Robert De Niro i Grace Hightower


de-niro-hightowerRobert i Grace są parą od 1996 r, a ślub wzięli 17 06 1997 r.

Partnerzy:
Roberta
Leigh Taylor-Young 1970-74
Diahnne Abbott 1976-88
ślub 1976
Veronica Webb 1990
Carole Mallory 1990
Toukie Smith 1990-93
Uma Thurman 1993
Naomi Campbell 1993
Charmaine Sinclair 1993-95
Stephanie Adams 1993
Ashley Judd 1995
Grace Hightower 1996 do dzisiaj
ślub 17 06 1997

 

Biografia Roberta
Robert De Niro, Jr. (ur. 17 sierpnia 1943 w Nowym Jorku) – amerykański aktor, reżyser i producent, zdobywca dwóch Nagród Akademii Filmowej za role w filmach Ojciec chrzestny II (1974) oraz Wściekły byk (1980).
De Niro jest jednym z najbardziej dochodowych aktorów w historii kina; filmy z jego udziałem zarobiły według witryny Box Office Mojo ponad 2.2 miliarda dolarów[1]

Wczesne życie
Robert De Niro urodził się w Nowym Jorku jako syn Virginii Admiral, malarki, i Roberta De Niro, Sr., rzeźbiarza i malarza abstrakcyjnego[2]. Jego ojciec miał włoskie i irlandzkie pochodzenie, natomiast przodkowie matki wywodzili się z Holandii, Francji i Niemiec. Włoscy pradziadkowie Roberta, Giovanni De Niro i Angelina Mercurio, wyemigrowali z Ferrazzano, zaś babka ze strony ojca, Helen O’Reilly, była prawnuczką Edwarda O’Reilly’ego, imigranta z Irlandii[3][4].

Rodzice De Niro, którzy poznali się na zajęciach malarstwa, rozwiedli się, gdy miał trzy lata. Robert dorastał na obszarze nowojorskiego Manhattanu, zwanym Małymi Włochami (ang. Little Italy), wychowywany przez matkę. Zyskując przydomki „Bobby Milk” i „Robden”, młody De Niro dołączył do ulicznego gangu, jednak jego przyszłość zdeterminował debiut sceniczny w szkolnym przedstawieniu Czarnoksiężnik z Krainy Oz, w którym wystąpił w wieku dziesięciu lat. Znajdując w sztuce sposób na zwalczenie nieśmiałości, Robert zaczął interesować się kinem, aby w wieku szesnastu lat rzucić szkołę i zająć się aktorstwem. Ucząc się pod okiem Lee Strasberga i Stelli Adler, zaczął uczęszczać do Little Red School House, a następnie High School of Music and Art (obecnie części Fiorello H. LaGuardia High School of Music & Art and Performing Arts).

Początki kariery filmowej
Pierwszą rolą, wtedy dwudziestoletniego De Niro, był udział w filmie Przyjęcie weselne z 1963 roku; jego premiera miała jednak miejsce sześć lat później. Szersza popularność przyszła z kolejną rolą, umierającego gracza baseballu w Uderzaj powoli w bęben (1973). W tym samym roku Robert rozpoczął owocną współpracę z Martinem Scorsese, grając w obrazie Ulice nędzy.

W 1974 roku De Niro wcielił się w postać młodego Don Vito Corleone w filmie Ojciec chrzestny II Francisa Coppoli. Wcześniej aktor starał się o angaż w Ojcu chrzestnym, uczęszczając na przesłuchania do ról Sonny’ego Corleone, Michaela Corleone, Carlo Rizziego i Paulie’ego Gatto. Występ w Ojcu Chrzestnym II przyniósł De Niro pierwszą Nagrodę Akademii Filmowej dla najlepszego drugoplanowego aktora. Statuetkę w jego imieniu przyjął jednakże Coppola, gdyż Robert był nieobecny na ceremonii. Stał się on jednocześnie pierwszym aktorem w historii, który w filmie porozumiewał się przede wszystkim w języku innym niż angielski i otrzymał Oscara; w tym przypadku były to różne sycylijskie dialekty. De Niro i Marlon Brando, który grał Vito Corleone w pierwszej części filmu, są jedynymi aktorami w historii, którzy zdobyli Nagrody Akademii za grę tej samej postaci. Brando i De Niro wystąpili wspólnie tylko raz, w obrazie Rozgrywka z 2001 roku.

Po Ulicach nędzy, aktor kontynuował współpracę z Martinem Scorsese przy takich filmach jak: Taksówkarz (1976), New York, New York (1977), Wściekły byk (1980), Król komedii (1983), Chłopcy z ferajny (1990), Przylądek strachu (1991) oraz Kasyno (1995). Scorsese i De Niro wystąpili razem w obrazie Czarna lista Hollywood (1991) i obaj użyczyli głosów postaciom z animacji Rybki z ferajny (2004).

Taksówkarz jest jednym z najważniejszych filmów w karierze De Niro; jego ikoniczna rola Travisa Bickle’a przyniosła mu sławę i sprawiła, że jego nazwisko kojarzone jest ze słynnymi słowami Bickle’a: „You talkin’ to me?”, które, jak przyznał później aktor, były silnie improwizowane[5].

W 1976 roku De Niro wystąpił w obrazie 1900, ukazującym życie we Włoszech przed wybuchem I wojny światowej, widziane oczami dwóch przyjaciół z dzieciństwa, reprezentujących dwie różne grupy hierarchii społecznej. Dwa lata później zagrał w słynnym filmie Łowca jeleni, za który otrzymał nominację do Nagrody Akademii Filmowej dla najlepszego aktora[6].

Późniejsza kariera filmowa
De Niro jest często chwalony za osobisty wkład w swoje role: aktor przytył 27 kilogramów i uczył się boksu przed występem we Wściekłym byku; oszlifował zęby dla Przylądku strachu; zamieszkał na jakiś czas na Sycylii przed Ojcem chrzestnym II; przez trzy miesiące pracował jako taksówkarz przed Taksówkarzem; nauczył się gry na saksofonie przed New York, New York.

Do metod aktorskich De Niro należy wykorzystywanie każdej ekstremalnej taktyki, która wydaje się być konieczna, do najlepszego wcielenia się w daną rolę. Podczas filmowania Króla komedii, Robert obrzucił Jerry’ego Lewisa kilkoma antysemickimi epitetami, aby nadać autentyczności wściekłości, którą na ekranie demonstrował grany przez niego bohater[7].

W obawie, że będzie kojarzony wyłącznie z rolami gangsterów, De Niro zaczął w połowie lat 80. okazyjnie występować w komediach, a wśród nich były: Brazil (1985); Zdążyć przed północą (1988), Showtime (2002), Depresja gangstera (1999) oraz Nawrót depresji gangstera (2002), a także Poznaj mojego tatę (2000) i Poznaj moich rodziców (2004).

Inne filmy, w których na przestrzeni lat zagrał De Niro obejmują m.in.: Zakochać się (1984), Misja (1986), Harry Angel (1987), Nietykalni (1987), Chłopcy z ferajny (1990), Przebudzenia (1990), Gorączka (1995), Fan (1996), Uśpieni (1996), Fakty i akty (1997), Jackie Brown oraz Ronin (1998).
W 1993 roku Robert wystąpił w filmie Chłopięcy świat, gdzie partnerowali mu wschodzący wtedy aktorzy: Leonardo DiCaprio i Tobey Maguire. W tym samym okresie otrzymał propozycję wcielenia się w rolę Mitcha Leary’ego w Na linii ognia, jednak odrzucił ją ze względu na konflikty w terminarzu, wynikające z kręcenia Prawa Bronxu. Postać tę zagrał ostatecznie John Malkovich, otrzymując za swoją kreację nominację do Nagrody Akademii Filmowej. De Niro odniósł się do Na linii ognia (oraz Brudnego Harry’ego i Siły magnum – trzech filmów z udziałem Clinta Eastwooda) w obrazie Zawodowcy z 2008 roku.

W 1995 roku De Niro zagrał w kolejnym filmie Martina Scorsese, Kasyno, wcielając się w rolę Sama „Ace’a” Rothsteina. Postać miała swój pierwowzór w prawdziwym życiu – Franka „Lefty’ego” Rosenthala. Kasyno było 8. filmem aktora, który reżyserował Scorsese. Pod koniec tego samego roku Robert wystąpił w thrillerze Gorączka, u boku swojego długoletniego przyjaciela Ala Pacino. Duet wywołał duże zainteresowanie widzów, gdyż aktorzy byli często do siebie porównywani. W 2008 roku Pacino i De Niro ponownie zagrali w jednym filmie – Zawodowcy[8].
W 2004 roku De Niro użyczył głosu postaci Don Lino w filmie animowanym Rybki z ferajny. W tym samym roku wystąpił w komedii Poznaj moich rodziców, kontynuacji hitu kasowego Poznaj mojego tatę (2000).

De Niro otrzymał propozycję roli w filmie Infiltracja, którą jednak musiał odrzucić ze względu na prace na planie Dobrego agenta: „Naprawdę chciałem. Chciałem to zrobić, ale przygotowania do Dobrego agenta trwały tak długo, że nie miałem na nic czasu. Próbowałem wymyślić coś, aby wziąć udział w tym projekcie w trakcie prac, ale to było niemożliwe.”[9]. Robert nie tylko wystąpił w Dobrym agencie, ale również był jego reżyserem, a na planie partnerowali mu m.in.: Matt Damon, Angelina Jolie i Joe Pesci, z którym De Niro grał kilkakrotnie w przeszłości.

W 2006 roku De Niro przekazał swoje archiwalne kolekcje – złożone ze scenariuszy, kostiumów i rekwizytów – Harry Ransom Center w University of Texas at Austin. 27 kwietnia 2009 roku zbiory zostały wystawione dla odwiedzających.

Od 2010
Robert De Niro pracuje obecnie na planie kilku filmów, natomiast kolejnych kilkanaście obrazów, w które jest zaangażowany jest na etapie preprodukcji i daty ich premier nie są określone[10].

Pod koniec 2010 roku wydana została kontynuacja hitów kasowych Poznaj mojego tatę (2000) oraz Poznaj moich rodziców (2004) – Poznaj naszą rodzinkę[10]. Natomiast w 2011 roku premierę miał film The Killer Elite, w którym De Niro wcielił się w jedną z głównych ról, i który opowiada o byłych członkach brytyjskich sił specjalnych ściganych przez oddział zawodowych morderców[11].
Dokonania reżyserskie

Debiut reżyserski De Niro nastąpił wraz z filmem Prawo Bronxu w 1993 roku. Przez następnych trzynaście lat nie powracał on do tego zajęcia, aż do obrazu Dobry agent, którego reżyserii podjął się w 2006 roku.

Robert wystąpił w obu wyreżyserowanych przez siebie filmach.

Życie prywatne
De Niro, mieszkaniec Nowego Jorku, inwestował na obszarze TriBeCa, części Manhattanu, od 1989 roku. Jest współzałożycielem studia filmowego TriBeCa Productions, współwłaścicielem Nobu Hospitality (firmy zajmującej się menedżmentem luksusowych obiektów), restauracji Nobu i Tribeca Grill, hotelu The Greenwich Hotel, a także współorganizatorem Tribeca Film Festival[12][13][14].

W 1997 roku De Niro poślubił swoją drugą żonę, Grace Hightower, podczas ceremonii w ich posiadłości w Marbletown, w stanie Nowy Jork. Aktor jest również właścicielem rezydencji na wschodnim i zachodnim Manhattanie. Syn pary, Elliot, urodził się w 1998 roku.

Ze swoją pierwszą żoną, Diahnne Abbott, aktor ma syna Raphaela, byłego aktora, a obecnie agenta nieruchomości w Nowym Jorku[15]. De Niro zaadoptował również córkę Abbott z wcześniejszego związku, Drenę. Poza tym, jest ojcem bliźniaków, Juliana Henry’ego i Aarona Kendricka (narodzonych w wyniku zapłodnienia in vitro przez surogatkę w 1995 roku).
W lutym 1998 roku, podczas kręcenia jednego z filmów we Francji, De Niro był przez dziewięć godzin przesłuchiwany przez miejscową policję w spawie rzekomego korzystania z usług prostytutek. Zaprzeczył on, jakoby miał coś wspólnego ze sprawą, twierdząc: „Nigdy nie płaciłem za seks, a nawet jeśli bym to zrobił, nie byłoby to zbrodnią.”[16] Funkcjonariusze zdecydowali o przesłuchaniu, gdyż nazwisko aktora zostało wymienione przez jedną z call girls. W wywiadzie dla Le Monde, De Niro powiedział: „Nigdy nie wrócę do Francji. I będę odradzał wizytę w tym kraju moim przyjaciołom. […] Zwrócę moją Legię Honorową ambasadorom tak szybko, jak będzie to możliwe.” Przedstawiciele francuskiego wymiaru sprawiedliwości oświadczyli po incydencie, że aktor nie był przesłuchiwany w roli podejrzanego, tylko potencjalnego świadka.

We wrześniu 2004 roku, podczas Festiwalu Filmowego w Wenecji, De Niro miał otrzymać włoskie obywatelstwo. Jednakże organizacja Sons of Italy wystosowała protest, twierdząc, że aktor zniszczył wizerunek Włochów i Amerykanów włoskiego pochodzenia, poprzez częste granie ról kryminalnych. Minister kultury, Giuliano Urbani, zlekceważył sprzeciwy, a ceremonia została przesunięta w czasie. Kontrowersje ponownie się nasiliły, gdy De Niro nie pojawił się na dwóch spotkaniach medialnych, które miały miejsce w tym samym miesiącu. Aktor tłumaczył się „poważnymi problemami komunikacyjnymi”, dodając: „Ostatnią rzeczą, którą chciałem zrobić, było obrażenie kogokolwiek. Kocham Włochy.” Obywatelstwo zostało ostatecznie nadane 21 października 2006 roku, podczas finałowego dnia Festiwalu Filmowego w Rzymie. De Niro zarejestrowany jest w regionie Molise, z którego wywodzili się jego włoscy przodkowie.

De Niro jest zwolennikiem Partii Demokratycznej i wspierał Ala Gore’a w wyborach prezydenckich w 2000 roku. Aktor wyraził również swoje poparcie dla Johna Kerry’ego, który ubiegał się o urząd Prezydenta Stanów Zjednoczonych w 2004 roku. W 1998 roku lobbował członków Kongresu, aby ci nie pociągali do odpowiedzialności i nie oskarżali Prezydenta Billa Clintona[17]. Robert był również narratorem 9/11, dokumentu na temat zamachu terrorystycznego z 11 września 2001 roku, opartego na materiałach Julesa i Gédéona Naudetów, skupiających się na roli i działaniach strażaków, którzy interweniowali po atakach. Podczas promocji filmu Dobry agent, De Niro gościł wraz z Mattem Damonem w programie Hardball with Chris Matthews, w odcinku emitowanym 8 września 2006 roku. Jedno z pytań dotyczyło tego, kogo aktor widziałby jako kolejnego Prezydenta Stanów Zjednoczonych, na co De Niro odpowiedział: „Myślę o dwójce ludzi: Hillary Clinton i Obamie.” 4 lutego 2008 roku Robert poparł Obamę podczas wiecu w Izod Center, w New Jersey[18].

źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

Filmografia
Aktor i reżyser
Rok Film Rola Informacje
1965 Trzy pokoje na Manhattanie klient w restauracji
1968 Pozdrowienia Jon Rubin
1969 Sam’s Song Sam
1969 Przyjęcie weselne Cecil
1970 Krwawa mamuśka Lloyd Barker
Cześć, Mamo! Jon Rubin
1971 Jennifer on My Mind Mardigian, kierowca taksówki
Urodzony zwycięzca oficer Danny
Gang, który nie umiał strzelać Mario Trantino
1973 Uderzaj powoli w bęben Bruce Pearson New York Film Critics Circle: najlepszy aktor drugoplanowy
Ulice nędzy John “Johnny Boy” Civello National Society of Film Critics Awards: najlepszy aktor drugoplanowy
1974 Ojciec chrzestny II Vito Corleone Nagroda Akademii Filmowej: najlepszy aktor
Nominacja — BAFTA Award: najlepszy nowy aktor
1976 Taksówkarz Travis Bickle New York Film Critics Circle: najlepszy aktor
Los Angeles Film Critics Association Awards: najlepszy aktor
Nominacja — Nagroda Akademii Filmowej: najlepszy aktor
Nominated — BAFTA Award: najlepszy aktor
Nominacja — Złoty Glob: najlepszy aktor w dramacie
1900 Alfredo Berlinghieri
Ostatni z wielkich Monroe Stahr
1977 New York, New York Jimmy Doyle Nominacja — Złoty Glob: najlepszy aktor w komedii lub musicalu
1978 Łowca jeleni Michael Vronsky Nominacja – Nagroda Akademii Filmowej: najlepszy aktor
Nominacja — BAFTA Award: najlepszy aktor
Nominacja — Złoty Glob: najlepszy aktor w dramacie
Nominacja — American Movie Awards: najlepszy aktor
1979 The Swap Sam Nicoletti zmontowana wersja Sam’s Song (1969)
1980 Wściekły byk Jake LaMotta Nagroda Akademii Filmowej: najlepszy aktor
Złoty Glob: najlepszy aktor w dramacie
National Board of Review Award: najlepszy aktor
New York Film Critics Circle: najlepszy aktor
Boston Society of Film Critics: najlepszy aktor
Los Angeles Film Critics Association Awards: najlepszy aktor
Nominacja — BAFTA Award: najlepszy aktor
1981 Prawdziwe wyznania Monsignor Desmond “Des” Spellacy
1983 Król komedii Rupert Pupkin Nominacja — BAFTA Award: najlepszy aktor
1984 Dawno temu w Ameryce David “Noodles” Aaronson
Zakochać się Frank Raftis
1985 Brazil Archibald “Harry” Tuttle
1986 Misja Rodrigo Mendoza
1987 Harry Angel Louis Cypher Nominacja — Saturn: najlepszy aktor drugoplanowy
Nietykalni Al Capone
1988 Zdążyć przed północą Jack Walsh Nominacja — Złoty Glob: najlepszy aktor w komedii lub musicalu
1989 Szalony Megs Joseph ‘Jacknife’ Megessey
Nie jesteśmy aniołami Ned
1990 Stanley i Iris Stanley Everett Cox
Chłopcy z ferajny Jimmy Conway New York Film Critics Circle: najlepszy aktor
Nominacja — BAFTA Award: najlepszy aktor
Przebudzenia Leonard Lowe National Board of Review of Motion Pictures: najlepszy aktor
New York Film Critics Circle: najlepszy aktor
Nominacja — Nagroda Akademii Filmowej: najlepszy aktor
1991 Czarna lista Hollywood David Merrill
Ognisty podmuch Donald “Shadow” Rimgale
Przylądek strachu Max Cady Nominacja — Nagroda Akademii Filmowej: najlepszy aktor
Nominacja — Nagroda Akademii Filmowej: najlepszy aktor
Nominacja — Złoty Glob: najlepszy aktor w dramacie
Nominacja — MTV Movie Awards: najlepszy czarny charakter; najlepszy aktor
1992 Noc i miasto Harry Fabian
1993 Prawo Bronxu Lorenzo Anello reżyser
Dziewczyna gangstera Wayne “Mad Dog” Dobie
Chłopięcy świat Dwight Hansen
1994 Frankenstein Monstrum Nominacja — Saturn: najlepszy aktor drugoplanowy
1995 Kasyno Sam “Ace” Rothstein
Gorączka Neil McCauley
1996 Fan Gilbert “Gil” Renard Nominacja — MTV Movie Awards: najlepszy czarny charakter
Uśpieni ojciec Bobby
Pokój Marvina doktor Wally Nominacja — Nagroda Gildii Aktorów Filmowych: najlepsza obsada
1997 Cop Land Moe Tilden
Jackie Brown Louis Gara
Fakty i akty Conrad Brean
1998 Ronin Sam
1999 Depresja gangstera Paul Vitti Nominacja — Złoty Glob: najlepszy aktor w komedii lub musicalu
Nominacja — Blockbuster Entertainment Awards: najlepszy aktor
Nominacja — American Comedy Awards: najlepszy aktor
Bez skazy Walter Koontz
2000 Rocky i Łoś Superktoś Przywódca
Siła i honor Leslie William ‘Billy’ Sunday Nominacja — Nagroda Satelita: najlepszy aktor drugoplanowy
Poznaj mojego tatę Jack Tiberius Byrnes Nominacja — Złoty Glob: najlepszy aktor w komedii lub musicalu
Nominacja — American Comedy Awards: najlepszy aktor
Nominacja — Blockbuster Entertainment Awards: najlepszy aktor
Nominacja — MTV Movie Awards: najlepsza obsada
2001 15 minut detektyw Eddie Flemming
Rozgrywka Nick Wells
2002 Showtime detektyw Mitch Preston
Dochodzenie Vincent Anthony LaMarca
Nawrót depresji gangstera Paul Vitti
2004 Godsend doktor Richard Wells
Rybki z ferajny Don Lino głos
Poznaj moich rodziców Jack Tiberius Byrnes
Most przeznaczenia arcybiskup
2005 Siła strachu David Callaway
2006 Artur i Minimki król głos
Dobry agent William Joseph Donovan reżyser
2007 Gwiezdny pył kapitan Szekspir
2008 Zawodowcy detektyw Thomas “Turk” Cowan
Co jest grane? Ben
2009 Wszyscy mają się dobrze Frank Hollywood Film Festival — najlepszy aktor
2010 Maczeta senator McLaughlin
Stone Jack Mabrey
Poznaj naszą rodzinkę Jack Tiberius Byrnes
2011 Manuale d’amore 3 Adrian
Jestem Bogiem Carl Van Loon
Elita zabójców Hunter
Sylwester w Nowym Jorku Harry
2012 Being Flynn Jonathan Flynn
Red Lights Simon Silver
Freelancers Sarcone
The Wedding Don Griffin postprodukcja
The Silver Linings Playbook Patrick Peoples
2013 The Comedian Jackie Burke preprodukcja
Killing Season Benjamin Ford filmowany

Producent
Rok Film Producent
1989 Nie jesteśmy aniołami producent wykonawczy
1991 Przylądek strachu producent (niewymieniony)
1992 Na rozkaz serca producent
Obsesja producent
1993 TriBeCa producent wykonawczy
The Night We Never Met producent (niewymieniony)
Prawo Bronxu producent
1994 Frankenstein wsproducent
1995 Czarne Pantery producent (niewymieniony)
1996 20 lat… i ani dnia dłużej producent
Pokój Marvina producent
1997 Fakty i akty producent
1998 Przeciwko mafii producent wykonawczy
1999 Sex & przemoc producent
Bez skazy producent
2000 Rocky i Łoś Superktoś producent
Poznaj mojego tatę producent
Holiday Heart producent wykonawczy
2001 Prison Song producent
2002 Był sobie chłopiec producent
2004 Królowa sceny producent
Poznaj moich rodziców producent
2005 Rent producent
2006 Dobry agent producent
2008 Co jest grane? producent
2009 Wrogowie publiczni producent wykonawczy (niewymieniony)
2010 Poznaj naszą rodzinkę producent
20% Fiction producent wykonawczy
36 producent
2011 Warrior Queen producent
The Undomestic Goddess producent wykonawczy

źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

Nagrody i nominacje
Nagroda Akademii Filmowej
Rok     Film     Rezultat     Kategoria
1975     Ojciec chrzestny II     Wygrana     Najlepszy aktor drugoplanowego
1977     Taksówkarz     Nominacja     Najlepszy aktor pierwszoplanowy
1979     Łowca jeleni
1981     Wściekły byk     Wygrana
1991     Przebudzenia     Nominacja
1992     Przylądek strachu
Nagroda BAFTA
Rok     Film     Rezultat     Kategoria
1976     Ojciec chrzestny II     Nominacja     Najlepszy debiut aktorski
1977     Taksówkarz     Najlepszy aktor pierwszoplanowy
1979     Łowca jeleni
1982     Wściekły byk
1984     Król komedii
1990     Chłopcy z ferajny
Złoty Glob
Rok     Film     Rezultat     Kategoria
1976     Taksówkarz     Nominacja     Najlepszy aktor w dramacie
1978     New York, New York     Najlepszy aktor w komedii lub musicalu
1979     Łowca jeleni     Najlepszy aktor w dramacie
1981     Wściekły byk     Wygrana
1989     Ucieczka o północy     Nominacja     Najlepszy aktor w komedii lub musicalu
1991     Przylądek strachu     Najlepszy aktor w dramacie
2000     Depresja gangstera     Najlepszy aktor w komedii lub musicalu
2001     Poznaj mojego tatę
Nagroda Gildii Aktorów Filmowych
Rok     Film     Rezultat     Kategoria
1997     Pokój Marvina     Nominacja     Najlepsza obsada filmowa
Inne nagrody i nominacje
Saturn
Rok     Film     Rezultat     Kategoria
1988     Harry Angel     Nominacja     Najlepszy aktor drugoplanowy
1994     Frankenstein
American Comedy Awards
Rok     Film     Rezultat     Kategoria
2000     Depresja gangstera     Nominacja     Najśmieszniejszy aktor w roli pierwszoplanowej
2001     Poznaj mojego tatę
American Movie Awards
Rok     Film     Rezultat     Kategoria
1980     Łowca jeleni     Nominacja     Najlepszy aktor pierwszoplanowy
Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie
Rok     Film     Rezultat     Kategoria
2007     Dobry agent     Nominacja     Złoty Niedźwiedź dla najlepszego filmu
Wygrana     Srebrny Niedźwiedź za wybitny wkład artystyczny (z ekipą)
Blockbuster Entertainment Awards
Rok     Film     Rezultat     Kategoria
2000     Depresja gangstera     Wygrana     Najlepsza obsada w komedii
2001     Poznaj mojego tatę     Nominacja     Najlepszy aktor w komedii
Boston Society of Film Critics Awards
Rok     Film     Rezultat     Kategoria
1981     Wściekły byk     Wygrana     Najlepszy aktor pierwszoplanowy
Christopher Awards
Rok     Film     Rezultat     Kategoria
1997     Pokój Marvina     Wygrana     Najlepsza obsada filmowa
Fotogramas de Plata
Rok     Film     Rezultat     Kategoria
1982     Wściekły byk     Nominacja     Najlepszy aktor w filmie zagranicznym
1978     Taksówkarz     Wygrana
Los Angeles Film Critics Association
Rok     Film     Rezultat     Kategoria
1976     Taksówkarz     Wygrana     Najlepszy aktor pierwszoplanowy
1980     Wściekły byk
MTV Movie Awards
Rok     Film     Rezultat     Kategoria
2001     Poznaj mojego tatę     Wygrana     Najlepszy cytat filmowy
Nominacja     Najlepszy duet filmowy (z Benem Stillerem)
1999     Ronin     Najlepszy cytat filmowy
1997     Fan     Najlepszy czarny charakter
1992     Przylądek strachu     Najlepszy aktor pierwszoplanowy
Najlepszy czarny charakter
Najlepszy pocałunek filmowy (z Juliette Lewis)
National Board of Review
Rok     Film     Rezultat     Kategoria
1980     Wściekły byk     Wygrana     Najlepszy aktor pierwszoplanowy
1990     Przebudzenia
National Society of Film Critics
Rok     Film     Rezultat     Kategoria
1974     Ulice nędzy     Wygrana     Najlepszy aktor drugoplanowy
1977     Taksówkarz     Najlepszy aktor pierwszoplanowy
New York Film Critics Circle Awards
Rok     Film     Rezultat     Kategoria
1974     Uderzaj powoli w bęben     Wygrana     Najlepszy aktor drugoplanowy
1977     Taksówkarz     Najlepszy aktor pierwszoplanowy
1980     Wściekły byk
1990     Chłopcy z ferajny
Przebudzenia
Sant Jordi Awards
Rok     Film     Rezultat     Kategoria
1986     Dawno temu w Ameryce
Zakochać się     Wygrana     Najlepszy zagraniczny aktor
Nagroda Satelita
Rok     Film     Rezultat     Kategoria
2001     Siła i honor     Nominacja     Najlepszy aktor drugoplanowy w filmie dramatycznym
Theater World Awards
Rok     Film     Rezultat     Kategoria
1987     Cuba and His Teddy Bear     Wygrana     Nagroda specjalna

Nagrody specjalne
1979     Hasty Pudding Theatricals     Człowiek roku
1993     Festiwal Filmowy w Wenecji     Złoty Lew
1997     Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Moskwie     Nagroda specjalna za wkład w światową kinematografię
2000     Międzynarodowy Festiwal Filmowy w San Sebastián     Nagroda specjalna za wyjątkowe dokonania filmowe
2000     Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie
2001     Gotham Awards
2003     American Film Institute
2004     Directors Guild of America
2008     Goldene Kamera
2008     Festiwal Filmowy w Karlowych Warach     Kryształowy Globus
2009     Kennedy Center Honors     Nagroda honorowa

Pozostałe
Lista przedstawia nagrody, honory i pozycje rankingowe, które De Niro otrzymał od stron internetowych, magazynów i stacji telewizyjnych.
Honor
2. miejsce na liście największych gwiazd kina w historii według widzów brytyjskiej telewizji Channel 4.
34. pozycja w zestawieniu największych gwiazd filmowych wszech czasów według Entertainment Weekly.
5. miejsce na liście stu największych gwiazd kina w historii według magazynu Empire.
78. miejsce na liście 100 najbardziej wpływowych postaci show biznesu w 2002 roku według Premiere.
Najlepszy aktor w historii według odwiedzających witrynę FilmFour.com.
Wprowadzony do Italian-American Hall of Fame w 2002 roku.
1. miejsce na liście najlepszych żyjących aktorów według Empire.
38. miejsce na liście stu największych gwiazd kina w historii według magazynu Premiere.
Rola Jake’a La Motty we Wściekłym byku (1980) zajęła 10. pozycję na liście 100 najlepszych filmowych wystąpień w historii według Premiere.
Rola Travisa Bickle’a w Taksówkarzu (1976) zajęła 42. pozycję na liście 100 najlepszych filmowych wystąpień w historii według Premiere.
Travis Bickle z Taksówkarza (1976) zajął 22. miejsce w zestawieniu 100 najlepszych filmowych postaci według Premiere.
Słowa De Niro: “You talkin’ to me?” zajęły 10. pozycję na liście 100 najlepszych cytatów filmowych według American Film Institute.

źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

Biografia Grace

Grace Hightower De Niro (ur. 07 kwietnia 1955), amerykański filantrop , aktorka i piosenkarka .

Kariera
Hightower rozpoczął karierę w modelingu, po czym zauważył podczas pracy jako stewardesa na TWA . [1]
W roku 2010 Fundacja New York Damska, stworzona, aby pomóc niskich dochodach kobiet, uhonorowany Hightower za pracę i jako wzór do naśladowania dla kobiet. [2] [3] Ona jest aktywny ekonomista , a jej uroczysta 55-ci urodziny była pokryta Vogue przez André Leon Talley . [4]
Zaprezentowała Pratt Institute twórczej Spirit Award dla reżysera Lee Danielsa . [5] Hightower pracował z Danielsem na filmie Precious , w którym zagrała z pracownikiem socjalnym i przyczynił się utwór “Coś się Comin ‘My Way” do soundtracku . Wcześniej grał niewielką rolę w odcinku NYPD Blue .

Życie osobiste
Hightower jest żoną aktora Roberta De Niro , którego spotkała w Londynie w 1987 roku i pobrali się w 1997 roku. [6] małżonków wczesne małżeńskie kłopoty rozgrywanych w prasie, z 1999 zgłoszenia rozwód Roberta De Niro i 2001 przypadków opiekę przez ich syna Elliota, jednak rozwód nie został sfinalizowany w 2004 oni odnowili swoje śluby. [6] [7] W grudniu 2011 roku, De Niro i Hightower powitał córkę Helen Grace, zrodzonego przez surogat. [8]
W 2005 Candice Bergen , Renee Rockefeller i Hightower zostały zidentyfikowane jako ofiary Lucyna Turyk-Wawrynowicz, kleptoman pokojówka gwiazda który ukradł parę 95.500 dolarów diamentowe kolczyki z Hightower. [9] [10]

źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

(Odwiedzono 181 razy, 1 wizyt dzisiaj)