Portia de Rossi i Ellen DeGeneres


rossi-degeneresPortia i Ellen są parą od 2004 r, a ślub wzięły 16 08 2008 r w Beverly Hills.

Partnerzy:
Porti
Mel Metcalfe 1996-99
ślub
Guinevere Turner 1998
Francesca Gregorini 2000-04
Ellen DeGeneres 2004 do dzisiaj
ślub 16 sierpnia 2008
Ellen
Teresa Boyd 1995
Anne Heche 1997-00
Alexandra Hedison 2001-04
Portia de Rossi 2004
ślub 16 08 2008 do dzisiaj

 

Wideo – Portia de Rossi i Ellen DeGeneres

Biografia Porti

Portia Lee James DeGeneres (urodzona jako Amanda Lee Rogers 31 stycznia 1973 w Horsham, stan Wiktoria, Australia) – australijska aktorka, najbardziej znana z roli prawniczki Nelle Porter w serialu Ally McBeal.
Urodziła się 31 stycznia 1973 roku w Horsham w Australii, jako drugie dziecko Margaret i Barry’ego Rogersów, ma starszego brata Michaela. Dorastała w leżącym niedaleko Melbourne miasteczku Geelong, w dzielnicy Grovedale. Od dziecka grała w reklamach TV i pracowała jako modelka. Mając 15 lat zdecydowała się zmienić imię na na Portia de Rossi. W 2005 roku w wywiadzie dla magazynu The Advocate aktorka wyjawiła, że imię Portia zaczerpnęła z dzieła Williama Szekspira Sen nocy letniej, natomiast włoskie nazwisko wydawało jej się niespotykane i wyrafinowane[1].
Studiowała prawo na University of Melbourne, ale przerwała studia decydując się na karierę aktorską. Po sukcesie jej australijskiego filmu Syreny, w 1994 roku, przeprowadziła się do Los Angeles. W 1996 roku wyszła za mąż za reżysera filmów dokumentalnych, Mela Metcalfe, co, jak wyznała, miało pomóc jej w zdobyciu zielonej karty. Stała się znana szerokiej publiczności wraz z pojawieniem się serialu Ally McBeal.
W tym okresie aktorka zachorowała na anoreksję, obawiała się również publicznego ujawnienia swojej homoseksualnej orientacji.
W latach 2000-2004 była związana z piosenkarką Francescą Gregorini. W 2004 roku związała się z aktorką i komikiem Ellen DeGeneres i oficjalnie wyznała, że jest lesbijką. Panie pobrały się w sobotę 16 sierpnia 2008 roku w ogrodzie wspólnego domu w Beverly Hills. Na prywatną ceremonię zaproszono jedynie dziewiętnaście osób[2]. Dnia 6 sierpnia 2010 wystąpiła do Sądu Najwyższego Los Angeles z wnioskiem o zmianę nazwiska na Portia Lee James DeGeneres[3]. Decyzja została rozpatrzona pozytywnie 23 września 2010 roku. Niemniej jednak aktorka zawodowo pozostała przy nazwisku Portia de Rossi.
Miesiąc później aktorka wydała swą pierwszą książkę zatytuowaną Unbearable Lightness. Opowiada w niej o swojej wieloletniej (wygranej) walce z anoreksją[4].
Działa na rzecz mniejszości seksualnych, m.in. w szeregach organizacji Gay & Lesbian Alliance Against Defamation (GLAAD)[5].

Filmografia

Rok Film Rola Uwagi
1993 Syreny Giddy
1995 The Woman in the Moon Shauna
1995–1996 Too Something Maria Hunter 22 odcinki
1996–1997 Nick Freno: Licensed Teacher Elana Lewis 22 odcinki
1997 Veronica’s Closet Carolyn 1 odcinek: ‘Veronica’s First Date’
Krzyk 2 Murphy, siostra uczelnianego stowarzyszenia
1998 Astoria film TV
Girl Carla Sparrow
A Breed Apart Lana Collins film TV
1998–2002 Ally McBeal Nelle Porter 89 odcinków
1999 The Invisibles Joy
American Intellectuals Sarah
Stygmaty Jennifer Kelliho
Ally Nelle Porter 12 odcinków.
Ally McBeal spin-off
2001 Women in Film Gina
Paparazzi Tess Donelly
2002 Żar Jackie Lawrence film TV
Strefa mroku Laurel Janus 1 odcinek: ‘Dead Man’s Eyes’
2003 Two Girls from Leemore
America’s Prince: The John F. Kennedy Jr. Story Carolyn Bessette-Kennedy film TV
Mister Sterling Lauren Barnes 2 odcinki
Na własne oczy Emily Thompson
Pechowe tourée Hilary Hunter
2003–2006 Bogaci bankruci Lindsay Bluth Fünke 53 odcinki
2004 Hotel umarlaków Kelly
2005 Przeklęta Zela
2007–2009 Bez skazy Olivia Lord 10 odcinków
2009–2010 Korporacja według Teda Veronica Palmer 26 odcinków

źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

Biografia Ellen

Ellen DeGeneres (ur. 26 stycznia 1958 r. w Metairie, Luizjana, USA) – amerykańska scenarzystka i aktorka, zdobywczyni nagrody Emmy. Obecnie prowadzi własny talk-show The Ellen DeGeneres Show.
Ellen DeGeneres urodziła się w Metairie w amerykańskim stanie Luizjana. Jej ojciec, Elliot DeGeneres, był agentem ubezpieczeniowym; matka, Elizabeth (Betty) Jane Pfeffer, agentką nieruchomości. W żyłach Ellen płynie krew francuska, angielska, niemiecka i irlandzka.
Razem z bratem Vancem, aktorem i gitarzystą zespołu rockowego Cowboy Mouth, Ellen była wychowywana w wierze Stowarzyszenia Chrześcijańskiej Nauki aż do ukończenia 13 roku życia. W styczniu 1974 roku rodzice Ellen rozwiedli się, a wkrótce potem jej matka ponownie wyszła za mąż za Roya Gruessendorfa, sprzedawcę. Betty Jane, jej dzieci i Gruessendorf przeprowadzili się z Nowego Orleanu do Atlanty w Teksasie, gdzie Ellen ukończyła szkołę średnią Atlanta High School 21 maja 1976. Następnie wróciła do Nowego Orleanu, aby podjąć studia w zakresie komunikacji na tamtejszym uniwersytecie. Po jednym semestrze odeszła z uczelni i podjęła pracę administracyjną w firmie prawniczej wraz ze swoją kuzynką Laurą Gillen. Pracowała też jako sprzedawczyni w sklepie odzieżowym sieci “Merry-Go-Round”, kelnerka w sieci restauracji “TGI Friday’s”, malarz domowy, hostessa, barmanka. W końcu doszła do wniosku, że woli pracować na własny rachunek.

Kariera
Stand up
Ellen rozpoczęła karierę komediową od występów w małych klubach i kawiarniach. W roku 1981 objęła prowadzenie Clyde’s Comedy Club. Nazywana była “kobiecą wersją Boba Newharta”. We wczesnych latach 1980. zaczęła jeździć z monologami komediowymi po całej Ameryce. Została nazwana “najzabawniejszą osobą w Ameryce”, gdy wygrała konkurs sponsorowany przez telewizję kablową Showtime; temu tytułowi zawdzięczała bardziej prestiżowe występy, między innymi w programie Johnny’ego Carsona “The Tonight Show” w roku 1986.[1]
Sitcom “Ellen” (1994-1998)[edytuj | edytuj kod]
Humor Ellen nadawał się idealnie na serial, więc stał się podstawą sitcomu Ellen (przez pierwszy sezon pod nazwą These Friends of Mine – “Ci moi przyjaciele”). Serial, opowiadający o prowadzącej księgarnię Ellen Morgan, był bardzo popularny ze względu na trafne spostrzeżenia dotyczące codziennego życia; porównywano go do Seinfelda[2][3].
Serial skupił na sobie największą uwagę, kiedy w lutym 1997 DeGeneres ogłosiła publicznie w programie The Oprah Winfrey Show, że jest homoseksualna. Podobnie zrobiła grana przez nią Ellen Morgan: wyszła z ukrycia w kwietniu tego samego roku, wyznając orientację seksualną swojej terapeutce, którą grała właśnie Oprah Winfrey. Odcinek z coming out zatytułowany jest “The Puppy Episode” i był jednym z odcinków o najwyższej oglądalności. Później serial zaczął poważnie tracić na popularności i został zdjęty z anteny. DeGeneres wróciła do solowych występów komediowych, a później została prezenterką talk-show, który prowadzi do dzisiaj.

Sitcom “The Ellen Show” (2001-2002)
DeGeneres powróciła do telewizji w 2001 roku nadawanym przez CBS sitcomem The Ellen Show. Jej postać znowu była lesbijką, ale nie był to główny temat serialu. The Ellen Show miał przychylne recenzje, jednak niska oglądalność sprawiła, że nakręcono tylko jeden sezon.
4 listopada 2001 Ellen poprowadziła telewizyjną ceremonię rozdania nagród Emmy. Ceremonia była dwukrotnie odwoływana, ponieważ obawiano się, że nietaktem byłoby organizowanie jej po wydarzeniach 11 września. Ostatecznie nadano jej poważniejszy ton. DeGeneres kilkakrotnie otrzymała owację na stojąco, między innymi za stwierdzenie: “Mówi nam się, żebyśmy żyli tak jak dotychczas, bo inaczej pokażemy terrorystom, że wygrali. Rzeczywiście, czy coś może zdenerwować talibów bardziej niż lesbijka w garniturze, przemawiająca do widowni pełnej Żydów?”

Dubbing
DeGeneres użyczyła swojego głosu Dory, rybce z krótką pamięcią, jednej z bohaterek filmu Gdzie jest Nemo? (Disney Pixar 2003). Reżyser filmu, Andrew Stanton, powiedział, że wybrał ją, ponieważ w swoim talk-show “w jednym zdaniu pięć razy zmienia temat”[4].
Ellen podkładała również głos psa w prologu do filmu Dr Dolittle.

Talk-show “The Ellen DeGeneres Show” (od 2003)
We wrześniu 2003 DeGeneres rozpoczęła prowadzenie The Ellen DeGeneres Show. Pomimo iż w tym samym czasie pojawiło się kilka innych talk-show prowadzonych przez tak znane osoby jak np. Sharon Osbourne, program Ellen miał coraz większą oglądalność i spotykał się z przychylnością krytyków. Pierwszy sezon otrzymał 11 nominacji do nagród Emmy i wygrał 4, w tym za najlepszy talk-show. W pierwszych trzech sezonach program zdobył w sumie 15 nagród Emmy.
W listopadzie 2004 DeGeneres zatańczyła w reklamie American Express. Ostatnia reklama American Express, w której wystąpiła ze zwierzętami, to dwuminutowy czarno-biały spot nakręcony w 2006 roku.
DeGeneres została wybrana do poprowadzenia ceremonii rozdania nagród Emmy 18 września 2005 roku, trzy tygodnie po huraganie Katrina, który zdewastował wybrzeża amerykańskich stanów Luizjana, Missisipi i Alabama – Ellen już drugi raz poprowadziła tę ceremonię po narodowej tragedii. Wcześniej prowadziła ją też w latach 1996 i 1997.
W maju 2007 DeGeneres była zmuszona do leżenia w łóżku przez zerwane więzadło w plecach. Talk-show prowadziła ze szpitalnego łóżka, pod opieką pielęgniarza. Goście również siedzieli na szpitalnych łóżkach.

79. gala Akademii Filmowej
25 lutego 2007 roku DeGeneres (jako pierwsza osoba deklarująca orientację homoseksualną) poprowadziła 79. galę rozdania nagród amerykańskiej Akademii Filmowej. Podczas przedstawienia powiedziała: “Co za wspaniała noc, taka różnorodność na sali, w roku, w którym powiedzianych zostało tyle negatywnych rzeczy o ludzkiej rasie, religii i orientacji seksualnej. Od siebie dodam: gdyby nie było czarnych, Żydów i gejów, nie byłoby Oscarów, ani nikogo o imieniu Oscar, gdy się nad tym zastanowić”[5]. Recenzje jej występu były pozytywne, według jednej z nich: “DeGeneres rządziła, nigdy nie zapomniała, że jest tam nie tylko po to, by rozerwać nominowanych do Oscara, ale również po to, by bawić publiczność w domach”[6]. Ellen została za prowadzenie gali nominowana do nagrody Emmy (otrzymał ją jednak Tony Bennett).

American Idol
W 2010 roku była również jurorką programu American Idol, który opuściła po jednym sezonie uczestnictwa[7][8].

Życie prywatne
Otwarcie przyznaje, że jest lesbijką[9] Związek Ellen z aktorką Anne Heche był opisywany w brukowcach. Po paru latach Heche zerwała z nią i wyszła za kamerzystę Coleya Laffoona. DeGeneres nawiązała bliższą znajomość z aktorką, reżyserką i fotografką Alexandrą Hedison; razem pojawiły się na okładce magazynu The Advocate (już po ogłoszonym w prasie zerwaniu). Od 2004 roku DeGeneres jest w związku z aktorką Portią de Rossi, znaną m.in. z serialu Ally McBeal. DeGeneres i de Rossi obecnie mieszkają w Santa Barbara z 3 psami i 3 kotami. Panie pobrały się w sobotę 16 sierpnia 2008 w ogrodzie wspólnego domu w Beverly Hills. Na prywatną ceremonię zaproszono tylko 19 osób.
W książce Love, Ellen matka Ellen, Betty DeGeneres, opisała szok, który przeżyła, dowiedziawszy się, że jej córka jest lesbijką. Z czasem stała się jednak jedną z najbardziej wspierających ją osób; jest aktywnym członkiem grupy wsparcia dla rodziców osób homoseksualnych.
Majątek[edytuj | edytuj kod]
W 2007 roku miesięcznik Forbes wycenił osobisty majątek Ellen DeGeneres na 65 milionów dolarów.

Osiągnięcia
Praca w telewizji
Women of the Night (1988)
Open House (1989-1990)
Laurie Hill (1992-1993)
Roseanne jako dr Whitman (1995)
Ellen (1994-1998)
Mad About You jako Nancy Bloom (1998)
Gdyby ściany mogły mówić 2 (2000)
Ellen DeGeneres: The Beginning (2000)
Will & Grace jako Siostra Louise (2001)
On the Edge (2001)
The Ellen Show (2001-2002)
Ellen DeGeneres: Here and Now (2003)
The Ellen DeGeneres Show (2003-dziś)
Prowadząca 79. Gali rozdania Oscarów (25 lutego 2007)
Współprowadząca Amerykańskiego Idola (sezon 6) (kwiecień 2007)
Arduous Moon (1990) (krótkometrażowy)
Wisecracks (1991) (dokumentalny)
Stożkogłowi (1993)
Trevor (1994) (krótkometrażowy)
Ellen’s Energy Adventure (1996) (krótkometrażowy)
Mr. Wrong (1996)
Goodbye Lover (1998)
Dr Dolittle (1998) (głos psa)
Ed TV (1999)
The Love Letter (1999)
Gdyby ściany mogły mówić 2 (2000)
Pauly Shore Is Dead (2003)
Gdzie jest Nemo? (2003) (głos Dory)
My Short Film (2004) (krótkometrażowy)

DVD
Ellen DeGeneres: Taste This
The Ellen DeGeneres Show: DVDlicious

Książki
My Point… And I Do Have One (1995)
The Funny Thing Is… (2003)
Seriously… I’m kidding (2011)

Nagrody
Nagrody Daytime Emmy
2007 Outstanding Talk Show, The Ellen DeGeneres Show
2007 Outstanding Talk Show Host, The Ellen DeGeneres Show
2006 Outstanding Talk Show, The Ellen DeGeneres Show
2006 Outstanding Talk Show Host, The Ellen DeGeneres Show
2006 Outstanding Special Class Writing, The Ellen DeGeneres Show
2005 Outstanding Talk Show, The Ellen DeGeneres Show
2005 Outstanding Talk Show Host, The Ellen DeGeneres Show
2005 Outstanding Special Class Writing, The Ellen DeGeneres Show
2004 Outstanding Talk Show, The Ellen DeGeneres Show

Nagrody Emmy
1997 Outstanding Writing in a Comedy Series, Ellen (za odcinek “Puppy Episode”)

Nagrody publiczności – People’s Choice
2008 Favorite Daytime Talk Show Host
2008 Favorite Funny Female Star
2007 Favorite Daytime Talk Show Host
2007 Favorite Funny Female Star
2006 Favorite Daytime Talk Show Host
2006 Favorite Funny Female Star
2005 Favorite Daytime Talk Show Host
2005 Favorite Funny Female Star

1st Annual Wave Awards, Academy of Wireless Arts, Video and Entertainment
2007 Favorite Talk Show Host, Ellen: On the Go!, Ellen DeGeneres i Sprint TV
źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

(Odwiedzono 324 razy, 1 wizyt dzisiaj)

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Wykonaj poniższe zadanie *Time limit exceeded. Please complete the captcha once again.