jako Kierowca
Samson (1961)
Gruby i chudy (Gros et le maigre, Le, 1961) jako Chudy
Nóż w wodzie (1962) jako Chłopak (głos)
Nieustraszeni pogromcy wampirów (The Fearless Vampire Killers, 1967) jako Alfred
The Magic Christian (1969) jako Słuchacz
Co? (Che?, 1972) jako Mosquito
Krew dla Draculi (Blood for Dracula, 1974) jako Człowiek w tawernie
Chinatown (1974) jako mężczyzna z nożem
Lokator (ang. The Tenant, fran. Locataire, Le, 1976) jako Trelkovsky
Chassé-croisé (1982)
En attendant Godot (1989) jako Lucky
Back in the U.S.S.R. (1992) jako Kurilov
Czysta formalność (Pura formalità, Una, 1994) jako Inspektor
Śmiertelne zmęczenie, (Grosse Fatigue, 1994)
Hommage à Alfred Lepetit (2000)
Zemsta (2002) jako Józef Papkin
Godziny szczytu 3 (2007) jako Detektyw Jacques
Cichy chaos (2008) jako magnat filmowy (epizod)

Producent
Gruby i chudy (Gros et le maigre, Le, 1961)
Dzień na plaży (A Day at the Beach, 1970)
Afternoon of a Champion (1972)
Gorzkie gody (Bitter Moon, 1992)
Castelnuovo (1999)
Dziewiąte wrota (The Ninth Gate, 1999)
Pianista (The Pianist, 2002)
Oliver Twist (2005)
Autor widmo (The Ghost Writer, 2010)

Opieka artystyczna
Taniec Wampirów

źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

Biografia Emmanuelle

Emmanuelle Seigner (ur. 22 czerwca 1966 w Paryżu, Île-de-France) – francuska modelka, aktorka filmowa i wokalistka.
Jest córką fotografa i dziennikarki, starszą siostrą aktorki Mathilde Seigner. Jej dziadkiem był francuski aktor Louis Seigner. Uczęszczała do katolickiej szkoły. Od 14. roku życia pracowała jako modelka. Debiutowała w 1984 w filmie Rok meduzy. Po epizodzie w Detektywie Jean-Luca Godarda zagrała we Franticu Romana Polańskiego. W tym filmie wcieliła się w postać Michelle, będącej przewodniczką kardiochirurga Richarda Walkera. Seigner uważa swoją rolę we Franticu za najlepszą w karierze[1].
30 sierpnia 1989 wyszła za mąż za Romana Polańskiego. Ma z nim córkę Morgane (ur. 1993) i syna Elvisa (ur. 1998). Jest także wokalistką francuskiego zespołu rockowego Ultra Orange, z którym nagrała płytę Ultra Orange & Emmanuelle wydaną 4 czerwca 2007.
14 marca 2010 wystąpiła jako gość w polskiej edycji Tańca z Gwiazdami, wykonując piosenkę “Dingue”[2].
W lutym 2010 roku wydała solowy album Dingue.

Wybrana filmografia
1984 – Rok meduzy
1985 – Detektyw jako bahamska księżniczka
1986 – Cours privé jako Zanon
1988 – Frantic jako Michelle
1990 – Il Male oscuro jako dziewczyna
1992 – Gorzkie gody jako Mimi
1994 – Le Sourire jako Odile
1996 – Pourvu que ça dure jako Julie Neyrac
1997 – La Divine poursuite jako Bobbi
1997 – Nirvana jako Lisa
1998 – Złodziej prędkości (RPM) jako Michelle
1998 – Plac Vendome (Place Vendôme) jako Nathalie
1999 – Buddy Boy jako Gloria
1999 – Dziewiąte wrota (The Ninth Gate) jako dziewczyna
2000 – Fernando Krapp m’a écrit cette lettre
2001 – Laguna
2001 – Streghe verso nord jako Lucilla
2003 – Pozory i złudzenia (Corps a corps) jako Laura Bartelli
2003 – Sans toi jako Armelle
2003 – Os Imortais jako Madeleine Durand
2004 – I żyli długo i szczęśliwie jako Nathalie
2005 – Kulisy sławy (Backstage)
2006 – Niczego nie żałuję – Edith Piaf jako Titine
2007 – Four Last Songs jako Helena
2007 – Motyl i skafander jako Céline Desmoulins
2010 – Essential Killing jako Margaret

Nagrody
1999 Plac Vendome (nominacja) César dla najlepszej aktorki drugoplanowej
2007 Niczego nie żałuję – Edith Piaf (nominacja) Satelita dla najlepszej aktorki drugoplanowej w dramacie

Koncerty w Polsce
28 kwietnia 2010, Kino Palladium, Warszawa[3]
6 lipca 2012, dziedziniec Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi – w ramach czwartej edycji Targowa Street Film&Music Festival[4][5]

źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

(Odwiedzono 1 795 razy, 10 wizyt dzisiaj)