Phil Collins i Orianne Cevey wrócili do siebie


Collins i CeveyWokalista i perkusista pogodził się z Orianne Cevey, z którą rozwiódł się w 2008 roku.
– Wróciłem do trzeciej żony – powiedział muzyk w rozmowie z magazynem “Billboard”. – Jesteśmy ze sobą już od jakiegoś czasu, ale nikt dotąd tego nie zauważył.

Para doczekała się dwóch synów. Rozwód z Szwajcarką kosztował artystę 47 milionów dolarów. Obecnie mieszkają w Miami.

Regularny, solowy dorobek 64-letniego artysty zamyka album “Testify” z 2002 roku. W 2010 wydał zestaw coverów “Going Back”. Niedawno w sprzedaży pojawiły się reedycje płyt Anglika, “Face Value” i “Both Sides”.
źródło: gwiazdy.wp.pl

Biografia Phila

Philip David Charles Collins[1] (ur. 30 stycznia 1951 w Chiswick, dzielnicy Londynu[1]) – angielski piosenkarz, autor tekstów, perkusista i aktor; zdobywca Oscara i Nagrody Grammy. Phil Collins jest powszechnie znany jako wokalista i perkusista brytyjskiej grupy rocka progresywnego Genesis[2].

Collins śpiewał w ośmiu piosenkach, które dotarły do 1 miejsca listy przebojów Billboard Hot 100 pomiędzy 1984 a 1989 r., w siedmiu jako artysta solowy i w jednej z Genesis. Jego piosenki są różnorodne, od bazującego na dźwiękach perkusji „In the Air Tonight”, poprzez dance-popowe „Sussudio”, do jego największego hitu – mówiącego o problemach społecznych – „Another Day in Paradise”. Jego międzynarodowa popularność sprawiła, że Genesis, grupa zaliczana do nurtu rocka progresywnego, regularnie pojawiała się na listach przebojów muzyki pop i była jednym z filarów w początkach działalności stacji telewizyjnej MTV.

Profesjonalną karierę muzyczną Collins rozpoczął jako perkusista, najpierw w rockowej grupie Flaming Youth, później w Genesis, w którym początkowo był także drugim wokalistą w utworach śpiewanych przez Petera Gabriela, a samodzielnie zaśpiewał dla Genesis w tym okresie tylko dwa utwory. Trzy dalsze piosenki z Collinsem jako wokalistą znalazły się na albumach solowych wydanych przez muzyków związanych z Genesis, m.in. duet w dwóch partiach głosowych, śpiewanych na przemian przez Collinsa i sopranistkę Viv McCulloch przy akompaniamencie gitary klasycznej Anthony’ego Phillipsa: „God If I Saw Her Now” na albumie The Geese and the Ghost.

Collins udzielał się intensywnie jako perkusista studyjny, współpracując z takimi muzykami jak Robert Plant, George Harrison, Brian Eno, John Cale, Robert Fripp, Sally Oldfield, Peter Gabriel, John Hackett, Steve Hackett, Mike Rutherford, Robert Wyatt incognito, Anni-Frid Lyngstad, Philip Bailey, czy Phil Manzanera[2].

W 1975 r., po odejściu Petera Gabriela, Collins został wokalistą zespołu. Pod koniec dekady pierwszy międzynarodowy przebój Genesis – „Follow You, Follow Me” – stał się początkiem radykalnej zmiany stylu muzycznego grupy, który skierował się ku muzyce pop.

W latach 80. Collins rozpoczął i z powodzeniem kontynuował karierę solową, która wpłynęła także na komercyjny sukces Genesis. Według Atlantic Records całkowita liczba sprzedanych płyt Collinsa wyniosła w 2002 r. ponad 100 mln egzemplarzy[3].

W 2007 r. Collins powrócił na sceny wielkich stadionów i hal sportowo-widowiskowych, koncertując raz jeszcze z Genesis z Tonym Banksem, Mikiem Rutherfordem przy wsparciu muzyków dodatkowej obsady koncertowej Genesis, grających od odejścia Petera Gabriela i Steve Hacketta: perkusistą Chesterem Thompsonem i gitarzystą Darylem Stuermerem.

Collins jest jednym z trójki dzieci agenta ubezpieczeniowego i dziecięcej agentki teatralnej. Pierwszą perkusję dla dzieci dostał w prezencie na święta Bożego Narodzenia, kiedy miał pięć lat. Później jego wuj zrobił mu prowizoryczny instrument, na którym Phil grał regularnie, podnosząc przy tym umiejętności. Gdy dorósł, otrzymał od rodziców bardziej profesjonalny zestaw muzyczny[4]. Ćwiczył grę na perkusji, grając przy muzyce nadawanej w radiu i telewizji, i nigdy nie nauczył się czytać nut. Stworzył za to własny system zapisu dźwięków. Pierwszy koncert przed publicznością zagrał w wieku 11 lat. Jego matka chciała jednak, aby został aktorem, dlatego już w wieku 6 lat występował w reklamach w telewizji.

Profesjonalną naukę muzyki podjął w wieku czternastu lat, kiedy dostał się do szkoły aktorskiej Barbary Speake[5]. Rozpoczął też karierę jako dziecięcy aktor i model – jego pierwszą główną rolą była postać Jacka Dawkinsa w musicalu Oliver!, powstałym na podstawie powieści Oliver Twist Karola Dickensa. Pojawił się także w filmie Beatlesów Noc po ciężkim dniu jako jeden z setek krzyczących nastolatków podczas sceny koncertu. Jako że jego matka była zatrudniona przy wyborze statystów do tej sceny, Collinsowi jako jedynemu zrobiono efektowne zbliżenie twarzy[6]. Ubiegał się także o rolę Romea w oscarowym filmie Romeo i Julia (1968)[7].

Jednak w tym okresie Collins bardziej interesował się muzyką, niż karierą aktorską. Jako uczeń Chiswick Community School, założył zespół zwany The Real Thing, a później dołączył do The Freehold. Gdy należał do tej grupy, napisał swoją pierwszą piosenkę – „Lying Crying Dying”[8].

Pierwszy profesjonalny kontrakt Collins podpisał jako perkusista Flaming Youth, nagrywając z nimi płytę Ark 2 (1969). Ark 2 – album koncepcyjny zainspirowany lądowaniem człowieka na księżycu, który mimo pochlebnych ocen krytyków, nie był sukcesem komercyjnym. Melody Maker nazwał płytę „Albumem pop miesiąca”, opisując ją jako „pięknie zagraną, dojrzałą muzykę z przyjemną, zwartą harmonią”[9]. Główny singel albumu, From Now On, nie zdobył popularności w radiu. Po roku koncertowania grupa rozpadła się z powodu braku sukcesów i napięć w zespole.

W 1970 Phil Collins zagrał na perkusji w piosence George’a Harrisona „The Art of Dying”[10].

Film, teatr i telewizja
W przemyśle filmowym Collins zajmował się głównie muzyką. Cztery z jego siedmiu piosenek numer jeden na amerykańskich listach przebojów to utwory z soundtracków. Praca przy disneyowskim filmie Tarzan przyniosła mu Oscara.

Aktorska kariera Collinsa była krótka. Jako dziecko pojawił się w trzech filmach, w dwóch jako statysta. Pierwszą dużą rolę Collins zagrał w Calamity the Cow (1967)[29]. Był jednak bardzo rozczarowany relacjami jakie panowały na planie serialu, wdał się nawet w konflikt z reżyserem. Był to główny powód porzucenia aktorstwa i zajęcia się muzyką rockową[30].

W 1984 r. Collins napisał i nagrał tytułową piosenkę do filmu Przeciw wszystkim. Utwór stał się pierwszym z jego siedmiu amerykańskich hitów list przebojów i otrzymał nominację do Oscara za najlepszą piosenkę. Collins nie został zaproszony do wykonania swego utworu na uroczystości przyznania Oscarów, pomimo tego, że był obecny podczas gali. Plotka głosi, że członkowie akademii, pomimo nominacji artysty, nie wiedzieli, kim on jest. Collins zobaczył więc na scenie Ann Reinking wykonującą jego piosenkę[31]. Przez długi czas po uroczystości Collins przed wykonaniem „Against All Odds” na koncertach zwykł mówić „Pani Ann Reinking nie ma tu dzisiaj, więc sądzę, że muszę sam zaśpiewać moją piosenkę”.

Collins nagrał (choć nie napisał) utwór „Separate Lives” w duecie z Marilyn Martin do filmu Białe noce (1985). Piosenka stała się hitem i przyniosła Collinsowi kolejną nominację do Oscara (choć była to nominacja dla twórcy tekstu piosenki Stephena Bishopa, nie dla Collinsa). Utwór wykazywał podobieństwo do muzyki nagranej na dwóch pierwszych albumach Collinsa. Bishop stwierdził, że został zainspirowany przez rozpadający się związek i nazwał „Separate Lives” „piosenką o gniewie”[32].

Pierwszą rolę, odkąd został muzykiem, Collins zagrał w 1988 r. w filmie Buster. Jego wykonanie „Groovy Kind of Love” piosenki z 1966 zespołu The Mindbenders, stało się numerem jeden. Film wypromował także utwór „Two Hearts”, który napisał wraz ze słynnym twórcą piosenek z Motown Records – Lamontem Dozierem. Krytyk filmowy Roger Ebert powiedział, że rola w Busterze została przez Collinsa „zagrana zadziwiająco skutecznie”, mimo tego soundtrack okazał się być bardziej popularny od samego filmu[33].

Po wystąpieniu w Busterze Collins rzadko grał w filmach. W 1993 r. otrzymał główną rolę w filmie Phil Oszust Collins. Pojawił się także w filmie Stevena Spielberga Hook (1991) i w A orkiestra grała dalej (1993). Ponadto podkładał głos pod postaci w filmach animowanych Balto (1995) i Księga dżungli 2 (2003). Collins miał także wystąpić, obok Danny’ego DeVito i Boba Hoskinsa w filmie The Three Bears. Projekt nie został jednak nigdy zrealizowany[34].

Collins nagrał muzykę do animowanego filmu Tarzan (1999) dla The Walt Disney Company. Dostał Oscara za główną piosenkę filmu – „You’ll Be in My Heart”. Utwór ten nagrał także m.in. w wersji hiszpańskojęzycznej, jest to jego jedyny utwór, jaki ukazał się na hiszpańskojęzycznej liście przebojów Billboard’s Hot Latin Tracks[25]. Disney zatrudnił go ponownie, wraz z Tiną Turner, w 2003 r. Nagrał wtedy soundtrack do kolejnego filmu animowanego Mój brat niedźwiedź, z piosenką przewodnią „Look Through My Eyes”. W 2005 r. skomponował muzykę do kontynuacji Tarzana – filmu Tarzan 2: Początek legendy

W telewizji Collins był dwukrotnie gospodarzem ceremonii rozdania Billboard Music Awards. Pojawił się także w epizodzie serii Policjanci z Miami, zatytułowanym „Phil the Shill”, gdzie grał kanciarza. Oprócz tego grał gościnnie w kilku skeczach programu skeczowego The Two Ronnies. Ostatnio zagrał w epizodzie sitcomu Whoopi.

W 2005 r. piosenka „Welcome”, którą Collins zaśpiewał do filmu Mój brat niedźwiedź, została użyta jako motyw dla Walt Disney’s Parade of Dreams, głównej parady zorganizowanej z okazji 50-lecia Disneylandu.

W 2006 r. disneyowski Tarzan został zaadaptowany na sceny Broadwayu. Collins nagrał 11 nowych piosenek i utworów instrumentalnych i aktywnie uczestniczył przy produkcji. W przeciwieństwie do filmu, gdzie Collins śpiewał wszystkie piosenki, w musicalu są one wykonywane przez postaci na scenie.

Oprócz tego w 2006 roku Phil Collins zagrał swoją postać w Grand Theft Auto: Vice City Stories. W grze był przyjacielem Reni Wassulmaier i bliższym przyjacielem Barry’ego oraz dawał swój koncert w Hyman Memorial Stadium w Vice City. W czasie gry groziła mu kompromitacja, zepsucie występu oraz morderstwo. Dzięki Victorovi Vance’owi mógł dać spokojnie koncert. Gracz może być również świadkiem koncertu, gdyż w jego czasie dbamy o oświetlenie sceny, a potem jest możliwość kupienia biletu na kolejny koncert.

Życie prywatne
Collins poślubił Kanadyjkę Andreę Bertorelli, którą poznał w klasie dramatycznej w Londynie[35], w 1975 r. Mają syna, Simona Collinsa, a Phil zaadoptował córkę żony, Joely Collins, obecnie kanadyjską aktorkę. Rozwiedli się w 1980 r.

Collins i jego druga żona, Jill Tavelman, byli małżeństwem od 1984 do 1996 r. Mają jedną córkę – Lily. Latem 1992 roku Phil wdał się w romans ze spotkaną po latach szkolną miłością Lavinią (okres trasy promującej płytę „We Can’t Dance”). Ów związek trwał zaledwie kilka miesięcy, ale przyczynił się do rozpadu małżeństwa z Jill[36].

Collins ożenił się po raz trzeci, z Orianne Cevey, w 1999 r; para ma dwóch synów, Nicholasa i Matthew. Przed separacją (16 marca 2006 r.) mieszkali w Szwajcarii. Obecnie Collins mieszka w szwajcarskim mieście Féchy, aby być blisko swoich dzieci.

Collins jest obrońcą praw zwierząt i członkiem organizacji Ludzie na rzecz Etycznego Traktowania Zwierząt (PETA). W 2005 r, przekazał podpisane pałeczki do gry na perkusji na rzecz kampanii PETA przeciwko Kentucky Fried Chicken[37].

Podczas wyborów w Wielkiej Brytanii w 2000 r. Collins otwarcie popierał Konserwatystów[38].

Collins jest fanem londyńskiego zespołu Tottenham Hotspur[39].
źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

(Odwiedzono 610 razy, 1 wizyt dzisiaj)