Lance Armstrong i Ashley Olsen

olsen-armstrongLance i Ashley byli parą w 2007 r.

Partnerzy:
Lancea
Danielle Oerlemans
Lisa Shiels
Kristin Richard-Armstrong 1998-03
ślub 08 05 1998
Sheryl Crow 2003-06
Whitney Casey 2007
Tory Burch 2007
Ashley Olsen 2007
Kate Hudson 2008
Anna Hansen 2008
Ashley
Matt Kaplan 2001-04
Scott Sartiano 2004-05
Greg Chait 2005-07
Lance Armstrong 2007
Justin Bartha 2008-11

Biografia Lancea
Lance Armstrong (ur. 18 września 1971 w Plano w Teksasie) – amerykański kolarz szosowy, olimpijczyk, mistrz świata ze startu wspólnego w 1993 roku.
24 sierpnia 2012 roku został wykluczony z zawodów z mocą wsteczną od 1 sierpnia 1998 roku i dożywotnio zdyskwalifikowany przez Amerykańską Agencję Antydopingową za stosowanie niedozwolonych środków dopingujących, takich jak erytropoetyna, testosteron czy kortyzon oraz niedozwolonych zabiegów, takich jak transfuzje krwi[1]. Decyzja ta została potwierdzona 22 października 2012 przez Międzynarodową Unię Kolarską, w konsekwencji został ponadto pozbawiony wszystkich zwycięstw w Tour de France[2].

Osiągnięcia sportowe
Lance Armstrong na podjeździe pod L’Alpe d’Huez podczas Tour de France 2001
W wieku 15 lat był obiecującym triathlonistą, wkrótce jednak postanowił skoncentrować się na kolarstwie. Kilka lat później związał się z grupą Subaru-Montgomery, jednocześnie startując w drużynie narodowej USA. W 1989 roku był uczestnikiem Mistrzostw Świata Amatorów w Moskwie. Rok później wystartował na tychże zawodach, rozgrywanych tym razem w Japonii, gdzie zajął 11. pozycję. W roku 1992 zajął 14. pozycję na Igrzyskach Olimpijskich. Zaraz po nich podpisał swój pierwszy zawodowy kontrakt z grupą Motorola. W tej grupie odniósł wiele sukcesów, m.in. został szosowym mistrzem świata w Oslo, zdobył “Potrójną koronę” (3 najbardziej prestiżowe wyścigi w USA), wygrał dwa etapy w Tour de France, triumfował w wyścigach Tour du Pont oraz Clásica de San Sebastián.

Choroba nowotworowa
W 1996 r. w jego organizmie wykryto chorobę nowotworową (rak jądra). Kuracja wykluczyła go ze sportu na cały sezon 1997. Przeszedł dwie operacje chirurgiczne i cztery cykle chemioterapii, które pozwoliły mu powrócić do sportu. Po odrzuceniu przez francuską grupę Cofidis, związał się z amerykańską grupą US Postal, w której znalazł wsparcie. W roku 1998 wznowił starty i w tymże roku zajął 4. miejsce w wyścigu Vuelta a España. W 1999 wziął udział w Tour de France, a rok później zdobył brązowy medal w jeździe indywidualnej na czas na Igrzyskach Olimpijskich w 2000.

Tour de France
W 1999 roku wygrał Tour de France. Ten najcięższy kolarski wyścig świata nieprzerwanie wygrywał rok po roku aż do 2005r. W 2005 roku Armstrong po raz siódmy z rzędu wygrał Tour de France, po czym ogłosił, że kończy swoją kolarską karierę. Po trzech latach, 10 września 2008 roku, Lance Armstrong poinformował oficjalnie, że wraca do kolarstwa, by promować walkę z rakiem.

Powrót do kolarstwa i triathlonu
24 września 2008 w Nowym Jorku Armstrong zakomunikował, iż wraca do zawodowego kolarstwa. W 2009 roku jeździł w kazachskiej Astanie “od Australii po Francję”, aby promować światową kampanię na rzecz walki z rakiem. W grupie tej pracował ze starym znajomym, belgijskim dyrektorem sportowym Johanem Bruyneelem, który prowadził go do wszystkich siedmiu zwycięstw w Wielkiej Pętli.

W pierwszym wyścigu po powrocie, zaliczanym do ProTour wieloetapowym wyścigu Tour Down Under 2009, zajął 29. miejsce.

W Tour de France 2009 zajął 3. miejsce w klasyfikacji generalnej. Rok później przeniósł się do amerykańskiego zespołu Radioshack. Tour de France 2010 zakończył na 23 miejscu w klasyfikacji generalnej. Tour Down Under 2011 było ostatnim wyścigiem w jego karierze.

W 2012 wystartował jako profesjonalny triathlonista w kilku zawodach serii Ironman 70.3. Triathlon. W pierwszych swoich starcie w Panamie 12 lutego 2012 z czasem 3:50.55, zajął drugie miejsce ustępując tylko Bevanowi Docherty. W kolejnych zawodach w Teksasie zajął siódme miejsce, w St. Croix był trzeci, po czym przyszły dwa zwycięstwa na Florydzie i na Hawajach. Armstrong planował także wystartować w czerwcu 2012 w pełnym dystansie Ironman w Nicei, by zdobyć kwalifikację na Mistrzostwa Świata na Hawajach, jednak uniemożliwiła mu to tocząca się sprawa oskarżenia o stosowanie dopingu. Mimo zawirowań wokół sprawy dopingu, Armstrong wygrał 30 września 2012 charytatywne zawody Superfrog Triathlon organizowane głównie dla żołnierzy amerykańskich oddziałów SEALs na dystansie półironaman. Podczas zawodów pokonał m.in. mistrza świata w duathlonie Australijczyka Leona Griffina[3].

Oskarżenia o doping
Informacje o rzekomym dopingu wydolnościowym Armstronga zaczęły się pojawiać w 2001. Armstrong miał swojego osobistego wroga w postaci dziennikarza Davida Walsha, który prowadził przeciw niemu nieustające śledztwo. Przed rozpoczęciem Tour de France 2005 w L’Equipe ukazał się długi artykuł Walsha i Pierre’a Ballestera, w którym opisano, że w próbkach moczu pobranego od Lance’a Armstronga przed 2001 wykryto sześciokrotnie pochodne EPO[4]. Badania te jednak, jako wykonane po długim czasie, nie mogły być podstawą do dyskwalifikacji. Ponadto Lance Armstrong w trakcie leczenia choroby nowotworowej dostawał zupełnie oficjalnie duże dawki epogenu – leku o strukturze podobnej do EPO. Próbki jego płynów ustrojowych pobierane od 2001 i poddane oficjalnym testom na zawartość EPO wykazywały zawsze negatywny wynik[5].

David Walsh i Pierre Ballester napisali książkę pt. “Tajemnice L.A. Co ukrywa Lance Armstrong?”, której pierwsze wydania ukazały się we Francji, a następnie przetłumaczono ją na wiele innych języków. Jej głównym tematem jest doping w świecie kolarstwa, nawiązujący do Lance’a Armstronga.

Dr Michel Ferrari, długoletni opiekun medyczny Armstronga, został oskarżony i skazany na 11 miesięcy i 24 dni więzienia w zawieszeniu oraz na roczny zakaz wykonywania zawodu przez włoski sąd 1 października 2004 r. w głośnym procesie, w którym najważniejszym dowodem były zeznania jego byłego podopiecznego Filippo Simeoni[6].

Zaraz po ogłoszeniu wyroku zespół Lance’a Armstronga – US Postal – zerwał z Ferrarim kontrakt, twierdząc jednocześnie, że nie wierzy w zeznania Simeoniego i nazywając go oszczercą[7]. Simeoni wytoczył przeciw Armstrongowi i Ferrariemu proces cywilny o zniesławienie, po którym Armstrong musiał oficjalnie przeprosić Simeoniego i zapłacić zadośćuczynienie.

O stosowanie niedozwolonego dopingu posądzili Armstronga także jego dawni koledzy z zespołu – Tyler Hamilton oraz Floyd Landis[8]. Jednak Międzynarodowa Unia Kolarska (UCI) stanowczo odrzuciła te oskarżenia uznając je za bezpodstawne[9][10].

W czerwcu 2012 Amerykańska Agencja Antydopingowa (USADA) oficjalnie oskarżyła Armstronga o stosowanie dopingu w latach 1996–2011, w związku z czym groziła mu dożywotnia dyskwalifikacja[11].

Lance Armstrong w oświadczeniu z 23 sierpnia 2012 na swojej stronie internetowej odmówił współpracy z USADA i oświadczył, że nie będzie się ubiegał o udowodnienie swojej niewinności. Armstrong wytykał bezsensowność i bezpodstawność oskarżeń USADA. Tym samym miały mu zostać odebrane wszystkie sukcesy, m.in. 7 zwycięstw w Tour de France. Zakazano mu również startów w triathlonie w serii Ironman organizowanej przez World Triathlon Corporation[12][13]. Jednak UCI zwróciła uwagę, iż żeby ta dyskwalifikacja doszła do skutku USADA musi zgodnie ze Światowym Kodeksem Antydopingowym przekazać oskarżonemu, UCI i Światowej Agencji Antydopingowej decyzję uzasadniającą podjęte działania[14]. 27 września 2012 UCI wydała oświadczenie, w którym wyraża zdziwienie, że dostarczenie decyzji przez USADA zajmuje aż tak dużo czasu. Poinformowała, że USADA nie może przekazać decyzji, gdyż ciągle są zbierane dowody. Stwierdza, że jest co najmniej dziwne, że USADA nadal zbiera dowody przeciwko Armstrongowi, po tym, jak uznała go za winnego[15]. USADA przekazała decyzję wraz z dokumentacją 10 października 2012[16]. 22 października UCI wydała oświadczenie, w którym poinformowała, że nie wniesie apelacji do CAS na postanowienia USADA, tym samym uznając odebranie Lance’owi Armstrongowi wszystkich tytułów zdobytych od 1 sierpnia 1998 do końca kariery kolarskiej oraz dożywotnią dyskwalifikację[17].

Życie prywatne
Ma pięcioro dzieci[18] w tym syna Luke’a (ur. 1999), bliźniaczki Grace i Isabelle (ur. 2001) oraz Maxa (ur. 2009). We wrześniu 2003 r. rozwiódł się ze swoją żoną Kristin Richard, matką jego trojga dzieci i związał z piosenkarką Sheryl Crow, z którą w 2005 roku się zaręczył. Na wiosnę 2006 roku planowany był ślub, ale w lutym doszło do rozstania. Para poznała się w 2003 roku podczas gali charytatywnej, z której dochód przeznaczono na walkę z chorobami nowotworowymi. Armstrong przez ponad połowę roku mieszka i trenuje w hiszpańskiej Gironie. Poza sezonem, mieszka w rodzinnym Austin w stanie Teksas.

Jest założycielem liczącej ponad 20 milionów członków fundacji Lance Armstrong Foundation, powołanej w celu wspierania ludzi walczących z rakiem. Wprowadziła ona do sprzedaży opaski z napisem “Livestrong”, z których dochód przeznaczony jest na walkę z rakiem. Wspólnie z Sally Jenkins napisał dwie książki autobiograficzne: “Mój powrót do życia” i “Liczy się każda sekunda”. W 2005 r. ukazała się książka o przygotowaniach Lance’a do Tour de France – “Wojna Lance’a Armstronga”, napisana przez Daniela Coyle’a.

Najważniejsze zwycięstwa i sukcesy
Armstrong podczas GP Midi Libre 2002
1993
Arc en ciel.png Mistrzostwo świata ze startu wspólnego
Stany Zjednoczone Mistrzostwo USA w wyścigu ze startu wspólnego
1. miejsce na 8. etapie Tour de France
1. miejsce w Trofeo Laigueglia
1994
2. miejsce w Liège-Bastogne-Liège
2. miejsce w Clásica de San Sebastián
1995
1. miejsce na 18. etapie Tour de France
1. miejsce w Clásica de San Sebastián
1. miejsce na 5. etapie Paryż-Nicea
1996
2. miejsce w Paryż-Nicea
1. miejsce w La Flèche Wallonne
2. miejsce w Liège-Bastogne-Liège
1998
1. miejsce w Rheinland-Pfalz Rundfahrt
1. miejsce w Tour de Luxembourg

Najważniejsze zwycięstwa i sukcesy anulowane za doping
1999
2. miejsce w Amstel Gold Race
1. miejsce na prologu Dauphiné Libere
1. miejsce w Tour de France
1. miejsce na prologu, 8., 9. i 19. etapie
Jersey yellow.svg 15 dni w maillot jaune
2000
3. miejsce w Dauphiné Libere
1. miejsce w Tour de France
1. miejsce na 19. etapie
Jersey yellow.svg 12 dni w maillot jaune
1. miejsce w Chrono des Nations
1. miejsce w Grand Prix Eddy Merckx
brązowy medal igrzysk olimpijskich w Sydney
2001
2. miejsce w Amstel Gold Race
1. miejsce w Tour de Suisse
1. miejsce na 1. i 8. etapie
1. miejsce w Tour de France
1. miejsce na 10., 11., 13. i 18. etapie
Jersey yellow.svg 8 dni w maillot jaune
2002
2. miejsce w Critérium International
1. miejsce w Grand Prix du Midi Libre
4. miejsce w Amstel Gold Race
1. miejsce w Dauphiné Libéré
1. miejsce w Tour de France
1. miejsce na prologu, 11., 12. i 19. etapie
Jersey yellow.svg 11 dni w maillot jaune
2003
1. miejsce w Critérium du Dauphiné Libéré
1. miejsce w Tour de France
1. miejsce na 15. etapie
Jersey yellow.svg 13 dni w maillot jaune
2004
1. miejsce w Tour de Georgia
1. miejsce na 3. i 4. etapie
1. miejsce w Tour de France
1. miejsce na 4. etapie (drużynowo)
1. miejsce na 13., 15., 16., 17. i 19. etapie
Jersey yellow.svg 7 dni w maillot jaune
2005
1. miejsce w Tour de France
1. miejsce na 4. etapie
Jersey yellow.svg 17 dni w maillot jaune
2009
12. miejsce w Giro d’Italia
3. miejsce w Tour de France
1. miejsce w najtrudniejszym wyścigu MTB na świecie – Leadville Trail 100
2010
22. miejsce w Tour de France

źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

Biografia Ashley

Mary-Kate i Ashley Fuller Olsen (ur. 13 czerwca 1986 w Sherman Oaks) – amerykańskie aktorki; siostry-bliźniaczki, określane mianem “najbardziej znanych sióstr świata”[1].

Kariera
Zagrały główne i epizodyczne role w ponad pięćdziesięciu filmach, serialach i programach telewizyjnych. Kilkakrotnie uczestniczyły w galach MTV. Mary-Kate Olsen została nominowana do nagrody Emmy za rolę Riley Carlson w serialu Jak dwie krople wody, “Czarodzieje z Waverly Place” – epizod
Ich kariera rozpoczęła się w wieku trzech miesięcy, kiedy grały w reklamach. Następnie, w wieku dziewięciu miesięcy, pojawiły na planie serialu Pełna chata, w którym grały na zmianę rolę Michelle Tanner, najmłodszej córki głównego bohatera, wdowca Danny’ego Tannera. Serial emitowała stacja ABC przez osiem lat.
Pierwszym filmem bliźniaczek, który wszedł na ekrany kin, był Czy to ty, czy to ja?. Zarówno wcześniej, jak i w kolejnych latach, siostry Olsen występowały jedynie w produkcjach telewizyjnych oraz wydawanych na nośnikach VHS i DVD. W roku 2004 do dystrybucji wyszedł ich pierwszy od wielu lat film kinowy – młodzieżowa komedia Nowy Jork, nowa miłość.
W wieku dziewięciu lat słynne siostry założyły firmę Dualstar, która produkuje filmy i gadżety. Dzięki temu stały się najmłodszymi producentkami w historii kina. Niedługo potem powstały pierwsze produkty firmowane imionami sióstr. Prowadzą również własny magazyn o nazwie Mary-Kate and Ashley. Mary-Kate zagrała w serialu Trawka oraz w filmie The Wackness. Powstał także serial animowany Mary-Kate i Ashley w akcji (tytuł oryg. Mary-Kate and Ashley in action).

Wybrana filmografia
Wspólna
Seriale i serie filmów
Pełna chata (Full House), 1987-1995
Dzieci Hollywoodu (Growing Up In Hollywood), 1993
Przygody Mary-Kate i Ashley (The Adventures of Mary-Kate & Ashley), 1994-1998
Zaproszenie do Mary-Kate i Ashley na imprezę (You’re Invited to Mary-Kate & Ashley’s Party), 1995-1999
Bliźniaczki (Two of a Kind), 1998
Jak dwie krople wody (So Little Time), 2001
Mary-Kate i Ashley w akcji (Mary-Kate and Ashley in Action!) 2001-2002

Filmy telewizyjne i kinowe
Jedziemy do babci (To Grandmother’s House We Go), 1992
Czary-mary (Double, Double, Toil and Trouble), 1993
Jak uratowano Dziki Zachód (How the West Was Fun), 1994
Klan urwisów (The Little Rascals), 1994
Czy to ty, czy to ja? (It Takes Two), 1996
Randka z billboardu (Billboard Dad), 1998
Paszport do Paryża (Passport to Paris), 1999
Bliźniaczki na boisku (Switching Goals), 1999
Nikomu ani słowa (Our Lips Are Sealed), 2000
Londyn jest cool (Winning London), 2001
Wakacje w słońcu (Holiday in the Sun), 2001
Wakacje w Rzymie (When in Rome), 2002
Odlotowa podróż (Getting There), 2002
Wyzwanie (The Challenge), 2003
Aniołki Charliego: Zawrotna szybkość (Charlie’s Angels: Full Throttle), 2003
Nowy Jork, nowa miłość (New York Minute), 2004

źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

(Odwiedzono 171 razy, 1 wizyt dzisiaj)