Linda Evangelista i Fabien Barthez

evangelista-barthezLinda i Fabien byli parą od 1998 do 2000 r.

Partnerzy:
Lindy
Gerald Marie 1986-93
ślub 01 07 1987
Kyle MacLachlan 1992-98
Fabien Barthez 1998-00
Ugo Brachetti Peretti 2003-04
Paolo Barilla 2005
François Pinault 2005-06
Peter Morton 2006-10
Fabiena
Princess Stéphanie of Monaco 1996

Biografia Lindy
Linda Evangelista (ur. 10 maja 1965 w Ontario[3]) – kanadyjska modelka.
Kiedy miała 12 lat wygrała konkurs Miss Teen Niagara w 1977 roku, lecz prawdziwa międzynarodowa kariera przyszła z początkiem lat 80. Była twarzą takich projektantów jak: Alberta Ferretti, American Express, Anne Klein, Calvin Klein, Chanel, Chloé, Dolce & Gabbana, Donna Karan, Gianni Versace, Hermès, Valentino, Christian Dior, John Galliano, Jean-Paul Gaultier, Hermès, Ralph Lauren, Todd Oldham, Anna Sui . Reklamowała perfumy Opium YSL. Brała udział również w kampaniach reklamowych takich marek jak: Kenzo, Christian Dior, Chanel, Alberta Ferretti, Alma , American Express, Revlon i Prada. W 1990 roku została uznana przez magazyn People za jedną z 50 najpiękniejszych ludzi na świecie. Wraz z innymi modelkami wystąpiła w teledysku George’a Michaela Freedom. Wystąpiła w 1994 roku w filmie Prêt-à-Porter u boku innych supermodelek (Adriana Sklenaříková, Tatjana Patitz, Helena Christensen, Naomi Campbell, Carla Bruni, Christy Turlington, Eve Salvail). W 2003 roku otrzymała gwiazdę na Walk of Fame w Toronto w Kanadzie. Była zaręczona z francuskim piłkarzem, Fabienem Barthezem.
Jej twarz wielokrotnie zdobiła okładki najbardziej prestiżowych magazynów mody na świcie: Vogue, Marie Claire, Harper’s Bazaar, Glamour, Elle, Numéro, Allure[4].

źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

Biografia Fabiena

Fabien Alain Barthez (ur. 28 czerwca 1971 w Lavelanet) – były francuski piłkarz grający na pozycji bramkarza, którego cechowała łysina. Syn rugbisty Alaina Bartheza.
Na początku kariery grał jako obrońca, jednak z czasem zmienił pozycję i zaczął występować jako bramkarz. W reprezentacji zadebiutował 25 maja 1994 roku w wygranym 1:0 meczu z Australią. W 1998 roku przyczynił się do zdobycia przez reprezentację Francji tytułu Mistrza Świata w piłce nożnej. Dwa lata później zdobył tytuł Mistrza Europy. Z Trójkolorowymi zdobył również Puchar Konfederacji w 2003 roku oraz srebrny medal na Mundialu 2006 w Niemczech. Jest wraz z Peterem Shiltonem współrekordzistą pod względem liczby rozegranych meczów z czystym kontem (po 10 meczów). Barthez jest też jedynym piłkarzem reprezentacji Francji, który rozegrał wszystkie 17 meczów, które drużyna ta grała na mistrzostwach świata od 1998 do 2006 roku.
Jego transfer z AS Monaco do Manchester United kosztował 15 mln dolarów.
Grał m.in. w następujących klubach: FC Toulouse, AS Monaco, Manchester United, Olympique Marsylia, FC Nantes.

Kariera klubowa
Olympique Marsylia
Urodzony w Lavelanet, Barthez zadebiutował w Ligue 1 w barwach FC Toulouse dnia 21 września 1991 roku w meczu wyjazdowym z AS Nancy, który zakończył się remisem (1:1)[1]. Po udanym sezonie 1991/92 został zauważony przez działaczy Olympique Marsylia, z którymi wkrótce podpisał kontrakt. Już w pierwszym sezonie w Marsylii Barthez zdobył pierwsze rozgrywki w swojej karierze: Liga Mistrzów i Ligue 1. Dzięki zwycięstwu w Lidze Mistrzów w 1993 roku został wtedy najmłodszym bramkarzem, który zdobył to trofeum (21 lat, 10 miesięcy i 28 dni). Był nim do 2000 roku, kiedy to Iker Casillas zdobył z Realem Madryt Ligę Mistrzów mając 19 lat i 4 dni. Ale niestety Barthez wraz z kolegami nie cieszył się zbyt długo z triumfu tytuł w lidze francuskiej, który został im odebrany z powodu afery korupcyjnej i w następstwie czego zdegradowano ich do Ligue 2 po sezonie 1993/1994[2].
AS Monaco
W 1995 roku, Barthez przeniósł się do AS Monaco, w którym grał do 2000 roku. Podczas pobytu w Monako wygrał z Czerwono-Białymi ligę francuską w 1997 i 2000 roku oraz triumfował w Superpucharze Francji w 1997 roku.

Manchester United
Po sukcesach na Mundialu 1998, Euro 2000 i w AS Monaco oraz po niespełnieniu oczekiwań przez dotychczasowych bramkarzy Manchesteru United: Marka Bosnicha, Raimonda van der Gouwa i Massimo Taibiego, trener Czerwonych Diabłów, Alex Ferguson szukał następcy wybitnego Petera Schmeichela i idealnym kandydatem do bramki jego zespołu okazał się właśnie francuski bramkarz, który za 15 mln dołączył do zespołu Premier League. W 2001 roku do Manchesteru United dołączył były kolega Bartheza z reprezentacji Laurent Blanc znany z przesądu, że całowanie przez niego łysej głowy Fabiena Bartheza przed meczem ma zapewnić drużynie powodzenie.
Uważany za ekscentryka, Barthez udanie rozpoczął sezon na Old Trafford. Jego pierwszy sezon zakończył się zdobyciem tytułu mistrzowskiego i przyzwyczaił się do gry w deszczowym Manchesterze po latach gry w słonecznym Monako. Miał on wielki udział w zdobyciu mistrzostwa i stał się ulubieńcem fanów zespołu. Był uwielbiany za ekscentryczne zachowania, szydercze dryblingi oraz niezwykły refleks podczas bronienia strzałów. Bardzo często ratował zespół z poważnych zagrożeń bramkowych, pomagając Manchesterowi z zdobyciu Hat-tricka w lidze angielskiej. Pamiętny incydent wydarzył się w marcu 2001 roku podczas meczu z Leeds United, Barthez celowo podciął zawodnika gospodarzy Iana Harte’a, faulując go na linii sześciu metrów. Sędzia Graham Poll podyktował rzut karny, który wykonywał sam Harte, a potem obroniony przez Bartheza w wspaniałym stylu jedną ręką. Podczas meczu czwartej rundy Pucharu Anglii z West Ham United próbował zastawić pułapkę ofsajdową na zawodniku drużyny przeciwnej Paolo Di Canio, podnosząc rękę w górę, ale sędzią nakazał kontynuować grę, a Di Canio strzelił też kontynuował rajd i strzelił jedynego gola tego meczu.
Sezon 2001/2002 podzieliła się dla Bartheza na dwie części. Pierwsza połowa sezonu była dla niego koszmarem. Barthez stwarzał dla swojej drużyny ryzyko wychodząc często poza pole karne, a jego wybryki miały później swoje konsekwencje, które pozwalały zawodnikom drużyny przeciwnej na zdobywanie bramek. Ponosił odpowiedzialność za utratę goli w meczach m.in. z Deportivo La Coruna, Arsenalem Londyn. Po tych meczach było wiele spekulacji na temat jego osoby i wzywano do posadzenia Bartheza na ławkę rezerwowych. Jednak Sir Alex Ferguson nadal wierzył w bramkarza i w drugiej połowie sezonu grał “dawny Barthez”, słynący ze swych spektakularnych interwencji.
Był również znany z gry umysłem podczas rzutów karnych wykonywanych przez jego przeciwnych. W listopadzie 2001 roku, kiedy Leicesteru City, Muzzy Izzet przygotowywał się do wykonania rzutu karnego, stanął obok bramki trzymając się słupka. A Izzet zmęczony czekaniem uderzył płasko piłkę w dolnym rogu, ale sędzia nakazał karnego powtórzyć, którego Barthez obronił. Podobna sytuacja miała w październiku 2002, tym razem z udziałem zawodnika Fulhamu Londyn, Steeda Malbranque’a.
Sezon 2002/2003 w Premiership Barthez zakończył zdobyciem drugim na swoim koncie tytułem mistrza Anglii. 1 grudnia 2002 roku w wygranym wyjazdowym meczu ligowym z FC Liverpoolem (2:1), Barthez popisał się cudowną obroną strzału z 30 metrów pomocnika The Reds, Dietmara Hamanna. W następnych meczach Manchesteru United Bartheza już nie zachwycał swoją grą na boisku. Barthez był szeroko krytykowany za grę w meczu ćwierćfinałowym z Realem Madryt, gdyż dał się pokonać Brazylijczykowi Ronaldo z najbliższej odległości. Ten mecz okazał się ostatnim oficjalnym meczem Bartheza w barwach Czerwonych Diabłów, gdyż trener Alex Ferguson w trzech ostatnich meczach postawił na rezerwowego bramkarza, Roya Carrolla, a następnym sezonie przegrał rywalizację z Timem Howardem.

Powrót do Marsylii
W sezonie 2003/2004 w wyniku przybycia na Old Trafford amerykańskiego bramkarza, Tima Howarda pozycja Bartheza w Manchesterze United zaczęła słabnąć. W związku z tym działacze Czerwonych Diabłów zgodzili się na wypożyczenie francuskiego golkipera do końca sezonu do Olympique Marsylia, w którym Barthez odnosił pierwsze sukcesy w profesjonalnej karierze. Jednak FIFA zablokowała umowę wypożyczenia na podstawie jego nieuzgodnienia w ramach międzynarodowego okienka transferowego. Oba kluby uzgodniły umowę w przerwie zimowej i tym z dniem 1 stycznia 2004 Barthez po prawie 9 lat powrócił na Stade Vélodrome. 27 kwietnia 2004 roku, Barthez zgodził się podpisać 2,5 letni kontrakt zaproponowany przez działaczy z Marsylii

Skandal w Casablance
12 lutego 2005 roku w Casablance podczas meczu towarzyskiego Olympique Marsylia z miejscowym Wydad Casablanca (2:1 dla Marsylczyków) Barthez dopuścił się skandalu na boisku. W 80. minucie marokański sędzia, Abdellah El Achirri pokazał Barthezowi czerwoną kartkę i nakazał mu opuścił, w wyniku czego wywiązała się bijatyka pomiędzy zawodnikami obu drużyn. Barthez schodząc z boiska ostro protestował i opluł sędziego[3]. W wyniku incydentu dnia 21 kwietnia 2005 roku Barthez został zawieszony na sześć miesięcy, z czego trzy miesiące w zawieszeniu[4]. Do gry powrócił 20 października 2005 roku, kiedy to Olympique miał wyjazdowy mecz fazy grupowej Pucharu UEFA z obrońcą trofeum, CSKA Moskwa. Mecz zakończył się zwycięstwem Marsylczyków (2:1).[5].

Odejście na emeryturę
W dniu 8 sierpnia 2006 roku, Barthez ogłosił, iż chciałby jeszcze przez co najmniej dwa lata kontynuować karierę w lidze francuskiej. Najidealniejszym dla niego scenariuszem byłby powrót do macierzystego klubu, FC Toulouse, gdzie mógłby być na tyle blisko, by mógł zająć się chorą matką. Ale powiedział również, jeśli do 31 sierpnia 2006 roku nie znajdzie klubu, zakończy on profesjonalną karierę. 5 października 2006 roku Barthez potwierdził informację o zakończeniu kariery, komentując swoją decyzję następującymi słowami:”Zaczynam nowe życie. Chcę dalej się nim cieszyć, ale już bez futbolu” [6]

Powrót
Barthez podczas meczu przeciwko St. Etienne.
17 grudnia 2006 roku, Fabien Barthez zaledwie trzy miesiące po ogłoszeniu zakończenia kariery niespodziewanie zdecydował się wrócić na boisko podpisując kontrakt z klubem Ligue 1 FC Nantes[7], który szukał godnego następcy byłego konkurenta Bartheza w reprezentacj Mickaëla Landreau, który po Mundialu w Niemczech przeniósł do Paris Saint Germain a dotychczasowy golkiper Les Canaris, Vladimir Stojković nie spełnił oczekiwań działaczy klubu.
29 kwietnia 2007 roku po meczu z Stade Rennais opuścił swój klub, powodem tej decyzji były chuligańskie wybryki kibiców jego drużyny. Samochód Bartheza został uszkodzony, kopano karoserię i próbowano go przewrócić, zawodnik wyskoczył z pojazdu i wywiązała się bójka na pięści. Fabien opuścił swój dom i udał się ze swoją rodziną w nieznanym kierunku, zaś po meczu powiedział: “Nie zagram już w barwach Nantes. Decyzja ta nie ma nic wspólnego z piłką nożną. Nie czuję się tam bezpiecznie, więc lepiej będzie jeśli odejdę”[8].

Kariera reprezentacyjna
Debiut Bartheza w drużynie narodowej miał miejsce 26 maja 1994 roku w japońskim Kobe w meczu z Australią. Mecz zakończył się zwycięstwem Francuzów (0:1) po bramce Érica Cantony[9]. Został powołany przez Aimé Jacqueta na Euro 1996 – Francja dotarła do półfinału – był zmiennikiem pierwszego wówczas bramkarza Trójkolorowych, Bernarda Lamy.

Mundial 1998
Po wpadce dopingowej Bernarda Lamy w 1997 roku, Fabien Barthez został pierwszym bramkarzem Tricolores podczas zwycięskiego dla nich Mundialu 1998, których Franuzi byli gospodarzami. Barthez w siedmiu rozegranych meczach puścił tylko dwie bramki, co dało mu nagrodę im.Lwa Jaszyna, przeznaczonej dla najlepszego bramkarza mistrzostw świata[10].
Barthez był znany podczas turnieju również z tego, iż jego najbliższy kolega z drużyny Laurent Blanc zawsze przed meczem całował jego łysą głowę, co według Blanca miało przynosić powodzenie podczas meczu. Barthez miał spory udział w zdobyciu przez Francję pierwszego od 20 lat mistrzostwa świata wywalczonego przez gospodarza, kiedy to Argentyna wygrała na własnym terenie Mundial 1978. Podczas zwycięskiego meczu finałowego z Brazylią na Stade de France (3:0), Barthez w przepięknym stylu obronił strzał gwiazdy Canarinhos Ronaldo, który przed meczem dostał napadu padaczkowego. Po tym Mundialu Barthez stał się drugim po Zinedinie Zidanie najpopularniejszym piłkarzem we Francji

Euro 2000
Dwa lata po zwycięskim Mundialu, Barthez reprezentował Francję podczas również zwycięskich dla nich Euro 2000. Tym samym Francuzi stałi się drugim po Niemcach zespołem narodowym, która dzierżyła jednocześnie tytuły mistrza Europy i świata, tyle, że Niemcy zdobyli je w odwrotnej kolejności. Francuscy dziennikarze po Euro 2000 nazwali swoją reprezentację mistrzami wszechświata. Po tym triumfie Trójkolorowi zajęli w 2001 roku pozycję lidera Rankingu FIFA po reformie rankingu przeprowadzonej w 1999 roku i utrzymali ją do zakończenia azjatyckiego mundialu.

Mundial 2002 i Euro 2004
Stawał również w reprezentacyjnej bramce podczas katastrofalnym dla Trójkolorowych Mundialu 2002 w Korei i Japonii, na którym swój udział zakończyli na fazie grupowej i to bez strzelonej ani jednej bramki!, zwycięskiego dla Francuzów Pucharu Konfederacji 2003 (jako gospodarze) oraz niezbyt udanych Euro 2004, ale Barthez na boiskach Portugalii zaprezentował się całkiem nieźle m.in. obronił rzut karny Davida Beckhama podczas meczu z Anglią, który zakończył się zwycięstwem Tricolores po dwóch bramkach Zinedine’a Zidane’a w ostatnich minutach meczu. Ostatecznie Francja ten turniej zakończyła w ćwierćfinale, w którym przegrali z Grecją (0:1) po bramce Angelosa Charisteasa którzy jak później się okazało, zostali mistrzami Europy.

Mundial 2006
Barthez również pierwszym bramkarzy kadry podczas Mundialu 2006 rozgrywanych w Niemczech. Został nim po publicznej kampanii i poparciu dublera w postaci Grégory’ego Coupeta, co było dla wielu zaskoczeniem, gdyż Coupet bronił bramki Francuzów przez większą część eliminacji do niemieckiego mundialu w wyniku dyskwalifikacji Bartheza w kwietniu 2005 roku. Decyzja spotkała się z drwiną w prasie francuskiej, która doprowadziła do odejścia Coupeta z drużyny narodowej przed turniejem, choć dzień później wrócił do niej. Zwolennicy Bartheza decyzję tę argumentowali chęcią pozostawienia w kadrze kilku piłkarzy z zwycięskiego składu z 1998 roku.
Trójkolorowi słabo rozpoczęli zmagania na niemieckich boiskach. Zaczęli od remisów z Szwajcarią (0:0), Koreą Południową (1:1). Pierwsze zwycięstwo na tym mundialu zanotowali w meczu z Togo (2:0), a potem w drugiej rundzie pokonali faworyzowanych Hiszpanów (3:1).

1 lipca 2006 roku we Frankfurcie w ćwierćfinale pokonali głównych kandydatów do tytułu Brazylijczyków (1:0) po bramce Thierry’ego Henry’ego, a Barthez został tym samym jedynym bramkarzem, który nie dał się pokonać Brazylijczykom podczas tych mistrzostw.
Fabien Barthez zachował również czyste konto w półfinale z Portugalią (wygranym 1:0 po bramce Zinedine’a Zidane’a z rzutu karnego). W ostatnich minutach tego meczu zaskoczył kapitana drużyny przeciwnej Luisa Figo broniąc jego strzał barkami.
Barthez bronił bramki Francuzów również 9 lipca 2006 roku na Stadionie Olimpijskim w Berlinie w meczu finałowym z Włochami. W ostatnich 10 minutach dogrywki przejął opaski kapitana Trójkolorowych, po tym jak dotychczasowy kapitan Zinedine Zidane został wyrzucony przez sędziego Horacio Elizondo z boiska po uderzeniu głową w klatkę piersiową włoskiego obrońcy Marco Materazziego. Ponieważ dogrywka również wyłoniła mistrza świata, potrzebne były rzuty, w których włoski bramkarz Gianluigi Buffon okazał się lepszy od Bartheza, broniąc strzał Davida Trezegueta. W rzutach karnych zwyciężyli Włosi (5:3) i zostali po raz czwarty mistrzami świata. Dla Bartheza był to ostatni w kadrze narodowej. W sumie w reprezentacji w latach 1994-2006 rozegrał 87 meczów.

Życie prywatne
Fabien Barthez jest obecnie żonaty. Ma syna, który urodził się 25 czerwca 2003 roku.

Statystyki
Klub     Sezon     Ligi krajowe     Puchary krajowe[11]     Europejskie Puchary     Inne[12]     Łącznie
Występy     Bramki     Występy     Bramki     Występy     Bramki     Występy     Bramki     Występy     Bramki
Toulouse FC     1990–91     0     0     0     0     0     0     0     0     0     0
1991–92     26     0     2     0     0     0     0     0     28     0
Łącznie     26     0     2     0     0     0     0     0     28     0
Olympique Marsylia     1992–93     30     0     0     0     10     0     0     0     40     0
1993–94     37     0     4     0     4     0     0     0     45     0
1994–95     39     0     6     0     0     0     0     0     45     0
Łącznie     106     0     10     0     14     0     0     0     130     0
AS Monaco     1995–96     21     0     2     0     1     0     0     0     24     0
1996–97     36     0     6     0     10     0     0     0     52     0
1997–98     30     0     12     0     10     0     0     0     52     0
1998–99     32     0     6     0     5     0     0     0     41     0
1999–00     24     0     12     0     5     0     0     0     41     0
Łącznie     143     0     38     0     31     0     0     0     212     0
Manchester United     2000–01     30     0     2     0     12     0     1     0     45     0
2001–02     32     0     2     0     15     0     1     0     50     0
2002–03     30     0     6     0     10     0     0     0     46     0
2003–04     0     0     0     0     0     0     0     0     0     0
Łącznie     92     0     10     0     37     0     2     0     141     0
Olympique Marsylia     2003–04     20     0     11     0     9     0     0     0     40     0
2004–05     30     0     5     0     0     0     0     0     35     0
2005–06     24     0     12     0     7     0     0     0     43     0
Łącznie     74     0     28     0     16     0     0     0     118     0
FC Nantes     2006–07     14     0     5     0     0     0     0     0     19     0
Łącznie     14     0     5     0     0     0     0     0     19     0
Łącznie w karierze     455     0     93     0     98     0     2     0     648     0

[13]
Reprezentacja narodowa     Rok     Występy     Gole
Francja
1994     1     0
1995     1     0
1996     2     0
1997     5     0
1998     12     0
1999     8     0
2000     11     0
2001     5     0
2002     9     0
2003     9     0
2004     10     0
2005     3     0
2006     11     0
Łącznie     87     0

[14]
Osiągnięcia
Reprezentacyjne
Mistrzostwo Świata: 1998
Mistrzostwa Europy w piłce nożnej: 2000
Puchar Konfederacji: 2003
Wicemistrzostwo Świata: 2006

FC Toulouse
Mistrzostwo Francji kadetów: 1987

Olympique Marsylia
Liga Mistrzów: 1993
Finał Pucharu UEFA: 2004

AS Monaco
Mistrzostwo Francji: 1997, 2000
Superpuchar Francji: 1997

Manchester United
Mistrzostwo Anglii : 2001, 2003

Indywidualne
Najlepszy bramkarz Mistrzostw Świata: 1998
Najlepszy bramkarz Ligue 1: 1998
Najlepszy bramkarz na świecie według IFFHS: 2000
Najlepszy bramkarz Europy: 1998, 2000
Najwięcej występów w reprezentacji Francji jako bramkarz: 87 meczów
Najwięcej występów w reprezentacji Francji na Mistrzostwach Świata: 17 meczów
Najwięcej meczów na Mistrzostwach Świata z czystym kontem: 10 meczów (z Peterem Shiltonem)

Odznaczenia
Kawaler Legii Honorowej: 1998[15]

źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

(Odwiedzono 932 razy, 1 wizyt dzisiaj)