Małgorzata Bela i Paweł Pawlikowski są razem?

Bela i PawlikowskiMałgorzata Bela, która uwielbia zaczynać wszystko od początku, znów wywróciła swoje życie do góry nogami. Polska supermodelka, która przez ostatnie lata mieszkała głównie we Włoszech, przeprowadza się do rodzinnego kraju. Dlaczego?

Małgosia już szuka nowego mieszkania dla siebie i swojego jedenastoletniego syna, Józia. Jej ulubionym miejsce m w stolicy jest Saska Kępa, dlatego tylko ta dzielnica wchodzi w rachubę. Obejrzała już parę mieszkań, ale jeszcze nie podjęła decyzji. Józiowi podoba się pomysł mamy. Chłopak na szczęście mówi po polsku, więc nie będzie miał problemów w kontaktach z rówieśnikami w szkole – zdradziła “Party” znajoma modelki.

Powodem zmian jest nowa miłość w życiu Beli. Kto jest jej wybrankiem?

Gwiazda rozstała się milionerem, Jeanem-Yves’em Le Furem (wydawcą prestiżowego magazynu mody “Numero”), dla Pawła Pawlikowskiego, reżysera nagrodzonego Oscarem za film “Ida”. Światowej sławy supermodelka oraz aspirująca aktorka widywana była u boku podziwianego reżysera już podczas tegorocznego festiwalu filmowego w Cannes. Plotkowano, że planują zawodową współpracę. Dopiero z czasem okazało się, że łączy ich znacznie więcej niż miłość do kina.

Gosia myślała, ze tym razem się uda i Jean-Yves będzie miłością jej życia. Ale szybko zorientowała się, że były to tylko marzenia – zdradziła “Party” koleżanka Beli.

To już drugie małżeństwo modelki, które zakończyło się rozwodem. Przed laty związana była z reżyserem Arturem Urbańskim, z którym doczekała się syna Józefa.

Byli młodzi, mieli po 27 lat, i każde skupione było na swojej karierze. Z Pawłem może być inaczej. On i Gosia są do siebie podobni – zdradziła przyjaciółka gwiazdy. Oboje większą część życia spędzili poza Polską, maja podobny styl bycia i światopogląd.

Pawlikowski doskonale rozumie, że dla jego nowej ukochanej najważniejszy jest syn. Sam jest bowiem ojcem dwójki dzieci. Po tym, jak dziesięć lat temu na raka zmarła jego żona, skoncentrował się na wychowaniu nastoletnich wówczas pociech.

Do momentu, gdy poznał Małgosię, myślał, że nie będzie w stanie pokochać już nikogo. Kiedy jednak spotkał Małgosię, zakochał się w niej od pierwszego wejrzenia – czytamy w “Party”. Ona również straciła dla niego głowę. Wszyscy trzymamy za Gosię kciuki. Do trzech razy sztuka – podsumowała znajoma modelki.
źródło: gwiazdy.wp.pl
tagi: nowy chłopak, nowy partner, nowa dziewczyna, nowa partnerka

Biografia Małgorzaty

Małgorzata Bela (ur. 6 czerwca 1977 w Krakowie) – polska modelka i aktorka.

W latach 1992–1996 uczęszczała do I Liceum Ogólnokształcącego im. Bartłomieja Nowodworskiego. W trakcie wykonywania zawodu modelki ukończyła anglistykę na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. W 2003 została przyjęta do Actors Studio w Nowym Jorku[2].

Pracę modelki rozpoczęła w 1997 w warszawskiej agencji Model Plus. W Paryżu zadebiutowała w 1998 na pokazach: Commes des Garçons, Givenchy i Balenciaga. Następnie podpisała międzynarodowe kontrakty z agencjami modelek w: Londynie, Mediolanie, Nowym Jorku. Prezentowała kolekcje, brała udział w kampaniach reklamowych następujących projektantów oraz domów mody na świecie: Aquascutum, Calvin Klein, Chanel, Chloé, Donna Karan, Giorgio Armani, Givenchy, John Galliano, Marc Jacobs, Max Mara, Stella McCartney, Valentino, Versace oraz Yves Saint Laurent. Pojawiała się również na wybiegach w São Paulo, Wiedniu, Los Angeles, Miami oraz Monachium[1]. Odbyła sesje zdjęciowe dla magazynów mody: „Elle”, „Vogue”, „Harper’s Bazaar”.

Wyszła za mąż za reżysera Artura Urbańskiego[3], z którym ma syna Józefa (ur. 2004)[4]. We wrześniu 2013 ponownie wyszła za mąż za Jean-Yvesa Le Fura[5], francuskiego biznesmana i dziennikarza, założyciela czasopisma „Numero”.

Filmografia
2004: Ono jako Ewa
2005: Karol. Człowiek, który został papieżem jako Hania Tuszyńska
2006: Karol. Papież, który pozostał człowiekiem jako Hania Kowalska
2006: Wszyscy jesteśmy Chrystusami jako Ela
2009: Janosik. Prawdziwa historia jako Maria
2011: Bez tajemnic jako Weronika Kasprzyk

Nagrody filmowe
2005: Kijów (MFF „Stożary”) – nagroda za nieprofesjonalną rolę kobiecą w filmie Ono
źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

Biografia Pawła

Paweł Pawlikowski (ur. 15 września 1957 w Warszawie) – polsko-brytyjski reżyser i scenarzysta, autor Idy, pierwszego polskiego filmu, który w 2015 zdobył nagrodę Akademii Filmowej (Oscara) w kategorii filmów nieanglojęzycznych.

Dzieciństwo spędził w Warszawie, uczęszczał do szkoły podstawowej na warszawskim Mokotowie. Matka Pawlikowskiego pochodziła z tradycyjnej katolickiej rodziny i była anglistką wykładającą na Uniwersytecie Warszawskim[1]. Ojciec był pochodzenia żydowskiego[2] po stronie matki, uznanym lekarzem, który na fali antysemickiej nagonki, będącej następstwem wydarzeń marcowych, w 1969 wyjechał do Austrii, już po rozpadzie małżeństwa (rodzice potem zeszli się w Niemczech[3], gdzie ojciec przeniósł się z Austrii). Pawlikowski wspomina, że ojciec „kochał Polskę jak nikt inny i wyjazd z kraju był dla niego ciosem”. Babka od strony ojca, z zawodu lekarka, była Żydówką, zginęła w Auschwitz, o czym Pawlikowski dowiedział się od ojca jako dorosły człowiek[4][5]. On sam został ochrzczony i podobnie jak matka uważał się za katolika. Matką chrzestną Pawlikowskiego była aktorka Barbara Kwiatkowska-Lass, przyjaciółka jego matki.

W 1971, gdy miał 14 lat, Pawlikowski wyjechał wraz z matką do Wielkiej Brytanii. Później mieszkał krótko w Niemczech, we Włoszech i we Francji, a następnie na stałe osiedlił się w Anglii, gdzie ogółem spędził prawie 30 lat swego życia. Pierwszy okres pobytu w Anglii spędził w katolickiej szkole pod Londynem, prowadzonej przez Zgromadzenie Księży Marianów NPNMP. Ponieważ nie chciał się uczyć i poddać dyscyplinie, został z niej wyrzucony.

Na uczelniach w Londynie i Oksfordzie studiował literaturę i filozofię. Rozpoczął doktorat poświęcony austriackiemu poecie-katastrofiście Georgowi Traklowi[6] na Uniwersytecie Oksfordzkim, ale go nie ukończył. To właśnie w Oksfordzie zapisał się na warsztaty filmowe. W 1986 r. dostał się na staż do BBC i zajął się tworzeniem filmów, początkowo dokumentalnych. W latach 2004–2007 był Fellow[a] na Oxford Brookes University[7].

Pawlikowski ma dwoje dzieci, syna i córkę[8]. Jego żona, która wyemigrowała z Rosji w latach 80., zmarła na raka w 2006, co reżyser bardzo mocno przeżył[9].

Obecnie Pawlikowski mieszka na warszawskim Mokotowie.

Twórczość
Pawlikowski zaczął pracę reżyserską od filmów dokumentalnych. Jego najbardziej znane dzieła (realizowane dla BBC) poświęcone były Rosji, np. Z Moskwy do Pietuszek z Wieniediktem Jerofiejewem (1990), zawierający m.in. wywiad z pisarzem. Swój pierwszy pełnometrażowy film fabularny, Ostatnie wyjście (Last Resort, 2000), nakręcił w wieku 43 lat i poświęcił go opowieści o rosyjskiej imigrantce, która stara się o uzyskanie azylu w Wielkiej Brytanii (za film otrzymał nagrodę BAFTA dla „najbardziej obiecującego twórcy”). W 2004 wyreżyserował kolejny film Lato miłości, opowiadający o historii miłosnej między dwiema nastolatkami, które dzieli „przepaść klasowa”[10]. Film zapoczątkował karierę aktorki Emily Blunt i otrzymał nagrodę BAFTA jako najlepszy film brytyjski w 2005 [11]

W 2005 Pawlikowski rozpoczął realizację projektu The Restraint of Beasts, przerwanego w kolejnym roku chorobą żony. Gdy wykryto u niej raka w ostatnim stadium, reżyser postanowił zawiesić projekt i opiekował się nią do ostatnich chwil. Wrócił do reżyserii dopiero po pięciu latach, gdy jego dzieci skończyły liceum i usamodzielniły się.

W 2011 zakończył pracę nad kolejnym filmem pełnometrażowym, którego akcja rozgrywa się w Paryżu. Była to Kobieta z piątej dzielnicy, na podstawie powieści Douglasa Kennedy’ego, z Kristin Scott Thomas i Ethanem Hawkiem w rolach głównych. Filmem tym, którego tematem Pawlikowski uczynił schizofrenię i emocjonalny obłęd, ewidentnie odreagowywał śmierć żony.

Pierwszy projekt filmu na temat siostry zakonnej, która poznaje zapomniane elementy polskiej historii, dowiedziawszy się, że sama jest Żydówką, powstał w 2009 i nosił tytuł Sister of Mercy (Siostra miłosierdzia). Scenariusz, napisany wspólnie z Cezarym Harasimowiczem, został uhonorowany w Cannes w maju 2010 nagrodą European Talent w ramach programu MEDIA[b][12]. Pawlikowski odrzucił jednak ten scenariusz i napisał kompletnie nową wersję filmu, na podstawie której powstala Ida.

W 2011 Pawlikowski był przewodniczącym jury na 36. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni.

Filmografia
1988 Palace Life – reżyseria (film telewizyjny, dokumentalny, biograficzny – o Tadeuszu Konwickim)
1990 Z Moskwy do Pietuszek z Wieniediktem Jerofiejewem (oryg. From Moscow to Pietushki with Benny Yerofeev) – reżyseria (film telewizyjny, dokumentalny)
1992 Dostoevsky’s Travels – reżyseria (film dokumentalny)
1992 Serbian Epics – reżyseria (film dokumentalny)
1995 Tripping with Zhirinovsky – reżyseria, produkcja (film telewizyjny, dokumentalny)
1997 Lucifer over Lancashire – reżyseria (film telewizyjny, krótkometrażowy)
1998 Twockers – reżyseria i scenariusz (film krótkometrażowy, dokumentalny)
1998 Korespondent (oryg. The Stringer) – reżyseria i scenariusz
2000 Ostatnie wyjście (oryg. Last Resort) – reżyseria, scenariusz
2004 Lato miłości (oryg. My Summer of Love) – reżyseria, scenariusz
2011 Kobieta z piątej dzielnicy (oryg. La Femme du Vème) – reżyseria i scenariusz
2013 Ida – reżyseria i scenariusz

Nagrody i nominacje (wybrane)
1991, Pesaro, Prix Italia:
Prix Italia za Najwyższe Wartości Artystyczne dla filmu Z Moskwy do Pietuszek z Wieniediktem Jerofiejewem
1991 Los Angeles
Emmy International Award dla filmu Z Moskwy do Pietuszek.
1995 Londyn
Grierson Award dla najlepszego brytyjskiego dokumentu roku dla filmu Tripping with Zhirinovsky
sierpień 2000, Edynburg, 55. Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Edynburgu (EIFF)
Nagroda dla Najlepszego Brytyjskiego Filmu – Ostatnie wyjście
luty 2001, Londyn, 54. ceremonia wręczenia nagród Brytyjskiej Akademii Filmowej (BAFTA):
Nagroda Carla Foremana (dla debiutujących reżyserów, scenarzystów i producentów) za film Ostatnie Wyjście
nominacja do Nagrody im. Aleksandra Kordy dla Najlepszego Brytyjskiego Filmu za obraz Ostatnie Wyjście
sierpień 2004, Edynburg, 59. Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Edynburgu (EIFF)
Nagroda dla Najlepszego Brytyjskiego Filmu – Lato miłości
luty 2005, Londyn, 58. ceremonia wręczenia nagród Brytyjskiej Akademii Filmowej (BAFTA):
Nagroda im. Aleksandra Kordy dla Najlepszego Brytyjskiego Filmu – Lato miłości
luty 2006, Warszawa, 8. ceremonia wręczenia Orłów
Polska Nagroda Filmowa kategorii Najlepszy Film Europejski – Lato miłości
maj 2010, Cannes, 63. Festiwal Filmowy w Cannes:
Wyróżnienie MEDIA European Talent za film Ida
listopad 2011, Rzym, 6. Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Rzymie
nominacja do Nagrody Marc’Aurelio za film Kobieta z piątej dzielnicy
wrzesień 2013, Gdynia, Gdynia – Festiwal Filmowy
Złote Lwy dla najlepszego filmu za obraz Ida
wrzesień 2013, Toronto, 2013. Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Toronto
nagroda FIPRESCI w sekcji Prezentacje Specjalne dla filmu Ida
październik 2013, Warszawa, 29. Warszawski Festiwal Filmowy
Warsaw Grand Prix, główna nagroda w Konkursie Międzynarodowym za film Ida
październik 2013, Londyn, 57. BFI Festiwal Filmowy w Londynie
Grand Prix za film Ida
luty 2015, 87. ceremonia wręczenia Oscarów[13]
Oscar za najlepszy film nieanglojęzyczny – Ida
źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

(Odwiedzono 163 razy, 1 wizyt dzisiaj)

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *