Kim Wilde i Chris Evans

wilde-evansKim i Chris byli parą w 1993 r.

Partnerzy:
Kim
Hal Fowler 1996 do dzisiaj
ślub 01 09 1996
Chrisa
Alison Ward 1986-89
Carol McGiffin 1990-94
Rachel Tatton-Brown 1994
Billie Piper 2000-07
Jayne Sharp 2005
Natasha Shishmanian 2007

Biografia Kim
Kim Wilde (ur. 18 listopada 1960 w Londynie, Wielka Brytania) – brytyjska piosenkarka. Zadebiutowała w 1981 z piosenką „Kids in America”, który trafił na 2 miejsce angielskiej listy przebojów. Ma męża Hala Fowlera i dwójkę dzieci: syna Harry Tristan (1998) i córkę Rose Elizabeth (2000).

Lata 1960-1980
Kim Wilde urodziła się 18 listopada w Chiswick, w zachodnim Londynie, jako pierwsze dziecko gwiazdy rock & rolla z lat 50. Marty’ego Wilde’a i Joyce Baker. Kim naprawdę nazywa się Smith, a pseudonim Wilde, tak jak i cała rodzina, przejęła po ojcu, Martym. Reginald Smith, bo tak się naprawdę nazywa, w latach 50. został odkryty przez Larry’ego Parnesa, śpiewając w niewielkich londyńskich klubach. Parnes dostrzegł w Martym wielki talent i zaproponował mu kontrakt płytowy, jednocześnie wymyślając dla Reginalda pseudonim Marty Wilde. Rok później nazwisko Marty Wilde było już znane w całej Anglii.
W 1959 roku Marty ożenił się z Joyce Baker, założycielką popularnej w tamtych czasach żeńskiej grupy Vernons Girls. Oboje poznali się dwa lata wcześniej przy nagrywaniu programu „Oh Boy!”. W 1960 roku na świat przyszła ich pierwsza córka Kim, a rok później syn Ricky.
Dzieci urodziły się w momencie, gdy Marty odnosił swoje największe sukcesy. Wraz z Joyce, która aktywnie uczestniczyła w karierze męża, jeździli razem w trasy koncertowe. Podczas jednego takiego występu w Liverpool dotarła do rodziców wiadomość o 8-letniej wówczas Kim, która została przywieziona do szpitala z objawami wirusowego zapalenia opon mózgowych. Stan Kim z początku był ciężki i lekarze w ostatniej chwili uratowali życie i zdrowie dziewczynki.
Rok później, gdy Kim miała 9 lat, rodzice kupili piękną posiadłość w hrabstwie Hertfordshire w Welwyn Garden. Kim wraz z bratem uczęszczała tam do prywatnej Presdales School w Ware. W Hertfordshire Kim poznała Clare Smith, z którą przyjaźni się do dzisiejszego dnia. Clare jako pierwsza wprowadziła Kim w świat ogrodnictwa, mając przepiękny ogród, którym Kim się zachwycała, marząc, że kiedyś stworzy taki sam dla siebie.
Fakt, że ojciec Kim był znanym wokalistą, początkowo źle wpływał na Kim, która wstydziła się tego, nawet odmawiała często pójścia do szkoły w obawie przed wytykaniem palcami i wyśmiewaniem. W późniejszych latach brakowało jej również pewności siebie. Była zakompleksioną nastolatką, nie podobał się jej wygląd, uważała, że jest gruba i brzydka. Nie lubiła swojego życia, swojego wielkiego domu i tego, że jej tata był znany w całej Anglii. Do tego zaczęła się buntować, a nie chcąc być wciąż zależną od rodziców, w bardzo młodym wieku dorywczo pracowała, najpierw sprzedawała kwiaty, potem pracowała w sklepie Harrods oraz w szpitalu. Gdy Kim miała 18 lat, wszystko się zmieniło. Jej podejście do życia, świata i tego kim jest. Malarstwo było jedną z jej pasji, dlatego po ukończeniu liceum w Presdales, Kim zaczęła studiować w Art College w St. Albans, w Hertfordshire.
W 1972 roku Kim i jej brat zadebiutowali na scenie przed dużą publicznością. Podczas koncertu ojca w Melbourne, w Australii, zaśpiewali razem piosenkę Johna Denvera „Take me home country roads”. Niedługo później w Hertfordshire podczas kolejnego koncertu, rodzeństwo zaśpiewało piosenki: „Bad boy” oraz „Sweet little 16″. Po tym koncercie Ricky otrzymał propozycję z wytwórni płytowej UK-Records i nagrał dla niej takie single jak: „I’m an astronaut”, „Teen wave” i „I wanna go to a disco”, które napisał i wyprodukował Marty. Kim nie ukrywa, że w tamtych czasach była bardzo zazdrosna o brata, gdyż sama marzyła o karierze piosenkarki i chciała być sławna, ale to jej brat robił karierę młodego wokalisty. Marty był początkowo przeciwny karierze córki, twierdząc, że jest to „praca” dla chłopców, dlatego Kim skupiała się na nauce, a Ricky przerwał szkołę i zaczął grać i śpiewać w zespole ojca.
W 1980 roku Ricky wraz z Kim nagrał kilka piosenek demo, i rozesłał je po różnych wytwórniach. Niestety nikt nagraniami się nie zainteresował. Przypadek jednak sprawił, że Kim została zauważona przez jednego z najbardziej wpływowych producentów tamtych lat w Anglii, Micky’ego Mosta, szefa wytwórni RAK Records. Ricky wówczas nagrywał już dla RAK, a w nagraniach śpiewała Kim oraz jej zdjęcia były zamieszczane na okładkach. Most bardzo szybko zainteresował się młodziutką wokalistką i zaproponował jej kontrakt. Przed 20-letnią Kim otworzyła się wielka szansa, o której marzyła od lat, i której nie zamierzała zaprzepaścić.

Rok 1981
Datę premiery pierwszego singla zaplanowano na 26 stycznia 1981 roku. Piosenkę napisali brat Ricky i ojciec Marty. Ricky zajął się również produkcją. Na sukces nie musieli długo czekać, gdy singel „Kids in America” okazał się wielkim hitem na całym świecie. Piosenka dotarła do 1 miejsca we Francji i Południowej Afryce oraz do 2 miejsca w Anglii i Australii. Debiutancki singel został również zauważony w Japonii oraz USA, gdzie na początku 1982 r. Kim Wilde podpisała kontrakt z amerykańską EMI/Liberty, a singel dotarł do 25 miejsca, przebywając na liście przebojów ponad 4 miesiące.
Po sukcesie singla wszystkie stacje telewizyjne zaczęły się interesować młodziutką wokalistką. Pierwszym występem Kim w telewizji było brytyjskie ‚Top of the Pops’, gdzie 26 lutego 1981 roku Kim zaśpiewała „Kids in America”. Później Kim gościła m.in. w niemieckich i francuskich stacjach telewizyjnych, jednocześnie nagrywając swoją pierwszą płytę, której producentem był Ricky, i który wraz z ojcem napisał wszystkie piosenki do albumu.
27 kwietnia odbyła się premiera drugiego singla Kim, „Chequered Love”, który okazał się również wielkim hitem docierając do 1 miejsca we Francji i Afryce Południowej, do 2 w Niemczech, Szwajcarii i Holandii oraz do 4 w Anglii i Australii. Sukces dwóch pierwszych singli został szybko powtórzony wydaną w czerwcu pierwszą płytą zatytułowaną po prostu „Kim Wilde”, która dotarła do 1 miejsca w Niemczech i Szwecji, oraz do 2 w Holandii i 3 miejsca w Anglii. W Niemczech ponadto Kim za płytę „Kim Wilde” otrzymała Złotą Płytę oraz nagrody dla najlepszej wokalistki: Golden Otto bravo i Golden Hammer-Smurf.
17 lipca Kim wydała jeszcze jeden singel z płyty, „Water on Glass”, ale w studio wraz z ojcem i bratem pracowała już nad piosenkami do drugiego albumu. Trzeba tu także wspomnieć o matce Kim, Joyce, która również zaangażowała się w karierę córki, będąc jej menadżerem, a w późniejszym okresie także i prowadząc oficjalny fan-club piosenkarki. Cztery miesiące po wydaniu ostatniego singla, 2 listopada w sklepach pojawił się kolejny, zatytułowany „Cambodia”, zwiastujący drugą płytę Kim. Ta piosenka okazała się nawet większym hitem od „Kids in America”, docierając do pierwszego miejsca we Francji, Szwecji i Szwajcarii oraz do drugiego w Niemczech, Holandii i Afryce Południowej.

Rok 1982
Na początku 1982 roku Kim pojechała w swoją pierwszą poza europejską promocyjną podróż do Japonii. Kim miała tam podpisany kontrakt z wytwórnią płytową Toshiba-EMI, która na 21 marca zaplanowała wydać na singla piosenkę Kim „Bitter is Better”, napisaną przez Masami Tsuchiya i Billa Crunchfielda. Przyszły singel stał się priorytetem wytwórni Toshiba-EMI, i jej szefa, Kinjo Ogino. Kim piosenkę nagrała w studio RAK w Londynie, i jednocześnie była filmowana przez telewizję japońską, by potem zarejestrowany materiał wykorzystać w promocji telewizyjnej.
10 kwietnia odbyła się w Europie premiera kolejnego singla „View from a bridge”, a 5 dni później, 10 kwietnia Kim wzięła udział w akcji charytatywnej ‚Help a london child’, pojawiając się w brytyjskim radiu Capitol, udzielając na żywo wywiadu oraz podpisując swoją płytę, single oraz złotą płytę, otrzymaną we Francji. Wszystko później zostało sprzedane na aukcji, a dochód ze sprzedaży zasilił konto akcji.
10 maja odbyła się premiera drugiej płyty Kim, „Select”, która poza Anglią, gdzie album doszedł tylko do 19 miejsca listy sprzedanych płyt, znalazła się w pierwszej dziesiątce większości europejskich państw.
W pierwszej połowie 1982 roku w brytyjskiej prasie zaczęły pojawiać się plotki na temat romansu Kim z Simonem Le Bonem, wokalistą Duran Duran. W pewnym momencie plotki dotyczyły również wspólnej piosenki, jaką mieli nagrać razem, i choć pomysł znakomity, piosenka nie została nagrana, a Kim utrzymywała, że łączy ją z Simonem jedynie przyjaźń. Ogromna popularność Kim Wilde sprawiła, że z niecierpliwością oczekiwano pierwszej trasy koncertowej wokalistki po Europie. Kim nigdy wcześniej nie występowała na żywo, nie licząc szkolnych występów oraz okresu, gdy jako nastoletnia dziewczynka zaśpiewała parę piosenek przed publicznością swojego ojca. W wywiadach często wspominała o koncertach, o tym, że bardzo pragnie w końcu wystąpić na żywo, i nie może się doczekać dnia, kiedy to nastąpi. Aczkolwiek zaznaczała również, że ma przed takim występem ogromną tremę, zwłaszcza przed występem przed brytyjską publicznością.
10 września 1982 roku odbył się pierwszy koncert Kim Wilde, w Slagelse, w Danii. Po kolejnych pięciu koncertach w tym kraju, 5 października Kim zadebiutowała na brytyjskiej scenie, w Bristol. Dzień wcześniej, 4 października wyszedł jej singel „Child come away”. Po 19 koncertach w Wielkiej Brytanii, Kim wyruszyła w trasę po Europie, odwiedzając Francję, Belgię i Holandię. Kim odniosła wielki sukces, zbierając wiele pochlebnych recenzji na temat jej trasy koncertowej. Podobne, choć już mniej optymistyczne okazały się recenzje płyty „Select”, gdzie prasa sugerowała, że ’15 minut sławy’ Kim Wilde właśnie minęło. Również singel „Child come away” nie sprzedał się już tak dobrze jak poprzednie. Jednak wszystko zbiegło się w czasie wydania przez wytwórnię EMI singla „Kids in America” w USA, gdzie piosenka dotarła do 25 miejsca list przebojów, co na debiut brytyjskiej wokalistki było wielkim sukcesem. Również w życiu prywatnym zaczęło się Kim układać, kiedy zaczęła się spotykać z Garym Barnacle’em, saksofonistą ze swojego zespołu.
Rok 1982 roku Kim Wilde zakończyła z sukcesem sprzedanych ponad 6 milionów płyt i singli, tyle ile Marty Wilde sprzedał przez całą swoją karierę. Kim zdobyła również platynową płytę za „Cambodia” we Francji oraz Srebrnego Otto (bravo)za drugie miejsce wśród najlepszych wokalistek.

Rok 1983
Po długich wakacjach i odpoczynku, na początku 1983 roku Kim wraz bratem i ojcem powróciła do studia. W lutym 1983 roku Kim i Ricky pojawili się na uroczystości rozdania nagród brytyjskiego przemysłu fonicznego, gdzie Kim była nominowana w kategorii najlepszej wokalistki. Kim Wilde wygrała w tej kategorii i nie kryła zaskoczenia, gdy Angela Rippon wyczytała jej nazwisko. 18 lipca Kim Wilde wydała długo oczekiwanego singla „Love blonde” promującego jej trzeci album. Pierwotnie miał on nosić tytuł „Shoot to disable”, jednak w ostateczności wyszedł 24 października pod tytułem „Catch as catch can”. Tego samego dnia został również wydany drugi singel z płyty, „Dancing in the dark”. Natomiast 26 listopada Kim wyruszyła w kolejną trasę koncertową po Europie nazwaną „Catch tour”.

Nie był to jednak dobry rok dla piosenkarki. Jedynie singel „Love blonde” dobrze się sprzedał w Europie, zajmując nawet 1 miejsce we Francji. Po zanotowaniu 23 miejsca pierwszego singla w Wielkiej Brytanii, drugi, „Dancing in the dark” tylko przez dwa tygodnie przebywał na brytyjskiej liście, docierając zaledwie do 67 miejsca. Jednak najbardziej nieoczekiwaną klapę poniósł sam album „Catch as catch can”, który w Anglii dotarł zaledwie do 90 miejsca i wypadł z listy po dwóch tygodniach. Tak nieoczekiwane wydarzenia bardzo źle wpłynęły na młodą wokalistkę. W grudniu, po zakończeniu trasy koncertowej Kim wyraźnie zniechęcona wydarzeniami i niepowodzeniami postanowiła na dłuższy czas zrobić sobie przerwę od śpiewania. Atmosfera w rodzinie również była dosyć napięta, gdyż za niepowodzenie ostatniej płyty najbardziej odpowiedzialni czuli się Ricky z ojcem, którzy byli autorami niemalże wszystkich piosenek znajdujących się na płycie. Wygrana w kolejnym konkursie niemieckiego magazynu Bravo i zdobycie Złotego Otto, oraz nagroda Silver Hammer-Smurf, za zajęcie drugiego miejsca w kategorii najlepszej wokalistki nie okazały się znaczną pociechą dla artystki,, która zaczęła poważnie zastanawiać się nad sensem kontynuowania kariery.

Rok 1984
Początek 1984 roku przyniósł nieoczekiwane zmiany. Przekonana przez rodzinę do kontynuowania kariery, Kim zaczęła nagrywać kolejny album. Pamiętając jednak zeszłoroczne niepowodzenie, Kim wiedziała, że nadszedł czas na zmiany. Przede wszystkim zakończyła współpracę z wytwórnią RAK Records, m.in. tłumacząc swą decyzję faktem, iż szefowie z wytwórni nie dawali jej szans się rozwinąć, a ich jedyną troską były single i ich sprzedaż. Po sukcesie „Kids in America” w USA, Kim chciała wydać tam kolejne single, ale była uwiązana kontraktem z RAK, a Mickey Most nie był zainteresowany promowaniem Kim Wilde za oceanem.

Po zerwaniu współpracy z RAK, która jeszcze wydała trzeci singel z „Catch as catch can”, „House of salome”, bardzo szybko pojawiły się propozycje z innych wytwórni i wkrótce Kim Wilde podpisała kontrakt z wytwórnią MCA Records. Bardzo szybko można było dostrzec trafność tego wyboru. Jednak zmiana wytwórni nie była jedyna zmianą w życiu Kim Wilde. Chcąc stać się bardziej samodzielną Kim postanowiła wyprowadzić się z rodzinnego domu w Hertfordshire, i kupiła mieszkanie w północno-zachodnim Londynie. Prasa nie przestawała pisać o kryzysie w rodzinie Wilde i konflikcie córki z rodzicami. Kim nigdy nie potwierdziła tych plotek, zawsze podkreślając jej silne więzi z rodziną, oraz szczególnie silną przyjaźń ze swoim bratem.

Kim od kiedy zaczęła śpiewać, chciała sama zacząć pisać i komponować. Szansa ta nadarzyła się już przy nagrywaniu czwartej płyty, gdzie obok ojca i brata pojawiły się piosenki autorstwa samej piosenkarki. W sumie Kim Wilde napisała i skomponowała dwie piosenki, „Shangri-la” i „Fit in” oraz razem z Martym i Rickym napisała „Thought it was goodbye”. Kim wraz z rodziną wyprodukowała również wyżej wymienione piosenki, a do „Shangri-la” piosenkarka zajęła się również aranżacją muzyki. Wraz z wydaniem nowej płyty, Kim potrzebna była odpowiednia promocja i całkiem nowy image. Kim Wilde nie była już małą córeczką tatusia, jak często nazywała ją prasa. Chciała udowodnić, że jest już dojrzałą kobietą oraz dojrzałą wokalistką, autorką swoich piosenek, która potrafi sama zająć się swoją karierą.

1 października wytwórnia MCA Records wydała nowy singel Kim Wilde, „The second time”. Tego samego dnia wyszła w USA i Kanadzie ta sama piosenka, ale pod zmienionym tytułem „Go for it”. Miesiąc później, 1 listopada wytwórnia RAK Records wypuściła do sprzedaży składankę „The very best of (1984)” z największymi przebojami Kim z pierwszych trzech lat jej kariery. 12 listopada natomiast odbyła się premiera czwartego albumu Kim Wilde „Teases & dares”. Płyta nie powtórzyła sukcesu dwóch pierwszych albumów, ale poza Anglią, gdzie album nie wszedł do pierwszej pięćdziesiątki, w Europie sprzedał się w miarę dobrze. 26 listopada wyszedł kolejny singel, „The touch”. Pod koniec roku Kim zdobyła czwartą z rzędu statuetkę Otto magazynu bravo, i trzecią za pierwsze miejsce w kategorii najlepszej wokalistki.

Rok 1985
15 marca Kim Wilde wyruszyła w swoją kolejną trasę koncertową po Europie, dając w sumie 20 koncertów, w tym 7 koncertów we Francji i 9 w Niemczech. 15 kwietnia wyszedł trzeci singel z płyty „Teases & dares”, „Rage to love”, który dotarł do 19 miejsca brytyjskiej listy przebojów. W drugiej połowie 85 roku francuski wokalista Laurent Voulzy zafascynowany Kim Wilde, postanowił nagrać piosenkę o nocach spędzonych bez Kim Wilde, „Les nuits sans Kim Wilde”. Kim została poproszona o zaśpiewanie w piosence kilku wersów, a także o wystąpienie w teledysku. Kim z chęcią przyjęła propozycję a singel został wydany we Francji na początku 1986 roku. Artyści szybko się zaprzyjaźnili, jeszcze parę razy występując razem we francuskiej telewizji śpiewając piosenkę Laurenta, „Belle-ile en mer marie-galante” oraz „Bye bye love”. Pod koniec roku, 7 grudnia, Kim wystąpiła we Francji na koncercie przeciwko rasizmowi; „Rock against Racism”.
Rok 1986

Na początku 1986 roku, po dłuższych wakacjach na wyspach Oceanu Indyjskiego, Kim ponownie weszła do studia, by nagrać kolejną płytę. Po rozstaniu z Garym Barnacle, Kim intensywnie zajęła się pisaniem piosenek, gdzie z 13, które znalazły się na nowej płycie, 9 napisała sama we współpracy z bratem i Steve’em Byrdem, długoletnim gitarzystą z jej zespołu. Wśród piosenek była jedna, „Don’t say nothing’s changed”, którą Kim napisała samodzielnie, komponując do niej muzykę. Począwszy od 21 kwietnia 1986 roku w Londynie odbyło się 5 koncertów, z których dochód został przekazany dla organizacji „Greenpeace”, walczącej o ochronę środowiska naturalnego. Kim Wilde wraz z Nikiem Kershawem byli czołowymi gwiazdami koncertu. Kim całkowicie wspierała koncert, nie ukrywając, że według niej wojna nuklearna i coraz większe zanieczyszczenie środowiska są największym zagrożeniem dla ludzkości.

Nie minął tydzień od tych słów wypowiedzianych w jednym z wywiadów gdy światem wstrząsnął ogromny kataklizm. 26 kwietnia doszło do awarii i wybuchu jednego z reaktorów nuklearnych w Czarnobylu na Ukrainie. Po tym wydarzeniu Kim napisała piosenkę „Schoolgirl” zainspirowaną przez młodszą siostrę, Roxanne, która akurat zaczęła chodzić do szkoły. Kim później powiedziała o katastrofie na Ukrainie, że jest to jedna z najstraszliwszych i haniebnych rzeczy jaka się wydarzyła na świecie, coś, za co wszyscy są odpowiedzialni i powinni zrobić wszystko, by coś podobnego nigdy się już nie wydarzyło.

8 czerwca Kim wydała wyżej wspomnianą piosenkę na singlu, która później znalazła się na piątej płycie Kim, która została zatytułowana „Another Step”, a jej premiera odbyła się 3 października. Dwa tygodnie wcześniej na singlu wyszedł remake wielkiego przeboju z lat 60. grupy The Supremes, „You keep me hangin’on”. Pomysł nagrania piosenki wyszedł od Ricky’ego, który kiedyś usłyszał piosenkę w radio. Na sukces singla nie trzeba było długo czekać, gdy w szybkim czasie dotarł on do 1 miejsca najlepiej sprzedawanych singli w USA, Kanadzie, Australii, Norwegii, Izraelu, Afryce Południowej oraz do 2 miejsca w Anglii i Szwajcarii.

5 listopada Kim wyruszyła w kolejną swoja trasę koncertową po Europie, odwiedzając m.in. sześć miast we Francji. 6 grudnia został odwołany jeden koncert w Niemczech, z powodu infekcji gardła wokalistki. Był to jedyny występ Kim Wilde w całej jej karierze, który został odwołany. 31 grudnia w Chippenham, w Anglii Kim Wilde wraz z liczbą kilkaset fanów przywitała Nowy Rok śpiewając swoje największe przeboje.
Rok 1987

6 marca zatonął prom Herald linii Free Enterprise wypływając z portu Zeebrugge, w Belgii. Zginęło wówczas ponad 200 osób, w tym wielu Brytyjczyków, którym gazeta „The Sun” sponsorowała wycieczkę promem. Parę dni po tragedii gazeta ta zorganizowała akcję („Ferry Aid”) zbierania pieniędzy na rzecz rodzin ofiar tragedii. W dniach 14, 15 oraz 16 marca zorganizowano nagranie singla, piosenki Paula McCartneya, „Let it be”, którego dochód ze sprzedaży miał zasilić konto akcji. Do zaśpiewania piosenki wraz z innymi gwiazdami została również zaproszona Kim Wilde, a sam singel, który wyszedł 23 marca, bardzo szybko trafił na szczyty list przebojów w całej Europie.

Mniej więcej w tym samym czasie Kim wyjechała do Stanów Zjednoczonych z promocją swoich dwóch singli, „You keep me hangin’on” oraz „Say you really want me”, który w USA wyszedł już w 1986 roku, i doszedł do 44 miejsca tamtejszej listy przebojów.

Również w marcu, dokładnie 16, wytwórnia MCA wydała kolejny singel Kim, „Another Step (closer to you)”. Piosenkę Kim napisała wraz ze Steve’em Byrdem, i pierwotnie to on miał zaśpiewać z Kim w duecie, jednak później zdecydowano, że będzie to brytyjski wokalista Junior Giscombe, który z radością przyjął zaproszenie nagranie piosenki, która wówczas jeszcze nie była planowana na singla. Wybór Juniora oraz samej piosenki na singla okazał się strzałem w dziesiątkę, w samej Anglii singel dotarł do 6 miejsca listy przebojów.

1 kwietnia na stadionie Wembley w Londynie odbył się wielki koncert charytatywny na rzecz chorych na AIDS. Na koncercie oczywiście pojawiła się również Kim Wilde, która w duecie z ojcem zaśpiewała piosenkę Eltona Johna „Sorry seems to be the hardest word”, przy akompaniamencie tylko jednego instrumentu, fortepianu, na którym zagrał Ricky.

20 lipca Kim wydała na singla kolejną piosenkę z płyty „Another Step”, „Say you really want me”, do której teledysk wyraźnie poruszył świat muzyki. Parę stacji telewizyjnych w Wielkiej Brytanii odmówiło emitowania teledysku, twierdząc, że demoralizuje on dzieci. Samą Kim niektóre gazety oskarżały do propagowania seksu zbiorowego z nieznajomymi. Kim bardzo odważnie i stanowczo odrzucała te ataki. Jak powiedziała w jednym z wywiadów, ma 26 lat, jest kobietą i jest symbolem seksu, choć sama nigdy z takim wizerunkiem swojej osoby się nie zgadzała i nie rozumiała „co ludzie w niej widzą”. Jednak w końcu postanowiła to wykorzystać. Poza tym Kim również chciała przekazać tym videoklipem, że jeśli jesteś dorosła i odpowiedzialna, umiesz korzystać i cieszyć się z życia, nic dla ciebie nie powinno być tabu. Zwracała jednocześnie uwagę na to, że teledysk nie pokazuje niczego co inni nazywają demoralizacją, i że sama pokazała go młodszemu rodzeństwu, które dopiero zaczęło chodzić do szkoły, i dla nich siostra się po prostu znakomicie bawiła i była szczęśliwa. Sama Kim bardzo miło wspomina kręcenie teledysku, i choć przyznała, że na początku czuła się nieco spięta, bawiła się wyśmienicie.

Kim odrzucała także ataki, że demoralizuje śmiałym teledyskiem dzieci i młodzież. Wokalistka powiedziała, że dwulicowością jest oskarżanie jej o demoralizację najmłodszych, podczas gdy dzieci w podstawówce wiedzą na temat seksu więcej niż ich rodzice mogliby przypuszczać, codziennie oglądając na filmach w telewizji śmiałe sceny z udziałem aktorów, a takie unikanie tematu powoduje, że młodzież bardzo szybko wybiera złą drogę i popełnia poważne błędy, które czasem kończą się dla nich tragicznie, gdy zostają zarażeni wirusem HIV. Mówienie o tym oraz rozmowa z dziećmi na temat seksu, a nie ciągłe zakazywanie i udawanie, że dzieci są „chronione” może je przed tym uchronić.

Jednym z członków brytyjskiego zespołu Johnny Hates Jazz był Calvin Hayes, wieloletni przyjaciel Kim Wilde oraz syn Micky’ego Mosta. Calvin w 1981 roku pojawił się nawet na okładce pierwszego singla Kim, „Kids in America”. Zafascynowana piosenką zespołu „I don’t wanna be a hero”, Kim zaproponowała Calvinowi, że jeśli kiedyś będą potrzebowali żeńskiego głosu w chórkach, to żeby się do niej odezwał. Tak więc jakiś czas później, 9 listopada na singlu wyszła piosenka zespołu „Turn back the clock”, w której w tle można usłyszeć głos Kim. Raz nawet Kim wystąpiła z zespołem śpiewając tą piosenką dla telewizji BBC. Niedługo później wieloletnia przyjaźń przerodziła się w miłość, kiedy w 1988 roku Kim i Calvin stali się parą.

W 1987 roku Kim Wilde zbierała pieniądze jeszcze dla jednej organizacji charytatywnej, Comic Relief. Wraz z Melem Smithem, znanym komikiem brytyjskim postanowili nagrać i wydać na singlu dla fundacji nową wersję piosenki świątecznej, wykonywanej już przez wielu artystów, „Rockin’ Around The Christmas Tree”, jako Mel & Kim. Nowa i oryginalna przeróbka znanego przeboju z dodatkiem wielu wstawek oraz scen humorystycznych, które znalazły się na teledysku, wyszła na singlu 19 października i szybko dotarła do pierwszej trójki sprzedaży singli w Anglii.
Rok 1988

Z początkiem nowego roku Kim wraz z nowym producentem, Tonym Swainem zaczęła pracę nad kolejnym albumem. Tony miał wnieść trochę zmian w ogólne brzmienie nowych piosenek wokalistki. Do nagrania jednej piosenki „Hey Mister Heartache” Kim zaprosiła ponownie Juniora. Miał to być pierwszy singel, którego data premiery została zaplanowana na 9 kwietnia. Junior śpiewał na końcu piosenki i na teledysku się nie pojawił. Jednak rok 1988 nie miał być tylko kolejnym rokiem Kim Wilde z nowym albumem. Na początku roku Kim otrzymała specjalne zaproszenie od samego Michaela Jacksona by pojechała z nim jako gość specjalny na wielkie europejskie tourne.

Pierwszy koncert odbył się 23 maja we Włoszech, w Rzymie. Od tego dnia na każdym kolejnym koncercie przed Michaelem występowała Kim śpiewając średnio po 10 swoich utworów. W sumie odbyło się 37 koncertów, w 11 krajach, w tym 5 koncertów na stadionie Wembley w Londynie. Trasa trwała 4 miesiące a zakończyła się 11 września w Anglii, w mieście Liverpool. Kim Wilde bardzo dobrze wspomina tourne oraz samego Jacksona, mimo że jej kontakt z Michaelem był sporadyczny, a Kim większość czasu spędzała ze swoim zespołem oraz z muzykami z grupy Michaela. O samym Michaelu mówiła jedynie tyle, że jest bardzo miły i sympatyczny, ale i dosyć nieśmiały i sprawia wrażenie, jakby żył w swoim świecie, do którego nikt nie ma dostępu.

Podczas trasy, a dokładnie na samym jej początku, Kim Wilde ukradziono prywatny pamiętnik. Poza prywatnymi informacjami i tekstami nieukończonych jeszcze piosenek, było tam wiele prywatnych numerów telefonów, do Kim, jej przyjaciół, a nawet do samego Michaela Jacksona oraz informacje na temat sumy pieniędzy, jaką Kim ma na koncie w banku. Notes trafił w ręce fanatycznego fana, który zaczął wydzwaniać do Kim i do jej domu, i szantażował wokalistkę, że rozpowszechni informacje zawarte w pamiętniku. Nie ma jednak informacji, jak cała ta sprawa się zakończyła, i czy Kim odzyskała notes.

Podczas trasy koncertowej, wytwórnia Kim wydała 1 czerwca album „Close” a miesiąc później, 4 lipca, drugi singel z płyty, „You Came”, do którego teledysk został nakręcony podczas trasy z Jacksonem. Singel okazał się wielkim przebojem w całej Europie, z którym do dzisiejszego dnia Kim Wilde jest utożsamiana. Piosenka dotarła do 1 miejsca w Danii, 3 w Wielkiej Brytanii, Szwajcarii oraz 4 we Włoszech i 5 we Francji i w Niemczech. Singel został również zauważony za oceanem, gdzie doszedł do 41 miejsca w USA i 42 w Kanadzie. Sam album dotarł do pierwszej dziesiątki wielu list przebojów, w tym do 8 w Anglii, i był to największy sukces Kim Wilde od czasu płyty „Select” w 1982 roku. Kolejna piosenka „Never Trust a Stranger” wydana 19 września na singlu również okazał się wielkim przebojem, docierając do pierwszej dziesiątki wielu list przebojów.

Jednak 20 sierpnia miało miejsce jeszcze jedno wydarzenie, kiedy Kim Wilde po raz pierwszy odwiedziła Polskę, występując na festiwalu w Sopocie. Koncert ten został rozsławiony przez dwóch fanów, którzy w pewnym momencie weszli na scenę z kwiatami i prezentami, i postanowili zostać tam przez następnych parę minut. Dwóch mężczyzn towarzyszyło Kim, kiedy ona śpiewała piosenkę „Cambodia”, uzupełniając brak tancerzy w jej zespole. Wokalistka z początku zdezorientowana całą sytuacją, później się rozluźniła, a z jej twarzy nie znikał uśmiech podczas popisów tanecznych dwóch panów.

21 listopada Kim wydała na singlu kolejny utwór w płyty „Close”, zatytułowany „Four Letter Word”, który dotarł do 6 miejsca w Anglii.

W listopadzie w jednej z brytyjskich gazet wywiadu udzielił ojciec Kim, Marty, który zapowiedział, że wkrótce Kim zakończy karierę, gdyż jest zmęczona ciągłymi koncertami i nagraniami w studio i myśli o założeniu rodziny ze swoim obecnym chłopakiem, Calvinem Hayesem. Kim bardzo szybko zdementowała tą informację, jakoby miała przestać śpiewać, a nawet zapowiedziała, że niedługo zacznie pracować nad materiałem do następnej płyty. Po tym oświadczeniu zaczęły się pojawiać plotki na temat konfliktu Kim z ojcem, a w następnym roku zaczęły się również pojawiać później zdementowane plotki o ślubie Kim i Calvina.

Rok 1989
W 1989 roku Kim wyraźnie odpoczęła od kariery i koncertów. Za 200 tysięcy funtów kupiła piękną XVI-wieczną posiadłość w Heredfordshire, w Welwyn, niedaleko rodzinnego domu. Jednak Kim początkowo nie zamierzała w nim zamieszkać. Wciąż miała mieszkanie w Londynie, skąd wszędzie miała bliżej. Kim planowała wyremontować i przerobić kupioną posiadłość, a potem sprzedać dom, i może kupić kolejny. 20 lutego MCA wydała jeszcze jeden singel z płyty „Close”, „Love in the Natural Way”, do którego teledysk został nagrany w ciągu paru godzin a większość fragmentów video pochodziła z wcześniejszych videoclipów i nagrań zarejestrowanych podczas tourne z Jacksonem.

W 1989 roku Kim wzięła udział w projekcie grupy Gentlemen without weapons, która w 1988 roku wydała płytę „Transmissions”. Cała płyta składała się z dźwięków wydawanych przez zwierzęta, które zarejestrowano w ich naturalnym środowisku. Podobne dźwięki zostały wykorzystane w utworze „Spirit of the forest”, przy czym swoich głosów w piosence udzieliło kilka znanych gwiazd muzyki, jak np. Kate Bush i oczywiście Kim Wilde. Piosenka została wydana 5 czerwca 1989 roku, a dochód ze sprzedaży singla został przeznaczony dla fundacji Earth Love, na ratowanie lasów.
Rok 1990

26 marca, po rocznym odpoczynku i długich wakacjach Kim Wilde powróciła na rynek muzyczny z nowym singlem „It’s Here”, promującym nowy album „Love Moves”, który wyszedł miesiąc później, 1 maja. Kim wyraźnie zmieniła image i brzmienie na bardziej dojrzałe, i mniej komercyjne, co jednak nie zostało w pełni docenione i zauważone. Pierwszy singel nie dotarł nawet do pierwszej dziesiątki list przebojów, podobnie było z płytą. Wydany 4 czerwca drugi singel „Time”, do którego teledysk był kręcony w Wenecji, w Anglii dotarł zaledwie do 71 miejsca i utrzymał się w pierwszej 100 tylko przez 3 tygodnie. Kolejny singel „Can’t Get Enough (of your love)” sprzedał się trochę lepiej, ale już czwarty „I Can’t Say Goodbye” oraz piąty „World in Perfect Harmony” przeszły praktycznie niezauważone.

4 sierpnia Kim wraz z Davidem Bowiem wyruszyła w wielką trasę koncertową po Europie, odwiedzając w sumie 23 miasta.

Jeszcze w tym samym miesiącu, 12 sierpnia Kim wzięła udział w wielkiej akcji organizowanej przez Radio 1 UK, tzw. „Sega Splash”, która spełnia marzenia poważnie chorych dzieci, które cały dzień spędziły na zabawach wodnych w towarzystwie kilku znanych gwiazd, w tym oczywiście Kim.

Druga połowa roku nie zaczęła się jednak dla Kim pomyślnie, pomimo trasy koncertowej z Bowiem. Piosenkarka bardzo przeżyła niepowodzenia singli oraz swojej nowej płyty, jednak najgorsze miało dopiero nastąpić, gdy po dwóch latach rozpadł się jej związek z Calvinem. W późniejszych wywiadach Kim przyznała, że wpadła w depresję i przeszła załamanie nerwowe. Do tego przybrała sporo na wadze i mało ją to obchodziło. Straciła pewność siebie i tę radość życia, którą jeszcze kilka miesięcy wcześniej tryskała.
Rok 1991

Początek nowego roku dla Kim Wilde rozpoczął się rewelacyjnie. Po zeszłorocznych niepowodzeniach i załamaniu nerwowym, znów odzyskała chęć do życia. Jeszcze pod koniec 1989 roku Kim wyprowadziła się z mieszkania w Londynie i zamieszkała w swojej posiadłości w Hertfordshire, którą kupiła rok wcześniej. W wolnych chwilach powróciła do swoich dwóch wielkich pasji, malowania i ogrodnictwa. Kim Wilde bardzo szybko zaczęła inaczej patrzeć na świat i na to co ją spotkało. Nauczyła się na nowo doceniać to co ma i co osiągnęła. W jednym z wywiadów powiedziała, że czuje się, jakby się na nowo narodziła, i że jest szczęśliwsza jak nigdy wcześniej, a ostatnie rozczarowania tylko ją wzmocniły, fizycznie i psychicznie. „Teraz najważniejsze jest dla mnie być szczęśliwą. a to szczęście nie musi być wcale spowodowane sprzedażą większej ilości płyt czy singli, ani robienia większego show na koncertach od innych. Szczęście o wiele łatwiej jest osiągnąć dzięki prostym rzeczom, które naprawdę się w życiu liczą, czyli rodzina, najbliżsi przyjaciele oraz życie według twoich własnych wartości. Kiedyś za bardzo byłam zapatrzona w siebie i we własną karierę i to mnie zgubiło.”

29 stycznia Kim Wilde pojawiła się na koncercie charytatywnym Rock-a-Baby, z którego dochód miał zostać przekazany na rzecz dzieci specjalnej troski szpitala w Hackney. W pierwszej połowie roku Kim zaczęła się spotykać z Paulem Holmesem, którego poznała jeszcze w zeszłym roku. Kim zaprzeczyła jakoby łączył ich poważny związek, zawsze powtarzając, że Paul okazał się dla niej przede wszystkim dobrym przyjacielem i pomógł jej powrócić do równowagi po załamaniu nerwowym.

Pod koniec roku Kim zaśpiewała w duecie z Jasonem Donovanem piosenkę „Harvest for the world”, którą oboje nagrali specjalnie dla programu telewizyjnego z okazji 30-lecia Amnesty International. Program został wyemitowany w brytyjskiej telewizji ITV 28 grudnia 1991 roku.
Rok 1992

Kolejny rok Kim rozpoczęła od pracy nad nowym albumem. Obok oczywiście brata Kim, który wyprodukował wszystkie albumy siostry, nad płytą pracował Rick Nowels, twórca wielu przebojów Belindy Carlisle. Kim wraz z Nowelsem napisała również dwie piosenki, choć większość utworów napisała jak zwykle wspólnie z bratem Rickym.

Pierwszy singel z płyty „Love is Holy” wyszedł 2 kwietnia, i w Wielkiej Brytanii dotarł do 16 miejsca list przebojów. Album „Love Is” wyszedł 18 maja, i również cieszył się sporą popularnością. 8 czerwca kolejna piosenka Kim”Heart Over Mind”, została wydana na singlu, a po niej 13 lipca „Who Do You Think You Are”. Z końcem lipca całą Polskę obiegła wiadomość, że 26 sierpnia Kim Wilde znów odwiedzi nasz kraj, występując drugi raz w Sopocie. Kim na koncercie zaśpiewała w sumie 6 piosenek, jednak dla publiczności i fanów Kim zgromadzonych w amfiteatrze, którzy znakomicie się bawili porwani przez występ piosenkarki, było mało, i wokalistka po długim skandowaniu jej imienia wyszła ponownie by jeszcze raz zaśpiewać. Później na konferencji prasowej zorganizowanej po koncercie piosenkarka wyznała, iż reakcja publiczności znacznie bardziej podobała się jej w tym roku niż 4 lata temu podczas jej pierwszego występu.

1 listopada na singlu został wydany utwór „Million Miles Away” a miesiąc później Kim wyruszyła w pierwszą od 2 lat trasę koncertową po Europie.

Rok 1993
28 czerwca Kim Wilde wydała nową wersję przeboju napisanego przez braci Gibb, „If I Can’t Have You”, który wykonała po raz pierwszy Yvonne Elliman, a sam utwór znalazł się na składance utworów z filmu „Gorączka sobotniej nocy”. Singel promował nowa płytę Kim, zawierającą największe przeboje od czasów początku kariery, w 1981 roku. Premiera składanki zatytułowanej „The Singles Collection 1981-93″ odbyła się 6 września, a sam album dotarł do 1 miejsca w Danii, 5 w Finlandii i Francji, 6 w Australii oraz 11 w Wielkiej Brytanii. Album był też zapowiedzią wielkiego światowego tournée Kim, które miało się odbyć w następnym roku. Również bardzo dobrze się sprzedał pierwszy singel, dochodząc do 2 miejsca w Australii i 12 w Anglii. Kolejna piosenka wydana na singlu, „In My Life” nie powtórzyła już tego sukcesu docierając w Anglii zaledwie do 51 miejsca.

Pod koniec roku, począwszy od 8 listopada, Kim Wilde pojawiła się w serii 5 porannych programów brytyjskiej stacji Channel 4, „The Big Breakfast”, gdzie prowadziła program wraz z gospodarzem programu, Chrisem Evansem. Odcinki cieszyły się w Anglii dużą popularnością, gdzie obok komika Evansa, ogromne poczucie humoru okazała Kim Wilde, jednocześnie ujawniając talent w prowadzeniu tego typu programów. W jednym z odcinków jako goście specjalni, pojawiła się rodzina Kim, mama z ojcem oraz siostra Raxanne. Niedługo potem gazety zaczęły się rozpisywać o romansie Kim z Chrisem, który jednak skończył się po sześciu tygodniach. Jednak mimo to Kim i Evans pozostali przyjaciółmi, a Kim okres ten bardzo miło wspomina.

Rok 1994
Koncertem w Paryżu, 31 stycznia Kim rozpoczęła swoje największe w karierze światowe tourne: ‚Hits Tour’ z okazji wydania albumu „The Singles Collection 1981-1993″. W sumie odbyło się 47 koncertów, po czterech pierwszych w Europie, Kim pojechała do Japonii oraz Australii, gdzie odwiedziła 9 miast. Po jednym koncercie w marcu w Bangkoku i kwietniowej przerwie, w ciągu maja i czerwca Kim dała 30 koncertów w Europie odwiedzając nawet takie państwa jak Czechy, Litwę czy Estonię. 5 września na festiwalu w Gross Greau, w Niemczech, 48 koncertem Kim zakończyła wielkie tourne, które osiągnęło ogromny sukces, a sama Kim zbierała ze wszystkich stron mnóstwo pochlebnych recenzji.

W trakcie trwania tourne, 2 maja na singlu został wydany stary wielki przebój Kim „Kids in America’ 94″ w nowej aranżacji grupy Capella, która zremiksowała utwór jeszcze w 1993 roku. Po sukcesie trasy koncertowej, Kim mogła cieszyć się jeszcze jednym, kiedy odtrzymała od wytwórni MCA Records Złotą oraz Platynową Płytę za sprzedaż ponad 50 tysięcy egzemplarzy albumu „The Singles Collection 81-93″. 6 grudnia Kim Wilde pojawiła się na zabawie świątecznej jako gość specjalny zorganizowanej dla 500 niepełnosprawnych dzieci.
Rok 1995

Przez pierwszą połowę 1995 roku Kim zdala od światła kamer odpoczywała po intensywnym poprzednim roku, myśląc już jednak o nowym albumie. Tym razem Kim zdecydowała się na całkowitą zmianę swojego wizerunku a przede wszystkim brzmienia, zapraszając do współpracy przy produkcji płyty dwóch DJ-ów; Serious Rope i CJ Mackintosh. Kim zafascynowana muzyką soul i dance postanowiła także w takim stylu nagrać swoją nową płytę. Jak się później okazało, taka zmiana nie przypadła do gustu fanom. Krążek „Now & Forever”, który wyszedł 30 października oraz singel „Breakin’ Away” przeszły praktycznie niezauważone, podobnie jak drugi singel wydany w styczniu w 1996 roku, „This I Swear”.

Kim coraz częściej zaczęła mówić o narastającym znużeniu swoją karierą oraz show bussinesem, coraz częściej w wywiadach zaczęła opowiadać o uciekającym czasie, braku stabilizacji w życiu prywatnym i obawy, że nigdy nie będzie mieć dzieci, które tak kocha, gdyż nie spotka odpowiedniego mężczyzny. Pod koniec roku Kim otrzymała propozycję zagrania w znanym musicalu stworzonym w 1969 roku przez zespół The Who, zatytułowanym „Tommy”. Wówczas jeszcze nie wiedziała, że musical ten zmieni jej życie na zawsze.

Rok 1996
Musical Tommy zwany rock-operą w 1969 roku zdobył ogromną popularność i co parę lat był odtwarzany na deskach wielu teatrów, w tym na Broadwayu. Kim miała zagrać panią Walker, matkę głuchego i niewidomego Tommy’ego. Próby do musicalu rozpoczęły się na początku 1996 roku.

Podczas pierwszych dni prób, Kim poznała Hala Fowlera, aktora, który grał Kevina, kuzyna Tommy’ego. Przy pierwszym spotkaniu oboje nie przypadli sobie do gust. Do dnia, kiedy Hal postanowił zaprosić Kim na kolację, w odpowiedzi na uwagi znajomych, że nie odważy się umówić z nią na randkę. Jak później oboje wspominają, była to „miłość od trzeciego wejrzenia”.

Kim nie ukrywała, że jest bardzo szczęśliwa i już dawno nie czuła się tak zrelaksowana. Do tego premiera musicalu, która odbyła się 5 marca okazała się wielkim sukcesem, i Kim mogła się cieszyć z kolejnego triumfu.

W drugiej połowie czerwca Kim wyjechała z Halem na romantyczną dwudniową podróż do Francji. Parę dni później, 26 czerwca para oficjalnie ogłosiła swoje zaręczyny, a 1 września 1996 roku, w hrabstwie Hertfordshire, w kościele St. Giles, w Herts odbył się ślub Kim Wilde i Hala Fowler, w otoczeniu rodziny i przyjaciół. Podczas ceremonii, siostra Kim, Roxanne zaśpiewała specjalnie napisaną przez brata i ojca na tą uroczystość piosenkę, „So Wide Awake”. Niestety młoda para nie mogła wyjechać w podróż poślubną, z powodu przedstawień „Tommy’iego”, oraz planowanej promocji najnowszego singla Kim, „Shame”, który na rynku ukazał się 30 września.

Rok 1997
W styczniu odbyło się ostatnie przedstawienie „Tommy’ego”. Kim zaczęła również pracę nad nowym albumem, jednak gdy zaszła w ciążę, zrezygnowała z wydania płyty a i zapowiedziała, że już nigdy żadnej nie wyda. Piosenkarka oficjalnie ogłosiła zakończenie kariery, chcąc się skupić na rodzinie, na nienarodzonym jeszcze dziecku oraz ogrodnictwie. Chcąc zająć się profesjonalnie projektowaniem ogrodów, Kim Wilde zaczęła studiować ogrodnictwo w college’u w Capel Manor.

Lata 1998-1999
3 stycznia 1998 roku na w londyńskim szpitalu na świat przyszedł Harry Tristan Fowler, pierwsze dziecko Kim i Hala. W czerwcu 1999 roku Kim otrzymała propozycję poprowadzenia programu telewizyjnego „Better Gardens” dla brytyjskiej telewizji ITV. Kim przyjęła propozycję, mimo tego, iż spodziewała się drugiego dziecka. Zdjęcia rozpoczęły się na jesieni a Kim miała wystąpić w sumie w 8 odcinkach.

Rok 2000
9 stycznia w telewizji ITV odbyła się premiera pierwszego odcinka program z serii „Better Gardens”, w którym Kim Wilde wraz z gospodarzem programu projektuje i doradza jak zaprojektować samemu ogród przed własnym domem. 14 stycznia w szpitalu w Hertfordshire na świat przyszła córeczka Kim i Hala, Rose Elisabeth. 5 sierpnia 2000 roku Kim zaprezentowała zaprojektowany przez siebie ogród zabytkowego domu w Codicote.

Rok 2001
13 stycznia, w mieście Kim, w Welwyn Garden odbył się koncert na cześć Abby, w którym wystąpił zespół Fabba, śpiewając piosenki słynnego szwedzkiego zespołu. W drugiej części koncertu jako gość specjalny pojawiła się Kim Wilde, śpiewając „The Name of the Game”, „Rage to love” oraz „You keep me hangin’ on”. Na koniec koncertu Kim bisowała piosenką „Kids in America” oraz „Thank you for the music”, która została zaśpiewana przez wszystkich uczestników koncertu.

Był to pierwszy koncert Kim przed publicznością od 1996 roku i bardzo Kim przeżyła ten występ. Ze sceny zeszła ze łzami w oczach, wzruszona niesamowicie żywiołowym przyjęciem jej przez publiczność ale przede wszystkim samym wydarzeniem, że znów zaśpiewała na scenie. Kim chyba wcześniej nie zdawała sobie sprawy z tego, jak bardzo kocha śpiewanie, i jak bardzo brakuje jej tego, gdy całe niemal życie spędziła na scenie, i ta paroletnia przerwa wywołała w niej tyle pozytywnych emocji.

Parę dni po koncercie powiedziała, że bardzo jest zadowolona z występu, ale to nie znaczy, że wróci do śpiewania. Przypomniała, że nadal ma zamiar zajmować się projektowaniem ogrodów, gdyż to także bardzo kocha, a obecne zajęcie pozwala jej więcej czasu spędzać z mężem i dziećmi, i nie myśli o powrocie na scenę. A bardziej od nagrania nowej płyty, marzy o trzecim dziecku i to w tym momencie jest dla niej najważniejsze.

Jeszcze pod koniec 2000 roku Kim otrzymała kolejną telewizyjną propozycję, tym razem od stacji BBC, na poprowadzenie programu „Garden Invaders” na temat ogrodów i ich projektowania. Kim przyjęła propozycję, i wraz z gospodarzem programu, Markiem Evansem poprowadziła w sumie 20 odcinków, których emisję telewizja BBC rozpoczęła pod koniec kwietnia.

Kim zaczęł również odnosić pierwsze sukcesy w świecie ogrodnictwa, zdobywając wraz z Davidem Fountainem Złoty Medal RHS Tatton Flower Show za najlepszy zaprojektowany ogród; All about Alice. W tym samym roku, także z Davidem Fountainem, Kim pobiła rekord za przeszczepienie największego drzewa świata, który trafił do Księgi Guinessa.

Pomimo sukcesów w ogrodnictwie, Kim coraz więcej zaczęła myśleć o śpiewaniu i o tym, jaką radość daje jej obcowanie na scenie z publicznością. Zaczęła przyjmować propozycje występów na koncertach charytatywnych. Jednak najważniejszą propozycją, która później miała ogromny wpływ na dalszy przebieg kariery muzycznej, okazało się zaproszenie Kim do wzięcia udziału w tourne po Wielkiej Brytanii z innymi gwiazdami muzyki lat 80. jak Paul Young czy Carol Decker z zespołu T’Pau. „Here and Now Tour”, bo tak została nazwana trasa koncertowa, wystartowała 8 listopada w Newcastle. Kim w sumie wystąpiła w 7 koncertach, a jej występy za każdym razem porywały publiczność oraz krytyków, którzy nie szczędzili Kim słów uznania oraz pochwały za rewelacyjne występy. „Here and Now Tour” odniosło wielki sukces i zaraz po zakończeniu koncertów, zaczęto planować trasę na przyszły rok i Kim od razu zapowiedziała, że wystąpi również na kolejnej trasie koncertowej. Na początku 2001 roku pierwszy raz od 5 lat Kim weszła do studia i nagrała piosenkę „Loved”, napisaną m.in. przez Ricky’ego, którą postanowiła wydać na singlu. Utwór pojawił się w sklepach paru państw europejskich 5 listopada, odnosząc sukces w Belgii, gdzie piosenka dotarła do 7 miejsca tamtejszej listy przebojów.

Rok 2002
Na początku roku na BBC ruszyła kolejna seria popularnego w Anglii programu „Garden Invaders”. W drugiej połowie roku Kim ponownie weszła do studia, by nagrać przeróbkę starego hitu z 1969 roku „Born to be Wild”. Singel z tym utworem wyszedł 14 października, jednak z powodu braku większej promocji, przeszedł niezauważony.

Parę dni wcześniej, 11 października Kim Wilde wystąpiła gościnnie na koncercie niemieckiej wokalistki Neny, a zarazem serdecznej przyjaciółki, z którą zaśpiewała, wcześniej nagraną w studio piosenkę „Anyplace Anywhere Anytime”. Utwór ten znalazł się na płycie niemieckiej wokalistki „Nena feat. Nena”, którego wykonywała już wcześniej w połowie lat 80. Pod koniec roku, w grudniu, Kim wraz z innymi artystami z lat 80. wyruszyła w kolejną trasę po Anglii z serii „Here and Now Tour”, występując na dziewięciu koncertach.

Rok 2003
Po sukcesach dwóch poprzednich programów, w brytyjskiej telewizji ITV rozpoczęła się emisja kolejnego programu, „Great Garden Guide”, który Kim poprowadziła z japońskim projektantem ogrodów, dr. Tobym Musgrave’em.

W kwietniu, w dziecięcym hospicjum „Little Haven” w miejscowości Thundersley, w Esex został otwarty Wielki Ogród zainspirowany ogrodem Hobbitów z „Władcy Pierścieni” Tolkiena, który zdobył wiele nagród oraz wielkie uznanie w świecie ogrodnictwa. W projekcie tworzenia ogrodu brała udział Kim Wilde oraz David Fountain.

Trzy miesiące później w Woodstock Lane North, w samym centrum miasta, Kim otworzyła kolejny zaprojektowany przez siebie ogród.

Po sukcesach w Anglii, 6 listopada w Australii rozpoczęła się wielka trasa „Here and Now”, gdzie dołączyła również Belinda Carlisle. Koncerty ponownie odniosły wielki sukces, a sama Kim Wilde na każdym koncercie porywała publiczność, co później także miało odzwierciedlenie w rewelacyjnych recenzjach jej wystepów.

Miesiąc później „Here and Now Tour” zawitało ponownie w kilku miastach Wielkiej Brytanii. Był to niewątpliwie dla Kim Wilde rok sukcesów, jednak ten największy i zarazem najważniejszy przyszedł pod koniec pierwszej połowy 2003 roku, kiedy 19 maja na singlu została wydana piosenka „Anyplace Anywhere Anytime”, duetu Kim i Neny. Piosenka okazała się wielkim europejskim hitem, który dotarł do 1 miejsca w Holandii i Austrii, 2 w Belgii oraz 3 w Niemczech. Po tym wielkim sukcesie przed Kim Wilde pojawiła się realna szansa na nagranie nowej płyty, choć na ten dzień fanom Kim przyszło jeszcze poczekać 3 lata.

Rok 2004
Po wielkim sukcesie singla „Anyplace Anywhere Anytime” zaczęło pojawiać się coraz więcej informacji o planach Kim dotyczących nagrania nowej płyty, choć sama zainteresowana za każdym razem zaprzeczała, jakoby miała zamiar nagrać i wydać nowy krążek, a na dowód na to artystka ponownie postanowiła skupić się na ogrodnictwie. W ciągu pierwszych paru miesięcy pojawiła się na paru przyjęciach oraz innych uroczystościach dotyczących ogrodów oraz ich projektowania. W połowie czerwca telewizja ITV rozpoczęła emisję kolejnego programu o ogrodach z udziałem Kim Wilde, „London Tonight”.

W ciągu całego roku Kim pojawiła się na kilku koncertach, a w grudniu wyruszyła już po raz piąty w cieszącą się ogromną popularnością trasę „Here and Now Tour” po Anglii, występując w pięciu z siedmiu organizowanych koncertów.

Rok 2005
W pierwszej połowie 2005 roku cała Anglia mogła poznać Kim Wilde w kolejnej roli, jako pisarki. 4 kwietnia do księgarń trafiła pierwsza książka autorstwa Kim Wilde, „Gardening with Children”. Książkę Kim napisała latem 2004 roku, z myślą o dzieciach, jak stworzyć prosty ogród, gdzie dzieci mogłyby się uczyć i bawić, ogród bezpieczny dla najmłodszych, na każdą porę roku. W książce pojawia się szóstka dzieci w różnym wieku, w tym sześcioletni synek Kim, Harry oraz czteroletnia córeczka, Rose. Również w kwietniu Kim Wilde podpisała kontrakt reklamowy z linią kosmetyczną Timotei, specjalizującą się w szamponach do włosów. Jednak największy sukces tego roku przyszedł w maju, kiedy na corocznym prestiżowym konkursie na najlepszy zaprojektowany ogród „RHS Chelsea Flower Show”, Złoty Medal za zajęcie 1 miejsca otrzymała Kim Wilde wraz z Richardem Lucasem.

Rok 2006
Z nowym rokiem do księgarń w całej Anglii trafiły trzy kolejne książki autorstwa Kim Wilde, „First-time Gardener”, „Harry’s Garden” oraz „How to make a scarecrow”. Pierwsza książka została skierowana do wszystkich początkujących, którzy nie mając pojęcia o projektowaniu ogrodów, potrafili stworzyć taki dla siebie. Druga książka opowiada o ogrodzie, jaki Kim stworzyła dla swojego synka, i jaki mógłby zostać stworzony dla każdego innego dziecka. Trzecia kilkustronicowa książeczka jest dobrą instrukcją dla każdego, kto chciałby zrobić i postawić w swoim ogrodzie stracha na wróble, na co pomysł został zaczerpnięty z pierwszej książki Kim, „Gardening with children”.

Jednak początek 2006 dla każdego fana Kim Wilde będzie się kojarzył z pierwszymi oficjalnymi zapowiedziami i informacjami o podpisaniu przez Kim kontraktu z wytwórnią płytową EMI Germany. Niedługo potem pojawiła się informacja o powstającej nowej płycie Kim, która miała się pojawić późną jesienią.

Na kolejne informacje przyszło fanom Kim czekać do czerwca 2006, kiedy to miało miejsce inne bardzo ważne wydarzenie dla wszystkich fanów w Polsce. Kim Wilde 3 czerwca trzeci raz przyjechała do Polski, by wystąpić na koncercie w Płocku zorganizowanym przez PKN Orlen, corocznej imprezy z okazji Dnia Chemika. Na koncert została także zaproszona inna wielka gwiazda lat 80., niemiecka wokalistka Sandra oraz polski duet Blog 27, niesamowicie popularny wśród nastoletniej publiczności. Dziewczyny z Blog 27 rozpoczęły koncert, po czym na scenę wyszła Sandra. Jednak kulminacyjnym punktem koncertu okazał się występ Kim Wilde, która śpiewając 13 piosenek, porwała parotysięczną publiczność zgromadzoną na placu Starego Miasta w Płocku.

Przed koncertem odbyła się mała konferencja prasowa, na której najważniejszą informacją była niewątpliwie zapowiedź, iż nowy album piosenkarki ukaże się jeszcze w lecie. Kim zapowiedziała również, że koncert w Płocku jest jednym z ostatnich, na którym śpiewa jedynie swoje dawne przeboje gdyż będzie już chciała się skupić w pełni na promocji swoich nowych utworów.

Kim przyznała, że powrót na scenę po tylu latach nie jest prosty i liczy się z tym, że może okazać się niepowodzeniem, i na pewno nie zdobyłaby się na to gdyby nie całkowite wsparcie jej rodziny a przede wszystkim męża. Powiedziała również, że liczy się z ewentualną porażką, która i tak nie zmieni wiele w jej życiu, gdyż ma rodzinę oraz swoją pracę w Anglii (ogrodnictwo), którą kocha, i do której w każdej chwili może powrócić.

Jeszcze w czerwcu pojawiły się oficjalne informacje, iż za nowym brzmieniem nowego albumu Kim Wilde stoi znany niemiecki producent oraz twórca największych przebojów Neny, Uwe Fahrenkrog-Petersen. Kim płytę nagrywała w Niemczech oraz w Anglii. Nowa płyta Kim będzie nosić tytuł „Never Say Never”, którego słowa odnoszą się do niegdyś wypowiedzianego zdania przez Kim, która powiedziała, że nigdy więcej nie nagra płyty.

Premiera płyty odbyła się 8 września, na której znalazło się 14 utworów, w tym 8 nowych piosenek i 6 remake’ów największych przebojów Kim. Podpisany kontrakt z niemiecką wytwórnią EMI przewidywał pojawienie się płyty tylko na rynku niemieckim, szwajcarskim oraz austriackim, a wydanie albumu w innych krajach miało być uzależnione od popularności płyty w Niemczech. Pomimo tych zapowiedzi, album pojawił się w sklepach w niemalże całej Europie, w paru krajach Azji oraz w Stanach Zjednoczonych, pomijając jednak rynek brytyjski.

18 sierpnia wyszedł pierwszy singel z płyty, który promował cały album. Była to przeróbka przeboju z 1988, „You Came 2006″.

Singel zadebiutował na 20 miejscu niemieckiego notowania, natomiast płyta na 17. pozycji. Kim odniosła największy sukces od czasów płyty „Close” w 1988.

Rok 2007
Z początkiem nowego roku Kim wraz ze swoim zespołem ropoczęła próby do zaplanowanej na przełom lutego i marca pierwszej samodzielnej trasy koncertowej od 13 lat, zatytułowanej „Perfect Girl”. Pierwszy koncert odbył się 20 lutego na La Cigale w Paryżu. Na wszystkich koncertach Kim towarzyszył jak zwykle Ricky, a także jej młodsza siostra Roxanne, która śpiewała w chórkach. Na koncercie we Francji oraz w Luxemburgu nie zabrakło także córki Ricka, Scarlett, która dołączała do Roxanne na zakończenie koncertu. Trasa odniosła duży sukces, a jej ostatni koncert odbył się 23 marca w Koszycach, przy obecności 5 tysięcznej słowackiej publiczności.

Półtora miesiąca później koncertem na popularnym festiwalu we Frankfurcie w dniach 12 i 13 maja, Kim rozpczęła swoję letnią trasę, śpiewając pod gołym niebem na licznych europejskich festiwalach.

W międzyczasie wytwórnia EMI wydała kolejne trzy single z płyty „Never Say Never”, wydany jeszcze w poprzendim roku „Perfect Girl”, oraz „Together We Belong” i „Baby Obey Me”, który wyszedł prawie rok po premierze singla „You Came 2006″.

Jeszcze w marcu ojciec Kim, Marty Wilde wydał płytę „Born to Rock’n’Roll” zawierającą wszystkie jego największe przeboje. Na krążku nie zabrakło także duetu ojca z obiema córkami. Kim wraz z ojcem nagrali specjalnie na jego płytę piosenkę „Sorry seems to be the hardest word”, którą wykonali razem na Wembley 20 lat wcześniej.

Single
Year     Title     UK     US     GER     SUI     DK     ITA     SE     BE     AUS     FRA
1981     ”Kids in America”     2     25     5     5     1     –     2     4     5     5[1]
1981     ”Chequered Love”     4     –     2     2     2     –     6     2     6     64
1981     ”Water on Glass”     11     –     –     –     –     –     –     –     –     –
1981     ”Cambodia”     12     –     2     1     1     –     1     4     7     1
1982     ”View From a Bridge”     16     –     6     2     1     –     4     3     7     17
1982     ”Child Come Away”     43     –     36     6     3     –     10     21     26
1983     ”Love Blonde”     23     –     26     6     7     –     7     7     32     44
1983     ”Dancing in the Dark”     67     –     26     9     3     –     –     11     –
1984     ”House of Salome”     –     –     –     –     –     –     –     –     –
1984     ”The Second Time” (U.S. title: „Go for It”)     29     65     9     7     9     –     10     16     –
1984     ”The Touch”     56     –     29     –     15     –     –     20     –
1985     ”Rage to Love”     19     –     45     –     –     –     –     –     94
1986     ”Schoolgirl”     –     –     38     –     11     –     –     –     –
1986     ”You Keep Me Hangin’ On”     2     1     8     2     3     –     –     13     1
1987     ”Another Step (Closer to You)”     6     –     –     –     –     –     –     –     88
1987     ”Say You Really Want Me”     29     44     –     –     –     –     –     –     –
1987     ”Rockin’ Around the Christmas Tree” (with Mel Smith)     3     –     –     –     4     –     –     –     –
1988     ”Hey Mister Heartache”     31     –     13     12     12     7     –     –     96
1988     ”You Came”     3     41     5     3     1     4     4     10     34     5
1988     ”Never Trust a Stranger”     7     –     11     4     7     –     12     4     –     27
1988     ”Four Letter Word”     6     –     27     18     –     47     –     11     –
1989     ”Love in the Natural Way”     32     –     –     –     –     –     –     –     –
1990     ”It’s Here”     42     –     21     14     –     27     13     23     –
1990     ”Time”     71     –     –     –     –     –     –     –     –
1990     ”Can’t Get Enough (Of Your Love)”     –     –     58     –     –     –     –     –     –     21
1990     ”World in Perfect Harmony”     –     –     –     –     –     –     –     –     –
1990     ”I Can’t Say Goodbye”     51     –     –     –     –     –     –     –     –
1992     ”Love Is Holy”     16     –     42     13     12     –     39     20     29
1992     ”Heart Over Mind”     34     –     –     –     –     –     –     –     –
1992     ”Who Do You Think You Are”     49     –     58     –     –     –     –     –     –
1992     ”Million Miles Away”     –     –     –     –     –     –     –     –     –
1993     ”If I Can’t Have You”     12     –     51     18     3     –     24     7     3
1993     ”In My Life”     54     –     78     –     –     –     –     –     78
1994     ”Kids in America 1994″     –     –     –     –     –     –     –     –     –
1995     ”Breakin’ Away”     43     –     79     –     –     –     –     –     –
1996     ”This I Swear”     46     –     91     –     –     –     –     –     –
1996     ”Shame”     86     –     –     –     –     –     –     –     –
2001     ”Loved”     –     –     –     68     –     –     45     7     –
2002     ”Born to Be Wild”     –     –     84     71     –     –     –     –     –
2003     ”Anyplace, Anywhere, Anytime” (with Nena)     –     –     3     9     19     –     –     2     –
2006     ”You Came 2006″     –     –     20     19     –     35     25     33     –
2006     ”Perfect Girl”     –     –     52     –     –     –     –     –     –
2007     ”Sorry Seems to Be the Hardest Word” (with Marty Wilde)     –     –     –     –     –     –     –     –     –
2007     ”Together We Belong”     –     –     107     –     –     –     –     –     –
2007     ”Baby Obey Me”     –     –     –     –     –     –     –     –     –

Filmografia
2003: Britain’s Finest jako ona sama

Dyskografia
1981: Kim Wilde
1982: Select
1983: Catch as Catch Can
1984: Teases & Dares
1986: Another Step
1988: Close
1990: Love Moves
1992: Love Is
1993: The Singles Collection 1981-1993
1995: Now & Forever
2006: Never Say Never
2010: Come out and play
2011: Snapshots

Najważniejsze utwory
Cambodia
Chequered Love
Hey Mister Heartache
Kids in America
Love Blonde
View from the Bridge
You Came
You Keep Me Hangin’ On
Never Trust a Stranger
Anyplace Anywhere Anytime (duet z Neną)
You Came 2006
Perfect Girl
Game Over
I Fly
Cambodia (remiks)
Love is Holy
Who Do You Think You Are?
Lights down low

źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

Biografia Chrisa

Christopher James “Chris” Evans (ur. 1 kwietnia 1966) to angielski nadawca , biznesmen i producent dla radia i telewizji . [1]

Wczesne życie

Evans urodził się w 1966 roku w Warrington , w Cheshire , Anglia , najmłodsze dziecko bukmachera i płac urzędu zdrowia urzędniczka [2] Martin Joseph Evans (1921/79), [3] [4] i Minnie Beardsall, który kierował sklepie na rogu . Jego rodzeństwo David (ur. 1953) i siostrę Diane (ur. 1963). [1] [4] Rozpoczął swoją edukację w kościele św Małgorzaty niemowląt Anglii i gimnazjalista [2] , a później Junior School w Orford, Warrington. [ potrzebne źródło ] ojciec Evansa i obie strony ojca wujków zmarło z powodu raka jelita grubego . [5]

Evans przeszedł 11 Plus egzamin i rozpoczął się Boteler Grammar School , Warrington. Po śmierci ojca, 13-letnia Evans miała w niepełnym wymiarze czasu pracy w placówce TJ & B. McLoughlin na kiosk – tytoniowe w Woolston i pobiegł alternatywną tuck-sklep w Padgate High School , która była kompleksowa szkoły uczęszczał do trzech ostatnich lat swego średniego wykształcenia. [2] [3] Evans opuścił szkołę w wieku 16 lat po przeprowadzce do szóstej klasy, [6] i potem miał wiele pracy ślepych na i wokół Warrington , w tym prywatnego detektywa agencji i notorycznie jako ” Tarzan -ogram “. [7]
Kariera
Wczesne karierę

Evans rozpoczął swoją karierę zawodową nadawania w Manchester Piccadilly Radia w 1983 roku, gdzie był wcześniej nieodpłatnego szkoły chłopiec pracy. [3] [8] Do 1984 Evans miał trzy zadania: jako asystent Timmy Mallett i odgrywanie postaci w jego pokazać jako “Nobby Nolevel ‘(‘ Nie ‘,’ Poziom O ‘); działając jako dżokej płyty w godzinach wieczornych w lokalnych pubach , kiedy nie było na Piccadilly Radia, a nadal pracuje w kioskach, otwierając codziennie o 5 rano, aby posortować na dostawach gazet.

Evans przeszedł na pełny etat pozycji na stacji w 1984 roku. Po przejściu w pełnym wymiarze czasu, rola Evans zawarte napędzany wokół Manchester w samochodzie radia, aby włączyć się w domach słuchaczy. Ponadto był on producentem , aby prezenter James H. Reeve . Następnie zaprezentował tygodnia gniazdo cmentarz z konkursami i segmentów, gdzie słuchacze mieli możliwości sprzedaży swoich rzeczy na powietrzu. [3]

Po pracy jako producent Richard Branson “usługi s Superstation , gdzie produkowany materiał dla Jonathana Rossa , w [3] Evans poszedł na pracę w BBC w Londynie radiostacji regionie Wielkich Jezior Afrykańskich , najpierw jako producent Emma Freud ‘s połowie porannego pokazu , potem śniadanie weekend z Danny Baker . [7] Evans stał się prezenter GLR na początku 1990 roku, przejmując pokaz sobotę po południu. Trzy miesiące później zaczął prezentując szklarni, od poniedziałku do pojawienia czwartek wieczorem, on pozostał na tej szczeliny aż do końca 1990 roku.

Na początku 1991 roku, z powodu swojej pierwszej regularnej TV hostingu pracy prezentującej Power Up wystawie śniadaniowej na Elektrowni dla brytyjskiego Satellite Broadcasting , prace Evansa radia przeniósł się do prezentacji rundzie na Chrisa, w każdą sobotę rano od 10:00 do 1:00 am, który kontynuował przedstawienie do kwietnia 1993 roku.
Powstanie na popularności

Oprócz jego show sobotę rano w regionie Wielkich Jezior Afrykańskich , w marcu 1992 roku Evans rozpoczął prezentując pokaz Niedzielne popołudnie na BBC Radio 1 , zastępując Phillip Schofield , który wcześniej nadawany w gnieździe. Jego show o nazwie Too Much sosie, był transmitowany od 14:30 do 16:00, a zakończył we wrześniu 1992 roku. Jego przeprowadzka do Radio 1 było krótkotrwałe, ale jako duży sukces, z regulator Johnny Beerling później przyznając chciał bym zaproponował Evans w pełnym wymiarze czasu pokaz tam i wtedy. W momencie jednak, Evans zarzut, że Radio 1 próbował ograniczyć jego styl, uniemożliwiając mu pomocą ” zoo “format, rzekomo z powodu Steve Wright już robi, że na stacji.

W kwietniu 1993 roku Evans opuścił GLR i dołączył nowy Virgin Radio , gdzie odbywałyby się w sobotę rano show o nazwie Nescafé Big Show kubek czerwony. Był wypłacane £ 30k rocznie przedstawić ten show, ale pozostawił po zaledwie trzech miesięcy, aby kontynuować karierę telewizyjną, nie wracać aż do 1997 roku.
The Big Breakfast

Wyjazd Evansa z Wielkich Jezior było w części, aby mógł poświęcić swój czas na nową 4 kanałów telewizji śniadaniowej show, Big Breakfast , z dnia 28 września 1992. Evans wraz ze współ-gospodarza Gaby Roslin , była pełnym sukcesem, który przyniósł mu narodową status gwiazdy.

Evans opuścił The Big Breakfast w dniu 29 września 1994 i założył własną firmę producencką w telewizji, Productions Ginger . Jego pierwszy poważny program, Nie zapomnij zabrać szczoteczkę do zębów , był nadawany w latach 1994 i 1995. Oryginalne koncepcje okazały się opłacalne dla Evansa jak jego format został sprzedany do wielu zagranicznych nadawców. [7]
Radio 1 Show śniadanie

W kwietniu 1995 roku, Evans wrócił do radia gościć flagowy Radio 1 Show Śniadanie. Evans negocjowane w jego umowie z Radio 1 klauzulę umożliwiającą mu jeszcze, że programy telewizyjne, a konkretnie opcja ustawienia programu w piątek wieczorem na Channel 4 .

Pozwoliły stworzyć “zoo” formatu wcześniej były zabronione wykonywanie w Radio 1, Evans otrzymał wolną rękę przez swojego przyjaciela, Radio 1 kontroler Matthew Bannister . Krytycy nienawidzili Innuendo ładunkiem funkcje jak honk Twój Horn iw łóżku ze swoją dziewczyną, ale Evans umieścić na 600.000 nowych słuchaczy ponad Steve Wright – po jednym dla każdej £ 5 spędzonego na wynagrodzenia i reklamy. Efekt także płynął do figur słuchania dla późniejszych programów. Widownia wzrosła w formacie śniadanie stało się bardziej oburzające: upokarzającą asystenta Holly Samos kilkakrotnie prosząc ją o jej życiu seksualnym (Evans i Samos były podobno w związku w okresach poprzez ich czasu pracy razem), oraz zachęcanie dwa żeńskie gości wykonać pas pokazać na żywo radia. [9] W serialu najwyższa liczba słuchania osiągnął 7.5million. [10]

Evans zaczął tworzyć wydania Channel 4 ‘s TFI piątek od 1996 roku. Show – opracowany, wyprodukowany i hostowane przez Evansa przez jego Mediów Ginger firmy – połączonych wywiadów gwiazd, goście muzycznych i Daft gier i konkursów. W dużej mierze opiera się na skutecznej formule jego audycji radiowej, był początkowo wielkim sukcesem. Jednak, jak sukces obu wystawach była najwyższa, w połączeniu z ciągiem relacji gwiazd i nocy bardzo nagłośnionych picia z przyjaciółmi Danny Baker i Paul Gascoigne , szczep zaczęły się pojawiać, a modelu pojawiły opisany jako “Szablon za jego podejście do wszystkich Jego kolejne projekty -. bogactwo entuzjazmem na początku, które w końcu pada ofiarą nudy i shiftlessness ” [10]

Zaczynam myśleć, że był niezbędny w Radio 1, pierwszy duży spadek-out z zarządzaniem przyszedł w grudniu 1995 r. po objęciu jego załoga się na 17 godziny pub-crawl który zakończył się dwie godziny wcześniej byli ze względu na powietrzu: Evans został ukarany grzywną jeden dzień-tych zapłacić £ 7,000. [9] W 1996 roku strażnicy nadawcze badane ciągły szlak skarg przeciwko wystawie: Radio 1 odmówił komentarza, nigdy nie powiedział Evans przykro. Evans również zwiększenie publicznych wymaganiom Radio 1 zarządzania: po zrobieniu dodatkowy tydzień nieplanowanych wakacji, Evans postanowił włączyć się w pół godziny za późno 06:30 pokaz a następnie zażądał jego godziny zostały zmienione tak, aby był trwały Oprawa – to wniosek został zaakceptowany. [9]

Jednak po przerwie wakacyjnej rzeczy ale zdecydowanie gorzej. Criticised przez watchdoga na nadawanie niegustownej dowcip o Holokauście ofiary Anny Frank , Evans odpowiedział z pozycji o hemoroidach . [9] zadawane przez Bannister oglądać zasady, Evans następny dzień markowe Bannister ” Fat Controller “. [9] W listopada, Evans ogłosił na antenie, że był on niezdolny do medycznie być w radiu – Bannister renegocjowany kontrakt podwoić swoje wakacje dwa razy z innymi Radio 1 DJ-ów. Po więcej opublikowane publiczne picie i zdeklarowany choroba; czar Evansa na stacji zakończył się w styczniu 1997 roku, kiedy to zrezygnował po jego żądanie nie do zorganizowania pokazu w piątek, aby mieć pełny dzień przygotowuje się do pokazu TV, nie zostało przyjęte. [9]

Radio 1 Show śniadanie została przejęta przez Marka i Smalec aka Mark Radcliffe i Marc Riley . [11] Kiedy Evans stwierdził, że były one katastrofa wskaźniki, szybko skontaktował się z BBC Radio 1 zarządzaniu zapytać, czy mógłby wziąć z powrotem Pokaż ponownie. Stacja zarządzania spadła ale nie zaoferować mu gniazdo weekend, który odrzucił. W odpowiedzi na notowaniach spada, szefowie postanowili zastąpić swoich prezenterów ze stosunkowo nieznanym Kevin ekologiczności i TV znanych dzieci prezenterką Zoe Ball . Ich kadencja rozpoczęła się 13 października 1997.
Virgin Radio

Podczas wakacji w Killarney , słuchał irlandzkiego nadawcy, Gerry Ryan w radiu. Evans twierdzi, różnorodność na wystawie Ryana uczynił go chcę wrócić do radia. [12] Evans został wówczas zatrudniony przez Virgin Radio goszczenia jego pokaz śniadanie, wywołując natychmiastowy przypływ w słuchaniu dane do stacji 1,8 mln do 2,6 mln. Jego pierwszy występ był w dniu 13 października 1997, ten sam dzień jak Kevin ekologiczności i Zoe Ball na Radio 1. Począwszy od 7:00 rano, załoga Evansa przedstawił pokaz od poniedziałku do piątku, ale bez Evans uczestnicząc w piątek.

Jako Sir Richard Branson postanowił zmniejszyć swoje gospodarstwo mediów, zaczął rozmowy o sprzedaży stacji do radia Capital w transakcji, które dają mu 10 procent holdingu kapitału spółki. Ponieważ stała się publicznie wiadoma, Evans, którzy nie chcą pracować dla Stolicy, publicznie odrzucił je jako “beczenie, dmuchanie astmę psa”. [13] W dniu 9 grudnia, z pomocą inwestorów, Evansa pojazd Ginger Media Group kupił Virgin Radio z Branson za £ 85 mln, aby kontrolować interesie zarówno Productions imbirem i Virgin Radio. Zarówno Apax Partners i Branson każdy własnością 20% z Ginger Media Group, natomiast Evans i jego inwestorzy właścicielem pozostałych 60%. [14] grupa później zaangażowany w perspektywie zakup Daily Star gazetę, ale zdecydował się z komercyjnych stron. [ 13]

W ostatnim kwartale 1999 roku Evans prowadził osobny quizy na swojej audycji radiowej i TFI Friday, zarówno nazywa Ktoś będzie milionerem! (Nawiązanie do bardzo popularnego teleturnieju TV, który chce być milionerem? ). Milionów funtów nagrody odbyło się w dniu 17 grudnia radia i telewizji w dniu 24 grudnia, pierwsze milionów funtów nagrody przyznawane w każdym medium w Wielkiej Brytanii. Wyróżnienie jako pierwszy osoba prowadząca kwiz oddać milion funtów nagrodą jest często mylnie przypisywane Chris Tarrant na Kto chce być milionerem? [ potrzebne źródło ], jednak Evans był w rzeczywistości najpierw przez ponad dziesięć miesięcy.

Zarówno Radio 1 Show śniadanie, a jego następca Virgin Radio wprowadziła publiczność do lojalnego zespołu Evansa produkcji, z których wszyscy byli zachęcani do gry mówiących role w pokazach. Doprowadziło to do producent John Revell i inżynier Dan McGrath przedstawia Maryję pokaz podczas nieobecności Evansa, podczas gdy badacz Holly Samos zdobył kontrakt na bieliznę modelu.
Sprzedaż GMG – zwolnienie i prawne sprawy

W dniu 14 marca 2000 Evans zgodził sprzedaż Ginger Media Group do SMG plc za £ 225m. [14] sprzedaż wykonany Evans najlepiej opłacanym artysty w Wielkiej Brytanii w 2000 roku, oszacowana przez Sunday Times Rich List do zostałaby wypłacona około £ 35,5 mln. [15] Kolejne słabe recenzje TFI Piątek, [16] i Evans sam przekazanie prezentacji ostatniej serii do serii “Przyjaciele”, pokaz został odwołany w grudniu 2000 roku. [17]

Evans nadal gospodarzem stacji pokaz śniadanie, ale echa jego wcześniejszego zwolnienia z Radio 1 zaczęła się wyłaniać. W maju 2000 roku stacja została ukarana grzywną £ 75.000 (wtedy największa kara nałożona przez Urząd Radia ) za powtarzane na powietrzu zatwierdzeniu Ken Livingstone w Londynie wyborów burmistrza . [18] Nowy program Virgin Radio Kontroler Paul Jackson, w świetle z liczby widzów, które spadły z rekordowego poziomu 2,7 mln do 1,7 mln, gdyby cięta Evansa “zoo” zespół i zainstalować politykę muzyczną, która zastąpiła bardziej eklektyczne wyborów ze ścisłej diecie popu wykresu. W rezultacie, w dniu 20 czerwca Evans nastąpiła w ciągu dnia przez tabloid prasowych fotografów, oraz dokonała “18-godzinny Bender”, które rozpoczęło się po jego pokazie na 9.30 rano, a skończyła – po licznych pinty z Kronenbourg i Guinness , plus Pięć butelek Dom Pérignon – z Evans śpi przed lap-tancerza w Stringfellows . [19] Później sfotografowany przez tabloidy, że tydzień z nową żoną Billie Piper w najbliższym pubie do ich domu w Hascombe , w Londynie [20] natomiast twierdząc, był zbyt chory, aby zaprezentować swój show, [21] został zwolniony w dniu 28 czerwca 2001 na wielokrotnie nie dojść do pracy. Evans został zastąpiony przez starszego Steve Penk , którego Evans krytykował jak na swój wiek – 39 kontra Evansa następnie 35. [22]

Evans próbowała pozwać Virgin Radio, twierdząc, że został niesłusznie zwolniony z pracy i zaprzeczył opcje na akcje o wartości £ 8.6 miliona. [23] W dniu 26 czerwca 2003, w wyroku z Evans przeciwko SMG Telewizji Ltd. & Örs 2003 EWHC 1423 (CH), Sprawiedliwość Lightman, że on był całkiem odwołany i nie był uprawniony do korzystania z opcji na akcje. [24] podając swój wyrok w High Court , Evans został publicznie skrytykowany za jego postawę przez sędziego, który powiedział o Evans: “On ma temperament prima donna “. [25] Virgin Radio / SMG później countersued z Evans obciążona 1m funtów wobec swoich kosztów prawnych. [26]

W swojej autobiografii Evans pisze, że wkrótce po sprzedaży Virgin Radio był oferowany £ 56m na jego SMG akcji przez Goldman Sachs . Odmówił ofertę i ostatecznie sprzedał je za £ 250,000.
UMTV

W sierpniu 2002 Chris Evans założyć radio i firmę produkcji telewizyjnych, UMTV , z myślą o specjalizującą się w żywą, nowoczesna, programowanie rozrywki. W ciągu najbliższych 3 lat UMTV wyprodukował ponad 375 godzin telewizji, z mieszanym powodzeniem. TV pokazuje zawarte chłopców i dziewcząt organizowanych przez Vernon Kay dla Channel 4, [27] Johnny Vegas : 18 Kamień Idioty dla Channel 4 / E4 ; OFI niedziela dla ITV ; [28] Live With Christian O’Connell i Live With Chris Moyles dla Pięć ; [20] i BAFTA . nagradzany School of Hard Knocks dla 4 Ustawicznego [29]

Po dwóch głośnych pokazów, które nie udało się wykonać w rankingach, UMTV zatrudniony Terry Wogan i byłego Big Evansa Śniadanie współ-hosta Gaby Roslin gościć tygodnia koncert dla magazynu rano, Show Terry i Gaby . Evans powiedział publicznie, że jeśli ta wystawa nie chciał założyć straganie. Mimo krytyków nigdy numery publiczność wystartował i Channel 5 axed pokaz po jego przebiegu całorocznego, powołując się na wysokie koszty jako powód. Wierny swemu słowu, Evans zdjęciu na koniec ostatniego pokazu z straganie, a później ją otworzył naprawdę na rynku Stables , Camden . [30]

Niedawno [ kiedy? ] firma poszerzona o stan faktyczny dział rozrywki i uruchomiła swój pierwszy reklamodawca finansowaną programowania. [ potrzebne źródło ]
Radio 2

Evans ponownie wszedł życia publicznego na początku 2005 roku, prezentując gniazdo śniadaniowej UK Radio Pomocy dzień ‘s programowania dla ofiar tsunami , która była transmitowana na większości brytyjskich komercyjnych radiowych stacji, a także Brit Awards w 2005 roku i 2006. [31] Od kwietnia 2005 roku Evans przedstawił szereg jednorazowych świątecznym koncertów dla BBC Radio 2 , w [32] w tym zasięgu koncercie Live 8 w Londynie .
Pokaż sobotnie popołudnie

Evans następnie dołączył Radio 2 na stałe we wrześniu 2005 roku, prezentując cotygodniowy program sobotnie popołudnie od 14:00 do 17:00. Jego pierwsza wystawa biorące piosenkarz Robbie Williams , a wraz z tym posse przyjaciela “Big” Pete Winterbottom i czytnik grup dyskusyjnych Andrew Peach . Evans powiedział słuchaczy do swojej pierwszej wystawie: “Mieliśmy kilka jazd próbnych w okresie letnim i zdecydowaliśmy się wziąć Tak, chcemy tego pojazdu.”. [33]
do Drivetime
Główny artykuł: Chris Evans Drivetime

Spektakl został dobrze przyjęty przez słuchaczy i krytyków, a Evans został ogłoszony jako następca Drivetime audycji radiowej 2 w czwartek 2 marca 2006 na sukces długoletniego gospodarza Johnnie Walker , począwszy od 18 kwietnia. [34] Jego przybycie w gnieździe widziałem ponad 1000 słuchaczy narzekać, [35] w wyniku której stacji kontroler Lesley Douglas wydając oświadczenie w odpowiedzi mówiąc, że Evans powinien otrzymać szansę. RAJAR liczby widzów opublikowanych w sierpniu 2006 roku wykazały, Evans miał 150.000 mniej słuchaczy niż jego poprzednik na ostatnim koncercie, ale było na równi z poprzednich lat. [36] Drugi zestaw RAJAR opublikowany w październiku 2006 roku wykazały, jego widownia wzrosła o 109000 z roku na rok, a przez 33000 w porównaniu z poprzednim kwartałem. Dane wykazały, był rysunek średnią widownię 4,9 mln dni na jego drivetime show. Do końca 2007 roku, wystawa została Uśrednianie 5 milionów słuchaczy. [37] W dniu 7 września 2009 roku ogłoszono, że Evans mógłby przejąć pokaz śniadanie z Sir Terry Wogan po Wogan ogłosił zamiar opuścić show na koniec lat. [38]
Chris Evans Breakfast Show
Główny artykuł: Chris Evans Breakfast Show

Evans przejął Radio 2 pokaz śniadanie w dniu 11 stycznia 2010. Jego trzy pierwsze piosenki były zespoły The Beatles To “Wszystko czego potrzebujesz to miłość” , The Beatles “” Got to Get You w moim życiu “, a Frank Sinatra “s “Come Fly With Me” . Jego współpracownicy prezenterzy m.in. ex-BBC czytnik grup dyskusyjnych Moira Stuart , wydarzenia sportowe prezenter Saunders Jonny , który został zastąpiony w czerwcu 2011 roku przez Vassos Aleksandra i podróży reportera Lynn Bowles . Funkcje obejmują: The Gobsmackers w dwie piosenki wybrane przez słuchaczy, które brzmią dobrze odtworzona z tyłu); W palarni źle (bong jest odtwarzany przez Evansa w momencie, gdy punkty słuchacza wskazuje na błąd merytoryczny dokonane przez zespół); Jury Jukebox ( nowa piosenka jest odtwarzana i słuchacze decydują, czy jest to “hit” lub “panna); Złoty Oldie (Moira Stuart odczytuje wniosek o klasycznej piosence wybranej przez słuchacza); Witaj / Żegnaj (Na koniec pokazu, a telefon słuchacza przywitać zespół, mówiąc “cześć” tylko dla Evansa i współpracy. odpowiedzieć ‘do widzenia’ jako pokaz się kończy).
Sony Music Radio Personality of the Year

W maju 2006 roku, Evans został nazwany osobowość radiowa muzyka roku w rocznych Sony Radio Academy Awards , pokonując rywali Jamie Theakston i Lauren Laverne i Marc Riley i Tim Lovejoy , aby wygrać. Przyjmując nagrodę, Evans podziękował BBC za danie mu “drugą szansę”. [39] “Osobowość radiowa muzyka” Evans wygrał następnym roku, a jego występ zdobył nagrodę Entertainment. “Nie spodziewałem się tego,” powiedział. “Nie miałbym poglądach jeśli nie wygrać, ale uwielbiam fakt, że wygrałem”. [40] [41] Evans został wybrany 82. najbardziej wpływowych osobowości mediów w The Guardian gazet 2007 basen. [42]
Powrót do telewizji

Po sukcesach w latach 1990, Evansa próby comeback TV w 21 wieku zostały zmieszane z zapisem biednych ocen i odwołań, w tym objętych oglądalności w swojej ostatniej roli roli współgospodarza wydań piątkowych, z jednej wystawie [ potrzebne źródło ]. W listopadzie i grudniu 2005 roku Evans przedstawił pozostałych instytucji pośrednictwa finansowego niedzielę na ITV . W ruch opisany przez Private Eye jako Partridgean , ex-żona Billie Piper był pierwszym gościem programu. [43] OFI niedziela został odwołany po zaledwie pięciu koncertów po biednych recenzje i niskie oglądalności. Jego odwołanie prowadził Evans skarżyć się na antenie w czasie jego Radia sobotę BBC 2 gniazda, że już nie wiedział, jak odnieść sukces w telewizji.

Evans również głos gwiazdy rocka Lennie Lazenby w animowanych dla dzieci z serii Bob the Builder .

W dniu 24 lipca 2005 r. i 29 listopada 2009, Evans został wyróżniony jako “Gwiazda w samochodzie za rozsądną cenę” w sprawie BBC Top Gear . Zagrał w pierwszym odcinku kiedykolwiek King Of … w czerwcu 2011 roku.
One Show

W 2010 roku ogłoszono, że Evans będzie zastąpienie Chiles Adrian jak piątkowe współgospodarzem The One Show na BBC1 r. [44] Chiles a następnie współgospodarzem Christine Bleakley opuścił pokaz dołączyć ITV . Evans teraz gospodarze The One Show w piątki z współorganizatora mistrzostw Alex Jones , a czasami obejmuje w dni powszednie. Oceny dla wydań piątkowych hostowanych przez Evansa wykazały znaczne załamanie w oglądalności od początku 2011 roku, rzucając 2 mln widzów w porównaniu z poniedziałek-czwartek formacie. [45]
Powrót do Channel 4

W styczniu 2011 roku Evans wrócił do Channel 4 zaprezentować nowy reality show Znani i nieustraszony , w którym 8 gwiazdy w dwóch zespołów, chłopców i dziewcząt. Gwiazd, które wzięły udział w drużynie chłopców byli: Rufus Hound , Charley Boorman , Sam Branson (Son of Richard Branson ) i Jonah Lomu . W drużynie dziewcząt były Jenny Frost , Kacey Ainsworth , Sarah Jayne Dunn i Dame Kelly Holmes . Holmes wygrał dziewcząt; Boorman wygrał chłopców ‘i pokazać wprost. [46] W lutym 2011 ogłoszono, że pokaz był axed po jednej serii z powodu złych ocen. [47]
życie osobiste

Evans ma córkę, Jade (ur. 1986), przez byłego narzeczonego Alison Ward. [1] W 1998 r. po długim sporze z rzędu para osiągnęła korzyści z układu sądowego, zgodnie z którą Evans pod dom dla swojego dziecka oraz dodatek do odwrócenia. [6]

Evans poślubił Carol McGiffin w 1991 roku, ale ich 1994 rozłam nie był przyjazny i McGiffin był zjadliwy o Evans w artykułach prasowych w latach od; [3] [10] rozwiedli się w 1998 roku. [48] W czasie pobytu w BBC Radio 1. i Virgin, Evans miał dobrze nagłośnionym relacje z Kim Wilde , model Rachel Tatton-Brown (którego siostra naukowiec The Big Breakfast), asystent producenta Suzi Aplin, Anthea Turner , [3] Geri Halliwell i [49] i Sykes Melanie . [7] Po spotkaniu z nastoletnią gwiazdą pop Billie Piper i po tym jak zaproponowano na jego 35 urodziny, małżeństwa w £ 200 ceremonii The Little Church of the West w Las Vegas , w stanie Nevada w dniu 6 maja 2001, wzięło udział sześć osób, w tym najlepszy człowiek Danny Baker . [50] We wrześniu 2004 roku, wiadomości przekazywane w sprawie separacji próbny – Evans w chwili miał stoisko na Camden Market , gdzie stwierdzono sprzedaży mebli i obrazów z jego Londynie i Los Angeles domów, komentując: “Ja po prostu chcą się pozbyć wszystkiego, to po prostu ból głowy “. [30] Wiosną 2005 r. potwierdzono, że Evans i Piper będzie rozwód, a wraz z Piper publicznie stwierdzając, że ona nie podejmuje żadnych pieniędzy od Evans, uważa się, się być przyjazny split. Prawie trzy lata po ich separacji, Evans i Piper w końcu rozwiodła się w maju 2007 roku, ale pozostał w dobrych stosunkach. [51]

Fanatyczny zawodnik , który gra z handicapem 15, Evans spotkał golfista, na pół etatu model i felietonista Golf Punk magazynu Natasha Shishmanian gdy zostali partnerzy golfowych w All * gwiazdkowy Pucharu gwiazd turnieju w Newport – Evans dał mu 17-lat -stary caddy w przypadku, Natalie Harrison, £ 10.000 rosyjski Kristall Smoleńsk diament zdobył za jakość swojej gry. [52] Evans żonaty Shishmanian w Londynie Urzędzie Stanu Cywilnego w sobotę 11 sierpnia 2007, a odbyło się przyjęcie w Faro, Portugalia następny weekend, z udziałem byłej żony Piper. [53] W dniu 17 lipca 2008, DJ ogłosił, że para została spodziewają się pierwszego dziecka razem. [54] Ich syn, Noah Nicholas Martin urodził się 10 lutego 2009 r. w londyńskiej Portland Hospital . [55]

W marcu 2008 po graniu w golfa z rockstar Meat Loaf , Evans przyznał w swojej Radio 2 blogu, że wziął “magicznych grzybków” w późniejszym koncercie rockowym gwiazdy w Royal Albert Hall . [56]

Fanem szybkich samochodów, a szczególnie Ferrari , [57] [58] Evans zakazu prowadzenia pojazdów przez 56 dni w 2001 roku i ukarany grzywną 600 funtów po przyjęciu do pędzącego za w Staines Trybunału Sędziów po zatrzymania przez Policję Surrey kiedy wyścigi na 105 mph (+169 kilometry na godzinę) na drodze A3 w Esher w styczniu 2001 roku. [59] W 2005 roku Evans rozbił srebrny 575M Maranello do granicy w pobliżu jego ówczesnego Surrey domu. [60] W dniu 18 maja 2008, Evans uczestniczyło RM Auctions / Sotheby Ferrari aukcji w Maranello i Włochy , i kupił 1961 Ferrari 250 GT SWB California Spyder (dawniej należąca do amerykańskiego aktora James Coburn ) za cenę rekordu świata 6,4 mln euro (w tym opłat jest najwyższa cena kiedykolwiek zapłacona za samochód na aukcja). W maju 2010 r. kupił 1963 Ferrari 250 GTO , jednej z trzydziestu sześciu 250 GTOs jaki kiedykolwiek zbudowano, na £ 12.000.000. Podobno sprzedał trzy Ferrari z jego kolekcji na ich pokrycie. [61] [62]

W sierpniu 2002 Evans był członkiem załogi na pokładzie żaglowca jachtu Nausicaa z sześcioma innymi ludźmi, kiedy James Ward – gospodarz Białego Konia w Hascombe , Surrey, który był wówczas Evansa lokalny – utonęli w wypadku w Solent . [63 ] We wrześniu 2007 r. Evans i Shishmanian rozpoczął śmigłowców lekcje Shoreham lotniska , [64] z Evans zdobywał helikopterem Prywatne licencję Pilotów w styczniu 2008 roku [65] , a obecnie jest właścicielem Robinson R44 .

Był także właścicielem Hascombe Trybunału , 172-hektarowej (0.70 km 2) nieruchomości w Godalming, Surrey , obecnie w posiadaniu Rona Dennisa . Prezenter Anthea Turner mieszka z mężem w domu dawniej należące do majątku. [66]

Evans jest związany szkockiego Rugby międzynarodowego Maxa Evansa i byłego szkockiego Rugby międzynarodowej Thom Evans . [67]

Evans jest zwolennikiem Partii Pracy , jednak podarował £ 100,000 do Ken Livingstone ‘s Mayoral kampanii jako niezależny w 2000 roku. [68]

Evans jest ambasadorem Scout Association . [69]

Evans jest dumnym właścicielem łodzi o nazwie “Ginger” zacumowany w Cala d’Or, Majorka.

On i Natasha ogłoszone w dniu 27 listopada 2011 roku, że były one spodziewa się drugiego dziecka. W dniu 1 czerwca 2012, Natasza urodziła Eli Alfreda Michael Evans. Chris zapowiedział urodzenia dziecka żyć powietrzem podczas Radio 2 BBC pokazują śniadanie przez telefon [70] .
Pokazy w serwisie

Poniżej znajduje się lista głównych pokazów Evans przedstawionych:
Telewizor

TV Mayhem – ITV , 1991
Big Breakfast – Channel 4 , 1992/94
Nie zapomnij zabrać szczoteczkę do zębów – Kanał 4 , 1994/95
TFI piątek – Channel 4 , 1996-1999 (show zakończył w 2000 roku z tygodniowego prezenterów gości)
OFI niedziela – ITV , 2005
One Show – BBC 1 , sierpień 2010-obecnie (wymiana tylko w piątek)
Znani i Fearless – Channel 4 2.011

Radio

Piccadilly Radio , sobotnie popołudnia i weekendy (1986-1987)
BBC GLR , sobotnie popołudnia, 3-5 pm (1990)
BBC GLR, Szklarnia, poniedziałki-czwartki, 7:30-10 pm (1990)
BBC GLR, Round na Chrisa, soboty, 10 am-godzina trzynasta (1991-1993)
BBC Radio 1 , Too Much Gravy, niedziele 14:30, godzina szesnasta (1992)
Virgin Radio , sobota rano, 10 AM-godzina trzynasta (1993)
BBC Radio 1, Show Śniadanie Dzień tygodnia, 6:30-9 am (1995-1997)
Virgin Radio, Show Śniadanie Dzień tygodnia, 6-10 am (1997-2001)
BBC Radio 2 , dobry piątek, 2-5 pm (2005)
BBC Radio 2, Wielkanoc poniedziałek po południu, 2-5 pm (2005)
BBC Radio 2, May Day Bank Holiday, 2-5 pm (2005)
BBC Radio 2, Zielone Świątki Bank Holiday, 2-5 pm (2005)
BBC Radio 2, sobotnie popołudnia, 2-5 pm (2005-2006)
BBC Radio 2, dzień tygodnia Show Drivetime, 5-7 pm (2006-24 grudnia 2009)
BBC Radio 2, Show Śniadanie Dzień tygodnia, 7:00-9:30 rano (11 stycznia 2010-8 października 2010) 6:30-9:30 rano (od 11 października 2010)

Książki napisane

Do tej pory Evans napisał dwie autobiografie:

To nie to, co myślisz. Harper Collins. 2009. ISBN 978-0-00-732723-2 .
Wspomnienia fruitcake, także reklamowane jako nie chodzi o mnie: Od Billie na śniadanie

źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

(Odwiedzono 215 razy, 1 wizyt dzisiaj)