Roman Giertych pokazał żonę Barbarę

giertych-roman-barbaraNa eleganckim charytatywnym Balu Dziennikarzy bawią się nie tylko ludzie na co dzień pracujący w gazecie czy telewizji. Na tym ważnym wydarzeniu często spotykamy ludzi z pierwszych stron gazet, polityków, celebrytów i wiele osób, które po prostu chcą wesprzeć szczytny cel.

Jak co roku na Balu pojawił się Roman Giertych, niegdyś polityk, dziś „prawnik gwiazd”, który procesuje się nieraz z największymi mediami w kraju. U jego boku nie mogło zabraknąć żony Barbary, z którą bawi się za każdym razem. Jednak podczas tego wyjątkowego wieczoru zachwyciła jak nigdy! Lśniące włosy, piękny makijaż, nienaganna sylwetka w eleganckiej sukni – Barbara była jedną z najpiękniejszych kobiet w tłumie zebranych gości. Jeśli porównamy jej zdjęcia z tymi zrobionymi w latach poprzednich, przekonamy się, że przeszła niezwykłą metamorfozę. Czas jest zdecydowanie jej sprzymierzeńcem.

Żona Giertycha jest specjalistą od prawa kanonicznego, była pierwszym prawnikiem kościelnym w stolicy, pracowała w sądzie metropolitalnym. Z przyszłym mężem poznała się, gdy miała 17 lat na zjeździe Młodzieży Wszechpolskiej. Dziś są rodzicami czwórki dzieci.
źródło: nocoty.pl

Biografia Romana

Roman Jacek Giertych (ur. 27 lutego 1971 w Śremie) – polski polityk, adwokat i historyk, wicepremier i minister edukacji narodowej od 5 maja 2006 do 13 sierpnia 2007 w rządach Kazimierza Marcinkiewicza i Jarosława Kaczyńskiego, w latach 2001–2007 poseł na Sejm IV i V kadencji, były prezes Ligi Polskich Rodzin i Młodzieży Wszechpolskiej.

Wykształcenie i działalność do 2006
Od urodzenia mieszkał w Kórniku, gdzie ukończył Szkołę Podstawową i Liceum Ogólnokształcące. Został absolwentem Wydziału Historycznego (1989–1994) oraz Wydziału Prawa (1990–1995) Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. W 1996 rozpoczął aplikację adwokacką w Warszawie, którą ukończył w 2000.

Jest autorem książek: Kontrrewolucja młodych, Pod walcem historii i Możemy wygrać Polskę oraz artykułów publikowanych m.in. w „Bastionie”, „Ładzie”, „Najwyższym CZASIE!”, „Rycerzu Niepokalanej”, „Wszechpolaku”. Przed wejściem do Sejmu prowadził w Warszawie własną kancelarię adwokacką, powrócił do tego zajęcia w 2007.

W 1989 utworzył deklarującą narodowe wartości Młodzież Wszechpolską, nawiązującą swoją nazwą do przedwojennego Związku Akademickiego „Młodzież Wszechpolska”. Przez pierwsze lata był jej prezesem, w 1994 został prezesem honorowym. Był członkiem Stronnictwa Narodowo-Demokratycznego i Stronnictwa Narodowego, którego działacze w 2001 tworzyli Ligę Polskich Rodzin.

W wyborach parlamentarnych w 1993 kandydował do Sejmu z listy Unii Polityki Realnej, cztery lata później współtworzył Narodowo-Chrześcijańsko-Demokratyczny Blok dla Polski.

W wyborach parlamentarnych w 2001 został z listy LPR wybrany na posła IV kadencji z okręgu podwarszawskiego (otrzymał 13 261 głosów). Od lipca 2004 pełnił funkcję wiceprzewodniczącego sejmowej komisji śledczej badającą tzw. aferę Orlenu. Ponownie uzyskał mandat poselski w wyborach w 2005, kandydując z okręgu warszawskiego i otrzymując 35 512 głosów. W Sejmie pełnił funkcję przewodniczącego Komisji do spraw Służb Specjalnych.

Był przewodniczącym Kongresu LPR, w marcu 2006 został wybrany na prezesa partii w miejsce Marka Kotlinowskiego. Po wyborach parlamentarnych w 2007, w których nie uzyskał mandatu, 24 października 2007 zrezygnował z funkcji prezesa LPR i zapowiedział odejście z polityki.

Minister edukacji narodowej
Od 5 maja 2006 do 13 sierpnia 2007 sprawował funkcje wicepremiera i ministra edukacji narodowej w rządach Kazimierza Marcinkiewicza i Jarosława Kaczyńskiego. W 2007 bez powodzenia ubiegał się o mandat poselski w okręgu lubelskim.

Jego nominacja na ministra doprowadziła do manifestacji studenckich w maju 2006, które odbyły się m.in. w Gdańsku, Krakowie, Łodzi, Rzeszowie, Szczecinie i Warszawie, zaś 13 czerwca z inspiracji Inicjatywy Uczniowskiej odbył się protest grupy uczniów ze szkół średnich i gimnazjalnych, która zablokowała siedzibę ministerstwa. Zorganizowano także zbieranie podpisów pod listem otwartym dotyczącym jego odwołania. Zebrano około 137 tys. podpisów, a list został 8 czerwca przekazany do Kancelarii Premiera[3]. Powstała także inicjatywa „Giertych musi odejść” postulująca jego odwołanie, która organizowała w ciągu pierwszych miesięcy manifestacje i marsze protestacyjne w całej Polsce, m.in. pod hasłem „Początek Roku – Koniec Giertycha”[4].

6 czerwca 2006 podjął decyzję o odwołaniu szefa Centralnego Ośrodka Doskonalenia Nauczycieli, Mirosława Sielatyckiego. Jako podstawę decyzji podał wydane przez CODN podręcznika dla nauczycieli Kompas – edukacja o prawach człowieka w pracy z młodzieżą. Celem tej publikacji stworzonej w 2002 przez Radę Europy i przetłumaczonej na 19 języków była promocja praw człowieka. Według Romana Giertycha podręcznik miał służyć „promocji homoseksualizmu” w szkole, co stało się podstawą do podjęcia decyzji o odwołaniu Mirosława Sielatyckiego. Przeciwko decyzji ministra zaprotestowali m.in. pracownicy CODN, Polska Izba Książki, Amnesty International oraz przewodniczący Rady Europy, Terry Davis[5].

9 lipca 2006 ambasador Izraela w Warszawie David Peleg publicznie ogłosił, że będzie unikać kontaktów z Romanem Giertychem i urzędnikami ministerstwa edukacji[6]. Jako uzasadnienie rzecznik ambasady, Michael Sobelman, przypomniał książki Jędrzeja Giertycha z okresu międzywojennego, które według niego były przesiąknięte nacjonalizmem, i wskazał, że jego zdaniem politycy LPR w swojej ideologii opierają się na „antysemickim podłożu”.

15 lipca 2006 ogłosił częściową „amnestię maturalną” dla absolwentów, którzy nie zdali matury w 2006. 2 października 2006 Rzecznik Praw Obywatelskich zaskarżył rozporządzenie do Trybunału Konstytucyjnego, który 16 stycznia 2007 uznał amnestię maturalną za niezgodną z Konstytucją RP[7].

1 marca 2007 podczas nieformalnego spotkania ministrów edukacji państw Unii Europejskiej Roman Giertych zaproponował stworzenie europejskiej Wielkiej Karty Praw Narodów, mającej zawierać m.in. obejmujący całą Europę zakaz przeprowadzania aborcji oraz „propagandy homoseksualnej”[8]. Słowa te wywołały oskarżenia ministra o „homofobię”. Jednocześnie podczas tego wystąpienia Roman Giertych zasugerował, jakoby prezentowane przez niego stanowisko było poglądem całego polskiego rządu, czemu 2 marca zaprzeczył rzecznik rządu Jan Dziedziczak. 13 sierpnia 2007 po rozpadzie koalicji rządowej został odwołany z urzędu ministra.

Działalność zawodowa od 2007
Po przegranych wyborach z 2007 (otrzymał w nich 6394 głosy) zrezygnował z kierowania partią i zadeklarował odejście z polityki. Powrócił do wykonywania zawodu adwokata, reprezentował m.in. Wojciecha Sumlińskiego i byłą żonę Janusza Palikota. Został także m.in. pełnomocnikiem syna Donalda Tuska w sporze z „Faktem”[9]. Reprezentował także Radosława Sikorskiego w wygranej przez tegoż sprawie obraźliwych komentarzy na forach „Wprost”[10], a także Ryszarda Krauzego pomawianego o układy z gangiem w procesie, w którym w pierwszej instancji uwzględniono powództwo, nakazując Telewizji Polskiej i Anicie Gargas przeprosiny Ryszarda Krauzego[11].

W lutym 2013 wraz z Kazimierzem Marcinkiewiczem i Michałem Kamińskim założył think tank Instytut Myśli Państwowej[12].

Procesy sądowe
W marcu 2005 w wywiadzie dla dziennika „Rzeczpospolita” nazwał Adama Michnika „byłym partyjnym aparatczykiem”, za co wytoczono mu proces o naruszenie dóbr osobistych. We wrześniu 2007 Sąd Apelacyjny w Warszawie prawomocnie nakazał Romanowi Giertychowi przeproszenie Adama Michnika oraz zapłatę 10 tys. zł na Zakład dla Niewidomych w Laskach[13]. Sam Roman Giertych wygrał z kolei proces w lutym 2009 z wydawcą dziennika „Fakt” o ochronę dóbr osobistych[14].

Życie prywatne
Pochodzi z rodziny polityków narodowych, jest synem Macieja Giertycha, wnukiem Jędrzeja Giertycha i prawnukiem Franciszka Giertycha. Żonaty z Barbarą. W 2006 otrzymał Srebrny medal „Za zasługi dla obronności kraju”[15].

Wybrane publikacje
Kontrrewolucja młodych, Ad Astra, Warszawa 1994, ISBN 83-901684-1-3
Pod walcem historii. Polityka zagraniczna Ruchu Narodowego 1938–1945, Londyn 1995
Za błękitną kurtyną: polski wywiad na tropie masonów, Fulmen-Poland, Warszawa 1996, ISBN 83-86445-08-4 (Roman Giertych wypiera się autorstwa, które Michał Karnowski mu przypisuje; książka została wydana pod pseudonimem Roman Bertowski)[16]
Lot Orła, Fundacja „Nasza Przyszłość”, Szczecinek 2000, ISBN 83-88531-04-2
Możemy wygrać Polskę. Wybór felietonów z Radia Maryja 1997–1999, Ostoja, Krzeszowice 2001, ISBN 83-88020-52-8
źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

(Odwiedzono 130 razy, 1 wizyt dzisiaj)

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*