Monika Brodka i Krzysztof Garbaczewski są parą?

brodka-garbaczewskiŚwiat show-biznesu jest mały. Kolejnym na to dowodem mogą być najnowsze informacje dotyczące życia uczuciowego Moniki Brodki. Piosenkarka została przyłapana na lotnisku z byłym partnerem Ilony Ostrowskiej. Para wyjeżdżała razem na wakacje.
Do niedawna Monika była łączona z francuskim artystą, Quentinem Carenzo. Paraz nigdy nie pojawiła się razem na oficjalnej imprezie, ale Brodka często latała do swojego chłopaka i wspólnie z nim tworzyła płyty.
Najwyraźniej jednak związek na odległość przestał wystarczać piosenkarce, bo na urlop wyjechała z innym mężczyzną.
Krzysztof Garbaczewski jest uważany za jednego z najzdolniejszych reżyserów młodego pokolenia. W 2011 roku otrzymał Paszport Polityki, a w 2013 stworzył aż cztery przedstawienia teatralne, o których mówi się jako o wybitnych.
Garbaczewski był do niedawna widywany u boku o 9 lat starszej od siebie Ilony Ostrowskiej. Byli parą ponad dwa lata. Krzysztof miał być lekarstwem aktorki na nieudane małżeństwo z Jackiem Borcuchem.
Nie wiadomo, gdzie Monika i Krzysztof się poznali, ale pewnym jest, że kilka dni temu wylecieli razem na wakacje do Dubaju. Show donosi, że na lotnisku sprawiali wrażenie świetnie bawiących się ze sobą osób.
Co ich łączy? Oboje są wyjątkowo utalentowani. W samym tylko 2013 roku Krzysztof wyreżyserował aż cztery spektakle, każdy w innym mieście! Zgarnął za to niemal wszystkie nagrody dla obiecujących reżyserów. Dwa lata temu odebrał nagrodę dla młodych twórców – Paszport Polityki. Z kolei Monika uważana jest za jedną z najzdolniejszych wokalistek w naszym kraju.
źródło: nocoty.pl
Tagi: nowy partner, chłopak, facet, mężczyzna

Jak uważacie, pasowaliby do siebie?

Biografia Moniki

Monika Brodka (ur. 7 lutego 1987 w Żywcu[1]) – polska wokalistka popowa. Laureatka trzeciej edycji programu telewizyjnego Idol. Członkini Akademii Fonograficznej ZPAV[2].

Debiut fonograficzny Brodki zatytułowany Album ukazał się w 2004. Ciesząca się popularnością w Polsce płyta uzyskała status złotej sprzedając się w nakładzie 35 tysięcy egzemplarzy.

Monika Brodka pochodzi z Twardorzeczki, wsi koło Żywca. Wychowała się w góralskiej rodzinie o tradycjach muzycznych[3]. W wieku sześciu lat podjęła naukę gry na skrzypcach[4][4][5]. Ukończyła Liceum Ogólnokształcące im. Mikołaja Kopernika w Żywcu w klasie językowej[4].
Działalność artystyczna

W 2003 wzięła udział w trzeciej edycji programu Idol i w styczniu 2004 wygrała jego finał zdobywając 69% głosów[6].

27 września tego samego roku ukazała się pierwsza płyta piosenkarki pt. Mini Album vol. 1[7]. Zawierający sześć piosenek minialbum był promowany singlem “Ten”[7]. Druga część debiutu Brodki została wydana 25 października 2004 pt. Mini Album vol. 2[7]. Również 25 października oba minialbumy zostały wydane na jednej płycie zatytułowanej Album. Wydawnictwo zadebiutowało na 8. miejscu listy OLiS w Polsce. W grudniu 2004 otrzymała nominację do nagrody Paszport Polityki w kategorii Estrada[8].

W 2005 Monika Brodka została nominowana do Nagrody Muzycznej Fryderyk w kategoriach Album Roku Pop, Nowa Twarz Fonografii oraz Wokalistka roku[9]. 10 czerwca dzięki piosence “Miałeś być…” wygrała konkurs premier na 42. KFPP w Opolu[10]. Została także wyróżniona statuetką plebiscytu Superjedynki w kategorii Debiut oraz nagrodą słuchaczy Jedynki Polskiego Radia[11]. Nagrodą był koncert w studio im. Witolda Lutosławskiego. 7 września tego samego roku debiut uzyskał status złotej płyty sprzedając się w nakładzie 35 tys. egzemplarzy[12]. W październiku Brodka nagrała piosenkę “Horoskop” razem z duetem WSZ & CNE. Utwór znalazł się na wspólnej płycie raperów, Jeszcze raz.

20 listopada 2006 został wydany drugi album wokalistki zatytułowany Moje piosenki. Promowały go single “Znam cię na pamięć”, “Miał być ślub” oraz “Za mało wiem”. W 2008 Brodka nagrała trzy nowe piosenki, “Znowu przyszło mi płakać”, “Mam nowy plan” oraz “Piosenka z głowy”, na potrzeby serialu BrzydUla emitowanego na antenie stacji telewizyjnej TVN.

20 września 2010 ukazał się trzeci album studyjny wokalistki pt. Granda[13]. Muzykę na płytę skomponował Bartosz Dziedzic wraz z Moniką Brodką[14]. Wyjątek stanowi utworu “Hejnał”, który przygotował ojciec piosenkarki Jan Brodka oraz Dziedzic, który również wyprodukował wszystkie kompozycje[14]. Słowa do piosenek napisała sama piosenkarka, a także Radek Łukasiewicz z formacji Pustki oraz Jacek “Budyń” Szymkiewicz z zespołu Pogodno[15]. Wydawnictwo było promowane w Polsce podczas trasy koncertowej Granda Tour[16]. W listopadzie 2011 roku trzeci album piosenkarki uzyskał status dwukrotnej platynowej płyty[17]. Natomiast w 2012 roku promujący płytę teledysk do utworu “Krzyżówka dnia” został wyróżniony Fryderykiem[18].

30 maja 2012 ukazał się trzeci, nagrany w Red Bull Studio w Los Angeles minialbum piosenkarki, zatytułowany LAX . Wydawnictwo ukazało się w formie digital download. Pierwszą promującą je piosenką było “Varsovie”, do której powstał teledysk wyreżyserowany przez Antoniego Nykowskiego. Kolejnym singlem zostało “Dancing Shoes”. 24 listopada 2012r. w Rzeszowie Brodka rozpoczęła “Trasę LAX z Paulą i Karolem” promującą jej najnowsze wydawnictwo. Trasa objęła takie miasta, jak Rzeszów, Wrocław, Kraków, Częstochowa, Katowice, Toruń, Poznań, Warszawa, Gdańsk i Łódź[19].

Wokalistka została nominowana do Fryderyków 2013 w najważniejszych kategoriach: Artysta roku, Album roku (za “LAX”) oraz Utwór roku za “Varsovie”[20]. W 2013 została Kobietą Dekady „Glamour”[21]. 9 sierpnia 2013 wystąpiła na głównej scenie odbywającego się w Krakowie Coke Live Music Festival[22].
Działalność pozamuzyczna

W 2004 Monika Brodka gościła w 86. odcinku programu talk-show Kuba Wojewódzki emitowanym wówczas przez telewizję Polsat. Ponownie w programie gościła w 159 odcinku, wyemitowanym 12 listopada 2005 oraz w 324 odcinku, wyemitowany 24 kwietnia 2012, które wyemitowano już przez telewizję TVN. W 2006 piosenkarka zagrała epizodyczną rolę Kingi w serialu Fala zbrodni emitowanym na antenie telewizji Polsat[4]. W 2007 wystąpiła w dubbingowej roli w filmie animowanym Wojownicze Żółwie Ninja w którym wcieliła się w postać Karai[23]. W 2010 wokalistka wystąpiła gościnnie w programie Wstajesz i wiesz emitowanym przez stację TVN24. Następnie wystąpiła gościnnie w magazynie porannym Dzień Dobry TVN. Wiosną 2011 roku artystka wzięła udział w 1 edycji programu X Factor. Była doradcą Czesława Mozila podczas domów jurorskich.

Dyskografia

Albumy studyjne

Rok Tytuł Pozycja na liście Certyfikat ZPAV
POL
2004 Album

  • Data: 25 października 2004
  • Wydawca: BMG
6[1] złota płyta[2]
2006 Moje piosenki

  • Data: 20 listopada 2006
  • Wydawca: Sony BMG
7[3] złota płyta[2]
2010 Granda

  • Data: 20 września 2010
  • Wydawca: Sony Music
2[4] 2× platynowa płyta[5]

Minialbumy

Rok Tytuł Pozycja na liście
OLiS ZPAV
2004 Mini Album vol. 1

  • Data: 27 września 2004
  • Wydawca: BMG
2[6]
Mini Album vol. 2

  • Data: 25 października 2004
  • Wydawca: BMG
21[7]
2012 LAX

  • Data: 30 maja 2012
  • Wydawca: Kayax
35[8]
“—” pozycja nie była notowana.

Notowane utwory

Rok Tytuł Pozycje na listach Album
POL
[9]
RMF
[10]
LP3
[11]
CLP
[12]
SLiP
[13]
RDN
[14]
WiR
2004 „Ten” 1 13 10 2 8[15] Album
„Dziewczyna mojego chłopaka” 1 11 1 4 17
2005 „Miałeś być” 1 12 1 1 1 7[16] Album (reedycja)
2006 „Znam Cię na pamięć” 1 1 15 2 5 2 1[17] Moje piosenki
2007 „Miał być ślub” 1 1 14 1 8[18]
2008 „Niagara Falls” (wraz z Silver Rocket) 4 37 16 Tesla
2010 „W pięciu smakach” 3 4 7 1[19] Granda
„Granda” 3 2
2011 „Krzyżówka dnia” 14 9 7
2012 „Varsovie” 1 1 1 2 LAX
„Dancing Shoes” (Kamp! remix) 13 1
“—” pozycja nie była notowana.

Występy gościnne

Rok Wykonawca/Album Utwór
2005 WSZ & CNE – Jeszcze raz

  • Data: 13 października 2005
  • Wydawca: Wielkie Joł
  • “Horoskop”[20]
2008 Silver Rocket – Tesla

  • Data: 15 września 2008
  • Wydawca: Sony BMG
  • “Niagara Falls”[21]

Nagrody i wyróżnienia

Rok Kategoria Nagroda Uwagi
2004
Idol Laureatka[6]
Estrada Paszport Polityki Nominacja[8]
2005 Album Roku Pop (Album) Fryderyk Nominacja[9]
Nowa Twarz Fonografii Nominacja[9]
Wokalistka roku Nominacja[9]
Debiut Roku Eska Music Awards Nagroda
Premiery (“Miałeś być…”) 42. KFPP Grand Prix[10]
Debiut Superjedynki Nagroda[11]
Najlepszy Wykonawca Polski MTV Europe Music Awards Nominacja[24]
Teledysk półrocza (“Miałeś być”) Plebiscyt Interia.pl Nagroda[25]
2010 Artysta 10-lecia VIVA Comet Awards Nominacja
Najpiękniejsza Polka Viva! Najpiękniejsi Nominacja
2011 Album roku pop (Granda) Fryderyk Nagroda[26]
Wokalistka roku Nagroda[26]
Piosenka roku (“Granda”) Nominacja[27]
Piosenka roku (“W pięciu smakach”) Nominacja[27]
Teledysk roku (“W pięciu smakach”) Nominacja[27]
Kompozytor roku Nominacja[27]
Autor roku Nominacja[27]
Najlepsza oprawa graficzna albumu (Granda) Nominacja[27]
Produkcja muzyczna roku (Granda) Nagroda[26]
Teledysk roku (“W pięciu smakach”) Eska Music Awards Nominacja[28]
Piosenkarka roku Glamour Nagroda
Teledysk (“Krzyżówka dnia”) OGAE Video Contest 2011 Nominacja[29]
Teledysk (“W pięciu smakach”) Nominacja[29]
Muzyka rozrywkowa – wydarzenie (płyta Granda) Nagroda Muzyczna Programu Trzeciego – “Mateusz” Nagroda[30].
2012 Wokalistka roku Fryderyk Nominacja[31]
Teledysk roku (“Krzyżówka dnia”) Nagroda[18]
Najlepszy polski wykonawca MTV Europe Music Awards 2012 Nagroda[32]
2013 Album roku (“LAX”) Fryderyk Nominacja
Artysta roku Nominacja
Piosenka roku (“Varsovie”) Nagroda[33]

źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

Wideo – Monika Brodka – playlista

Biografia Krzysztofa

Krzysztof Garbaczewski (ur. 24 lutego 1983 w Białymstoku) – polski reżyser teatralny, scenograf i autor adaptacji. Tworzy interdyscyplinarne spektakle, teatralne instalacje łączące performance, sztuki wizualne i muzykę.

Ukończył Wydział Reżyserii Dramatu w krakowskiej Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej im. Ludwika Solskiego. Studiował m.in. pod okiem Krystiana Lupy. Asystował mu przy Factory 2 w Starym Teatrze w Krakowie. Zadebiutował w 2008 r. adaptacją Chóru sportowego Elfriede Jelinek w Teatrze Dramatycznym w Opolu. Rok później wystawił tam Odyseję według Homera, współpracując po raz pierwszy z Marcinem Cecko. W Teatrze Dramatycznym w Wałbrzychu zrealizował Opętanych (2008) Witolda Gombrowicza, do którego dzieł będzie stale powracał. W Teatrze Polskim we Wrocławiu pokazał na scenie Nirvanę na podstawie Tybetańskiej Księgi Umarłych (2009), a także Biesy Fiodora Dostojewskiego (2010). Sztuka teatru służy reżyserowi do poruszania tematów egzystencjalnych, pytania o istotę współczesnego człowieczeństwa, doświadczania stanów granicznych. W Nirvanie głównym tematem była śmierć i różne formy umierania, w Odysei i Biesach kondycja człowieka w ponowoczesnym świecie[1].

W 2010 r. przygotował Gwiazdę śmierci Marcina Cecko nawiązującą do kosmicznej sagi stworzonej przez George’a Lucasa (Teatr Dramatyczny w Wałbrzychu). Spektakl odbywał się w gmachu miejscowego kina Zorza, gdzie reżyser po raz pierwszy na dużą skalę zastosował live streaming. Obraz z minikamer transmitowany był na wielki ekran postawiony przed publicznością. Widzowie na żywo oglądali działania aktorskie umiejscowione w różnych lokacjach.

W Nowym Teatrem w Warszawie Krzysztof Garbaczewski zrealizował szeroko dyskutowane[2] Życie seksualne dzikich (2011), oparte na jednym z pionierskich dzieł antropologicznych XX wieku – pracy Bronisława Malinowskiego. Spektakl o alinearnej konstrukcji i synkretycznej stylistyce przemawiał do wrażliwości kształtowanej przez współczesne narzędzia komunikacji: telefony komórkowe i internet[3]. Twórcy postawili pytanie o status „dzikiego” w ponowoczesnej rzeczywistości, tworząc wizję możliwego społeczeństwa przyszłości[4]. W spektaklu uwagę zwracała przestrzeń, w której umiejscowiono instalację Czarna wyspa[5] autorstwa Aleksandry Wasilkowskiej. Uzupełnieniem spektaklu był projekt Dzicy (2011) przygotowany w warszawskim Centrum Sztuki Współczesnej.

Rok później reżyser powrócił do Teatru Dramatycznego w Opolu, gdzie opowiedział Iwonę, księżniczkę Burgunda Gombrowicza (2012), odwołując się do konwencji filmu grozy. Spektakl z nagrodzoną rolą[6] Pawła Smagały (Książę Filip) dostępny był widzom za pośrednictwem kamer, które poruszały się wewnątrz wzniesionego na scenie labiryntu papierowych ścian. Obraz na ekranie[7] stanowił iluzyjny kolaż klisz i cytatów filmowych[8], montowany na żywo ze ścieżką dźwiękową autorstwa Marcina Cecko. Nowatorska forma i realizacja zapewniły Iwonie… dwie statuetki (za najlepszą scenografię i najlepsze efekty wizualne) na Międzynarodowym Festiwalu Boska Komedia w Krakowie, a także Grand Prix 38. Opolskich Konfrontacji Teatralnych Klasyka Polska[9].

W 2013 r. reżyser zrealizował zamysł stworzenia polskiej trylogii. Spektakle skupiały się na tematach ważnych dla współczesnej polskiej tożsamości. W poznańskim Teatrze Polskim wystawił Balladynę Marcina Cecko z docenioną rolą tytułową[10] Justyny Wasilewskiej. Spektakl wzbudził kontrowersje, m.in. za występ performerskiego tandemu cipedRAPskuad[11] w drugiej części spektaklu. Dosadne i wulgarne teksty raperek wprowadziły na polską scenę teatralną radykalny dyskurs feministyczny[12].

W Starym Teatrze w Krakowie Garbaczewski pokazał Poczet królów polskich autorstwa czworga dramaturgów: Agnieszki Jakimiak, Szczepana Orłowskiego, Marcina Cecko i Sigismunda Mrexa. Za scenografię, przekaz wideo i reżyserię świateł odpowiadał Robert Mleczko. Spektakl rozliczał się z historią, ukazując ją jako zbiór cytatów, fantazji i apokryfów. Narracje i mity narodowe ukazywał jako teren manipulacji[13]. Centralną postacią przedstawienia jest Hans Frank (Krzysztof Zarzecki), hitlerowski naczelnik Generalnego Gubernatorstwa. Garbaczewski podążył za intuicją Konrada Swinarskiego, który chciał zrealizować podobny pomysł w duchu Akropolis Wyspiańskiego. Spektaklowi zarzucano dezynwolturę i naśmiewanie się z narodowych świętości[14]. W proscenium wbito miniaturowy papierowy samolot.

Trylogię zamknęło Kamienne niebo zamiast gwiazd Marcina Cecko z muzyką Julii Marcell. Spektakl powstał z okazji obchodów 69. rocznicy wybuchu walk powstańczych w Warszawie w koprodukcji Muzeum Powstania Warszawskiego z Nowym Teatrem. Twórcy z pomocą nawiązania do Boskiej Komedii Dantego i popkulturowego motywu zombie wskazali na opresyjność nowoczesnych „instytucji pamięci” i oderwanie ich obrazów od prawdziwej historii[15]. Część krytyki odczytała spektakl jako dzieło autonomiczne wobec dominującej narracji muzealnej[16]. Spektaklowi zarzucano jednakże „zabijanie pamięci o powstaniu”[17]. Za kostiumy odpowiadała stała współpracowniczka Krzysztofa Garbaczewskiego, Svenja Gassen.

Obecnie reżyser pracuje nad adaptacją prywatnego dziennika Witolda Gombrowicza, pt. Kronos. Premiera zapowiedziana jest na grudzień 2013.

Ważniejsze realizacje
Chór sportowy Elfriede Jelinek w Teatrze im. Kochanowskiego w Opolu (2008)
Opętani Witolda Gombrowicza w Teatrze Dramatycznym im. Jerzego Szaniawskiego w Wałbrzychu (premiera 21 listopada 2008)
Nirvana na podstawie Tybetańskiej Księgi Umarłych w Teatrze Polskim we Wrocławiu (prapremiera polska 6 marca 2009)
Odyseja Marcina Cecko według Homera w Teatrze Dramatycznym im. Jana Kochanowskiego w Opolu (premiera 15 listopada 2009)
Biesy Fiodora Dostojewskiego w Teatrze Polskim we Wrocławiu (premiera 17 czerwca 2010)
Gwiazda Śmierci Marcina Cecko w Teatrze Dramatycznym im. Jerzego Szaniawskiego w Wałbrzychu (premiera 25 września 2010)
Życie seksualne dzikich Marcina Cecko w Nowym Teatrze w Warszawie (premiera 14 kwietnia 2011)
Iwona, księżniczka Burgunda Witolda Gombrowicza w Teatrze Dramatycznym im. Jana Kochanowskiego w Opolu (premiera 15 kwietnia 2012)
Everyman Jack of You i Forgiveness Erika Ehna w Teatrze La MaMa w Nowym Jorku w ramach projektu Soulographie[18] (2012)
Balladyna Marcina Cecko w Teatrze Polskim w Poznaniu (prapremiera 25 stycznia 2013)
Poczet królów Polskich w Starym Teatrze im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie (premiera 23 marca 2013)
Kamienne niebo zamiast gwiazd Marcina Cecko w Muzeum Powstania Warszawskiego/Nowym Teatrze w Warszawie (premiera 1 sierpnia 2013)

Nagrody
2009: Warszawa – 4. Ogólnopolski Konkurs na Teatralną Inscenizację Dawnych Dzieł Literatury Europejskiej – wyróżnionie za Opętanych z Teatru Dramatycznego im. Jerzego Szaniawskiego w Wałbrzychu
2009: Opole – 34. Opolskie Konfrontacje Teatralne Klasyka Polska – nagroda za reżyserię Opętanych z Teatru Dramatycznego im. Jerzego Szaniawskiego w Wałbrzychu
2010: Koszalin – Koszalińskie Konfrontacje Młodych m-teatr – główna nagroda za Odyseję z Teatru Dramatycznego im. Jana Kochanowskiego w Opolu
2010: Warszawa – konkurs Talenty Trójki organizowany przez program trzeci Polskiego Radia – nagroda w kategorii Teatr
2010: Kraków – 3. Międzynarodowy Festiwal Teatralny Boska Komedia – nagroda za najlepszą reżyserię i za najlepszą scenografię (razem z Anną Marią Karczmarską) za Odyseję z Teatru Dramatycznego im. Jana Kochanowskiego w Opolu
2011: Warszawa – Paszport POLITYKI za nieoczywiste operowanie materią sceniczną, za zmysł przygody, improwizacji, zespołowości. Za ambicję badania przy pomocy teatru form i granic człowieczeństwa w dobie rozwoju technologii i mediów
2012: Warszawa – 18. Ogólnopolski Konkurs na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej – wyróżnienie za Życie seksualne dzikich z Nowego Teatru w Warszawie
2012: Kraków – 5. Międzynarodowy Festiwal Teatralny Boska Komedia – nagroda za scenografię i opracowanie wizualne Iwony, księżniczki Burgunda z Teatru Dramatycznego im. Jana Kochanowskiego w Opolu
2013: Opole – 38. Opolskie Konfrontacje Teatralne Klasyka Polska 2013 – Grand Prix za Iwonę, księżniczkę Burgunda z Teatrze Dramatycznym im. Jana Kochanowskiego w Opolu
2013: Brześć (Białoruś) – 18. Międzynarodowy Festiwal Teatralny “Biała Wieża” – nagroda za najlepszy eksperyment teatralny (Лучший театральный эксперимент)[19]
źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

(Odwiedzono 260 razy, 1 wizyt dzisiaj)

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *