Richard Gere zdradził Carey Lowell z… jej przyjaciółką


gere-lowellO tym, że w małżeństwie hollywoodzkiego gwiazdora nie dzieje się najlepiej, plotkowano od września.
Ale dopiero teraz wyszło na jaw, co spowodowało, że żona aktora, Carey Lowell wyprowadziła się z ich domu, zabierając ze sobą 13-letniego syna Homera.
W sumie trudno się dziwić jej zachowaniu. Okazuje się bowiem, że kobieta odkryła niedawno, że jej mąż zdradził ją z bardzo bliską koleżanką, z którą to spędzali tegoroczne wakacje.
Żona aktora zabrała ją na rodzinny wypoczynek, by pomóc jej dojść do siebie po rozstaniu. Nie przypuszczała jednak, że znajoma tak się jej za to odwdzięczy.
Carey jeszcze nie wystąpiła o rozwód, gdyż Richard ponoć błaga ją, by tego nie robiła.
źródło: pomponik.pl

Wideo – Richard Gere i Carey Lowell

Biografia Richarda

Richard Tiffany Gere (ur. 31 sierpnia 1949 roku w Filadelfii, w stanie Pensylwania) – amerykański aktor i producent filmowy.
Ma pochodzenie irlandzkie. Przyszedł na świat w rodzinie metodystów jako drugi z pięciorga dzieci farmera i agenta ubezpieczeniowego Homera Gere i Doris Anny Tiffany. W 1967 roku ukończył szkołę średnią North Syracuse Central High School w Północnym Syracuse w stanie Nowego Jorku. Muzykował w domu wraz ze swymi braćmi i siostrami, ale w wieku osiemnastu lat po otrzymaniu stypendium sportowego wybrał wydział filozofii i dramatu na Uniwersytecie Stanowym Massachusetts w Amherst w stanie Massachusetts, gdzie występował na studenckiej scenie. Jednak po dwóch latach w 1969 roku porzucił studia i założył zespół rockowy Strangers, który szybko się rozpadł w atmosferze wzajemnych pretensji. Wkrótce potem występował na scenie Provincetown Playhouse i Seattle Repertory Theatre. W 1973 roku zadebiutował na scenie Broadwayu w musicalu Grease jako Danny Zuko i pojawił się po raz pierwszy na małym ekranie w telewizyjnym dramacie ABC Chelsea D.H.O. (1973). Dwa lata później trafił na kinowy ekran w dramacie kryminalnym Raport dla komisarza (Report to the Commissioner, 1975) z Hectorem Elizondo, wystąpił gościnnie w jednym z odcinków serialu CBS Kojak (1976). Został dostrzeżony w roli barowego podrywacza w dramacie Richarda Brooksa W poszukiwaniu idealnego kochanka (Looking for Mr. Goodbar, 1977) z Diane Keaton, gdzie emanował witalizmem i zmysłowością, elektryzował spojrzeniem małych ale wyrazistych oczu, niepokoił pojawiającym się czasem uśmiechem drapieżnika. Stworzył wyrazistą i sympatycznie wyciszoną postać amerykańskiego żołnierza w melodramacie wojennym Jankesi (Yanks, 1979). Za rolę romantycznego farmera i zdolnego do zbrodni kochanka w dramacie Niebiańskie dni (Days of Heaven, 1978) z Samem Shepardem został uhonorowany włoską nagrodą Davida. W 1979 roku powrócił na Broadway w sztuce Bent jako homoseksualny mieszkaniec Dachau, ofiara Holocaustu.
W thrillerze Amerykański żigolak (American Gigolo, 1980) zagrał utrzymanka bogatych kobiet, oskarżonego o zamordowanie jednej z nich. Sugestywną i przemyślaną kreacją Zacka Mayo w melodramacie o moralnych problemach kariery wojskowej Oficer i dżentelmen (An Officer and a Gentleman, 1982) z Debrą Winger i Davidem Caruso zdobył nominację do nagrody Złotego Globu. Utrzymany w poetyce jaskrawych wideoklipów remake obrazu Jean-Luca Godarda – Do utraty tchu (Breathless, 1983) u boku Valérie Kaprisky stał się niepowodzeniem. W gangsterskiej opowieści Francisa Forda Coppoli Cotton Club (The Cotton Club, 1984) zagrał świetnie zapowiadającego się muzyka jazzowego, który ratuje życie jednemu z najgroźniejszych gangsterów w mieście. Ekranowa biblijna postać Dawida w hollywoodzkiej produkcji Król Dawid (King David, 1985) otrzymała nominację do antynagrody Złotej Maliny dla najgorszego aktora. Zabrał przychylne recenzje za rolę skorumpowanego i bezwzględnego policjanta w thrillerze Wydział wewnętrzny (Internal Affairs, 1990) z Andy Garcią i Williamem Baldwinem. Niebywałym sukcesem okazała się kreacja bogacza zakochanego w prostytutce w komedii romantycznej Pretty Woman (1990) u boku Julii Roberts, za którą był nominowany do nagrody Złotego Globu. Postać adwokata-mistrza manipulacji mediami i opinią publiczną w kryminalnej komedii muzycznej Chicago (2002) z Catherine Zeta-Jones i Renée Zellweger przyniosła mu nagrodę Złotego Globu.

Życie prywatne
Spotykał się z dyrektor Columbia Pictures Dawn Steel (1975-78), aktorką Penelope Milford (w latach 80.), malarką Sylvią Martins-Niarchos, modelką Tiną Chow (w latach 80.; zm. 1992 na AIDS), modelką Laurą Bailey (ur. 1972; w latach 80.), modelką Elizabeth Nottoli (w latach 90.), projektantką mody Diane von Furstenberg (w latach 90.), Kim Basinger, Julią Roberts, Dianą Ross, Barbrą Streisand i Umą Thurman. Był żonaty z Cindy Crawford (od 12 grudnia 1991 do 1995). W dniu 9 listopada 2002 roku poślubił Carey Lowell, aktorkę znaną z filmu z serii o Jamesie Bondzie Licencja na zabijanie (Licence to Kill, 1989) z Timothy Daltonem. Mają syna Homera Jamesa Jigme (ur. 6 lutego 2000).

Ciekawostki
Ma 180 cm wzrostu.
To wegetarianin oraz buddysta
Ma starszą siostrę Susan (ur. 1946).
15 kwietnia 2007 roku podczas zorganizowanego w Nowym Delhi ‚marszu świadomości’, mającego uzmysłowić mieszkańcom Indii jak wielkim zagrożeniem jest AIDS, swoim publicznym obscenicznym pocałunkiem z aktorką Bollywood Shilpą Shetty wywołał falę protestów, łącznie z demonstracjami na ulicach.

Filmografia
obsada aktorska
Raport dla komisarza (Report to the Commissioner, 1975) jako Billy
Strike Force (1975)
Baby Blue Marine (1976) jako Raider
W poszukiwaniu idealnego kochanka (Looking for Mr. Goodbar, 1977) jako Tony Lopanto
Niebiańskie dni (Days of Heaven, 1978) jako Bill
Bloodbrothers (1978) jako Thomas Stony De Coco
Jankesi (Yanks, 1979) jako Matt
Amerykański żigolak (American Gigolo, 1980) jako Julian Kaye
Oficer i dżentelmen (Officer and a Gentleman, An, 1982) jako Zack Mayo
Konsul honorowy (The Honorary Consul, 1983) jako Dr Eduardo Plarr
Do utraty tchu (Breathless, 1983) jako Jesse Lujack
Cotton Club (The Cotton Club, 1984) jako Dixie Dwyer
Król Dawid (King David, 1985) jako David
Bez litości (No Mercy, 1986) jako Eddie Jillette
Żądza władzy (Power, 1986) jako Pete St. John
Witaj w domu (Miles from Home, 1988) jako Frank Roberts
Pretty Woman (1990) jako Edward Lewis
Wydział wewnętrzny (Internal Affairs, 1990) jako Dennis Peck
Sierpniowa rapsodia (Hachi-gatsu no kyôshikyoku, 1991) jako Clark
Głosy, którym zależy (Voices that Care, 1991) jako Członek chóru
Diagnoza zbrodni (Final Analysis, 1992) jako Isaac Barr
Mr. Jones (1993) jako Mr. Jones
A orkiestra grała dalej (And the Band Played On, 1993) jako Choreographer
Sommersby (1993) jako Jack
Na rozstaju (Intersection, 1994) jako Vincent Eastman
Rycerz króla Artura (First Knight, 1995) jako Lancelot
Lęk pierwotny (Primal Fear, 1996) jako Martin Vail
Fatalna namiętność (Red Corner, 1997) jako Jack Moore
Szakal (The Jackal, 1997) jako Declan Mulqueen
Uciekająca panna młoda (Runaway Bride, 1999) jako Ike Graham
Miłość w Nowym Jorku (Autumn in New York, 2000) jako Will Keane
Dr T i kobiety (Dr. T and the Women, 2000) jako Dr „T” Sullivan
Przepowiednia (The Mothman Prophecies, 2002) jako John Klein
Niewierna (Unfaithful, 2002) jako Edward Sumner
Chicago (2002) jako Billy Flynn
Zatańcz ze mną (Shall We Dance, 2004) jako John Clark
Sezon na słówka (Bee Season, 2005) jako Saul Naumann
Emperor Zehnder (2006) jako Bruno P. Zehnder
I’m Not There. Gdzie indziej jestem (2006)
Blef (2006) jako Clifford Irving
Drapieżnik (The Flock, 2007)
Noce w Rodanthe (Nights in Rodanthe, 2008) jako Dr Paul Flenner
Hachiko: A Dog’s Story (Hachiko: psia opowieść) (2009)
seriale TV  [edytuj]
Kojak (1976) jako Geno Papas
Simpsonowie (The Simpsons, 1989) jako On sam (głos)
Leute heute (1997) jako on sam

Nagrody
Złote Globy
wygrane: 1 | nominacje: 2
rok typ Nagroda kategoria
2003 wygrana Złoty Glob Najlepszy aktor w komedii lub musicalu
Chicago (2002)
1991 nominacja Złoty Glob Najlepszy aktor w komedii lub musicalu
Pretty Woman, 1990
1983 nominacja Złoty Glob Najlepszy aktor w dramacie
Oficer i dżentelmen, 1982

Emmy
nominacje: 1
rok typ Nagroda kategoria
1994 nominacja Emmy Najlepszy aktor drugoplanowy w miniserialu lub filmie telewizyjnym
A orkiestra grała dalej, 1993

Teen Choice
nominacje: 2
rok typ Nagroda kategoria
2005 nominacja Teen Choice Ulubiona scena taneczna
Zatańcz ze mną, 2004
2003 nominacja Teen Choice Ulubiony czarny charakter
Chicago, 2002

Amerykańska Gildia Aktorów Filmowych
wygrane: 1 | nominacje: 1
rok typ Nagroda kategoria
2003 wygrana Aktor Najlepszy filmowy zespół aktorski
Chicago (2002)
nominacja Aktor Najlepszy aktor w roli głównej
Chicago, 2002

David di Donatello
wygrane: 1
rok typ Nagroda kategoria
1979 wygrana David di Donatello  Najlepszy aktor zagraniczny
Niebiańskie dni (1978)

Film Independent
wygrane: 1
rok typ Nagroda kategoria
2008 wygrana Nagroda Specjalna Nagroda im. Roberta Altmana
I’m Not There. Gdzie indziej jestem (2007)

Satelity
nominacje: 2
rok typ Nagroda kategoria
2007 nominacja Satelita Najlepszy aktor w komedii lub musicalu
Blef, 2006
2001 nominacja Złoty Satelita Najlepszy aktor w komedii lub musicalu
Dr T i kobiety, 2000
źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

Biografia Carey

Carey Lowell (ur. 11 lutego 1961) [1] , amerykańska aktorka i była modelka.
Lowell urodził się w Huntington, Nowy Jork , [2] [1] córka geologa James Lowell. [2] Ona spędził większość swojego dzieciństwa mieszkająca w lokalizacjach, w tym Libię , w Holandii , Francji , a także w Stanach Zjednoczonych, w Houston, Teksas i Denver, Kolorado , [3] , gdzie jej rodzina osiedliła się, gdy miała 12 lat. [4] Po roku na University of Colorado w Boulder , [4] [3] , gdzie specjalizował się w literaturze [5] przeniosła się do Nowy Jork kontynuować modelowanie i wzorowany na takich klientów jak Ralph Lauren i Calvin Klein , [4] , a w pewnym nieokreślonym czasie uczęszczał New York University . [5] Studiowała również na Manhattanie Neighborhood Playhouse School of Theatre . [5]

Kariera
Lowell włamał się do działającego w niewielkiej roli w Robin Williams filmu Club Paradise . [4] Poszła do ról w tym z dziewczyna Bonda Pam Bouvier w James Bond filmu Licence to Kill (1989), a począwszy od 1996 roku, zastępca prokuratora okręgowego Jamie Ross na telewizyjnym serialu Law & Order , postać Sarah zagrała w 2005 roku w roli gościa na jego spinoff, Law & Order: Trial by Jury . [6] Bezpośrednio przed tą rolą, jednak stała się denerwować z jej kariery aktorskiej i miał zastosowanie do badania filmu dokumentalnego na New York University. [4]

Zostawiła działając po połowie 2000 roku. W 2012 Lowell pożyczył jej podobiznę i głos, gdy swoją dawną Licence to Kill rolę w grze wideo 007 Legends . [ potrzebne źródło ]
Życie prywatne

Lowell była żoną aktora Griffin Dunne 1989/95 i ma córkę, Hannah, z tego małżeństwa. [1]

Lowell żonaty aktor Richard Gere , w listopadzie 2002 r. [7] po urodzeniu dziecka Homer James Jigme Gere, który urodził się w lutym 2000 roku. [2] Lowell, jak jej mąż, jest zwolennikiem zachowania kultury Tybetu i praktyk buddyzmu tybetańskiego . [8] [9] września 2013 raport gazety w Nowym Jorku powiedział, że mieszkali w osobnych domów na jakiś czas przez to: Gere w ich domu w Bedford w stanie Nowy Jork , a Lowell w ich posiadłości Strongheart na Północy Haven, New York , na Long Island . [10] [11]

Filmografia
Niebezpiecznie blisko (1986)
Club Paradise (1986)
Dół Twisted (1987)
Ja i On (1989)
Licencja na zabijanie (1989)
The Guardian (1990)
Road to Ruin (1991)
Bezsenność w Seattle (1993)
Love Affair (1994)
Zostawić Las Vegas … Bank Teller … (1995)
Duke of Groove (1996) TV Movie
Lemur zwany Rollo (1997)
Big Apple (2001)
More Than Meets the Eye: Joan Brock Story (2003) TV Movie
Law & Order (49 episodes, 1996-2001)
Law & Order: Trial by Jury (2005)
Imperium Falls (2005)
Six Degrees (2006-2007)
007 Legends (2012) Video Game Voice-over
źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

(Odwiedzono 606 razy, 1 wizyt dzisiaj)

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *