Richard Gere i Alejandra Silva są razem

Gere SilvaRichard Gere (65 l.) nie jest już singlem. Nowa ukochana jest sporo młodsza!

Jesienią ubiegłego roku media rozpisywały się o rozpadzie związku aktora z prezenterką Padamą Lakshimi (44 l.).

Para wytrzymała ze sobą jedynie pół roku. Ponoć rozstali się w przyjaźni.

Teraz gwiazdor “Pretty woman” znów jest zakochany.

Jego wybranka mogłaby być jego córką!

Zagraniczne media dowiedziały się,że Alejandra Silva (32 l.), bo tak się nazywa nowa miłość aktora, jest mamą kilkuletniego syna.

Para wybrała się ostatnio na urlop. Na Sycylii, gdzie spędzali romantyczne chwile, towarzyszyli im paparazzi, którzy nie omieszkali zrobić im zdjęć z ukrycia.

Przypomnijmy, że Richard Gere był już dwukrotnie żonaty. Z drugą żoną i matką swojego 14-letniego syna nadal zresztą się nie rozwiódł.

Para nie może porozumieć się co do podziału majątku i nie wygląda na to, by w najbliższym czasie udało im się dogadać.

Trzymamy kciuki, żeby nowy związek przetrwał nieco dłużej niż ostatni aktora!
źródło: pomponik.pl

Biografia Richarda

Richard Tiffany Gere (ur. 31 sierpnia 1949 roku w Filadelfii, w stanie Pensylwania) – amerykański aktor i producent filmowy.

Ma pochodzenie irlandzkie. Przyszedł na świat w rodzinie metodystów jako drugi z pięciorga dzieci farmera i agenta ubezpieczeniowego Homera Gere i Doris Anny Tiffany. W 1967 roku ukończył szkołę średnią North Syracuse Central High School w Północnym Syracuse w stanie Nowego Jorku. Muzykował w domu wraz ze swymi braćmi i siostrami, ale w wieku osiemnastu lat po otrzymaniu stypendium sportowego wybrał wydział filozofii i dramatu na Uniwersytecie Stanowym Massachusetts w Amherst w stanie Massachusetts, gdzie występował na studenckiej scenie. Jednak po dwóch latach w 1969 roku porzucił studia i założył zespół rockowy Strangers, który szybko się rozpadł w atmosferze wzajemnych pretensji. Wkrótce potem występował na scenie Provincetown Playhouse i Seattle Repertory Theatre. W 1973 roku zadebiutował na scenie Broadwayu w musicalu Grease jako Danny Zuko i pojawił się po raz pierwszy na małym ekranie w telewizyjnym dramacie ABC Chelsea D.H.O. (1973). Dwa lata później trafił na kinowy ekran w dramacie kryminalnym Raport dla komisarza (Report to the Commissioner, 1975) z Hectorem Elizondo, wystąpił gościnnie w jednym z odcinków serialu CBS Kojak (1976). Został dostrzeżony w roli barowego podrywacza w dramacie Richarda Brooksa W poszukiwaniu idealnego kochanka (Looking for Mr. Goodbar, 1977) z Diane Keaton, gdzie emanował witalizmem i zmysłowością, elektryzował spojrzeniem małych ale wyrazistych oczu, niepokoił pojawiającym się czasem uśmiechem drapieżnika. Stworzył wyrazistą i sympatycznie wyciszoną postać amerykańskiego żołnierza w melodramacie wojennym Jankesi (Yanks, 1979). Za rolę romantycznego farmera i zdolnego do zbrodni kochanka w dramacie Niebiańskie dni (Days of Heaven, 1978) z Samem Shepardem został uhonorowany włoską nagrodą Davida. W 1979 roku powrócił na Broadway w sztuce Bent jako homoseksualny mieszkaniec Dachau, ofiara Holocaustu.

W thrillerze Amerykański żigolak (American Gigolo, 1980) zagrał utrzymanka bogatych kobiet, oskarżonego o zamordowanie jednej z nich. Sugestywną i przemyślaną kreacją Zacka Mayo w melodramacie o moralnych problemach kariery wojskowej Oficer i dżentelmen (An Officer and a Gentleman, 1982) z Debrą Winger i Davidem Caruso zdobył nominację do nagrody Złotego Globu. Utrzymany w poetyce jaskrawych wideoklipów remake obrazu Jean-Luca Godarda – Do utraty tchu (Breathless, 1983) u boku Valérie Kaprisky stał się niepowodzeniem. W gangsterskiej opowieści Francisa Forda Coppoli Cotton Club (The Cotton Club, 1984) zagrał świetnie zapowiadającego się muzyka jazzowego, który ratuje życie jednemu z najgroźniejszych gangsterów w mieście. Ekranowa biblijna postać Dawida w hollywoodzkiej produkcji Król Dawid (King David, 1985) otrzymała nominację do antynagrody Złotej Maliny dla najgorszego aktora. Zabrał przychylne recenzje za rolę skorumpowanego i bezwzględnego policjanta w thrillerze Wydział wewnętrzny (Internal Affairs, 1990) z Andy Garcią i Williamem Baldwinem. Niebywałym sukcesem okazała się kreacja bogacza zakochanego w prostytutce w komedii romantycznej Pretty Woman (1990) u boku Julii Roberts, za którą był nominowany do nagrody Złotego Globu. Postać adwokata-mistrza manipulacji mediami i opinią publiczną w kryminalnej komedii muzycznej Chicago (2002) z Catherine Zeta-Jones i Renée Zellweger przyniosła mu nagrodę Złotego Globu.

Życie prywatne
Spotykał się z dyrektor Columbia Pictures Dawn Steel (1975-78), aktorką Penelope Milford (w latach 80.), malarką Sylvią Martins-Niarchos, modelką Tiną Chow (w latach 80.; zm. 1992 na AIDS), modelką Laurą Bailey (ur. 1972; w latach 80.), modelką Elizabeth Nottoli (w latach 90.), projektantką mody Diane von Furstenberg (w latach 90.), Kim Basinger, Julią Roberts, Dianą Ross, Barbrą Streisand i Umą Thurman. Był żonaty z Cindy Crawford (od 12 grudnia 1991 do 1995). W dniu 9 listopada 2002 roku poślubił Carey Lowell, aktorkę znaną z filmu z serii o Jamesie Bondzie Licencja na zabijanie (Licence to Kill, 1989) z Timothy Daltonem. Mają syna Homera Jamesa Jigme (ur. 6 lutego 2000).

Richard Gere i Carey Lowell rozwodzą się po 11 latach – donosi “NY Post”. Zdaniem pisma para już od dawna nie mieszka razem, ich ostatnie wspólne zdjęcie zostało zrobione podczas styczniowego rozdania Złotych Globów[1]

Ciekawostki
Ma 180 cm wzrostu.
Jest wegetarianinem oraz buddystą
Ma starszą siostrę Susan (ur. 1946).
15 kwietnia 2007 roku, podczas zorganizowanego w Nowym Delhi „marszu świadomości”, mającego uzmysłowić mieszkańcom Indii jak wielkim zagrożeniem jest AIDS, po tym jak publicznie obsypał pocałunkami bollywoodzką aktorkę, Shilpę Shetty, wywołał falę protestów, łącznie z demonstracjami na ulicach.

Filmografia
obsada aktorska
Raport dla komisarza (Report to the Commissioner, 1975) jako Billy
Strike Force (1975)
Baby Blue Marine (1976) jako Raider
W poszukiwaniu idealnego kochanka (Looking for Mr. Goodbar, 1977) jako Tony Lopanto
Niebiańskie dni (Days of Heaven, 1978) jako Bill
Bloodbrothers (1978) jako Thomas Stony De Coco
Jankesi (Yanks, 1979) jako Matt
Amerykański żigolak (American Gigolo, 1980) jako Julian Kaye
Oficer i dżentelmen (Officer and a Gentleman, An, 1982) jako Zack Mayo
Konsul honorowy (The Honorary Consul, 1983) jako Dr Eduardo Plarr
Do utraty tchu (Breathless, 1983) jako Jesse Lujack
Cotton Club (The Cotton Club, 1984) jako Dixie Dwyer
Król Dawid (King David, 1985) jako David
Bez litości (No Mercy, 1986) jako Eddie Jillette
Żądza władzy (Power, 1986) jako Pete St. John
Witaj w domu (Miles from Home, 1988) jako Frank Roberts
Pretty Woman (1990) jako Edward Lewis
Wydział wewnętrzny (Internal Affairs, 1990) jako Dennis Peck
Sierpniowa rapsodia (Hachi-gatsu no kyôshikyoku, 1991) jako Clark
Głosy, którym zależy (Voices that Care, 1991) jako Członek chóru
Diagnoza zbrodni (Final Analysis, 1992) jako Isaac Barr
Mr. Jones (1993) jako Mr. Jones
A orkiestra grała dalej (And the Band Played On, 1993) jako Choreographer
Sommersby (1993) jako Jack
Na rozstaju (Intersection, 1994) jako Vincent Eastman
Rycerz króla Artura (First Knight, 1995) jako Lancelot
Lęk pierwotny (Primal Fear, 1996) jako Martin Vail
Fatalna namiętność (Red Corner, 1997) jako Jack Moore
Szakal (The Jackal, 1997) jako Declan Mulqueen
Uciekająca panna młoda (Runaway Bride, 1999) jako Ike Graham
Miłość w Nowym Jorku (Autumn in New York, 2000) jako Will Keane
Dr T i kobiety (Dr. T and the Women, 2000) jako Dr „T” Sullivan
Przepowiednia (The Mothman Prophecies, 2002) jako John Klein
Niewierna (Unfaithful, 2002) jako Edward Sumner
Chicago (2002) jako Billy Flynn
Zatańcz ze mną (Shall We Dance, 2004) jako John Clark
Sezon na słówka (Bee Season, 2005) jako Saul Naumann
Emperor Zehnder (2006) jako Bruno P. Zehnder
I’m Not There. Gdzie indziej jestem (2006) jako Bob Dylan
Blef (2006) jako Clifford Irving
Drapieżnik (The Flock, 2007)
W pogoni za zbrodniarzem (The Hunting Party)
Noce w Rodanthe (Nights in Rodanthe, 2008) jako Dr Paul Flenner
Mój przyjaciel Hachiko (Hachiko: A Dog’s Story, 2009) jako profesor Parker Wilson
Amelia Earhart (Amelia) (2009) jako George Putnam
Arbitraż (2012)

seriale TV
Kojak (1976) jako Geno Papas
Simpsonowie (The Simpsons, 1989) jako On sam (głos)
Leute heute (1997) jako on sam
źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

(Odwiedzono 168 razy, 1 wizyt dzisiaj)

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *