Lorde i James Lowe świętowali rocznice


Lorde-LoweLorde świętowała dwuletni związek ze swym ukochanym.

Wokalistka z Nowej Zelandii i James Lowe na początku kwietnia obchodzili swą drugą rocznicę. Autorka przeboju “Royals” nie afiszuje się ze swym związkiem, ale i go nie ukrywa. Zakochani zamieścili więc w sieci wspólne zdjęcia.

Jedyny longplay artystki, “Pure Heroine”, ukazał się we wrześniu 2013 roku. Gwiazda odpowiada też za soundtrack do filmu “Igrzyska Śmierci: Kosogłos – część 1”.

Lorde-Lowe-rocznica
źródło: nocoty.pl i instagram.com

Biografia Lorde

Ella Marija Lani Yelich-O’Connor (ur. 7 listopada 1996)[1] – nowozelandzka piosenkarka, znana jako Lorde (wymowa: /ˈlɔrd/). Urodzona w Takapuna, natomiast dorastała w Devonport na przedmieściach Auckland. W wczesnych nastoletnich latach podpisała kontrakt z wytwórnią muzyczną Universal Music Group, a później nawiązała współpracę z autorem tekstów i producentem muzycznym Joel’em Little, który wspólnie napisał i wyprodukował większość jej utworów. Jej debiutancki minialbum, zatytułowany The Love Club EP został wydany 8 marca 2013 roku i dotarł do 2. miejsca na liście przebojów w Nowej Zelandii[2] i Australii[3] oraz uzyskał odpowiednio status platynowej płyty[4] i siedmiokrotnej platynowej płyty[5]. W 2013 roku został wydany jej debiutancki singel „Royals”, który dotarł na szczyt notowania Hot 100 w Stanach Zjednoczonych[6], dając tym samym Lorde status najmłodszej od 1987 roku wokalistki, której utwór trafił na szczyt zestawienia Hot 100, publikowanym przez tygodnik Billboard[7]. W tym samym roku ukazał się jej debiutancki album studyjny, zatytułowany Pure Heroine, który dotarł do 1. miejsca na liście przebojów w Australii[8] i Nowej Zelandii[9] oraz trzeciej pozycji w notowaniu Billboard 200[10]. Kolejnymi singlami pochodzącymi z tego wydawnictwa są „Tennis Court”, „Team”, „No Better” i „Glory and Gore”. 29 września 2014 roku został wydany utwór „Yellow Flicker Beat” jako pierwszy singel ze ścieżki dźwiękowej do filmu Igrzyska śmierci: Kosogłos. Część 1.

Życie i kariera
2012–13: The Love Club EP i Pure Heroine
W listopadzie 2012 roku piosenkarka samopublikowała minialbum, zatytułowany The Love Club EP do pobrania za darmo poprzez serwis SoundCloud[11]. Po tym jak minialbum został pobrany 60. tysięcy razy wytwórnia Universal Music Group zdecydowała się wydać minialbum do sprzedaży w marcu 2013 roku[12]. The Love Club EP dotarł do 2. miejsca na liście przebojów w Nowej Zelandii[2] i Australii[3]. Wydawnictwo uzyskało status platynowej płyty w Nowej Zelandii[4] oraz siedmiokrotnej platynowej płyty w Australii[5]. W czerwcu, tego samego roku utwór „Royals” został wydany jako pierwszy singel z minialbumu[13]. Singel ten odniósł międzynarodowy sukces komercyjny, będąc na szczycie notowania Hot 100 przez dziewięć nieprzerwanych tygodni[6]. Dzięki temu Lorde uzyskała status najmłodszego solowego artysty, którego utwór dotarł do 1. miejsca w zestawieniu Hot 100 od czasu singla „I Think We’re Alone Now”, autorstwa Tiffany[7]. „Royals” wygrał nagrodę APRA Silver Scroll Awards w 2013 roku[14] oraz otrzymał dwie nagrody Grammy w kategorii Best Pop Solo Performance i Song of the Year podczas 56. gali rozdania nagród Grammy w 2014 roku[15]. 27 września 2013 roku został wydany debiutancki album studyjny, zatytułowany Pure Heroine, który znalazł się na szczycie list przebojów w Australii[8] i Nowej Zelandii[9] oraz w pierwszej piątce list przebojów w Irlandii[16], Kanadzie[17], Norwegii[18] i Wielkiej Brytanii[19]. W Stanach Zjednoczonych album dotarł do trzeciej pozycji w zestawieniu Billboard 200[10] i sprzedał się w ilości 1,33 miliona kopii[20]. Do końca 2013 roku sprzedano łącznie 1,5 milionów kopii albumu[21]. Pure Heroine nominowany był także do nagrody Grammy w kategorii Best Pop Vocal Album[15].

Dyskografia

Single

Rok Tytuł Najwyższe pozycje na listach Certyfikat Album
NZ
[6]
AUS
[23][39]
AUT
[20]
CAN
[5]
DEN
[25]
ESP
[26]
FIN
[27]
FRA
[28]
GER
[29]
IRL
[4][40]
ITA
[41][42]
NLD
[30]
NOR
[31]
POL
[43]
SWE
[33]
SWI
[34]
UK
[8][44]
USA
[7]
US Alt.
[45]
US Rock
[46]
2013 „Royals” 1 2 1 3 11 8 7 8 1 1 4 3 11 4 3 1 1 1 1
  • NZ: 5× platynowa płyta[47]
  • CAN: 6× platynowa płyta[13]
  • DEN: platynowa płyta[48]
  • GER: złota płyta[17]
  • SWI: złota płyta[49]
  • UK: platynowa płyta[19]
  • USA: 7× platynowa płyta[14]
The Love Club EP i Pure Heroine
„Tennis Court” 1 20 73 193 83 78 71 23 11
  • NZ: 2× platynowa płyta[50]
  • AUS: 2× platynowa płyta[3]
  • CAN: złota płyta[13]
Pure Heroine
„Team” 3 19 10 3 20 47 24 20 32 19 36 39 14 29 6 2 2
  • NZ: platynowa płyta[51]
  • AUS: 2× platynowa płyta[3]
  • CAN: 3× platynowa płyta[13]
  • DEN: platynowa płyta[52]
  • USA: 3× platynowa płyta[14]
„No Better”
2014 „Royals/White Noise” 93 72
„Glory and Gore” 100 68 17 9 Pure Heroine
„Yellow Flicker Beat” 4 25 35 21 93 40 83 33 71 34 10 3
  • AUS: złota płyta[53]
  • NZ: platynowa płyta[54]
The Hunger Games: Mockingjay, Pt. 1

źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

(Odwiedzono 177 razy, 1 wizyt dzisiaj)

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *