Madonna i Timor Steffens są parą

madonna-steffensNiedawno wyszło na jaw, że po trzech latach związku Madonna rozstała się z 25-letnim tancerzem, Brahimem Zaibatem. Ale gwiazda długo nie musiała czekać na nowe uczucie. Zagraniczne media donoszą bowiem, że Madonna spotyka się teraz z 26-letnim Timorem Steffensem, który także jest tancerzem.

Co ciekawe, gwiazda zabrała swojego nowego chłopaka na przyjęcie z okazji Nowego Roku i spotkała się z dezaprobatą ze strony innych zaproszonych gości!

– Między Madonną a Timorem jest ogromna chemia. Na imprezie ludzie cały czas plotkowali, że ona dopiero co zerwała ze swoim chłopakiem, a już ma nowego. Wszyscy zauważyli też, że Timor wygląda jak Brahim – powiedział informator RadarOnline.com.
źródło: gala.pl
Tagi: nowy chłopak, facet, mężczyzna, razem

Jak Wam się podoba ta para?

Wideo – Timor Steffens tańczy do piosenki Madonny

Biografia Madonny 

Madonna Louise Veronica Ciccone, znana jako Madonna (ur. 16 sierpnia 1958 w Bay City, Michigan) – amerykańska artystka, przede wszystkim piosenkarka (głównie popowa i taneczna), ale także autorka i producentka muzyki, tancerka, osobowość filmowa (aktorka, reżyserka, scenarzystka, producentka), pisarka, przedsiębiorca i filantrop. Pod koniec lat 70. przeniosła się z rodzinnego miasta do Nowego Jorku w celu rozpoczęcia kariery tancerki nowoczesnej, jednak tam ukierunkowała się na muzykę. Początkowo grała w zespołach, a potem rozpoczęła karierę solową, w 1983 roku wydając debiutancki album Madonna. Kolejne jej płyty spotykały się z olbrzymim sukcesem komercyjnym i wysokimi wynikami sprzedaży, a single stawały się przebojami. Artystka wpłynęła nie tylko na rozwój muzyki popowej, ale i mody oraz pojęć koncertu i teledysku, stając się ikoną popkultury; zasłynęła ze skandali na tle seksualnym i religijnym. Upowszechniła model piosenkarki łączącej muzykę z wizerunkiem scenicznym oraz gwiazdy-businesswoman. Jej kariera i sukcesy trwają nieprzerwanie do dziś, a sama Madonna nazywana jest „królową popu”.

Artystka wystąpiła w wielu filmach, grając zarówno pierwszoplanowe, jak i dalsze role. Zazwyczaj jej kreacje spotykały się z negatywnym odbiorem ze strony krytyków, choć jedna z nich, tytułowa w musicalu Evita (1996), przyniosła jej Złotego Globa w kategorii najlepszej aktorki w filmie komediowym lub musicalu. W 2008 artystka zadebiutowała filmem Mądrość i seks w roli reżyserki i scenarzystki. Na początku lat 90. założyła koncern Maverick, obecnie podległy korporacji Time Warner, a kilkanaście lat później fundację Raising Malawi, poza tym na rynku ukazywały i ukazują się liczne produkty sygnowane jej nazwiskiem. Od 2003 do 2009 pojawiały się kolejne książki dla dzieci autorstwa piosenkarki. Przez całą jej karierę obiektem zainteresowania mediów jest życie prywatne Madonny, która była dwukrotnie zamężna, najpierw z aktorem Seanem Pennem (1985–89), a później z reżyserem Guyem Ritchie (2000–08). Ma czwórkę dzieci: dwójkę biologicznych, urodzonych w 1996 i 2000 roku, oraz dwójkę adoptowanych z Malawi w latach 2006 i 2009.

Szacuje się, że do dziś Madonna sprzedała około 300 milionów nagrań, co stanowi jeden z najwyższych wyników w historii muzyki rozrywkowej i najwyższy spośród artystek płci żeńskiej. W 2008 została wprowadzona do Rock and Roll Hall of Fame, a w 2012 wystąpiła w przerwie meczu Super Bowl XLVI, który odniósł najwyższy wynik oglądalności w historii amerykańskiej telewizji. Jej trasy koncertowe należą do światowej czołówki w kwestiach sprzedaży biletów i dochodów pieniężnych. Jest laureatką dziesiątek nagród, w tym siedmiu Grammy, dwóch Złotych Globów i dwudziestu MTV Video Music Awards (w przypadku tych ostatnich jest to najwyższy wynik spośród wszystkich wykonawców). Madonna wywarła olbrzymi wpływ na inne piosenkarki popowe, a przez całą karierę wyznaczała trendy w różnych dziedzinach popkultury.

Młodość
Madonna Louise Ciccone (trzecie imię przyjęte podczas bierzmowania: Veronica[1]) urodziła się 16 sierpnia 1958 roku w mieście Bay City w stanie Michigan. Była trzecim z sześciorga dzieci Silvio Anthony’ego Ciccone i Madonny Louise Ciccone (nazwisko rodowe: Fortin), zaraz za Anthonym (ur. 1965) i Martinem (ur. 1957), a przed Paulą (ur. 1959), Christopherem (ur. 1960) i Melanie (ur. 1962)[2]. Jej dziadek ze strony ojca, Gaetano Ciccone, mieszkał we włoskim mieście Pacentro położonym w regionie Abruzja. Jako osiemnastolatek pracował przymusowo w Alpach, gdzie kopał rowy, jednak wystąpił z armii, wrócił do domu i został wyswatany z Micheliną. Za trzysta dolarów z posagu mężczyzna kupił bilet do Ameryki i zamieszkał w mieście Aliquippa (stan Pensylwania), podejmując się pracy w hucie. Wkrótce przeprowadziła się tam także Michelina, z którą Gaetano miał pięciu synów, w tym Silvio. W 1690 roku przodkowie Madonny ze strony matki, Fortinowie, uciekli z Francji i pożeglowali do kanadyjskiego miasta Quebec. Dziadkowie piosenkarki, Williard i Elsie, wzięli ślub, choć byli dalekimi kuzynami (co potwierdza drzewo genealogiczne, ale czemu oni sami zaprzeczali). Ich syn Dale wraz z Silvio Ciccone stacjonowali na Alasce podczas wojny koreańskiej na początku lat 50. Ciccone był drużbą na ślubie Dale’a, podczas którego poznał jego siostrę Madonnę. Silvio i Madonna zakochali się, a 1 lipca 1955 roku pobrali w Bay City[3].
Rodzina przeniosła się na Thors Street w Pontiac, mieście-satelicie Detroit. Przy tej ulicy jedna trzecia mieszkańców była białoskóra, jedna trzecia – czarnoskóra, a kolejna jedna trzecia składała się z Meksykanów. Silvio i Madonna chcieli wykształcić w swoich dzieciach tolerancję rasową. Naprzeciwko osiedla znajdowało się wielkie pole, na którym w 1975 otwarto stadion Pontiac Silverdome (Madonna dała na nim w 1987 koncert). Silvio pracował w przemyśle zbrojeniowym, projektował mechanizmy spustowe i celowniki laserowe, najpierw dla Chrysler, a potem dla General Motors. Rodzice Madonny pokładali dużo sił w rzymskokatolickie wychowanie dzieci. 1 grudnia 1963, w wieku trzydziestu lat, na raka piersi zmarła matka przyszłej piosenkarki mającej wówczas pięć lat[3]. Śmierć matki wywarła olbrzymi wpływ na Madonnę, która niejednokrotnie wypowiadała się o niej wywiadach i poruszała jej temat w swojej twórczości. W jednym z wywiadów wyznała: „Zaczęłam rozumieć co straciłam już na zawsze. Obraz matki, z jednej strony spokojny, ale z drugiej – groteskowy, prześladuje mnie do dziś”[4]. W 1966 roku Silvio Ciccone poślubił jedną z opiekunek swoich dzieci, Joan Gustafson. Kobieta wprowadziła w domu szereg surowych zasad, które nakazywała przestrzegać. Silvio i Joan mieli dwójkę dzieci, Jennifer i Maria. Rodzina przeprowadziła się z Pontiac do położonego niedaleko Rochester, gdzie mieszkała przy Oklahoma Avenue[2].

Madonna uczęszczała do katolickich szkół podstawowych imieniem św. Franciszka i Andrzeja, gimnazjum West Middle School i szkoły średniej Rochester Adams High School. Choć zdobywała świetne wyniki w nauce, była nielubiana ze względu na niekonwencjonalne zachowania, takie jak pokazywanie chłopcom bielizny[1]. W wieku czternastu lat wystąpiła na szkolnym konkursie talentów pokryta odblaskową zieloną i różową farbą, sprawiając wrażenie nagiej i wijąc się na scenie. Rodzina i uczniowie uznali występ za skandaliczny[3]. W jednym z wywiadów artystka opisała siebie z czasów szkolnych następująco: „Samotna dziewczyna poszukująca czegoś. Nie byłam buntowniczką w typowy dla młodzieży sposób. Interesowało mnie bycie w czymś dobrą. Nie goliłam się pod pachami i nie nakładałam makijażu jak normalne dziewczyny. Uczyłam się i zdobywałam dobre stopnie. Chciałam być kimś”[5]. W liceum Madonna była cheerleaderką[6], a po zakończeniu nauki w szkole średniej zaczęła studiować taniec na Uniwersytecie Michigan. Równocześnie uczęszczała na lekcje baletu prowadzone przez Christophera Flynna, swojego pierwszego w życiu mentora – trzydzieści lat od niej starszego homoseksualistę, który wprowadził nastolatkę w nocny świat Detroit, chodząc z nią do klubów gejowskich. Za namową Flynna Madonna zrezygnowała ze studiów na uniwersytecie i w 1978 roku przeniosła się do Nowego Jorku z trzydziestoma pięcioma dolarami w kieszeni. Po latach wyznała, że przeprowadzka była najodważniejszym wydarzeniem w jej życiu[2].

Działalność artystyczna
1978–1984: Rozwój kariery w Nowym Jorku i debiutancki album Madonna
W Nowym Jorku Madonna starała się rozwinąć karierę w tańcu nowoczesnym. Choć już na początku pobytu w tym mieście tańczyła dla Pearl Lang, to w celu zarabiania pieniędzy zatrudniała się w zawodach niepowiązanych ze sztuką. Była szatniarką w rosyjskiej herbaciarni przy West 57th Street oraz kelnerką w Burger King i Dunkin’ Donuts. Brała udział w opublikowanych u szczytu jej sławy rozbieranych sesjach zdjęciowych, zarabiając sto dolarów dziennie, a w 1979 zagrała jedną z głównych ról w niskobudżetowym filmie A Certain Sacrifice wyreżyserowanym przez Stephena Jona Lewickiego. Jego premiera odbyła się dopiero w 1985. Pewnego razu, późną nocą, padła ofiarą przemocy seksualnej – dwóch mężczyzn zmusiło ją do wykonania im fellatio pod groźbą zabójstwa, trzymając przy szyi Madonny nóż. W 1979 występowała jako tancerka u boku francuskiego gwiazdora disco Patricka Hernandeza podczas jego paryskiej rewii. Madonna zamieszkała na kilka miesięcy w Paryżu, gdzie dwaj producenci chcieli uczynić z niej francuską gwiazdę. Ta jednak postanowiła wrócić do Nowego Jorku, gdzie poznała Dana Gilroya, z którym założyła punkowo-popowy zespół Breakfast Club. Grała w nim na perkusji i gitarze, a potem przejęła rolę wokalistki, po czym opuściła grupę i wraz ze Stephenem Brayem założyła kolejny zespół. Po licznych zmianach jego nazwy stanęło na Emmy. W tym samym czasie Madonna poznała Camille Barbone, która chciała zostać jej menedżerką kosztem rozstania z Emmy. Piosenkarka przystała na te warunki i zaczęła wspólnie z Brayem pisać piosenki, a potem je nagrywać[2]. Niektóre z nich znalazły się na wydanym w 1997 przez Braya albumie Pre-Madonna sygnowanym nazwiskiem artystki, ale nieautoryzowanym przez nią[7].
W 1982 Madonna samodzielnie napisała utwór „Everybody”, który puściła didżejowi Markowi Kaminsowi pracującemu w jednym z najmodniejszych klubów na Manhattanie, Danceterii. Mężczyzna był zachwycony piosenką i zaaranżował spotkanie Madonny z Seymourem Steinem, prezesem wytwórni płytowej Sire Records podległej Warner Bros. Records. Ten postanowił podpisać z nią warty pięć tysięcy dolarów kontrakt na wydanie dwóch singli. Ukazały się na nich piosenki „Everybody” (październik 1982) i „Burning Up” (marzec 1983), które nie odniosły sukcesu na listach przebojów, ale były chętnie grane w klubach, dzięki czemu dotarły do trzeciej pozycji notowania Hot Dance Club Songs przygotowywanej przez prestiżowy magazyn „Billboard”[2][8]. Stein podpisał z Madonną kontrakt na wydanie debiutanckiego albumu studyjnego, nad którym trwały prace. Piosenkarka zrezygnowała ze współpracy z Markiem Kaminsem i Stephenem Brayem, zatrudniając Reggiego Lucasa, producenta z Warner Bros. Postanowił on popchnąć ją bardziej w kierunku popu, podczas gdy ona wolała nagrywać muzykę taneczną. Wkrótce Lucas zakończył prace z Madonną, która zatrudniła ówczesnego chłopaka, Johna „Jellyneana” Beniteza[2]. Ten zremiksował utwory nagrane z Lucasem i wyprodukował jeden nowy, „Holiday”[9].

W lipcu 1983 został wydany debiutancki album artystki zatytułowany Madonna. Znalazło się na nim osiem utworów (w tym „Everybody” i „Burning Up”) nagranych w Sigma Sound Studios w stylach takich jak dance-pop, post-disco i pop rock z wykorzystaniem nowoczesnych syntezatorów[2][10][11]. W tym samym czasie Madonna występowała w nowojorskich klubach takich jak Danceteria, Studio 54 i Roxy[12][13]. Wydano trzy kolejne single promujące album. „Holiday” ukazał się we wrześniu 1983 i pojawił się na najważniejszej liście przebojów w Stanach Zjednoczonych, Hot 100 „Billboardu”, gdzie w styczniu 1984 osiągnął szesnastą pozycję[14]. Dotarł też do czwartej dziesiątki listy kanadyjskiej[15] i pierwszych dziesiątek w kilku krajach Europy i Australii. W Wielkiej Brytanii ukazał się na singlu trzykrotnie: w 1984, obejmując pozycję szóstą listy UK Singles Chart[16], w 1985, obejmując drugą[17], a potem w 1991[18]. Singlowi towarzyszyła promocja w postaci występów telewizyjnych, nie tylko w Stanach Zjednoczonych (program American Bandstand emitowany w ABC[19]), ale także Wielkiej Brytanii (Top of the Pops w BBC One – tam Madonna wyznała, że chce rządzić światem[20], The Tube w Channel 4) i Francji[13]. „Lucky Star” ukazał się na podwójnym singlu z „Holiday” i w tej postaci przez pięć tygodni okupował pierwsze miejsce listy Hot Dance Club Songs, natomiast samodzielnie dotarł do czwartej pozycji na Hot 100. Ostatni singel, „Borderline”, uplasował się w Stanach na dziesiątym miejscu[8].

Sam album Madonna zadebiutował na liście najlepiej sprzedających się albumów w USA, Top 200 magazynu „Billboard”, dopiero w listopadzie 1983 (cztery miesiące po premierze) na pozycji sto dwudziestej trzeciej[21]. Po niemal roku, bo w październiku 1984, uplasował się na miejscu ósmym[22], a w rok od wydania znalazł 2,8 miliona nabywców w samych Stanach[23]. W maju 1984 pokrył się złotem, w sierpniu platyną, a w październiku 2000 ostatecznie pięciokrotną platyną, co oznacza sprzedaż co najmniej 5 milionów egzemplarzy na terenie samych USA według Recording Industry Association of America[24]. W 1985, na fali popularności Madonny, został w Europie wydany ponownie ze zmienioną okładką i tytułem: The First Album[2]. W Wielkiej Brytanii pokrył się platyną za 300 tysięcy kupionych kopii[25]. Globalną sprzedaż do dnia dzisiejszego szacuje się na 10 milionów egzemplarzy[26]. Okres promocji albumu to także rozwój wizerunku scenicznego Madonny wykreowanego przez Francuzkę Maripol[2]. Jego elementami były: bermudy, kabaretki, bransoletki, biżuteria w kształcie krzyża i farbowane blond włosy. Oryginalny styl wpłynął w latach 1984–85 na modę lat 80. i był naśladowany przez amerykańskie nastolatki, co przyczyniło się do powstania pojęcia Madonna wannabe[27][28].

1984–1985: Like a Virgin, światowy fenomen, pierwsze filmy i trasa koncertowa
Prace nad drugim albumem studyjnym Madonny rozpoczęły się niedługo po premierze debiutanckiego. Piosenkarka chciała wnieść swój wkład w produkcję materiału, jednak przedstawiciele wytwórni nie wyrazili na to zgody. Wyznaczyli do tego zadania Nile’a Rodgersa, znanego z produkcji wydanego w kwietniu 1983 albumu Let’s Dance Davida Bowiego – jego do dziś najlepiej sprzedającego się wydawnictwa[29]. Choć Rodgers samodzielnie wyprodukował wszystkie dziewięć piosenek, jakie znalazło się na albumie Madonny, nie brał udziału w pisaniu ich. Jedną piosenkarka napisała samodzielnie, cztery wspólnie ze Stephenem Brayem, trzy (w tym przeboje „Like a Virgin” i „Material Girl”) kupiła od innych twórców, a jedna była coverem[30]. Sukces albumu Madonna i promujących go singli sprawił, że wytwórnia przekładała terminy wydania jego następcy. W końcu płyta zatytułowana Like a Virgin ukazała się w listopadzie 1984[31].

Rozpoznawalność Madonny rosła w dużym stopniu dzięki telewizji MTV, która chętnie emitowała jej teledyski. We wrześniu 1984 w prestiżowym nowojorskim teatrze Radio City Music Hall odbyła się pierwsza gala rozdania nagród MTV Video Music Awards za najlepsze wideoklipy ostatniego roku, transmitowana w całych Stanach przez MTV[31]. Madonna zdobyła za „Borderline” nominację w kategorii najlepszy debiut, jednak przegrała z zespołem Eurythmics. Podczas ceremonii piosenkarka, ubrana w białą suknię ślubną, welon, rękawice i pasek z napisem „boy toy” wykonała przedpremierowo piosenkę „Like a Virgin”, najpierw śpiewając na rekwizycie w postaci tortu ślubnego, a potem wijąc się po scenie. Występ uważa się dziś za jeden z najsłynniejszych, jakie kiedykolwiek dano na (organizowanych do dziś) ceremoniach VMA i jakie kiedykolwiek dała Madonna[32][33][34]. Kilka tygodni po gali ukazał się singel „Like a Virgin” zapowiadający album pod tym samym tytułem. Piosenka odniosła potężny sukces na całym świecie, przez sześć tygodni okupując pierwsze miejsce na najważniejszej liście przebojów w Stanach, Hot 100 „Billboardu”[35] i już w styczniu 1985 pokrywając się w Stanach złotem za milion sprzedanych egzemplarzy[24]. Utwór dotarł do pierwszych dziesiątek wielu państw w Europie; w Wielkiej Brytanii uplasował się na miejscu trzecim[36], na notowaniu ogólnoeuropejskim (European Hot 100 Singles) na drugim[37], a w Australii, Kanadzie i Japonii na pierwszym[38][39][40].

Wraz z wydaniem albumu Like a Virgin rozpoczął się globalny fenomen Madonny. Niedługo po premierze Stephen Holden z „The New York Times” napisał: „Miesiąc przed Bożym Narodzeniem drugi album Madonny, Like a Virgin, sprzedał się już w ponad dwóch milionach kopii. Nastolatkowie stali w kolejkach w celu zakupienia go zupełnie tak, jak w późnych latach 60. stali w nich ich rodzice, by kupić płyty Beatlesów”[41]. Album dotarł do pierwszych miejsc list sprzedaży między innymi w Stanach Zjednoczonych na Top 200, w Wielkiej Brytanii (UK Albums Chart) i na notowaniu ogólnoeuropejskim, European Top 100 Albums[31][42][43]. Do dziś sprzedaż światowa przekroczyła 21 milionów egzemplarzy[44]. Co najmniej 10 milionów z nich przypada na Stany Zjednoczone, gdzie w maju 1998 album pokrył się diamentem (równoznacznym z dziesięciokrotną platyną) – później udało się to tylko jednemu wydawnictwu Madonny, składance The Immaculate Collection (1990)[24]. Za to próg 21 milionów egzemplarzy Like a Virgin, które rozeszły się na świecie, przekroczyły tylko The Immaculate Collection z 30[45] i True Blue (1986) z 25 milionami[46]. Album promowano po „Like a Virgin” jeszcze czterema singlami, które dotarły do pierwszych piątek list w Stanach i Wielkiej Brytanii[8][47]. Następca „Like a Virgin”, „Material Girl”, nie powtórzył jego sukcesu, choć również był międzynarodowym przebojem. Popularność zdobył towarzyszący mu teledysk, w którym Madonna wcieliła się w Marilyn Monroe i odtworzyła scenę z filmu Mężczyźni wolą blondynki[48]. Do piosenkarki przylgnął pseudonim „material girl” (materialistka), choć ona sama zarzekała się, że materialistką wcale nie jest, a w piosence użyta została ironia[31].

W 1985 roku ukazały się dwa filmy z udziałem Madonny. Pierwszy z nich, Vision Quest (w niektórych regionach świata zatytułowany Crazy for You, w Polsce: Zwariowałem dla ciebie), ukazał się w lutym. Madonna zagrała w nim rolę cameo piosenkarki w klubie, ponadto nagrała na potrzeby filmu dwa utwory, które zostały wyprodukowane przez Johna Beniteza (producenta albumu Madonna) i znalazły się na ścieżce dźwiękowej wydanej przez Geffen Records[49]. Pierwszy z nich, „Crazy for You”, ukazał się w marcu na singlu i odniósł światowy sukces. Numerem jeden był w Stanach, Kanadzie i Australii[8][50][38], zaś w Wielkiej Brytanii dotarł do miejsca drugiego[47]. Drugi utwór z Vision Quest, „Gambler”, ukazał się dopiero w październiku, jednak nie został wydany w USA[51]. W marcu odbyła się premiera kolejnego filmu z udziałem Madonny – komedii Rozpaczliwie poszukując Susan, w której zagrała drugoplanową i tytułową rolę, choć reklamowana była jako główna gwiazda. Piosenkarka zgarnęła pozytywne recenzje, w których często pojawiały się jednak głosy, że w filmie zagrała samą siebie. W komedii pojawiła się piosenka „Into the Groove”, którą Madonna napisała i wyprodukowała ze Stephenem Brayem[49]. Nie znalazła się ona na ścieżce dźwiękowej do filmu, a na wznowionych wydaniach Like a Virgin z 1985[52]. Ponadto ukazała się na singlu i stała się jednym z największych przebojów w karierze Madonny[49]. Jako pierwszy jej singel dotarła do szczytowej pozycji UK Singles Chart[47], natomiast na European Hot 100 do drugiej[53]. W Stanach się nie ukazała, bo mogłoby to zaszkodzić sprzedaży „Angel” (właśnie dlatego piosenka znalazła się na jego stronie B). Do dziś jest także najlepiej sprzedającym się singlem Madonny na terenie Wielkiej Brytanii[49].

W kwietniu 1985 rozpoczęła się pierwsza trasa koncertowa Madonny, The Virgin Tour, która potrwała do czerwca i objęła 40 koncertów w 27 miastach Stanów Zjednoczonych i kanadyjskim Toronto[54]. Bilety sprzedawały się szybko, doprowadzając do wyprzedania większości koncertów, natomiast ogólny przychód szacowany jest na 5 milionów dolarów[55][56]. Recenzje w prasie były często mieszane lub negatywne – piosenkarce zarzucono niewystarczające umiejętności wokalne, a redaktor magazynu „Billboard” napisał: „Madonna za pół roku wypadnie z branży”. W 2009 roku artystka wspomniała, że na koncertach widziała dziewczyny na widowni naśladujące jej styl[49]. W trakcie trwania trasy w sklepie Maripolitan należącym do Maripol i znajdującym się w Greenwich Village na Manhattanie z wysokim powodzeniem sprzedawane były ubrania według projektów Maripol dla Madonny[57]. Kaseta VHS z nagraniem koncertu w Detroit, Live – The Virgin Tour, została wydana w listopadzie 1985 i odniosła sukces komercyjny, pokrywając się w Stanach podwójną platyną[24]. Niedługo po ostatnich koncertach, które odbyły się w Madison Square Garden[54], magazyny „Playboy” i „Penthouse” opublikowały nagie zdjęcia Madonny wykonane w 1979 i 1980 roku przez nowojorskich fotografów[49]. W tym samym czasie na stadionach JKF w Filadelfii i Wembley w Londynie odbyły się równocześnie koncerty nazwane Live Aid; ich celem była zbiórka pieniędzy dla głodujących w Etiopii. Niemal 2 miliardy ludzi oglądały Live Aid na żywo podczas emisji telewizyjnych w 150 państwach, a koncerty przeszły do historii. Jedną z gwiazd na stadionie JKF była Madonna, która wykonała „Holiday”, „Into the Groove” i przedpremierowo „Love Makes the World Go Round”[58][49]. W dniu swoich 27. urodzin, 16 sierpnia 1985, gwiazda poślubiła aktora Seana Penna[49].

1986–1988: True Blue i pierwsza światowa trasa
Jeszcze w 1985 roku Madonna rozpoczęła prace nad swoim kolejnym albumem, tym razem zajmując się także produkcją materiału i współtworząc wszystkie utwory. Spośród dziewięciu piosenek, które ostatecznie wydano, trzy wyprodukowała ze Stephenem Brayem, pięć z Patrickiem Leonardem (dyrektorem muzycznym trasy The Virgin Tour), a jedną z nimi oboma[59]. W czerwcu 1986 ukazał się album True Blue, dla którego główną inspirację stanowił związek z Seanem Pennem, stąd w tekstach tematyka miłości, szczęśliwego zauroczenia i zabawy[60][61]. Materiał spotkał się z uznaniem krytyków, którzy wcześniej podchodzili do Madonny sceptycznie. Jeden z nich napisał w 2003 roku, że album wpłynął na brzmienie muzyki popowej końca lat 80. i początku 90.[62]. Płyta odniosła potężny sukces komercyjny i sprzedała się w ponad 25 milionach egzemplarzy, co jest najwyższym wynikiem spośród studyjnych wydawnictw Madonny[46]. Była także najchętniej kupowanym albumem 1986 roku w skali globalnej[63] i w samej Wielkiej Brytanii[64]. Dotarła do pierwszych miejsc list sprzedaży w rekordowej ilości 28 państw[63], między innymi w Stanach[8] i Wielkiej Brytanii[42], a na liście ogólnoeuropejskiej European Top 100 Albums przebywała na szczycie nieprzerwanie przez 34 tygodnie (od lipca 1986 do marca 1987)[65].

Równie duży sukces odniosło pięć singli promujących True Blue, kolejno: „Live to Tell”, „Papa Don’t Preach”, „True Blue”, „Open Your Heart” i „La Isla Bonita”. Wszystkie dotarły do pierwszech piątek list Hot 100 „Billboardu” i UK Singles Chart, w tym po trzy (ale różne) do miejsc pierwszych[8][42]. Teledyski do każdego z singli cieszyły się popularnością, a we wrześniu 1986 Madonna odebrała podczas gali MTV Video Music Awards nagrodę Video Vanguard Award za wkład w dziedzinę widoeklipu[66]. W sierpniu 1986 na ekrany kin wszedł film Niespodzianka z Szanghaju, w którym artystka zagrała u boku swojego męża Seana Penna[67]. Produkcja nie zdobyła uznania krytyków i w samych Stanach przyniosła dochód 2,3 miliona dolarów przy budżecie równym 17 milionom[68], natomiast Madonna zdobyła Złotą Malinę w kategorii najgorsza aktorka[69]. Około rok po premierze Niespodzianki z Szanghaju ukazała się komedia Kim jest ta dziewczyna?, w której piosenkarka znów wcieliła się w główną rolę. Ponownie recenzje były negatywne, sukces komercyjny – niewielki[70], a Madonna odebrała Złotą Malinę dla najgorszej aktorki[69]. Mimo to pozytywnie została przyjęta ścieżka dźwiękowa Who’s That Girl, na której gwiazda wykonywała cztery spośród dziewięciu piosenek (dwie powstały we współpracy z Brayem, a dwie z Leonardem)[71]. Trzy z nich pojawiły się na singlach, wśród których największy sukces odniósł tytułowy „Who’s That Girl”. Utwór był numerem jeden między innymi w Stanach i Wielkiej Brytanii[8][42], a poza tym został nominowany do Złotego Globa i Grammy[72].

Między lipcem a wrześniem 1987 Madonna dała niemal czterdzieści koncertów w ramach swojej pierwszej światowej trasy, Who’s That Girl World Tour. Piosenkarka występowała w większości na stadionach, najpierw pojawiając się w dwóch miastach Japonii, później w siedemnastu w Stanach i dwóch w Kanadzie, a ostatecznie w ośmiu w Europie[73]. W sumie sprzedano około 1,5 miliona biletów, a dochód wyniósł 25 milionów dolarów[74]. Na cztery wyprzedane koncerty na Stadionie Wembley w Londynie sprzedano 288 tysięcy biletów, a w podparyskim Parc de Sceaux zgromadziło się 131 tysięcy ludzi[75]. W listopadzie ukazał się album z remiksami piosenek z trzech pierwszych płyt Madonny, You Can Dance. Przez pewien czas był to najlepiej sprzedający się remix album wszech czasów, obecnie jego wynik (5 milionów kupionych kopii) przewyższa tylko Blood on the Dance Floor: HIStory in the Mix Michaela Jacksona[76]. Na You Can Dance znalazł się premierowo utwór „Spotlight”, który ukazał się w Japonii na singlu i odniósł tam sukces[77]. Rok 1988 był dla Madonny cichy, choć między majem a wrześniem wcielała się ona w główną rolę w sztuce Speed-the-Plow wystawianej w Royale Theatre na Broadwayu[78].

1989–1991: Like a Prayer, „Vogue”, Blond Ambition Tour i The Immaculate Collection
Na początku 1989 roku Madonna podpisała z PepsiCo umowę zobowiązującą ją do reklamowania napoju Pepsi, a spółkę do sponsorowania jej kolejnej trasy koncertowej. Międzynarodową premierę reklamy telewizyjnej z udziałem piosenkarki oglądało ćwierć miliona ludzi na całym świecie[79]. Dzień później na MTV odbyła się premiera teledysku do singla „Like a Prayer”. Jego akcja rozegrała się w w kościele, a wideoklip obfitował w sceny między innymi pocałunku Madonny z czarnoskórym świętym, pojawienia się na jej rękach stygmatów i tańca na tle płonących krzyży. Po wydaniu teledysku wybuchł medialny skandal, a do bojkotu Madonny i Pepsi nawoływało wiele organizacji kościelnych, jak również Watykan[80]. Spółka PepsiCo zdecydowała się wstrzymać emisję reklamy i zrezygnowała ze sponsorowania trasy koncertowej[81], a sam teledysk do „Like a Prayer” odniósł sukces, przynosząc Madonnie nagrodę MTV Video Music Awards w kategorii wybór widzów i nominację w teledysk roku[82]. Po wielu latach telewizja MTV umieściła go na szczytowych pozycjach list najbardziej przełomowych i skandalicznych wideoklipów w historii[83][84], a inne media na wysokich miejscach zestawień najlepszych teledysków wszech czasów[85][86]. Sam singel był numerem jeden w wielu krajach na całym świecie, między innymi Stanach i Wielkiej Brytanii[8][42]. Piosenka znalazła się na liście 500 najlepszych utworów wszech czasów magazynu „Rolling Stone” na miejscu 300[87].

W marcu ukazał się czwarty album studyjny Madonny, Like a Prayer[88]. W piosenkach pojawiły się elementy gospelu, soulu i funku, a w tekstach wiele osobistych refleksji piosenkarki[89]. Spośród jedenastu utworów na płycie osiem powstało we współpracy z Patrickiem Leonardem, dwa ze Stephenem Brayem, a jeden z Princem (który pojawił się w niej gościnnie)[90]. Recenzje krytyków były niezwykle pozytywne, a w jednej z nich pojawiło się stwierdzenie: „[albumowi] Like a Prayer tak blisko do sztuki, na ile jest to możliwe z muzyce pop”[89]. Płyta znalazła się na liście 500 najlepszych albumów wszech czasów „Rolling Stone’a”[91], w analogicznym zestawieniu 100 albumów „Time’a”[92] i w książce 1001 albumów, które musisz usłyszeć zanim umrzesz[93]. Światowa sprzedaż przekroczyła 15 milionów egzemplarzy[94]. Po „Like a Prayer” krążek promowany był jeszcze pięcioma singlami. Jego następca, „Express Yourself”, był kolejnym przebojem w repertuarze Madonny, a w Stanach dotarł do drugiego miejsca Hot 100[8]. Inspirowany filmem Metropolis (1927) teledysk do singla kosztował 5 milionów dolarów, więcej niż jakikolwiek nagrany wcześniej wideoklip (później tę sumę przewyższyły dwa inne, w tym jeden Madonny)[95][96]. Magazyn Slant nazwał go najlepszym teledyskiem wszech czasów[97], poza tym zajął on wysokie pozycje na listach przygotowanych przez „Rolling Stone”, MuchMusic[98] i „Time”[99] oraz zdobył trzy nagrody MTV Video Music Awards z pięciu nominacji[100]. Sam utwór, towarzyszący mu klip i występy (między innymi na gali MTV) odcisnęły piętno w popkulturze[101] i były naśladowane między innymi przez Christinę Aguilerę[102][103] i Lady Gagę[104]. Wideoklip do singla „Oh Father” przyniósł Madonnie pierwszą w karierze nominację do Grammy (kategoria najlepszy teledysk krótkometrażowy)[105]. Ponadto piosenkarka została nazwana artystą dekady lat 80. przez media takie jak MTV, „Billboard” czy „Musician”[106][107][108].

W czerwcu 1990 odbyła się premiera filmu Dick Tracy będącego adaptacją komiksów z udziałem tytułowego detektywa. Reżyserią, produkcją i wcieleniem się w główną rolę zajął się Warren Beatty, ówczesny partner Madonny, która zagrała jedną z drugoplanowych ról. Kryminał zdobył pozytywne recenzje i odniósł sukces komercyjny, przynosząc dochód prawie 163 milionów dolarów[109]. W maju na rynku pojawił się album Madonny I’m Breathless, który oficjalnie klasyfikowany jest jako ścieżka dźwiękowa, jednak tylko niewielka część z zamieszczonych na nim piosenek rzeczywiście pojawiła się w Dicku Tracy. Ich produkcją zajął się Bill Bottrell, natomiast resztę materiału Madonna przygotowała z Patickiem Leonardem. Album inspirowany był muzyką z lat 40., broadwayowską, big bandem, jazzem, swingem i popem tradycyjnym[110][111]. Krążek sprzedał się na świecie w ponad 7 milionach egzemplarzy[112] i przyniósł Madonnie kolejne sukcesy. Oprócz piosenek z filmu Dick Tracy i nim inspirowanych znalazła się na nim taneczna piosenka „Vogue”, która powstała we współpracy z Shepem Pettibonem[113]. Wydana na singlu, stała się numerem jeden w ponad 30 krajach[114] (między innymi w Stanach i Wielkiej Brytanii[8][42]) i była najchętniej kupowanym się singlem 1990 roku[115], a do dziś jej sprzedaż przekroczyła sześć milionów egzemplarzy[116]. Utwór zajął wysokie pozycje na listach najlepszych piosenek lat 90. przygotowanych przez magazyn Slant i telewizję VH1[117][118]. Inspirację dla czarno-białego wideoklipu stanowiły „złote lata Hollywood”[119]. Z „Vogue” Madonna znów znalazła się na listach najlepszych teledysków wszech czasów[120], a na gali MTV Video Music Awards 1990 nominowana była w dziewięciu kategoriach (w tym za teledysk roku), ostatecznie zdobywając trzy statuetki[121]. W wideoklipie i podczas występów z tą piosenką Madonna i jej tancerze prezentowali popularny w latach 80. w gejowskich klubach taniec vogue, który piosenkarce udało się dzięki swojemu przebojowi spopularyzować w mainstreamowej kulturze[122].
Między kwietniem a sierpniem 1990 Madonna dała niemal sześćdziesiąt koncertów w Japonii, Stanach, Kanadzie i siedmiu krajach Europy w ramach swojej kolejnej trasy, Blond Ambition World Tour[123]. Celem piosenkarki było połączenie na scenie muzyki, mody i sztuki performance’u, a także przełamanie tabu na temat seksu i religii[124][125]. Wizerunek Madonny z koncertów: blond włosy uczesane w koński kuc, złoty gorset i stożkowy biustonosz zaprojektowany przez Jeana-Paula Gaultiera, zapisał się w historii popkultury jako ikoniczny[126][127]. Oburzenie organizacji religijnych, w tym samego papieża Jana Pawła II (który nawoływał do bojkotu koncertów w Rzymie), wywołało wykonanie piosenki „Like a Virgin”, kiedy to Madonna symulowała na scenie masturbację[128][129]. Przed koncertem w Toronto policja zagroziła piosenkarce, że jeśli nie usunie ze swojego koncertu tej sceny, zostanie aresztowana; mimo niezastosowania się przez artystkę do polecenia, policja w końcu jej nie aresztowała[128]. Niedługo po zakończeniu trasy Madonna wystąpiła z „Vogue” na gali MTV Video Music Awards. Piosenkarka miała na sobie suknię w stylu Marii Antoniny, a całe show stylizowane było na XVIII-wieczną Francję. W opinii redaktorów magazynu „Billboard” jest to jeden z najlepszych występów w historii ceremonii MTV[130].

W listopadzie na rynku pojawiła się składanka największych przebojów Madonny, The Immaculate Collection, na której obok kilkunastu hitów z lat 1982–1990 znalazły się dwie premierowe piosenki: „Justify My Love” i „Rescue Me”[131]. W tej samej kolejności ukazały się one na singlach, przynosząc Madonnie kolejne sukcesy. Teledysk do trip hopowego „Justify My Love” przedstawiał sceny seksu (również homoseksualnego), sadomasochizmu i wojeryzmu, w związku z czym jego emisja w telewizji została wstrzymana[132]. Wytwórnia Warner Bros. zdecydowała się wydać go na kasecie magnetofonowej i do dziś jest to najlepiej sprzedający się singel VHS w historii[133]. „Justify My Love” przez dwa tygodnie okupował szczytową pozycję listy Hot 100[8], a „Rescue Me” pobił na niej rekord, odnotowując najwyższy debiut w historii – na miejscu 15[131]. Światowa sprzedaż The Immaculate Collection przekroczyła 30 milionów egzemplarzy, co nie udało się żadnemu innemu albumowi Madonny. Jest to także najchętniej kupowana kompilacja solowego wykonawcy wszech czasów[134]. W Stanach składanka pokryła się diamentem (dziesięciokrotną platyną) za 10 milionów sprzedanych egzemplarzy[24], a w Wielkiej Brytanii (dwunastokrotna platyna[25]) pobiła rekord najdłuższego okupowania pierwszego miejsca listy UK Albums Chart – 9 tygodni[135]. Magazyn „Blender” nazwał The Immaculate Collection najlepszym amerykańskim albumem wszech czasów[136], a „Rolling Stone” umieścił go na liście 500 najlepszych albumów w historii[91].

W marcu 1991 Madonna zaśpiewała na 63. ceremonii wręczenia Oscarów utwór „Sooner or Later” z filmu Dick Tracy i albumu I’m Breathless. Tego samego wieczoru jego autor, Stephen Sondheim, został nagrodzony za „Sooner or Later” Nagrodą Akademii Filmowej w kategorii najlepsza oryginalna piosenka filmowa, a odpowiednie osoby zdobyły statuetki za dyrekcję artystyczną i charakteryzację w filmie Dick Tracy[137]. Redaktorzy magazynu „Billboard” nazwali wykonanie Madonny jednym z najlepszych występów w historii oscarowych gal[138]. W maju podczas festiwalu w Cannes wyświetlony został poza konkursem film W łóżku z Madonną (w Stanach dystrybuowany jako Truth or Dare) dokumentujący trasę Blond Ambition World Tour. Wyreżyserował go Alek Keshishian, który był obecny z kamerą za kulisami koncertów; poza tym w produkcji pojawiły się fragmenty występu w Paryżu. Film odniósł sukces kinowy, przynosząc 29 milionów dolarów dochodu[139]. W lutym 1992 Madonna zdobyła swoją pierwszą w karierze nagrodę Grammy – w kategorii najlepszy teledysk długometrażowy za Live! – Blond Ambition World Tour 90, wydany na laserdiscu zapis koncertu w Nicei[140].

1992–1993: Maverick, Sex, Erotica i spadek popularności
W kwietniu 1992 Madonna z dwoma wspólnikami założyła spółkę Maverick podległą korporacji Time Warner. Jej działalność rozłożono na kilka działów, między innymi filmowy, książkowy i muzyczny. Równocześnie Madonna podpisała z wytwórnią płytową Maverick Records kontrakt na nagranie siedmiu albumów, za które miała zarobić po 5 milionów dolarów plus ćwierć dochodu ze sprzedaży. Za samo podpisanie umowy dostała 60 milionów dolarów i stała się tym samym najlepiej zarabiającą piosenkarką w historii[141]. W lipcu odbyła się premiera filmu Ich własna liga z Madonną w jednej z głównych ról. Produkcja odniosła sukces, przynosząc na całym świecie 132 miliony dolarów dochodu przy 40 milionach budżetu[142]. W filmie pojawił się utwór artystki „This Used to Be My Playground”, który w czerwcu ukazał się na singlu i poradził sobie dobrze na listach przebojów, docierając do pierwszego miejsca listy Hot 100[8]. W październiku jednocześnie ukazały się dwa pierwsze wydawnictwa Maverick: książka Sex i piąty album studyjny Madonny, Erotica. W Seksie pojawiły się nasiąknięte erotyką zdjęcia Madonny i innych modeli (w tym Naomi Campbell czy Vanilla Ice), które nawiązywały do seksu (również grupowego), homoseksualizmu, anilingusu i sadomasochizmu, często ocierając się o pornografię[143]. Całość wydano w folii imitującej prezerwatywę, a dodatkiem była płyta CD z remiksem singla „Erotica”. Nad albumem Erotica Madonna pracowała z Shepem Bettibonem, producentem przeboju „Vogue” i Andrém Bettsem[144]. Nagrany materiał łączył w sobie elementy popu, muzyki house, new jack swing, lounge music i jazzu[145]. Teksty dotyczyły seksu, miłości, ale i osobistych przeżyć (związanych między innymi z epidemią AIDS)[146].

Sukcesowi komercyjnemu Seksu towarzyszyła umiarkowana sprzedaż Erotiki. W trzy dni rozszedł się pełny nakład książki – 1,5 miliona egzemplarzy[147], a dziś jest to najbardziej pożądana spośród niedostępnych już pozycji[148]. Erotica cieszyła się mniejszym zainteresowaniem niż poprzednie albumy Madonny, do dziś sprzedając się w 5 milionach egzemplarzy na świecie[149]. Również recenzje krytyków, zarówno płyty, jak i książki, często były negatywne lub umiarkowane[150][151]. Lata 1992 i 1993 nie przyniosły Madonnie dużych przebojów. Kolejne z sześciu singli z Erotiki radziły sobie coraz gorzej i żadnemu z nich nie udało się osiągnąć pierwszego miejsca w Stanach i Wielkiej Brytanii[8][42]. Porażką komercyjną okazał się thriller erotyczny ze stycznia 1993, Sidła miłości, w którym Madonna zagrała główną rolę[152]. Spośród sześciu nominacji do Złotych Malin jedna została „nagrodzona” – w kategorii najgorszej aktorki dla piosenkarki[153][69]. Kilka miesięcy później odbyła się premiera filmu Niebezpieczna gra, w którym Madonna zagrała i który również nie odniósł sukcesu[154]. Obie produkcje spotkały się także z negatywnymi recenzjami[155][156]. Dziennikarze i fani krytykowali Madonnę w tamtym czasie za nadmierne eksponowanie nagości i symulowanie aktów seksualnych[157]. W wielu krajach wprowadzono cenzurę produktów związanych z piosenkarką[158], a MTV wstrzymało się od emisji teledysku do singla „Erotica”[159]. Po wielu latach pojawiały się pozytywne głosy na temat lat 1992 i 1993, chwalące między innymi odwagę artystki do poruszania tematów tabu[146]. Erotica zajęła wysoką pozycję na liście najlepszych albumów lat 90. przygotowanej przez magazyn Slant[160].

Mimo krytyki wobec Madonny, jaka pojawiła się po wydaniu tej płyty i książki Sex, sukces odniosła trasa koncertowa The Girlie Show World Tour. Niemal 40 widowisk odbyło się między wrześniem a grudniem 1993 w Londynie, Paryżu, Stanach, Kanadzie, Japonii i miejscach, gdzie Madonna nie występowała jeszcze nigdy wcześniej: Izraelu, Turcji, krajach Ameryki Środkowej i Południowej oraz Australii[161]. W Portoryko artystka pocierała się flagą państwową między nogami, natomiast koncert w Tel Awiwie poprzedziły protesty ortodoksyjnych Żydów[162]. Mimo to trasa przyniosła 70 milionów dolarów dochodu i wysokie liczby sprzedanych biletów[163]. W Sydney w godzinę rozeszło się 90 tysięcy wejściówek[164], a w Rio de Janeiro Madonna zgromadziła na Maracanie 120 tysięcy ludzi[165].

1993–1996: Bedtime Stories i Evita
W 1994 Madonna nagrała na potrzeby filmu Aleka Keshishiana Z honorami piosenkę „I’ll Remember”, która miała być przedstawieniem nowego, bardziej stonowanego wizerunku artystki[166]. Później pojawiła się w programie The Tonight Show with Jay Leno, po zdaniu sobie sprawy, że musi złagodzić wizerunek, by utrzymać popularność[167]. W październiku 1994 pojawił się jej szósty album studyjny, Bedtime Stories, na którym dominował styl R&B i który miał być zaprezentowaniem nowego, stonowanego wizerunku Madonny[167]. Płyta zadebiutowała na trzecim miejscu listy Billboard 200 i promowana była czterema singlami, w tym „Secret” i „Take a Bow”, który okupował pierwsze miejsce listy Billboard Hot 100 przez siedem tygodni (co jest rekordem Madonny dla tego notowania)[168]. W tym samym czasie rozpoczęły się jej relacje z osobistym trenerem, Carlosem Leonem[169]. W listopadzie 1995 ukazała się składanka ballad Madonny, Something to Remember, na której znalazły się trzy premierowe, wydane na singlach utwory – „You’ll See”, „One More Chance” i cover „I Want You” Marvina Gaye’a[170][168]. W późniejszych latach Madonna powiedziała, że była bardzo dumna z albumów między Like a Prayer a Something to Remember, „choć zgodziłabym się, że wszystkie te albumy były dla mnie przełomowymi momentami”[171]
W 1996 został wydany film Evita, w którym Madonna zagrała tytułową rolę Evy Perón[173][174]. Artystka przez długi czas starała się ją w nim zagrać i napisała nawet list do reżysera, Alana Parkera, z prośbą o przyjęcie jej do filmu. Po dostaniu roli, otrzymała lekcje wokalu, historii Argentyny oraz biografii Perón. Podczas kręcenia produkcji, często czuła się zmęczona, komentując to: „Intensywność scen, które kręciliśmy oraz ilość emocjonalnej pracy i koncentracji wymaganej przez dzień są tak wyczerpujące umysłowo i psychicznie, że jestem pewna, iż będę musiała być umieszczona pod opieką, gdy się to wszystko skończy”[175]. W czasie filmu Madonna miała na sobie 370 kostiumów, trafiając do Księgi rekordów Guinnessa za najczęstsze zmiany strojów w filmie[174]. Po wydaniu, Evita zdobyła uznanie krytyków[176]. Madonna zdobyła za rolę Perón Złotego Globa dla Najlepszej aktorki w filmie komediowym lub musicalu[177]. Oprócz tego nagrała dwadzieścia utworów na ścieżkę dźwiękową Evity, w tym hity „You Must Love Me” (ta piosenka zdobyła Oscara za Najlepszą oryginalną piosenkę filmową i Złotego Globa w tej samej kategorii) i „Don’t Cry for Me Argentina”[178]. 14 października 1996 Madonna urodziła córkę Lourdes, której ojcem jest Carlos Leon[179].

1997–2002: Ray of Light, Music i Drowned World Tour
Po urodzeniu Lourdes, Madonna zainteresowała się wschodnią mistyką i kabałą. Wierzeniami żydowskimi zainspirowała ją w 1997 roku aktorka Sandra Bernhard. Z powodu nowej wiary, zmieniła swój wizerunek[180]. W marcu 1998 ukazał się jej siódmy album studyjny, Ray of Light. Skomentowała go: „To nagranie bardziej, niż inne, odkrywa wszystkie strony życia. Właśnie wstąpiłam do kabały i skończyłam imprezować – ale urodziłam dziecko, więc dopełniłam swój nastrój i byłam bardzo zamyślona, retrospektywna i zaintrygowana mistycznymi aspektami życia”[181]. Album zebrał pozytywne opinie krytyków, w tym opinię magazynu Slant Magazine „jednego z najlepszych arcydzieł popu lat 90.”[182]. Płyta zdobyła cztery nagrody Grammy (z sześciu nominacji) oraz Fryderyka w kategorii najlepszego albumu zagranicznego, a w 2003 znalazła się na liście 500 albumów wszech czasów magazynu Rolling Stone[183][184]. Uplasowała się ona na pierwszym miejscu list sprzedaży m.in. w Wielkiej Brytanii, Kanadzie i Australii, zaś w USA znalazła się na miejscu drugim (na szczycie przebywał wtedy album Titanic), a do dziś sprzedano ponad 20 milionów jej kopii[potrzebne źródło][185]. Pierwszy singel promujący wydawnictwo, „Frozen”, stał się hitem i w dużej liczbie krajów znalazł się na drugim miejscu listy przebojów, z uplasowanym na szczycie „My Heart Will Go On” Céline Dion (wraz z tą piosenką, Madonna pobiła rekord listy Billboardu Hot 100 z największą liczbą hitów na miejscu drugim)[168][186]. W Belgii, zakazano dystrybucji utworu z powodu stwierdzonego przez sąd plagiatu utworu „Ma Vie Fout L’camp” Belga Salvatore’a Acquaviva[187]. Drugi singel, „Ray of Light”, zadebiutował na piątym miejscu listy Billboardu Hot 100[188]. W grudniu 1998 zakończyły się miłosne relacje Madonny z Carlosem Leonem, choć oboje pozostali przyjaciółmi[189]. Potem, Madonna przyjęła rolę nauczycielki gry na skrzypcach w filmie Koncert na 50 serc, ale ostatecznie odrzuciła pomysł, tłumacząc się „różnicami twórczymi” z reżyserem Wesem Cravenem[190]. W 1999 został wydany utwór Madonny „Beautiful Stranger”, nagrany na potrzeby filmu Austin Powers: Szpieg, który nie umiera nigdy; piosenka uplasowała się na 19 miejscu listy Hot 100 i otrzymała Grammy w kategorii Najlepszej piosenki napisanej dla filmu kinowego, telewizji lub innych mediów wizualnych[168][140]. W tym samym roku Lasertheater w Budapeszcie założył spektakl laserowy do jej muzyki. Był on wyświetlany do 2010 r.
W 2000 roku Madonna zagrała w filmie Układ prawie idealny i nagrała na jego ścieżkę dźwiękową dwa utwory: „Time Stood Still” i wydany na singlu „American Pie”, międzynarodowy hit, cover utworu Dona McLeana[191]. We wrześniu tego samego roku ukazał się ósmy album studyjny Madonny, Music. Podobnie, jak na Ray of Light, dominowały na nim brzmienia elektroniczne, poza tym był on adresowany do homoseksualnych słuchaczy[192]. Madonna skomentowała współpracę z francuskim producentem Mirwaisem Ahmadzaï: „Kocham pracować z dziwakami, o których nikt nic nie wie – ludźmi, którzy mają surowy talent i tworzą muzykę inną niż pozostali. Music jest przyszłością dźwięku”[192]. Album znalazł się na pierwszym miejscu list sprzedaży w ponad dwudziestu krajach, a w pierwszych dziesięciu dniach sprzedaży sprzedano cztery miliony jego kopii[183]. W USA, płyta zadebiutowała na szczycie notowania Billboard 200 i była pierwszym albumem Madonny, który uplasował się na pierwszym miejscu owej listy, od Like a Prayer (1989)[193]. Płyta promowana była trzema singlami: „Music” (jej dwunastym i do dziś ostatnim hitem numer jeden w USA), „Don’t Tell Me” i „What It Feels Like for a Girl”[168]. Teledysk do tego ostatniego przedstawiał Madonnę popełniającą przestępstwo i uczestniczącą w wypadku samochodowym, przez co klip został zakazany do emisji w MTV i VH1, po czym ukazał się jako singel DVD[194].

W tym samym czasie rozpoczęły się miłosne relacje Madonny z angielskim reżyserem Guyem Ritchie, którego artystka poznała dzięki wspólnemu przyjacielowi ich obu, Stingowi, oraz jego żonie, Trudie Styler. 11 sierpnia 2000 na świat przyszedł ich syn, Rocco Ritchie[195]. W grudniu, na zamku Skibo w Szkocji, miało miejsce uroczyste wesele pary[196].

Piąta trasa koncertowa Madonny, Drowned World Tour, trwała od czerwca do września 2001 i była jej pierwszą trasą od czasu The Girlie Show World Tour w 1993[128]. W jej ramach Madonna zaśpiewała na terenach Ameryki Północnej i Europy 47 koncertów i zarobiła za nie 75 milionów dolarów, sprawiając trasę najlepiej zarabiającą wśród wszystkich odbytych w 2001 roku[197]. Równolegle ukazało się wydanie DVD z zapisem koncertu oraz drugi album największych przebojów Madonny, GHV2, na którym znalazły się single z lat 90. Składanka zadebiutowała na siódmym miejscu listy Billboard 200[198]. Później Madonna zagrała główną rolę w filmie Ritchiego Rejs w nieznane, który był krytyczną i komercyjną porażką[199]. W tym samym roku został wydany kolejny film z serii o Jamesie Bondzie, Śmierć nadejdzie jutro, w którym Madonna zagrała epizodyczną rolę. Oprócz tego, nagrała na jego potrzeby utwór wykorzystany jako motyw przewodni, „Die Another Day”. Uplasował się on na ósmym miejscu listy Billboard Hot 100 i równocześnie zdobył nominacje do Złotego Globa w kategorii najlepszej piosenki z filmu i Złotej Maliny za najgorszą piosenkę filmową[168][200].

2003–2006: American Life, Confessions on a Dance Floor i Confessions Tour
W 2003 Madonna współpracowała ze Steven Kleinem nad wystawą X-STaTIC PRO=CeSS, w której znalazły się zdjęcia artystki z sesji dla magazynu W i siedem segmentów wideo. Była ona dostępna w nowojorskiej galerii Deitch Projects od marca do maja 2003 roku, a potem w zmienionej wersji podróżowała po świecie[201]. Dziewiąty album studyjny piosenkarki, American Life, ukazał się w kwietniu 2003 i koncentrował się głównie na obserwacjach amerykańskiego życia, zyskując mieszane recenzje krytyków[202]. Madonna skomentowała go: „[American Life] był jak podróż w przeszłość, powracając do wszystkiego tego, co dokonałam, wszystkiego co doceniłam i wszystkiego, co dla mnie coś znaczyło”[203]. Tytułowy utwór, wydany na pierwszym singlu, znalazł się na 37 miejscu listy Billboard Hot 100[168]. Jego pierwszy teledysk został przez Madonnę wstrzymany do dystrybucji, z powodu zawartej w nim przemocy i tematów wojennych, co zbiegło się z wybuchem wojny amerykańsko-irackiej[204] (później zrealizowaną drugą wersję wideoklipu). Z tylko czterema milionami sprzedanych egzemplarzy, American Life jest najsłabiej sprzedającym się albumem studyjnym artystki[205]. W sierpniu 2003, w trakcie dorocznej gali MTV Video Music Awards, Madonna wykonała wspólnie z Britney Spears, Christiną Aguilerą i Missy Elliott swój kolejny singel, „Hollywood”, całując dwie pierwsze towarzyszki i wywołując tym olbrzymi skandal[206][207]. Później pojawiła się gościnnie w utworze Spears „Me Against the Music” z jej albumu In the Zone i towarzyszącym mu teledysku[208]. W listopadzie 2003 ukazał się minialbum Remixed & Revisited, zawierający remiksy utworów z American Life i studyjną wersję utworu „Your Honesty”, który powstał podczas prac nad albumem Bedtime Stories, ale się na nim nie znalazł[209]. Później Madonna podpisała kontrakt z Callaway Arts & Entertainment na wydanie pięciu książek dla dzieci. Pierwsza z nich, Angielskie różyczki, ukazała się we wrześniu 2003, debiutując na liście bestsellerów magazynu The New York Times i do dziś będąc najszybciej sprzedającą się fotoksiążką dla dzieci w historii[210][211]. Kate Kellway z magazynu The Guardian napisała: „[Madonna] jest aktorką grającą kogoś, kim nigdy nie będzie – J. K. Rowling, angielską różę”[212]. Kolejne cztery książki ukazywały się do 2005, zaś od 2006 do 2009 Madonna wydawała kontynuacje Angielskich różyczek[213].

W 2004 roku Madonna wniosła do sądu pozew przeciwko Warner Music Group i Time Warner, właścicielom koncernu Maverick, stwierdzając jakoby złe zarządzanie zasobami spółki i słaba księgowość kosztowała koncern miliony dolarów. Warner wytoczył powództwo wzajemne, wskazując na to, że Maverick samemu stracił dziesiątki milionów dolarów[214][215]. Spór rozwiązał się, gdy udziały Mavericka, zarządzane przez Madonnę i Ronniego Dasheva, zostały zakupione przez Warnera. Mimo, iż koncern stał się w całości zależny od Warner Music Group, wciąż aktualny był solowy kontrakt Madonny z Warnerem[214]. W 2004 Madonna wyruszyła w światową trasę koncertową Re-Invention World Tour, w ramach której zagrała koncerty w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie i Europie. Była to najlepiej zarabiająca trasa koncertowa roku, gromadząc 125 milionów dolarów[216]. W październiku na antenie MTV wyemitowany film dokumentalny Sekrety Madonny, przedstawiający kulisy trasy[217]. W czerwcu 2006 ukazał się on na DVD, wraz z albumem CD z nagraniami na żywo utworów z koncertu, w zestawie I’m Going to Tell You a Secret (jest to pierwszy album koncertowy Madonny, ale przy tym Re-Invention World Tour jest do dziś jedyną trasą artystki, której zapis nie został oficjalnie wydany na wideo)[218]. W 2005 Rolling Stone sklasyfikował Madonnę na 36 miejscu swojej listy 100 najlepszych artystów w historii[219]. W tym samym roku piosenkarka zaśpiewała cover „Imagine” Johna Lennona na koncercie charytatywnym Tsunami Aid, a później wykonała trzy swoje utwory na koncercie Live 8 w Londynie[220][221].
W listopadzie 2005 ukazał się dziesiąty album studyjny Madonny, Confessions on a Dance Floor, który zadebiutował na pierwszych miejscach list sprzedaży na wielu wpływowych rynkach dystrybucyjnych[223]. Muzycznie, płyta była stworzona jako klubowy set dla DJ-a. Piosenki na krążku rozpoczynały się lekko i szczęśliwie, lecz w miarę postępu stawały się intensywniejsze, a ich teksty dotyczyły bardziej osobistych przeżyć, tytułowych wyznań[223]. Keith Caulfieldn z Billboardu skomentował, że album był powrotem Madonny do formy Królowej Popu[224]. Confessions… zdobył Nagrodę Grammy w kategorii najlepszego albumu elektronicznego/dance[140]. Pierwszy singel, „Hung Up”, zdobył pierwsze miejsca na listach przebojów w rekordowej liczbie 45 państw, dostając się dzięki temu do Księgi rekordów Guinnessa[225]. „Sorry”, drugi singel, stał się dwunastym hitem numer jeden artystki w Wielkiej Brytanii[226]. W maju Madonna wyruszyła w światową trasę koncertową Confessions Tour, która zgromadziła 1.2 miliona widzów i zarobiła ponad 194.7 miliona dolarów, stając się wówczas najbardziej dochodową trasą artystki żeńskiej w historii[227]. Wiele kontrowersji wywołało wykonanie piosenki „Live to Tell”, w trakcie której Madonna, z koroną cierniową na głowie, przymocowana była do wielkiego krucyfiksa. Dzięki temu, koncerty były bojkotowane m.in. przez Watykan, rosyjskie organizacje religijne i biskupów z Düsseldorf[228][229]. Artystka skomentowała skandal: „Moje wykonanie nie jest antychrześcijańskie, świętokradzkie ani bluźniercze. Jest raczej moją prośbą do publiczności o zachęcanie się do wspólnej pomocy i zobaczenia świata jako jednolita całość”[230].

W trakcie trwania trasy, Madonna wspomogła fundację Raising Malawi, fundując dla Malawi sierociniec i odwiedzając ten kraj[231]. 10 października 2006 złożyła do sądu sprawę o adopcję dziecka z malawijskiego sierocińca, Davida Banda Mwale’a (później również Ciccone Ritchiego)[232]. Sprawa wywołała kontrowersje, jako że proces narzucił domniemanym rodzicom przed adopcją chłopca zamieszkanie w Malawi przez przynajmniej rok, czego ci nie zrobili[233]. Artystka wypowiedziała się w programie The Oprah Winfrey Show, że żadne malawijskie prawo nie reguluje adopcji przez obcokrajowców i opisała, jak bardzo David cierpiał z powodu zapalenia płuc po malarii i gruźlicy, gdy go pierwszy raz spotkała[234]. Yohane, biologiczny ojciec Bandy, skomentował: „Te tak zwane prawa człowieka nękają mnie codziennie, grożąc, że nie jestem świadomy tego, co robię (…). Chcą, żebym popierał ten proces, czego nie mogę zrobić, gdyż popieram Madonnę i jej męża”[235]. Sprawa adopcji zakończyła się 28 maja 2008[236]. Pod koniec 2006 sklep H&M wydał linię ubrań piosenkarki, zatytułowaną M by Madonna[237]. Firma skomentowała, że kolekcja Madonny jest „ponadczasowa, unikatowa i olśniewająca”[238].

2007–2010: Live Nation, Hard Candy, Sticky & Sweet Tour, Celebration i inne projekty
W 2007 Madonna wydała charytatywny singel „Hey You”, który w pierwszym tygodniu sprzedaży cyfrowej był dostępny bez odpłat. Później artystka pojawiła się podczas londyńskiego koncertu z serii Live Earth, gdzie wykonała kilka swoich utworów, w tym „Hey You”[239]. Następnie, Madonna potwierdziła odejście z Warner Bros. Records, po czym podpisała dziesięcioletni kontrakt z Live Nation opiewający na 120 milionów dolarów. Poza tym, ufundowała nowy oddział spółki, Live Nation Artists[240]. Później piosenkarka wyprodukowała i napisała film dokumentalny Jestem, bo jesteśmy, dotyczący życia w Malawi. Reżyserem produkcji jest Nathan Rissman, ogrodnik Madonny[241]. Następnie zaliczyła swój debiut w roli reżysera, wydając w 2008 film Mądrość i seks. Oprócz tego, napisała do niego scenariusz, opowiadający o trzech przyjaciołach i ich aspiracjach. Skomentowała, że zainspirował ją do tego Ritchie. „Wszystko, nad czym pracuję, jest autobiograficzne, bezpośrednio lub pośrednio, bo kogo znam bardziej niż samą siebie?”[242]. Film zyskał mieszane recenzje[243]. W grudniu 2007 Rock and Roll Hall of Fame potwierdziło przyjęcie Madonny do grona swoich artystów w 2008[244]. Oficjalna ceremonia odbyła się 10 marca 2008[245], jednak Madonna na niej nie zaśpiewała, prosząc Iggy’ego Popa i zespół The Stooges o wykonanie jej utworów „Burning Up” i „Ray of Light”. Zamiast tego, podziękowała Christopherowi Flynnowi, jej nauczycielowi tańca od 25 lat, za jego zachęty do realizowania marzeń[246].
W kwietniu 2008 ukazał się jedenasty album studyjny Madonny, Hard Candy. Połączył on w sobie style takie jak pop, R&B, hip hop i dance, z kolei teksty były dla artystki autobiograficzne. Tworząc płytę, piosenkarka współpracowała m.in. z Justinem Timberlakiem, Timbalandem, Pharrellem Williamsem i Danją[248]. Album zadebiutował na szczytach list sprzedaży w niemal czterdziestu krajach, w tym w USA na liście Billboard 200[249][250]. Zebrał głównie pozytywne recenzje krytyków, choć niektórzy nazywali go „próbą zawładnięcia rynkiem muzyki urban”[251]. Pierwszy singel promujący wydawnictwo, „4 Minutes”, z gościnnymi udziałami Timberlake’a i Timbalanda, znalazł się na trzecim miejscu listy Billboard Hot 100 (co jest najwyższą pozycją artystki od czasu singla „Music” w 2000), dzięki czemu Madonna pokonała Elvisa Presleya i stała się artystą z największą liczbą utworów z pierwszej dziesiątki tego notowania („4 Minutes” jest już 37. jej singlem uplasowanym w pierwszej dziesiątce listy)[252]. W Wielkiej Brytanii Madonna utrzymała swoją pozycję artystki żeńskiej z największą liczbą hitów jeden, jako że „4 Minutes” stał się trzynastym numerem jeden na liście UK Singles Chart[253].

W sierpniu 2008 artystka wyruszyła w światową trasę koncertową Sticky & Sweet Tour, w ramach której do końca roku zagrała koncerty w Europie, Ameryce Północnej i Południowej. Do tego etapu, który planowano za finalny, trasa zarobiła 280 milionów dolarów, pobijając ustanowiony wcześniej przez Confessions Tour rekord najbardziej dochodowej trasy koncertowej solowego artysty w historii[254]. Latem 2009 trasę kontynuowano, z niewielkimi zmianami wizualnymi i w liście utworów. Odbyły się wówczas koncerty Madonny w Europie, głównie w krajach, gdzie nie była ona już dawno lub wcale[255]. Po ich zakończeniu, dochód trasy wyniósł 408 milionów dolarów, dzięki czemu Sticky & Sweet Tour stał się wówczas drugą najbardziej dochodową trasą koncertową w historii (rekord należał do A Bigger Bang Tour zespołu The Rolling Stones)[254][256]. 15 sierpnia Madonna zagrała swój pierwszy koncert w Polsce, na warszawskim lotnisku Bemowo. Jako że dzień później artystka obchodziła swoje 51. urodziny, w trakcie show publiczność zaśpiewała jej „Sto lat” w języku polskim i angielskim, co artystka skomentowała: „To wy zmieniacie moje życie. To najlepszy urodzinowy prezent, jaki kiedykolwiek otrzymałam”[257]. Koncert wywołał dużo kontrowersji dzięki dacie odbycia się – 15 sierpnia jest w kościele katolickim świętem Wniebowzięcia NMP, a oprócz tego rocznicą cudu nad Wisłą i Świętem Wojska Polskiego. Mimo licznych protestów, show się odbyło[258][259][260].

Moje życie z Madonną, książka brata artystki, Christophera Ciccone, zadebiutowała na drugim miejscu listy bestsellerów The New York Times[261]. W jej autorstwie nie brała udziału sama Madonna, co doprowadziło do kłótni rodzeństwa[262]. Problemy narosły również między piosenkarką a Ritchiem (media informowały o granicach separacji między parą). Madonna wniosła sprawę o rozwód z Guyem, zwracając uwagę na różnice nie do pogodzenia, ostatecznie otrzymując go w grudniu 2008[263][264]. Później, artystka otrzymała nagrodę Recording Industry Association of Japan dla złotej zagranicznej artystki roku[265]. Następnie, postanowiła adoptować kolejne dziecko w Malawi. Sąd najwyższy tego kraju początkowo zgodził się na adopcję Chifundo „Mercy” James[266], ale później odrzucił wniosek z powodu faktu, że Madonna nie jest mieszkanką Malawi[267]. Piosenkarka ponowiła wniosek, ostatecznie otrzymując 12 czerwca 2009 prawa do adopcji Mercy[268]. We wrześniu 2009 ukazała się składanka największych przebojów Madonny, Celebration, tym razem podsumowująca całą jej karierę (a nie tylko jedną dekadę). Album ukazał się w wersjach dwu- i jednopłytowej, oraz jako DVD z kolekcją teledysków. Oprócz ponad trzydziestu utworów z poprzednich płyt artystki, na kompilacji znalazły się dwie premierowe, wydane na singlach piosenki – „Celebration” i „Revolver” (featuring Lil Wayne)[269]. Celebration znalazł się na pierwszym miejscu listy sprzedaży w Wielkiej Brytanii, dzięki czemu Madonna pokonała Elvisa Presleya na stanowisku solowego artysty z największą liczbą albumów na szczycie brytyjskiego notowania sprzedaży[270]. W tym samym miesiącu piosenkarka pojawiła się na gali MTV Video Music Awards 2009, wygłaszając przemówienie na temat zmarłego kilka miesięcy wcześniej Michaela Jacksona[271]. Po zakończeniu dekady dekady 00. ujawniono, że Madonna sprzedała w tym dziesięcioleciu największą liczbę singli spośród wszystkich artystów, a także była najczęściej granym na antenach brytyjskich stacji radiowych wykonawcą muzycznym[272][273].

W styczniu 2010 Madonna wykonała „Like a Prayer” podczas koncertu charytatywnego Hope for Haiti Now: A Global Benefit for Earthquake Relief[274]. W marcu ukazał się jej trzeci album koncertowy, Sticky & Sweet Tour, który – jako pierwsze wydawnictwo w jej karierze – został oficjalnie wydany przez Live Nation, choć wciąż dystrybuowany był przez Warner Bros.[275] W kwietniu tego samego roku wyemitowano „The Power of Madonna” – odcinek serialu Glee, poświęcony Madonnie i jej muzyce, który sama artystka skomentowała: „wspaniały w każdym stopniu” i pochwaliła jego scenariusz oraz przesłanie równości[276][277]. Glee: The Music, The Power of Madonna, minialbum z coverami jej utworów, pełniący funkcję ścieżki dźwiękowej do odcinka, zadebiutował na pierwszym miejscu listy Billboard 200 i sprzedał się w USA w około 98 tysiącach sztuk[278][279]. W 2010 Madonna wydała wraz ze spółką Macy’s kolekcję ubrań zaprojektowanych przez jej córkę Lourdes, „Material Girl”. Wchodzące w jej skład stroje inspirowane są punkowym stylem lat 80. XX wieku, którym interesowała się wówczas sama Madonna[280]. Niedługo później producent odzieży L.A. Triumph Inc. pozwał artystkę do sądu, twierdząc, że „Material Girl” jest nazwą handlową, pod którą od 1997 spółka sprzedaje ubrania, a sama Madonna używa jej bezprawnie. W owej sprawie znalazł się wniosek o zaniechanie dystrybucji kolekcji i oddanie producentowi wszystkich dochodów zarządzanej przez piosenkarkę linii[281]. Tymczasem Madonna potwierdziła plany otwarcia międzynarodowej sieci klubów fitness nazwanej Hard Candy Fitness. Otwarcie pierwszej takiej siłowni miało miejsce 29 listopada 2010 w mieście Meksyk[282].

Od 2011: W.E., Super Bowl, MDNA i MDNA Tour
W 2009 rozpoczęto pracę nad filmem W.E., który Madonny wyreżyserowała, współprodukowała i wraz z Alekiem Keshisianem napisała (mężczyzna wyreżyserował film W łóżku z Madonną z 1991 i dwa teledyski artystki, z 1992 i 1994 roku). Produkcją zajęło się studio Semtex Girls, założone przez Madonnę w 2006. Film ukazuje historię romansu angielskiego króla Edwarda VIII z Wallis Simpson, dla której monarcha postanowił abdykować[283]. Premiera W.E. odbyła się we wrześniu 2011 podczas 68. Festiwalu Filmowego w Wenecji, na którym Madonna się pojawiła[284], a regularna emisja kinowa rozpoczęła się na początku 2012, w zależności od państwa (w styczniu w Wielkiej Brytanii, w lutym w Stanach Zjednoczonych)[285]. Film spotkał się z mieszanymi, choć często negatywnymi recenzjami[286][287] i nie odniósł sukcesu komercyjnego. Zdobył nienagrodzoną nominację do Oscara w kategorii kostiumów[288], jak również dwie do Złotego Globa: za najlepszą muzykę (gdzie także przegrał) i piosenkę[289]. W styczniu 2011, w trakcie uroczystej ceremonii Madonna odebrała swojego drugiego Złotego Głoba w karierze, za najlepszy utwór napisany na potrzeby filmu, „Masterpiece”[290]. Ballada znalazła się na jej kolejnym albumie[291].

Madonna podpisała kontrakt z wytwórnią Interscope Records, zobowiązujący ją do wydania trzech albumów[292]. Na początku lutego ukazało się pierwsze jej wydawnictwo opublikowane przez tę firmę fonograficzną – singel „Give Me All Your Luvin’”, w którym gościnnie pojawiły się Nicki Minaj i M.I.A. Utwór dotarł do dziesiątego miejsca listy „Billboardu” Hot 100, dzięki czemu Madonna wzmocniła swój rekord wykonawcy z największą liczbą singli w pierwszej dziesiątce notowania[293]. Choć odniósł sukces w Europie, to jednak nie poradził sobie w Wielkiej Brytanii i Australii. 5 lutego Madonna wystąpiła w przerwie (tzw. halftime show) 46. meczu o mistrzostwo Stanów Zjednoczonych w futbolu, znanego jako Super Bowl. Uczestnictwo jakiegokolwiek artysty czy zespołu tamże traktuje się jako zaszczyt. Podczas swojego kilkunastominutowego koncertu na stadionie Lucas Oil w Indianapolis Madonnie, która wykonała singel „Give Me All Your Luvin’” i trzy starsze przeboje, towarzyszyli na scenie wokaliści: Nicki Minaj, M.I.A., LMFAO i Cee Lo Green, a także szereg tancerzy, mężczyźni przebrani za gladiatorów, cheeleaderki, dobosze i chór kościelny[294]. Pokazanie przez M.I.A. na scenie środkowego palca doprowadziło do wybuchu skandalu[295]. Sam mecz, który zgromadził przez telewizorami średnio 111 milionów mieszkańców Stanów, był najlepiej oglądanym programem w historii amerykańskiej telewizji, podczas gdy halftime show osiągnął widownię o trzy miliony wyższą[296].

W marcu 2012 został wydany dwunasty album studyjny Madonny, MDNA. Artystka pracowała nad nim głównie z Williamem Orbitem, producentem Ray of Light (1998) i kilku jej późniejszych nagrań, a także francuskim DJ-em Martinem Solveigem[291]. Album spotkał się z pozytywnymi recenzjami krytyków[297]. Z końcem maja Madonna wyruszyła w międzynarodową trasę koncertową MDNA Tour, która rozpoczęła się w Izraelu. Następnie artystka wystąpi w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, by później dać serie koncertów kolejno w Europie i Ameryce Północnej. Planowane są także koncerty w Ameryce Południowej, a na początku 2013 w Australii, gdzie Madonna występowała ostatni raz w 1993 podczas The Girlie Show World Tour[298]. 1 sierpnia na warszawskim Stadionie Narodowym piosenkarka dała swój drugi w karierze koncert w Polsce[299].

Styl muzyczny
Muzyka Madonny była wielokrotnie analizowana przez profesjonalistów. Robert M. Grant, autor Contemporary Strategy Analysis (2005), skomentował, że powodem sukcesu artystki nie jest „naturalny talent. Jej talenty w rolach wokalistki, muzyka, tancerki, autorki tekstów czy aktorki zdają się być skromne”[300]. Stwierdził on, że jej popularność zawdzięczana jest innym ludziom, a jej długa pozycja w show-biznesie – osobistymi relacjami artystki[300]. Z kolei Rolling Stone nazwał Madonnę „przykładową autorką muzyki, z darem robienia hooków i niezatartych tekstów, dużo lepszą artystką studyjną niż śpiewającą na żywo”[301]. Mark Bego, autor Madonna: Blonde Ambition, nazwał ją „perfekcyjną wokalistką dla piosenek lżejszych od powietrza”, choć zaprzeczając jej „talentowi wagi ciężkiej”[302]. Madonna zawsze była świadoma swego głosu, zwłaszcza w porównaniu do jej wokalnych idoli takich jak Ella Fitzgerald, Prince czy Chaka Khan[303].

Melodie i wokale
Na debiutanckim albumie artystki, Madonna (1983), wokalne umiejętności i artystyczność Madonny nie były do końca uformowane. Jej głos i teksty porównywane były do gwiazd popu takich jak Paula Abdul, Debbie Gibson czy Taylor Dayne[303]. Piosenki na płycie podążały za kluczowymi trendami, dzięki którym zdobyły sukces – taneczna melodia, chwytliwe hooki, wypolerowane aranżacje i styl wokalny Madonny. W utworach takich jak „Lucky Star” czy „Borderline” pojawiły się szybkie, taneczne melodie. Promienna, dziewczęca barwa głosu we wczesnych latach stała się później dla Madonny przeszłością; zmiana była celowa, jako że krytycy obwołali ją ze względu na jej początkowy wokal „Myszką Minnie na helu”[303]. Jej drugi album, Like a Virgin (1984), zapowiadał kilka trendów w późniejszych projektach artystki. Pojawiły się w nim nawiązania do muzyki poważnej (użyty syntezator pizzicato w „Angel”) czy styl retro („Shoo-Bee-Doo”, hołd Madonny dla Motown)[303]. Wczesny styl piosenkarki i wprowadzona w niego zmiana jest najlepiej przedstawiona w utworze „Material Girl”; zaczyna się on dziecinnym wokalem, by w końcu przejść w mocniejszy i dojrzalszy w refrenie[303]. Owa dojrzałość pojawiła się na kolejnym albumie, True Blue (1986). Piosenka „Papa Don’t Preach” była kamieniem milowym w jej karierze – poważny wstęp, szybkie tempo i powaga w głosie były w tym okresie w karierze Madonny bezprecedensowe[303].

Wraz z albumem Like a Prayer (1989), Madonna weszła w nową fazę muzyczną. Na płycie znalazły się żywe utwory, w których pojawiły się odniesienia do stylów takich jak R&B, dance czy gospel[304]. Na kolejnych albumach studyjnych – Erotica (1992) i Bedtime Stories (1994), wciąż pojawiały się zarówno szybkie piosenki, jak i ballady. Madonna postanowiła wówczas trafić do dojrzalszej widowni, poprzez liczne sample, perkusyjne loopy i hip hopowe melodie. Oprócz tego jej głos przybrał na sile, co uwydatnione zostało w utworach takich jak „Rain” czy „Take a Bow”[305]. W trakcie kręcenia Evity (1996), artystka pobrała liczne lekcje śpiewu, co powiększyło jej rejestr wokalny, komentując to: „Uczyłam się z nauczycielem śpiewu (…) i zdałam sobie sprawę, że w moim głosie był kawałek, którego nie używałam. Wcześniej sądziłam, że mój wokal jest ograniczony i używałam tylko tego”[306]. Ewolucja muzyczna nastąpiła na albumie Ray of Light (1998), na którym dominowały brzmienia elektroniczne w połączeniu ze stylami takimi jak trip hop, ambient czy trance. Pierwszy singel, „Frozen”, przedstawił w całości mocny głos Madonny oraz odniesienia do muzyki poważnej. Wokale artystki na płycie zostały ograniczane, poza tym nie używano w nich vibrato. Mimo to, w utworach uwydatniono oddechy Madonny[303]. Na kolejnym albumie, Music, wokalistka znów śpiewała w swojej normalnej randze, choć czasami z wyższym rejestrem. Fouz-Hernández skomentował: „Przez całą karierę Madonny manipulacje jej głosem pokazują nam, że niedefiniowanie go w jednolity sposób w rzeczywistości otwiera nam przestrzeń nowych typów muzycznych analiz”[303].

Teksty
Według Freyi Jarman-Ivens, talent Madonny do hooków i tekstów pozwala trafiać do publiczności, nawet bez samej muzyki. Za przykład, Freya cytuje tekst z utworu „Into the Groove” (1985): „Live out your fantasy here with me, just let the music set you free; Touch my body, and move in time, now I know you’re mine” („Żyj swoją fantazją, tu ze mną, pozwól muzyce cię wyzwolić; Dotknij mego ciała, przenieś się w czasie, teraz wiesz, że jesteś mój”)[307]. Od 1983 do 1986, muzyczne produkcje Madonny były często dziewczęce i naiwne, koncentrując się głównie na miłości, romansach, pasjach i relacjach między oboma płciami[307]. Zmieniło się to na płycie Like a Prayer (1989), gdzie teksty stały się bardziej osobiste, jak chociażby w utworze „Promise to Try”, w którym Madonna ubolewała nad śmiercią matki[307]. Słowa piosenek artystki często sugerują przekonanie się do homoseksualnej społeczności, jak chociażby w „Come on girls, do you believe in love?” („Dalej, dziewczyny, wierzycie w miłość?”) z „Express Yourself” (1989), które według Santiago Fouz-Hernándeza jest adresowane zarówno dla gejów, jak i heteroseksualnych kobiet[307]. W okresie albumu Erotica (1992) teksty dotyczyły dojrzałych tematów związanych w dużym stopniu z seksem („So won’t you go down, where it’s warm inside” – „Więc czy się nie zagłębisz się tam, gdzie jest ciepło” z utworu „Where Life Begins”). Zdolność Madonny do pisania tekstów była niejednokrotnie krytykowana, w tym przez Marię Rahę z Rolling Stone’a, która nazwała jej teksty „kapryśnymi i nieskomplikowanymi. Madonna potrafi tylko wnieść bagaż oklepanych tekstów typowych dla długiej tradycji muzyki pop – o miłości; a gdy nie śpiewa o miłości, to o imprezowaniu i tańczeniu”[308]. Słowa piosenek jej autorstwa często były obwoływane banalnymi, po czym opinie o nich były umiejętnie omijane w okresie albumów Ray of Light (1998) i Music (2000). Zdaniem Jarman-Ivens, teksty takie jak „You’re frozen, when your heart’s not open” („Jesteś zamarznięty, gdy twoje serce nie jest otwarte”) z „Frozen” (1998) czy „I can’t remember, when I was young, I can’t express if it was wrong” („Nie pamiętam czasów, gdy byłam młoda, nie mogę powiedzieć czy było wtedy źle”) z „Paradise (Not for Me)” (2000) odbijały artystyczną paletę, „obejmując zróżnicowane style muzyczne, tekstowe i wizualne”[307]

Teledyski
Autorzy The Madonna Companion, biografowie Allen Metz i Carol Benson, zwrócili uwagę na fakt, że nikt inny nie używał dziedziny teledysku i telewizji MTV aż tak mocno do podniesienia swojej popularności, jak Madonna[309]. Według nich, wiele utworów artystki ma w wideoklipach swoje własne odbicie. Największy medialny odgłos zdobyły teledyski takie jak „Papa Don’t Preach” (1986), „Like a Prayer” (1989) czy „Justify My Love” (1990), które miały w zamiarze bardziej promować wpływy tych utworów, niż same piosenki[309]. Według Mortona, „pisanie piosenek przez Madonnę uchodziło w tło przy jej efektownych wideoklipach”[310]. Teledyski Madonny łączyły w sobie tematykę amerykańsko-hiszpańską wraz z ekstrawaganckim przepychem[309]. Piosenkarka potrafiła również trafić do publiki w całych Stanach wraz ze swoim awangardowym nowojorskim stylem[311]. Hiszpański styl kontynuowany był w teledyskach z ery True Blue[312]. Autor Douglas Kellner skomentował: „taki ‚multikulturalizm’ i jej kulturalnie niezgodnie z prawem ruchy stały się ruchami do sukcesu, co dało jej poparcie w dużej i zjednoczonej społeczności młodych”[313]. Hiszpański styl Madonny zaprezentowany w teledysku „La Isla Bonita” (1987), charakteryzujący się bolerkami, warstwowymi spódnicami oraz chrześcijańskimi akcesoriami (różańcem i krucyfiksem), stał się wówczas modny[314]. Oprócz tego, zwrócono uwagę na wyrażaną w teledyskach tendencję Madonny do odwracania się od przyjętej roli mężczyzny jako płci dominującej[315]. Symbolika była najmocniej pokazana w teledysku „Like a Prayer”. Pojawił się w nim afroamerykański chór, czarnoskóry święty oraz płonące krzyże, co zaowocowało negatywnym odbiorem ze strony Watykanu oraz zaniechaniem emisji reklamy telewizyjnej Pepsi z użyciem utworu[316]. Mimo to wszystko, Madonna zapisała się w historii muzyki swoimi teledyskami, a liczba zdobytych przez nią nagród MTV Video Music Awards, równa dziewiętnastu, jest największa spośród wszystkich wykonawców kiedykolwiek tam nominowanych (znajduje się wśród nich statuetka za wkład w rozwój wideoklipów, w kategorii Video Vanguard)[317][318].

Koncerty
Koncerty Madonny uważane są powszechnie za widowiska na wysokim poziomie[319]. Już pierwsza trasa, The Virgin Tour (1985), dostawała pozytywne oceny od krytyków[320][321]. Oprócz tego, trasa wywołała duży wpływ na nastolatki, które przychodziły na koncerty w typowych strojach Madonny, a w 1991 słownik języka angielskiego Webster’s Dictionary opublikował pojęcie Madonna wannabe, odnoszące się do osoby, która chce wyglądać jak owa artystka w tamtym okresie[322]. Piosenkarka skomentowała to: „Nigdy nie zamierzałam zostać modelką. Jestem silną, odnoszącą sukcesy kobietą, niepodlegającą stereotypom. Od bardzo dawna kobietom mówiono, że są w życiu pewne drogi, za którymi nie mogą podążać, by osiągnąć sukces. I nagle ja zaczęłam ubierać się w zakazany sposób, oczywiście pod ciężarem życia. To wtedy zrozumiałam, dlaczego wszyscy siedzący tam [na widowni] ubierali się jak ja”[322]. Przy kolejnej trasie, Who’s That Girl World Tour (1987), wizerunek, za którym podążali Madonna wannabe, poszedł w niepamięć na rzecz bardziej kontrowersyjnej i seksownej Madonny[323]. Blond Ambition World Tour (1990) został przez piosenkarkę nazwany teatrem muzycznym, okazując się wielce kontrowersyjną trasą, magazyn Rolling Stone obwołał go jednak najlepszym tournée 1990 roku[125][324]. Kolejną skandaliczną trasą okazała się The Girlie Show World Tour (1993), którą opisywano jako „cyrk seksu” i „mieszanina koncertu rockowego, pokazu mody, karnawałowego występu, kabaretowego performingu i groteskowego przedstawienia”. W kolejne tournée, Drowned World Tour, Madonna wyruszyła dopiero po ośmiu latach, w 2001, a owa trasa była najbardziej dochodową roku[197]. O ile to ten tour koncentrował się głównie na utworach Madonny nagranych po zakończeniu The Girlie Show Tour (w liście piosenek znalazły się tylko dwa nagrane w latach 80.), o tyle na kolejnej trasie – Re-Invention World Tour (2004) – dominowały przeboje z całej kariery artystki[325][326]. Dwie ostatnie trasy koncertowe, Confessions Tour (2005) i Sticky & Sweet Tour (2008–2009), po zakończeniu stawały się najbardziej dochodowymi w historii artystek żeńskich, a ta druga jest obecnie trzecią najbardziej dochodową w historii z dochodem równym około 408 milionów dolarów (większy wynik odniosły tylko A Bigger Bang Tour zespołu The Rolling Stones i Black Ice World Tour grupy AC/DC)[227][254]. Koncert Madonny w Warszawie, zrealizowany w ramach Sticky & Sweet Tour, został nazwany przez media „show, jakiego w Polsce jeszcze nie widziano”[327].

Dziedzictwo
Według magazynu Rolling Stone, Madonna jest „jednym z największych artystów popowych w historii”[301]. Wielokrotnie zapisywana była w Księdze rekordów Guinnessa, między innymi jako najbardziej dochodowa i odnosząca największy sukces artysta żeńska[225]. 10 marca 2008, w pierwszym roku kandydowania, wprowadzono ją do Rock and Roll Hall of Fame[245]. W tym samym roku magazyn Billboard przyznał jej drugie miejsce na swojej liście najlepszych artystów, gdzie Madonna przegrała tylko z zespołem The Beatles[328]. Liczba jej hitów numer jeden w danych państwach jest największa spośród wszystkich artystek żeńskich: Wielka Brytania (13), Australia (11), Kanada (13), z kolei na szczycie amerykańskiej listy Billboardu Hot 100 znalazło się 12 jej singli[329][330][331][332]. Piosenkarka znalazła się w książce 100 Most Important Women of the 20th Century (100 najważniejszych kobiet XX wieku) wydanej w 1998 przez Ladies’ Home Journal[333]. W lipcu 2003 zajęła siódme miejsce na stworzonej przez stację telewizyjną VH1 i magazyn People liście 200 największych ikon popkultury w historii[334]. W 2006, w hołdzie dla Madonny, nowo ustalony gatunek niesporaczków nazwano Echiniscus madonnae[335]. Zoolodzy skomentowali to: „To dla nas wielki zaszczyt dedykować ten gatunek jednej z najważniejszych artystek naszych czasów, Madonnie Louise Veronice Ciccone”[336].

Przez całą karierę, Madonna znana była ze zmian wizerunku (również muzycznie), prezentowanych przy wydaniu i promocjach nowych albumów. Dostała dzięki temu przydomek królowej reinwencji (powrotów po okresie zapomnienia)[337]. Według Alana Axelroda, „wykorzystywała swoją seksualność w celu wykreowania sobie pozycji w kulturze i stania się komercyjną ikoną, która przez ponad dekadę była niekwestionowaną Królową Popu”[338]. Fouz-Hernández zgadza się, że reinwencje pomogły jej w zdobyciu sukcesów, jakie zdobyła[339]. W jej powrotach często uczestniczyli nieznani wcześniej producenci, co skutkowało jej pozostaniem w centrum zainteresowania. Według Freyi Jarman-Ivens, „w ten sposób Madonna pokazała, jak przetrwać w przemyśle rozrywkowym”[339]. Reinwencje zostały przez specjalistów uznane za najlepszy sposób dla kobiety na pozostanie w show-biznesie na długo[340]. Ian Youngs z BBC News zauważył, że „jej zdolność do podążania za trendami i dostosowywania do nich swojego stylu często była pomocne w zachowaniu jej pozycji”[341]. Karierze Madonny pomogło też szokowanie o podłożu seksualnym, które katalizowało publiczny przekaz jej seksualności i feminizmu[339]. W The Times napisano: „Madonna, bez znaczenia czy ci się to podoba czy nie, rozpoczęła rewolucję kobiet w muzyce… Jej zachowania, opinie na temat seksu i nagości oraz styl i seksualność zmusiły publikę, by usiadła i zaczęła obserwować”[342]. Rodger Streitmatter, autor książki Sex Hells! (2004), skomentował: „od momentu, gdy Madonna wdarła się na radar publiki w połowie lat 80., zrobiła wszystko, co w jej mocy, by szokować publikę, a jej starania się opłaciły”[343]. Z kolei Shmuel Boteach, autor Hating women (2005), stwierdził że Madonna jest w dużym stopniu odpowiedzialna za wymazywanie linii między muzyką a pornografią. „Przed Madonną, kobiety znane ze swoich wokali miały możliwość stania się wielkimi gwiazdami. Po Madonnie jednak nawet najbardziej oryginalne piosenkarki, jak chociażby Janet Jackson, muszą sprzedawać swoje albumy eksponując w telewizji ciała”[344].

Przez całą swoją karierę Madonna inspirowała innych artystów. Mary Cross napisała w swojej książce Madonna: A Biography: „Jej wpływ na muzykę pop jest niezaprzeczalny i dalekosiężny. Nowe ikony popu, od Nelly Furtado i Shakiry do Gwen Stefani i Christiny Aguilery (nie zapominając o Britney Spears) zawdzięczają Madonnie szablon prowokacyjnej i seksownej kobiety emanującej siłą swej płci w wizerunku, muzyce i tekstach”[345]. Według Fouz-Hernández, żeńskie gwiazdy popowe takie jak Spears, Spice Girls, Destiny’s Child, Jennifer Lopez, Kylie Minogue i Pink są jak „córki Madonny, które rosły słuchając i podziwiając [ją], po czym zechciały nią być”[346]. Według niej, największy wpływ Madonny jest zauważalny w Spears, która została przez nią protegowana[342]. Oprócz tego, artystka miała udział w spopularyzowaniu europejskiej elektronicznej muzyki tanecznej w mainstreamowej amerykańskiej popkulturze i w utrzymywaniu w centrum amerykańskiej uwagi europejskich producentów, takich jak Stuart Price czy Mirwais Ahmadzaï[347]. Madonna sprzedała na całym świecie ponad 300 milionów nagrań[348]. Recording Industry Association of America (RIAA) nazwał ją najbardziej dochodową żeńską artystką rockową XX wieku i drugą najlepiej sprzedającą swoje płyty żeńską artystką w Stanach Zjednoczonych (zaraz za Barbrą Streisand) z 64 milionami kupionych w Ameryce jej albumów[349][350]. W 2001 roku, International Federation of the Phonographic Industry (IFPI) ogłosiło, że jest ona także najczęściej pobieranym nielegalnie z internetu wykonawcą muzycznym[351].

Madonna otrzymała też uznanie jako wzorowy przykład businesswoman, „zdobywając taką kontrolę nad swoimi finansami, o jaką kobiety biły się w tym przemyśle od dawien dawna” i zarabiając aż 1,2 miliardy dolarów przez pierwszą dekadę kariery[352]. W późniejszych latach, głównym źródłem zysków Madonny była wytwórnia Maverick Records, co, jak na tamte czasy, było dosyć niespotykane wśród firm fonograficznych należących do artystów[353]. Dziennikarz muzyczny Robert Sandall wypowiedział się, że w trakcie wywiadu z Madonną ewidentnie zauważył, że bycie „wielkim biznesowym napastnikiem” było dla niej dużo ważniejsze niż muzyka popowa, którą wokalistka opisywała jako „przypadek”. Mężczyzna zauważył też znaczny kontrast między jej prowokacyjnym wizerunkiem scenicznym a dosyć skrytą i odpowiedzialną postawą wobec finansów, której przykładem jest chociażby zwolnienie brata po zażądaniu przez niego awansu[354]. Profesor Colin Barrow z finansowego oddziału Uniwersytetu Cranfield opisał Madonnę jako „najmądrzejsza amerykańska businesswoman, która wzniosła się na szczyt przemysłu biznesowego i pozostała tam dzięki reinwencjom”, podając jej „zdolność planowania, dyscyplinę i niezwykłą dbałość o szczegóły” jako idealny wzór dla debiutujących przedsiębiorców[355]. Studenci z biznesowej filii University of London nazwali ją „dynamicznym przedsiębiorcą” godnym naśladowania i zwrócili uwagę na jej wizję sukcesu, rozumowanie przemysłu muzycznego, zdolność poznawania granic swojej artystyczności, gotowość do ciężkiej pracy i umiejętność dostosowywania się do komercji w celu zdobycia sukcesu[356]. Morton napisał: „Madonna stawia opór, manipuluje i jest bezwzględna, nie zatrzyma się, póki nie dostanie tego co chce, jest dowodem na to, że można coś uzyskać być może tracąc przy tym najbliższych. Ale to dla niej bardzo ważne”[357]. Taraborrelli jako przykład tej zawziętości podał proces kręcenia reklamy Pepsi w 1989; „Fakt, że nie chciała przytrzymać w reklamie puszki Pepsi sprowokował władze Pepsi do stwierdzenia, że gwiazda popu Madonna i bussinesswoman Madonna nie zamierzały być przez kogoś dyrygowane i że będą one robiły wszystko tylko w swój sposób – jedyny sposób”[358]. Michael McWilliams wypowiedział się natomiast: „Narzekanie, że Madonna jest chłodna, chciwa i nieutalentowana, kryje w sobie zarówno zajadłość, jak i sedno jej sztuki, która jest najcieplejsza, najbardziej ludzka i najbardziej satysfakcjonująca w całej popkulturze”[359].

Filmografia
1979: A Certain Sacrifice
1985: Zwariowałem dla ciebie
1985: Rozpaczliwie poszukując Susan
1986: Niespodzianka z Szanghaju
1987: Kim jest ta dziewczyna?
1989: Ogary Broadwayu
1990: Dick Tracy
1991: W łóżku z Madonną
1992: Cienie we mgle
1992: Ich własna liga
1993: Sidła miłości
1993: Niebezpieczna gra
1995: Brooklyn Boogie
1995: Cztery pokoje
1996: Dziewczyna nr 6
1996: Evita
2000: Układ prawie idealny
2001: Star
2002: Rejs w nieznane
2002: Śmierć nadejdzie jutro
2003: Will & Grace (serial, jeden odcinek)
2005: Sekrety Madonny
2006: Artur i Minimki (dubbing)
2008: Jestem, bo jesteśmy
2008: Taka jestem. Britney Spears

Książki
1992: Sex
2003: Angielskie różyczki
2003: Jabłka Pana Peabody’ego
2004: Jakub i siedmiu złodziei
2004: The Adventures of Abdi
2005: Lotsa de Casha
2006–2009: seria The English Roses

źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

Dyskografia

Od roku 1982 do 2010 Madonna nagrywała dla wytwórni Warner Bros. Records, a ponadto między 1982 a 1994 dla podległej jej Sire Records, zaś między 1992 a 2003 dla Maverick Records. Od 2010 jej płyty ukazują się nakładem Interscope Records podległej Universal Music Group. Światową sprzedaż nagrań Madonny (albumów i singli) szacuje się na 300 milionów, więcej niż w przypadku jakiejkolwiek innej piosenkarki[1].

Albumy studyjne

Rok Tytuł Pozycje na listach sprzedaży Sprzedane egzemplarze(szacunkowo)
USA
[2]
AUS
[3]
AUT
[4]
CAN
[5]
FRA
[6]
GER
[7]
ITA
[8]
SPA
[9]
UK
[10]
POL
[11]
Świat Stany Zjednoczone
1983 Madonna 8 10 15 16 8 28 6 10 000 000[12] 5 000 000[13]
1984 Like a Virgin 1 2 3 3 2 1 1 1 1 21 000 000[14] 10 000 000[15]
1986 True Blue 1 1 1 1 1 1 1 1 1 25 000 000[16] 7 000 000[17]
1989 Like a Prayer 1 4 1 1 1 1 1 1 1 15 000 000[18] 5 000 000[17]
1992 Erotica 2 1 5 4 1 5 2 5 2 5 000 000[19] 1 893 000[20]
1994 Bedtime Stories 3 1 7 2 2 4 2 5 2 6 000 000[19] 2 312 000[20]
1998 Ray of Light 2 1 2 2 2 1 1 1 1 16 000 000[21] 3 900 000[22]
2000 Music 1 2 1 1 1 1 1 1 1 1 15 000 000[23] 2 925 000[20]
2003 American Life 1 3 1 1 1 1 1 2 1 4 4 000 000[24] 677 000[20]
2005 Confessions on a Dance Floor 1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 12 000 000[25] 1 703 000[26]
2008 Hard Candy 1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 4 000 000[27] 740 000[28]
2012 MDNA 1 1 3 1 2 3 1 1 1 1 484 000[29]

źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

Dyskografia amerykańskiej piosenkarki popowej Madonny składa się z siedemdziesięciu sześciu singli oficjalnych (w tym dwóch gościnnych) i dziewięciu promocyjnych, oraz trzynastu innych nagrań (wykonywanych lub napisanych przez Madonnę). Single artystki były wydawane przez Warner Bros., w tym przez jego oddziały: Sire Records i Maverick Records.
26 singli Madonny ukazało się w latach 80., 29 w latach 90., a 21 (w tym 2 gościnne) w latach 2000-2009 W Stanach Zjednoczonych, dwa z nich pokryły się multiplatyną, cztery pojedynczą, a dwadzieścia – złotem[1]. Dwanaście znalazło się na pierwszym miejscu listy Billboard Hot 100, a trzydzieści siedem – w pierwszej dziesiątce[2]; w 2008 Madonna znalazła się na drugim miejscu listy Billboardu wykonawców najlepiej klasyfikujących się na listach tego magazynu, przegrywając tylko z zespołem The Beatles[3]. Liczba jej numerów jeden w Stanach, wydanych w latach 80., wyniosła siedem i była w tej dekadzie drugim najwyższym wynikiem, zaraz po Michaelu Jacksonie[4]. Z kolei sprzedaż jej wszystkich singli z lat 00. w USA była w owym dziesięcioleciu najwyższa spośród wszystkich wykonawców[5]. Oprócz tego, Madonna jest rekordzistką notowania Billboard Hot Dance Club Songs z czterdziestoma hitami numer jeden na tej liście[2]. W Wielkiej Brytanii, na szczycie listy UK Singles Chart znalazło się trzynaście jej utworów, co jest rekordem spośród artystek żeńskich[6].

Single

Lata 80.

Rok Singel Pozycje na listach Certyfikaty Album
US
[2]
US
Club
[2]
AUS
[7]
AUT
[8]
CAN
[2]
FRA
[9]
GER
[10]
ITA
[11]
SWI
[12]
UK
[13]
1982 „Everybody”[1] 107 3 Madonna
1983 „Burning Up”[2] 3 13
„Holiday”[3] 16 1 4 32 9 22 18 2
  • UK: Złoto[14]
1984 „Lucky Star”[4] 4 36 8 14
„Borderline”[5] 10 4 12 25 36 23 2
  • US: Złoto[15]
  • UK: Złoto[14]
„Like a Virgin” 1 1 1 8 1 8 4 16 9 3
  • US: Złoto[16]
  • UK: Złoto[14]
Like a Virgin
1985 „Material Girl” 2 1 4 8 4 47 13 18 15 3
  • UK: Srebro[14]
„Crazy for You”[6] 1 1 23 1 47 26 12 16 2
  • US: Złoto[17]
  • UK: Złoto[14]
Vision Quest
„Angel” 5 1 1 5 31 17 5
  • US: Złoto[18]
Like a Virgin
„Into the Groove”[7] 6 2 3 1 2 1
  • US: Złoto[18]
  • UK: Złoto[14]
„Dress You Up” 5 3 5 10 18 20 16 20 5
  • UK: Srebro[14]
„Gambler” 10 33 25 3 23 4
  • UK: Srebro[14]
Vision Quest
1986 „Live to Tell” 1 7 1 6 12 1 4 2
  • UK: Srebro[14]
True Blue
„Papa Don’t Preach” 1 4 1 4 1 3 2 1 2 1
  • US: Złoto[19]
  • UK: Złoto[14]
„True Blue” 3 6 5 9 1 6 6 4 6 1
  • AUS: Platyna[20]
  • US: Złoto[21]
  • UK: Srebro[14]
„Open Your Heart” 1 1 16 18 8 24 17 6 11 4
  • UK: Srebro[14]
1987 „La Isla Bonita” 4 10 6 1 1 1 1 18 1 1
  • UK: Srebro[14]
„Who’s That Girl” 1 44 7 4 1 2 2 1 2 1
  • UK: Srebro[14]
Who’s That Girl
„Causing a Commotion” 2 1 7 14 2 14 4 9 4
„The Look of Love” 23 34 20 9
1988 „Spotlight”[8] 1 You Can Dance
1989 „Like a Prayer” 1 1 1 2 1 2 2 1 1 1
  • US: Platyna[22]
  • UK: Złoto[14]
Like a Prayer
„Express Yourself” 2 1 5 5 1 3 1 1 5
  • US: Złoto[23]
  • UK: Srebro[14]
„Cherish” 2 4 16 1 21 16 3 10 3
„Oh Father”[9] 20 59 26 6 16
„Dear Jessie” 51 21 20 19 16 5
  • UK: Srebro[14]
„—” oznacza, że singel nie był na danym terytorium notowany lub go tam nie wydano.

Lata 90.

Rok Singel Pozycje na listach Certyfikaty Album
US
[2]
US
Club
[2]
AUS
[7]
AUT
[8]
CAN
[2]
FRA
[9]
GER
[10]
ITA
[11]
SWI
[12]
UK
[13]
1990 „Keep It Together”[10] 8 1 1 8 16
  • US: Złoto[24]
Like a Prayer
„Vogue” 1 1 7 1 9 4 1 2 1
  • US: 2× Platyna[25]
  • CAN: Platyna[26]
  • UK: Złoto[14]
I’m Breathless
„Hanky Panky” 10 6 20 18 21 4 15 2
  • US: Złoto[27]
  • UK: Srebro[14]
„Justify My Love” 1 1 4 9 1 17 10 2 3 2
  • US: Platyna[28]
  • CAN: Złoto[26]
  • UK: Srebro[14]
The Immaculate Collection
1991 „Rescue Me” 9 6 16 7 21 21 12 11 3
  • US: Złoto[29]
1992 „This Used to Be My Playground” 1 9 11 1 7 6 1 6 3
  • US: Złoto[30]
  • UK: Srebro[14]
(brak albumu)
„Erotica” 3 1 4 15 13 23 13 1 8 3
  • US: Złoto[31]
Erotica
„Deeper and Deeper” 7 1 11 30 2 17 26 1 23 6
1993 „Bad Girl” 36 32 5 44 47 3 25 10
„Fever” 1 51 31 12 6
„Rain” 14 5 24 2 26 9 11 7
„Bye Bye Baby” 15 7 28
1994 „I’ll Remember” 2 7 1 40 49 1 17 7
  • US: Złoto[32]
With Honors
„Secret” 3 1 5 11 1 2 29 3 1 5
  • US: Złoto[33]
Bedtime Stories
„Take a Bow” 1 15 22 1 25 18 2 8 16
  • US: Złoto[34]
1995 „Bedtime Story” 42 1 5 46 8 4
„Human Nature” 46 2 17 9 50 10 17 8
„You’ll See” 6 9 5 2 24 15 5 8 5
  • US Złoto[35]
Something to Remember
1996 „One More Chance” 35 2 11
„Love Don’t Live Here Anymore”[11] 78 16 27 24 48
„You Must Love Me” 18 11 11 41 78 4 43 10
  • US: Złoto[36]
Evita
„Don’t Cry for Me Argentina” 8 1 9 3 14 1 3 2 4 3
  • AUS: Złoto[37]
  • UK: Srebro[14]
1997 „Another Suitcase in Another Hall” 4 7
1998 „Frozen” 2 1 5 2 2 2 2 1 2 1
  • US: Złoto[38]
  • AUS: Złoto[39]
  • UK: Złoto[14]
Ray of Light
„Ray of Light” 5 1 6 31 3 18 28 2 32 2
  • US: Złoto[40]
  • AUS: Złoto[39]
  • UK: Srebro[14]
„Drowned World/Substitute for Love” 16 34 18 42 39 5 31 10
„The Power of Good-Bye” 11 33 4 6 21 4 8 8 6
1999 „Nothing Really Matters” 93 1 15 29 6 48 38 7 26 7
  • UK: Srebro[14]
„Beautiful Stranger”[12a] 19 1 5 14 1 17 13 1 6 2
  • AUS: Złoto[41]
  • UK: Złoto[14]
Austin Powers: The Spy Who Shagged Me
„—” oznacza, że singel nie był na danym terytorium notowany lub go tam nie wydano.

Lata 2000-2009

Rok Singel Pozycje na listach Certyfikaty Album
US
[2]
US
Club
[2]
AUS
[7]
AUT
[8]
CAN
[2]
FRA
[9]
GER
[10]
ITA
[11]
SWI
[12]
UK
[13]
2000 „American Pie”[12b] 29 1 1 3 1 8 1 1 1 1
  • AUS: Złoto[42]
  • UK: Złoto[14]
The Next Best Thing
„Music” 1 1 1 5 1 8 2 1 1 1
  • US: Platyna[43]
  • AUS: 2× Platyna[42]
  • UK: Złoto[14]
Music
„Don’t Tell Me” 4 1 7 12 1 16 22 1 10 4
  • US: Złoto[44]
  • AUS: Platyna[20]
2001 „What It Feels Like for a Girl” 23 1 6 26 2 40 16 3 11 7
  • AUS: Złoto[20]
2002 „Die Another Day” 8 1 11 2 1 15 4 1 1 3
  • AUS: Złoto[45]
  • CAN: Złoto[26]
Die Another Day
2003 „American Life” 37 1 7 7 1 10 10 1 1 2
  • AUS: Złoto[46]
American Life
„Hollywood”[13] 1 16 34 5 22 21 2 2 2
„Nothing Fails”[14] 1 51 7 34 36 7 41 American Life
„Love Profusion”[15] 1 25 3 25 5 31 11
2005 „Hung Up”[16] 7 1 1 1 1 1 1 1 1 1
  • US: Platyna[47]
  • AUS: Platyna[48]
  • CAN: Platyna[26]
Confessions on a Dance Floor
2006 „Sorry” 58 1 4 8 2 5 5 1 4 1
„Get Together”[17a] 106 1 13 35 4 26 28 2 24 7
„Jump”[17b] 105 1 29 20 7 23 1 21 9
2007 „Hey You” 57 55 187 Live Earth
2008 „4 Minutes”
(featuring Justin Timberlake & Timbaland)
3 1 1 2 1 2 1 1 1 1
  • US: 2× Platyna[49]
  • AUS: Platyna[50]
Hard Candy
„Give It 2 Me” 57 1 23 10 8 5 8 3 4 7
„Miles Away” 2 21 23 54 11 26 32 39
2009 „Celebration” 71 1 40 8 5 2 5 1 4 3
  • ITA: Platyna[51]
Celebration
„Revolver”(featuring Lil Wayne) 4 47 25 16 130
  • ITA: Platyna[51]

Lata 2010-2019

Rok Singel Pozycje na listach Certyfikaty Album
US
[2]
US
Club
[2]
AUS
[7]
AUT
[8]
CAN
[2]
FRA
[9]
GER
[10]
ITA
[11]
SWI
[12]
UK
[13]
2012 „Give Me All Your Luvin’”
(featuring Nicki Minaj & M.I.A.)
10 1 25 11 1 3 8 2 6 37
  • ITA: Złoto
MDNA
„Girl Gone Wild” 106 20 47 33 11
„Turn Up the Radio”
„—” oznacza, że singel nie był na danym terytorium notowany lub go tam nie wydano.

Gościnne

Rok Singel Wykonawca Pozycje na listach Certyfikaty Album
US
[2]
US
Club
[2]
AUS
[7]
AUT
[8]
CAN
[2]
FRA
[9]
GER
[10]
ITA
[11]
SWI
[12]
UK
[13]
2003 „Me Against the Music” Britney Spears 35 1 1 12 3 11 5 1 4 2
  • AUS: Platyna[52]
In the Zone
2007 „Sing”[18] Annie Lennox 18 161 Songs of Mass Destruction
„—” oznacza, że singel nie był na danym terytorium notowany lub go tam nie wydano.

źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

Biografia Timora

Timor Steffens ( Roermond , 9 października 1987 r. ) jest holenderskim tancerzem .

Pochodzi z Maroka, niemieckich i amerykańskich rodzin pochodzenia. O szóstej, przeniósł się do Rotterdamu . [1] Uczęszczał do szkolenia fryzjerskie i edukacji elektrotechnikę , ale nie skończył. [2] W wieku osiemnastu lat zaczął tańczyć, a rok później został przyjęty w Rotterdam Dance Academy (Akademii Sztuk Scenicznych). [ 3]

W 2008 roku uczestniczył w pokazie talentów So You Think You Can Dance . Zajął drugie miejsce, za zwycięzcę Iwana Paulovich . Amerykańska choreograf Dan Karaty jednak był “bardzo podekscytowany” o STEFFENSA. Tak więc opuścił dwa miesiące po finale, a zwycięzca, do Stanów Zjednoczonych . W Los Angeles chciał budować sieć kontaktów, aby wygenerować. lepiej znany jako [3]

W maju 2009 roku ogłoszono, że Steffens praca wiza była. przed Stanami Zjednoczonymi Z tego pozwolono mu kontynuować pracę w tym kraju. Do 2011 Wynika to z “wielkiej pracy”, którą przeciągnięty wewnątrz. [4] Cztery dni później ogłoszono, że idzie do tańca wraz z piosenkarką Michaela Jacksona podczas jego This Is It ‘Wycieczka w Londynie , który trwał od lipca 2009 do marca w 2010 roku. [5] [6] Jednak Jackson zmarł przedwcześnie w dniu 25 czerwca , więc wycieczka nie odbędzie się. Steffens mówi się o jego śmierci. “Zszokowany” [7], który stwierdził, że piosenkarz był w szczytowej formie i tańczył jak 18 roku życia. [8] W dniu 7 lipca 2009 Steffens tańczył z innymi tancerzami w tle podczas żałobnej dla Jacksona, którzy było transmitowane na żywo. wszędzie [9] Był również obecny na jego pogrzebie w dniu 3 września 2009 roku. [10] W dniu 28 października 2009 r. weszła film / dokumentalny Michael Jackson This Is It , w którym Steffens jest próba zdjęcia pojawia się jako tancerka w tle. [11]

Wiosną 2010 Steffens, współpracowała z Jermaine Jackson na to, SBS Program MoveLikeMichaelJackson go. Zwycięzca tego programu powinno nastąpić w ciągu pamiątkowej koncertu dla Jacksona, który odbył się w czerwcu 2010 roku w Londynie. [12] W tym samym roku wystąpił jako tło / “ekstra” tancerka w filmie Burlesque [13] , a on sześć lat Twarz sklepie obuwniczym “PRO”. [14]

Steffens jest obecnie (2011) jest członkiem zespołu tanecznego z piosenkarzem Chrisem Brownem . Koncertuje z piosenkarką i również w swoich teledyskach. Jesienią 2012 roku, jest on postrzegany jako juror (w kategorii tańca i ruchu) w RTL 4 programu pokonać najlepszych . [15]

Teledyski
W 2009 roku tańczyła w klipach wideo z piosenek nie czujesz to? ( Elize ), Festa Mascarado ( Suzanna Lubrano ), winy ( Miguel O’Red ) Befri Dig SELV ( Basim ) i Bad Boys ( Alexandra Burke ft. . Flo Rida ). Wina była także jego debiutem jako choreograf . W klipie duńskiego artysty Basım wraz z innymi tancerza Michaela Jacksona Misha Gabriel i Nick Bass. Tańczy W 2010 roku tańczyła w klipach wideo z piosenek Drummer Boy ( Alesha Dixon ), Smack You ( Kimberly Cole ), Yeah 3X, nie jest możliwość, Look At Me Now ( Chris Brown ) i Poison ( Nicole Scherzinger ). W 2012, tańczył w teledysku Dance Music Alone ( Keke Palmer ), [16]

Aktualność
Steffens wygrał 2009 Hitkrant nagrodę upały na mężczyzn.

Telewizja
W drugim sezonie So You Think You Can Dance Steffens dała dwóch innych choreografów warsztaty dla kandydatów.
Steffens tańczył w dniu 24 listopada 2009 roku w amerykańskiej wersji Tańca z gwiazdami z piosenkarka Whitney Houston . [17]
Był jednym z tancerzy w tle na 14 stycznia 2011 Voice of Holland . [18]
W dniu 1 grudnia 2013 Steffens był jako choreograf gości w So You Think You Can Dance , gdzie zrobił choreografię hip-hop dla Tamary i Danny, piosenka Dark Horse z Katy Perry .

Filmografia
Filmografia jako tancerz
Rok Tytuł Rola Komentarze
2009 Michael Jackson This Is It Tańcząc w tle Dokumentalny o przebiegu przygotowań do samego koncertu .
2010 Groteska Barman Główni gracze m.in. Christina Aguilera i Cher.
źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

(Odwiedzono 73 razy, 1 wizyt dzisiaj)

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *