Noblista po 50 latach rzucił żonę dla matki Iglesiasa


Llosa PreyslerMario Vargas Llosa (79 l.) od 50 lat był w związku małżeńskim i mało kto spodziewał się, że po takim czasie rzuci swoją żonę. A jednak, stało się i teraz ma nową miłość!

Wybitny pisarz oraz zdobywca Nagrody Nobla w dziedzinie literatury i jego żona Patricia (70 l.) sprawiali wrażenie udanego małżeństwa.

Jednak młodsza o dziewięć lat żona chyba przestała wystarczać Llosie.

Jak donosi dziennik “El Mundo” pisarz na straty spisał 50 lat małżeństwa i związał się z inną kobietą.

Jego wybranką jest Isabel Preysler (64 l.), była żona Julia Iglesiasa i matka Enrique!

Nie jest to świeża znajomość.

Para zna się już od prawie trzydziestu lat, lecz dopiero niedawno coś zaiskrzyło między tym dwojgiem.

Swój nowy związek Llosa potwierdził… na Twitterze!

“Chciałbym potwierdzić, że jestem w seperacji z Patricią Llosą i że od ośmiu miesięcy pozostaję w związku z Isabel Preysler” – napisał.

W tygodniu “Hola!” noblista wyjawił, że jest szaleńczo zakochany w nowej partnerce i nie jest to przelotny romans, a prawdziwa miłość.

Zagraniczne media zastanawiają się, czy ten związek ma szansę na przetrwanie.

Bowiem Preysler słynie z tego, że nie jest zbyt stała w uczuciach.

Do tej pory miała już trzech mężów – oprócz Iglesiasa, poślubiła także markiza i specjalistę od win Carlosa Falco oraz polityka Miguela Boyera.

Jednak może dopiero noblista okaże się jej największą miłością?
źródło: pomponik.pl

Biografia Mario

Mario Vargas Llosa (właśc. Jorge Mario Pedro Vargas Llosa Marqués de Vargas Llosa; ur. 28 marca 1936 w Arequipie) – peruwiański pisarz, dziennikarz, myśliciel, polityk. Laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury w 2010.

Urodził się w Arequipie w Peru jako jedyne dziecko Ernesto Vargasa Maldonado oraz Dory Llosa Ureta.

W rok po urodzeniu jego rodzice rozwiedli się, a rodzina Llosów przeniosła się do Cochabamby w Boliwii, gdzie jego dziadek Pedro Llosa podpisał 10-letni kontrakt na uprawę ziemi w hacjendzie Siapina (mieszkając w Boliwii, pełnił także funkcję honorowego konsula Peru). W 1945 José Luis Bustamante y Rivero, krewny dziadka Pedra, został wybrany na stanowisko prezydenta Peru. Zaproponował Pedro Llosie stanowisko prefekta Piury. LLosa przyjął je i natychmiast się tam udał. Reszta rodziny dołączyła do niego na przełomie lat 1945/1946. W 1947 jego rodzice ponownie wzięli ślub i przenieśli się do Limy.

Gdy był młodzieńcem, zaczął pisać opowiadania i poezje. W zdominowanym przez męską siłę społeczeństwie (kult macho) literatura była uznawana za domenę kobiet. Ojciec Maria Vargasa Llosy, zaniepokojony zainteresowaniami syna, wysłał czternastolatka do szkoły kadetów Colegio Militar Leoncio Prado w Limie. Miał nadzieję, że wojskowe życie zmieni zainteresowania syna. Przeżycia pisarza z okresu pobytu w szkole były podstawą jego pierwszej powieści Miasto i psy. Po dwóch latach w szkole wojskowej wrócił do Piury, żeby dokończyć szkołę średnią. Obserwacja tego miasta zaowocowała powieścią Zielony dom. W czasie nauki Mario Vargas Llosa zaczął pracować w lokalnej gazecie. Jeszcze przed ukończeniem szkoły średniej napisał opowiadanie Los jefes i rozpoczął pracę nad swym pierwszym dramatem scenicznym La Huida del Inca.

W 1953 rozpoczął studia na wydziale humanistycznym Uniwersytetu Świętego Marka w Limie. Jego decyzja została przyjęta w rodzinie jako rebelia, gdyż odrzucił ofertę studiów na Pontyfikalnym Uniwersytecie Katolickim Peru, do którego uczęszczała młodzież pochodząca z klas wyższych. W 1955, w atmosferze skandalu obyczajowego, poślubił Julię Urquidi, swą daleką ciotkę, starszą od siebie o 10 lat (zm. 10 marca 2010 w Santa Cruz, w Boliwii). Swe przygody z tego okresu przedstawił w humorystycznej powieści Ciotka Julia i skryba – autobiograficznym dziele pisarza. Po ukończeniu studiów pracował w kilku miejscach jednocześnie, między innymi redagował kronikę policyjną dla lokalnej gazety i pisał skrypty do audycji radiowych. Jego pierwszą opublikowaną informacją prasową była depesza w dzienniku „La Prensa”[1].

W 1959 Vargas Llosa wraz z żoną przeniósł się do Paryża, gdzie pracował jako nauczyciel hiszpańskiego i dziennikarz. W 1964 rozwiódł się z Julią, a w 1965 ożenił się po raz drugi – z młodszą kuzynką Patricią Llosa Urquidi. Z drugą żoną miał troje dzieci: syna Alvara (ur. w 1966), pisarza, drugiego syna Gonzala (ur. w 1967) oraz córkę Morganę, fotografkę (ur. w 1974)[2]. W 1966 przeniósł się z Paryża do Londynu, gdzie zaczął wykładać literaturę iberoamerykańską na Queen Mary College. Jednocześnie zaczął się udzielać w emigracyjnym życiu politycznym. W całym okresie swej emigracji pisał powieści przynoszące mu światową sławę oraz zajmował się studiami nad literaturą hiszpańską.

W 1990 Mario Vargas Llosa kandydował w wyborach na prezydenta Peru z ramienia liberalnego Ruchu Wolności. W pierwszej turze głosowania, 8 kwietnia, nieznaczną liczbą głosów wyprzedził Alberta Fujimori z sojuszu wyborczego Cambio 90. Przegrał z nim w drugiej turze, która odbyła się 10 czerwca[3].

Współcześnie Mario Vargas Llosa dzieli swe życie pomiędzy okresy w ojczystym kraju i na emigracji. Publikuje powieści, szkice i artykuły publicystyczne, wykłada, prowadzi programy telewizyjne.

Jego książki tłumaczyli w Polsce m.in. Wojciech Charchalis, Małgorzata Lewicka, Filip Łobodziński, Carlos Marrodán Casas, Kazimierz Piekarec, Danuta Rycerz, Joanna Skórnicka, Dorota Walasek-Elbanowska, Zofia Wasitowa, Ewa Zaleska.

Laureat Premio Nacional de Novela del Perú (1967), Nagrody Księcia Asturii (1986), w 1994 otrzymał Nagrodę Cervantesa – najwyższe możliwe trofeum w świecie literatury hiszpańskojęzycznej. W 2002 otrzymał prestiżową PEN/Nabokov Award – nagrodę amerykańskiego PEN Clubu, a w 2005 przyznawaną przez American Enterprise Institute Nagrodę Irvinga Kristola jako pisarz, „obrońca demokracji, wolnego rynku i indywidualnej wolności”[4].

7 października 2010, w wieku 74 lat, Mario Vargas Llosa został uhonorowany Nagrodą Nobla. Szwedzka Akademia werdykt uzasadniała tym, że Vargas Llosa został nagrodzony za „kartografię struktur władzy oraz wyraziste obrazy oporu, buntu i porażek jednostki”.

W 2011 otrzymał od króla Hiszpanii nobilitację i tytuł markiza de Vargas Llosa[5].

Publikacje
Powieści i zbiory opowiadań
1959: Wyzwanie (Los jefes) – tom opowiadań – pol. wyd. 1976
1963: Miasto i psy (La ciudad y los perros) – powieść – pol. wyd. 1971
1966: Zielony dom (La casa verde) – powieść – pol. wyd. 1975
1967: Szczeniaki (Los cachorros) – powieść – pol. wyd. 1973
1969: Rozmowa w Katedrze (Conversación en La Catedral) – powieść – pol. wyd. 1973
1973: Pantaleon i wizytantki (Pantaleón y las visitadoras) – powieść – pol. wyd. 1976
1977: Ciotka Julia i skryba (La tía Julia y el escribidor) – powieść – pol. wyd. 1983
1981: Wojna końca świata (La guerra del fin del mundo) – powieść – pol. wyd. 1992
1984: Historia Alejandra Mayty (Historia de Mayta) – powieść – pol. wyd. 1991.
1986: Kto zabił Palomina Molero? (Quién mató a Palomino Molero?) – powieść – pol. wyd. 1995
1987: Gawędziarz (El hablador) – powieść – pol. wyd. 1997
1988: Pochwała macochy (Elogio de la madastra) – powieść – pol. wyd. 1993
1993: Lituma w Andach (Lituma en los Andes) – powieść – pol. wyd. 1998
1997: Zeszyty don Rigoberta (Los cuadernos de don Rigoberto) – powieść – pol. wyd. 1997
2000: Święto kozła (La fiesta del Chivo) – powieść – pol. wyd. 2002
2003: Raj tuż za rogiem (El paraíso en la otra esquina) – powieść – pol. wyd. 2003
2006: Szelmostwa niegrzecznej dziewczynki (Travesuras de la niña mala) – powieść – pol. wyd. 2007
2010: Marzenie Celta (El sueño del celta) – powieść – pol. wyd. 2011
2013: Dyskretny bohater (El héroe discreto) – powieść – pol. wyd. 2014, tłumaczenie: Marzena Chrobak

Literatura faktu
1971: García Márquez: Historia de un deicidio – polskie tłumaczenie ukazało się w „Literaturze na Świecie” w 1983, numer 9 (146), str. 96-135
1975: La orgia perpetua: Flaubert y madame Bovary
1981: Entre Sartre y Camus
1990: La verdad de las mentiras – Prawda kłamstw – eseje o literaturze
1993: El pez en el agua – Jak ryba w wodzie. Wspomnienia – autobiografia
1997: Cartas a un joven novelista – Listy do młodego pisarza
2004: La tentación de lo imposible
2006: Israel – Palestina. Paz o guerra santa – Izrael – Palestyna. Pokój czy święta wojna
2007: El Pregón de Sevilla
2009: El Viaje a la Ficcion
2012: La civilización del espectáculo

Sztuki teatralne
El loco de los balcones
Kathie y el hipopótamo
La Chunga
1981: Panienka z Tacny
Ojos bonitos, cuadros feos

Inne
2001: Andy – tekst do albumu ze zdjęciami Pablo Corrala Vegi
źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

(Odwiedzono 189 razy, 1 wizyt dzisiaj)

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Wykonaj poniższe zadanie *Time limit exceeded. Please complete the captcha once again.