Marek Kondrat i Antonina Turnau wzięli ślub?


kondrat-turnauZakochani są ze sobą od 2013 roku. 19 września przysięgli sobie miłość i wierność. Niestety, postanowili, że uroczystość zawarcia związku małżeńskiego odbędzie się w wąskim gronie rodziny i przyjaciół, bez udziału fotoreporterów. Niestety dla wszystkich ciekawskich, oczywiście, bo zainteresowane strony na pewno cieszą się z intymnej ceremonii.

Pod restauracją Kondrata BARaWINO w Krakowie, na której facebookowym profilu jakiś czas temu zapowiedziano zamknięcie lokalu na cały dzień, nie zabrakło jednak paparazzich pragnących uwiecznić małżonków, gości i klimat wesela.

Dzięki nim wiadomo, że aktor na miejscu stawił się w dobrym humorze, uśmiechnięty, nieogolony i w dresie. Antonina Turnau, jego wybranka, przyszła w dżinsach, zakrywała twarz, chcąc uniknąć fotografowania.

Nie udało jej się na pewno uniknąć zainteresowania związkiem z gwiazdą kina, a od jakiegoś czasu i reklamy (Kondrat jest też właścicielem restauracji i profesjonalnych sklepów z winami). Wszystko przez różnicę wieku. Ona ma 27 lat, on 65. To oznacza, że pan młody jest starszy od swojej wybranki o 38 lat, a od swego teścia o 17.

Marek Kondrat z pierwszą żoną, Iloną rozwiódł się po ponad 30 latach małżeństwa. Para wspólnie wychowała dwóch synów. Podobno jeden z nich pracował w winiarskiej firmie ojca, gdzie zatrudniona była i Antonina.

Ciekawe, jak zakochani prezentowali się przed ołtarzem, bo nie wierzymy, by związek zawarli w całkiem codziennych strojach.

Kondrat i Turnau slub
źródło: gwiazdy.wp.pl i fakt.pl

Biografia Marka

Marek Kondrat (ur. 18 października 1950 w Krakowie) – polski aktor filmowy, telewizyjny i teatralny, reżyser, właściciel firmy Kondrat Wina Wybrane.
Urodził się w rodzinie aktorskiej – jest synem aktora Tadeusza Kondrata (ur. 1908, zm. 1994), a bratankiem również aktora Józefa Kondrata (ur. 1902, zm. 1974). Wychowywał się na warszawskim Muranowie[1]. Po raz pierwszy przed kamerą stanął jako dziecko: zagrał głównego bohatera Wawrzka w filmie historycznym „Historia żółtej ciżemki” (1961), potem wystąpił jeszcze w filmie „Między brzegami” (1962) i serialu TVP Wojna domowa (1966) jako kolega szkolny Pawła.
Absolwent XXX Liceum Ogólnokształcącego im. Jana Śniadeckiego w Warszawie. W 1972 ukończył PWST w Warszawie, a po latach pracował na tej uczelni jako wykładowca. Pierwszy rok po studiach spędził w Teatrze Śląskim im. Stanisława Wyspiańskiego w Katowicach (1972-1973), dokąd Ignacy Gogolewski zaprosił pięcioro swych uczniów.
W 1974 wystąpił na ekranie w psychologicznym filmie dla dzieci „Koniec wakacji”, wkrótce potem zagrał pamiętną rolę kilkunastoletniego pomocnika kelnera a potem kelnera w eleganckiej restauracji wielkiego hotelu „Pacyfik” w „Zaklętych rewirach” (1975) Janusza Majewskiego. Rola ta zjednała mu sympatię i uznanie, czego wyrazem była m.in. nagroda tygodnika „Film”. Następnie wystąpił w roli kapitana Josepha Conrada-Korzeniowskiego w filmie psychologicznym Andrzeja Wajdy „Smuga cienia” (1976) na motywach powieści Josepha Conrada. Zagrał rolę gefreitra Jana Kani w komedii „C.K. Dezerterzy” (1985) Janusza Majewskiego.
Sławę na małym ekranie przyniosła mu rola neurotycznego pana Mareczka w telewizyjnym Kabareciku Olgi Lipińskiej, gdzie zaprezentował vis comica i umiejętności imitatorskie.
Zagrał Adasia Miauczyńskiego w filmach Marka Koterskiego: „Dom wariatów” (1984), „Dzień świra” (2002), „Wszyscy jesteśmy Chrystusami” (2006).
W latach 1988-1991 grał jedną z głównych ról w pierwszej polskiej operze mydlanej W labiryncie w reżyserii Pawła Karpińskiego.
Następnie zagrał Olgierda Halskiego w policyjnym serialu telewizyjnym Ekstradycja (1995-1996, 1998).
Grał także charakterystyczne role filmowe poza granicami Polski – w brytyjsko-włoskim zapisie życia papieża Jana Pawła II „Z dalekiego kraju” (Da un paese lontano/From a Far Country: Pope John Paul II, 1981) jako policjant, węgiersko-indyjskim „Rewizor” (Délibábok Orszaga, 1984) na podstawie utworu Nikołaja Gogola, fińskim „Vieras” (1983), francusko-kanadyjsko-izraelskim „Prominent/W matni” (Eminent Domain, 1990) w roli taksówkarza, niemieckim filmie Podróż do śmierci w ramach serii Tatort (pol. „Miejsce zbrodni” 1996) i francusko-szwajcarsko-niemieckim „Bill Diamond” (1999) jako odtwórca głównej roli fotografa Marka.
Występował na scenie teatrów warszawskich: Dramatycznym (1973-1984, 1987-1988), Instytutu Francuskiego (1984), Nowym (1985-1986), Komedia (1989), Za Daleki (1990), Ateneum im. Stefana Jaracza (1992-1999) i Powszechnym im. Zygmunta Hübnera (2002).
5 marca 2007 ogłosił zakończenie kariery aktorskiej. Ostatnią rolę zagrał w filmie Mała matura 1947 (premiera w 2010). Od roku 1998 współpracuje z ING Bankiem Śląskim[2][3].

Filmografia
1961: Historia żółtej ciżemki − Wawrzek
1962: Między brzegami − Piotrek
1966: Wojna domowa − szkolny kolega Pawła (odc. 15)
1974: Koniec wakacji − Staszek Chmielewski, kuzyn Jurka
1975: Zaklęte rewiry − Roman Boryczko
1976: Smuga cienia − kapitan Joseph Conrad-Korzeniowski
1977: Pokój z widokiem na morze − działacz młodzieżowy
1977: Sprawa Gorgonowej − Czaykowski, „pasierb” Csali
1979: Lekcja martwego języka − porucznik von Traut
1980: Grzechy dzieciństwa − Kazio Leśniewski po latach opowiadający swoje lata dziecięce
1980: Królowa Bona − Andrzej Frycz-Modrzewski
1981: Człowiek z żelaza − Grzenda
1981: Dreszcze − wychowawca klasowy
1981: Dziecinne pytania − Wilczuk
1981: Yokohama − konsul amerykański
1981: Z dalekiego kraju − milicjant w mieszkaniu Władka
1982: Danton − Barere de Vieusac
1982: Epitafium dla Barbary Radziwiłłówny − Andrzej Frycz-Modrzewski
1983: Pastorale heroica − ksiądz
1984: Bez końca − Tomek, przyjaciel Zyrów
1984: Dom wariatów − Adaś
1984: Kobieta w kapeluszu − reżyser Lewicki
1984: Rok spokojnego słońca − szabrownik „Malutki”
1984: Delibabog orszaga − Kankos
1985: C.K. Dezerterzy − Jan Kania
1985: Mrzonka − aktor Durasz
1986: Tulipan − homoseksualista, klient szewca (odc. 6)
1986: Weryfikacja − reportażysta Marek Labus
1987: Dorastanie − prawnik Marek
1988-1991: W labiryncie − Adam Racewicz
1988: Teatrum wiele tu może uczynić… − Wojciech Bogusławski
1988: Spadek − wikary
1989: Czarny wąwóz − narrator
1989: Lawa − Literat I w Salonie Warszawskim
1989: Po upadku. Sceny z życia nomenklatury − kapitan Korczak
1989: Po własnym pogrzebie − łącznik ze Lwowa
1989: Kapitał, czyli jak zrobić pieniądze w Polsce − Czarek Putek
1990: Napoleon − Adam Jerzy Czartoryski (odc. 3)
1990: Prominent − taksówkarz
1991: Kuchnia polska − Stanisław Szymanko
1991-1992: Kuchnia polska (serial) − Stanisław Szymanko
1991: Obywatel świata − Harry Stentman, mąż Ewy
1991: V.I.P. − aktor Marek grający księcia Poniatowskiego
1992: Czy ktoś mnie kocha w tym domu? − Mini, impresario z opery wiedeńskiej
1992: Psy − jako Olgierd „Olo” Żwirski
1992: Sauna − Stewart
1992: Wszystko, co najważniejsze − Stach
1993: Żywot człowieka rozbrojonego (odc. 2 i 3)
1993: Człowiek z… − Jan Walasiak
1993: Koloss − prokurator
1993: Lepiej być piękną i bogatą − Moniak, wicedyrektor fabryki
1993: Skutki noszenia kapelusza w maju − Piotr Michalski, mąż Ani
1993: Straszny sen Dzidziusia Górkiewicza − radny Prażucha
1993: Taranthriller − docent Marek
1993: Do widzenia wczoraj. Dwie krótkie komedie o zmianie systemu − włoski przedsiębiorca
1993: Czterdziestolatek. 20 lat później − Roman Dudek, szef Magdy Karwowskiej
1994: Panna z mokrą głową − Henryk Borowski, ojciec Irenki
1994: Panna z mokrą głową (serial) − Henryk Borowski, ojciec Irenki
1994: Szczur − Nieznajomy
1994: Zawrócony − porucznik Goliński
1994: Diabelska edukacja − diabeł
1995: Sukces − Tadeusz Sówka, prezes „Dorexu”
1995: Ekstradycja − Olgierd Halski
1995: Pułkownik Kwiatkowski − Andrzej Kwiatkowski
1995: Nic śmiesznego − reżyser
1996: Podróż do śmierci w ramach serii Miejsce zbrodni − Olgierd Halski (odc. 3)
1996: Autoportret z kochanką − mąż Diany
1996: Ekstradycja 2 − Olgierd Halski
1996: Nocne graffiti − Marek Kossot
1996: Słaba wiara − lekarz Andrzej
1996: Słodko gorzki − dyrektor szkoły
1997: Kiler − Mieczysław Klonisz, naczelnik więzienia
1997: Pokój 107 − dziekan
1997: Pułapka − Maciej Adamski
1997: Klan − w roli samego siebie (odc. 29)
1998: Ekstradycja 3 − Olgierd Halski
1998: Siedlisko − aktor Artur
1998: Złoto dezerterów − Jan Kania
1999: Bill Diamond − Mark
1999: Kiler-ów 2-óch − Mieczysław Klonisz, naczelnik więzienia
1999: Ogniem i mieczem − Jan II Kazimierz Waza
1999: Operacja Samum − Józef Mayer
1999: Pan Tadeusz − Hrabia
1999: Prawo ojca − Michał Kord
2000: Weiser − Paweł Heller
2000: Ogniem i mieczem (serial) − Jan II Kazimierz Waza
2001: Marszałek Piłsudski − dziennikarz przeprowadzający wywiad z Piłsudskim
2001: Pieniądze to nie wszystko − Tomasz Adamczyk
2002: Dzień świra − Adaś Miauczyński
2002: Haker − Burza, inspektor policji
2003: Superprodukcja − Volksdeutsch
2004: Trzeci − Stary
2005: Solidarność, Solidarność… − Marek (odc. 1)
2005: Wróżby kumaka − Marczak
2006: Wszyscy jesteśmy Chrystusami − Adaś Miauczyński (55-letni)
2007: Ryś − Kreda
2007: Latarnik − negocjator
2010: Mała matura 1947 − profesor Matoń

Dubbing
1977: Rebus − Marek Szczęsny
1983: Straszydła − reporter Egon Ryś
1992: Enak − znany reporter
1994: Opowieść o pierzastym wężu. Mit meksykański − narrator
1997: Dobranocka − narrator
2002: Tytus, Romek i A’Tomek wśród złodziei marzeń − Tytus de Zoo
2004: Garfield − Garfield
2005: Marsz pingwinów − narrator

Dyskografia
1991: Marek Kondrat i Marlena Drozdowska – Mydełko Fa (Cycolina)
2002: Voo Voo – Tytus, Romek i A’Tomek wśród złodziei marzeń, w utworach Ja muszę to mieć i O dużo za dużo
2009: T-raperzy znad Wisły – Ekshumacja 2, w utworze Startest

Nagrody
1979 – Nagroda im. Leona Schillera
1979 – Nagroda im. Zbigniewa Cybulskiego przyznawana przez tygodnik „Ekran”
1980 – Nagroda za role w spektaklach „Zegarek”, „Igraszki z diabłem”, „Sułkowski” na IV Festiwalu Polskiej Twórczości Telewizyjnej w Olsztynie
1987 – „Gwiazda Sezonu” na LLF w Łagowie
1993 – Nagroda za rolę tytułową w „Mazepie” w Teatrze Ateneum w Warszawie na XVIII Opolskich Konfrontacjach Teatralnych
1995 – Wiktor (najpopularniejszy aktor)
1995 – Złota Odznaka w plebiscycie „TeleRzeczpospolitej” – „Złota piątka”
1996 – Pierwsze miejsce w III edycji plebiscytu „Złota Piątka TeleRzeczpospolitej” organizowanego przez gazetę „Rzeczpospolita” za rok 1995
1997 – Podczas II Festiwalu Gwiazd w Międzyzdrojach odcisnął dłoń na Promenadzie Gwiazd
1997 – „Złota Kaczka” w kategorii: najlepszy polski aktor; za rok 1996
1998 – Wiktor ’97 w kategorii: najlepszy aktor i SuperWiktor ’97
1998 – „TeleKamera 1998”, nagroda czytelników pisma „TeleTydzień” w kategorii: aktorzy (16 stycznia)
1999 – Wiktor ’98 w kategorii: najlepszy aktor (20 lutego)
1999 – Statuetka „Feniks” przyznana przez Feniks Polish Film Promotion z Kanady za „największą indywidualność na festiwalu za przejmujące i głęboko ludzkie role ojca w filmach „Operacja Samum” i „Prawo ojca” oraz za debiut reżyserski w filmie „Prawo ojca” na XXIV FPFF w Gdyni (25 października)
1999 – 7 maja na ulicy Piotrkowskiej w Łodzi odsłonięto gwiazdę Kondrata w Alei Gwiazd (w okolicach Hotelu Grand i kina „Polonia”)
2003 – „Złota Kaczka” w kategorii: najlepszy polski aktor; za rok 2002 (24 lutego)

Nagrody filmowe
1976 – „Zaklęte rewiry” – Złota Kamera (przyznawana przez pismo „Film”) w kategorii: debiut aktorski; przyznana za rok 1975; nazwa nagrody: Nagroda „Filmu”
1977 – „Zaklęte rewiry” – Panama (MFF) nagroda aktorska
1995 – „Pułkownik Kwiatkowski” – Gdynia (Festiwal Polskich Filmów Fabularnych) nagroda za pierwszoplanową rolę męską
1999 – „Prawo ojca” – Gdynia (Festiwal Polskich Filmów Fabularnych) nagroda Jury
1999 – „Prawo ojca” – Gdynia (FPFF) „Złoty Klakier”, nagroda Radia Gdańsk dla reżysera najdłużej oklaskiwanego filmu
1999 – „Złoto dezerterów” – Orzeł, Polska Nagroda Filmowa (nominacja) w kategorii: najlepsza rola męska; za rok 1998
2001 – „Prawo ojca” – Orzeł, Polska Nagroda Filmowa (nominacja) w kategorii: najlepsza główna rola męska; za rok 2000
2002 – „Dzień świra” – Gdynia (Festiwal Polskich Filmów Fabularnych) nagroda za pierwszoplanową rolę męską
2002 – „Weiser” – Orzeł, Polska Nagroda Filmowa (nominacja) w kategorii: najlepsza główna rola męska; za rok 2001
2003 – „Dzień Świra” – Orzeł, Polska Nagroda Filmowa w kategorii: najlepsza główna rola męska
2005 – „Trzeci” – Viareggio (MFF) „Platinium Award ” dla najlepszego aktora
2006 – „Unkenrufe” – Orzeł, Polska Nagroda Filmowa (nominacja) w kategorii: najlepsza drugoplanowa rola męska; za rok 2005

Odznaczenia
1980 – Brązowy Krzyż Zasługi
2002 – Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski – (18 października)[4]

Życie prywatne
Jego żona ma na imię Ilona. Mają dwóch synów. Starszy, Mikołaj (ur. 8 lipca 1974), wystąpił u boku ojca w filmie „Słodko gorzki” (1996) oraz serialu TVP Pokój 107 (1997), a obecnie prowadzi sklep z winami w Warszawie[5]. Młodszy, Wojciech, jest muzykiem w Filharmonii Warszawskiej[6].

Radio
W RMF FM latem 2006 roku czytał powieść „Casino Royale”.

Reklama
Od kilku lat występuje w reklamach Grupy ING.
źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

Biografia Antoniny

Antonina Turnau urodziła się w 1988 roku w bardzo artystycznej rodzinie. Jej ojcem jest krakowski muzyk Grzegorz Turnau, którego poetyckie utwory „Cichosza” czy „Bracka” stały się wielkimi przebojami. Jej matką jest flecistka Maryna Barfuss. Antonina wychowywała się w domu pod Krakowem i szybko poznała smak samodzielności. Studiowała polonistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim i uczęszczała do policealnej Szkoły Artystycznego Projektowania Ubioru.
Obecnie Antonina Turnau mieszka w Krakowie, gdzie pracuje jako PR manager w firmie „Dobre Wina”, należącej do Marka Kondrata. W czasie studiów Turnau prowadziła audycje w Radio Kraków i zajmowała się redakcją przy tworzeniu płyt ojca. Młoda przyjaciółka Marka Kondrata jest współautorką powieści i zbiorów opowiadań kryminalnych – „Prowincjonalne zagadki kryminalne”, „Opowiadania kryminalne”, „Opowiadania szkolne” i „Piątek 2:45”.
źródło: kobieta.wp.pl i mowimyjak.pl

(Odwiedzono 559 razy, 1 wizyt dzisiaj)