Kelly Rowland i Dwyane Wade

rowland-wadeKelly i Dwyane byli parą w 2007 r.

Partnerzy:
Kelly
Maverick Carter 2001-02
Roy Williams 2004-05
Fawaz Gruosi 2007
Tim Weatherspoon 2011
Dwyana
Siohvaugn Funches 1992-07
ślub 2002
Vanessa Simmons 2008
Gabrielle Union 2008 do dzisiaj

 

Biografia Kelly
Kelly Rowland, właśc. Kelendria Trene Rowland[1] (ur. 11 lutego 1981 w Atlancie[1]) – zdobywczyni nagrody Grammy, amerykańska wokalistka R&B, autorka tekstów, tancerka i okazjonalnie aktorka, która zaistniała dzięki współzałożeniu i członkostwie w girlsbandzie Destiny’s Child, który sprzedał ponad 100 milionów płyt na całym świecie[2][3][4].
Po seriach komercyjnych sukcesów w grupie Destiny’s Child i światowym sukcesie singla “Dilemma”, nagranego w duecie z raperem Nelly, utworu który zdobył statuetkę Grammy, Rowland wydała swój debiutancki, solowy album, Simply Deep (2002). Krążek zyskał przychylność krytyków i publiczności sprzedając się w nakładzie 2,5 miliona egzemplarzy na całym świecie[5]. Kolejny longplay Kelly ukazał się pięć lat po swoim poprzedniku. Ms. Kelly (2007) ujrzał światło dzienne 25 czerwca 2007 w Stanach Zjednoczonych i 3 lipca w Europie. Singlem promującym album okazał się utwór “Like This” wykonany w duecie z Eve. Kolejnymi kompozycjami wydanymi jako single były piosenki “Ghetto” z gościnnym udziałem Snoop Dogga oraz międzynarodowy “Work”. Ponadto, w roku 2008 artystka wydała reedycję krążka Ms. Kelly wraz z promującym go singlem “Daylight” nagranym z Gym Class Heroes.
W międzyczasie kariery muzycznej, Rowland wzięła udział w kilku przedsięwzięciach aktorskich w filmach i serialach telewizyjnych.

Dzieciństwo
Rowland urodziła się w Atlancie, w Georgii w Stanach Zjednoczonych. Jej rodzicami są Doris Rowland Garrison oraz Christopher Lovett, którzy pobrali się po narodzinach wokalistki[6]. W wieku siedmiu lat razem z matką wyprowadziły się z rodzinnej miejscowości pozostawiając ojca Kelly samego z powodu jego alkoholizmu[7][8]. Po przeprowadzeniu się do Houston w Teksasie poznała Beyonce Knowles. Po kilku latach stały się najlepszymi przyjaciółkami i postanowiły założyć zespół Destiny’s Child. Razem z LaTavia Roberson oraz LeToya Luckett po sześciu latach wydały debiutancką płytę, która okazała się sukcesem w USA. Zaraz po wydaniu drugiego albumu dwie z początkowego składu girlsbandu opuściły zespół pozostawiając Knowles i Rowland same. W ciągu kilku miesięcy Farrah Franklin oraz Michelle Williams dołączyły do Destiny’s Child. Pomimo zmian, nastąpiły kolejne – po nagraniu teledysku do nagrania “Say My Name” girlsband pozostawiła Franklin.
Trio złożone z Beyonce, Kelly oraz Michelle wydały razem swój pierwszy album numer #1 oraz dwa single, które zdobyły szczyt notowania Billboard Hot 100. Zespół w ciągu całego swego istnienia sprzedał ilość ponad 100 milionów egzemplarzy płyt oraz stał się girlsbandem, który sprzedał najwięcej płyt w całej historii przemysłu fonograficznego.

Kariera muzyczna
Simply Deep (2002-2003)
Pierwszy solowy album Kelly Rowland wydany został w październiku 2002 w USA i w lutym 2003 w Europie. Krążek nagrany został w brzmieniach “alternatywnego R&B” z domieszką rocka oraz popu. Na longplayu znalazła się piosenka “Dilemma”, która nagrana wspólnie z Nelly’m zdobyła Nagrodę Grammy w roku 2003 oraz okupowała notowanie Billboard Hot 100 w sumie przez dziesięć tygodni. Nad pracami Rowland czuwali tacy producenci jak Brandy, Mark J. Feist, Robert “Big Bert” Smith, Rich Harrison, Solange Knowles, Alonzo Jackson, Damon Elliot Leli oraz Sean Okundaye. Podczas, gdy album zajmował pozycje w Top 10 większości notowań najlepiej sprzedających się albumów na świecie, w Ameryce pozostał na pozycji #12 nie zajmując wyższego miejsca na Billboard 200. W rodzimym kraju artystki krążek sprzedał się w postaci 590.000 egzemplarzy oraz został odznaczony złotą płytą; Simply Deep zajął natomiast miejsce #1 w brytyjskim notowaniu najlepiej sprzedających się albumów oraz odznaczony został platynową płytą. Oprócz tego longplay uzyskał status złotej płyty w takich krajach jak: Irlandia, Hongkong, Singapur, Australia, Nowa Zelandia, czy Kanada.
Drugim singlem promującym album stała się kompozycja “Stole”, która znalazła się w Top 10 w kilku krajach oraz Top 5 w Australii, Nowej Zelandii oraz Wielkiej Brytanii. Piosenka nigdy nie znalazła się w Top 20 notowania Billboard Hot 100. Kolejnym singlem okazał się utwór “Can’t Nobody”, który znalazł się w Top 10 notowań w kilku krajach. “Train on a Track”, finalny singel z krążka stał się czwartym solowym utworem Rowland znajdującym się w Top 20 brytyjskiego notowania.
W roku 2005, Kelly pojawiła się w utworze “Here We Go” raperki Triny, który pojawił się w stacjach radiowych we wrześniu 2005 oraz zyskał sukces dla obydwu artystek znajdując się w Top 20 w Nowej Zelandii, Finlandii, Wielkiej Brytanii oraz Stanach Zjednoczonych.

Ms. Kelly (2007-2008)
Nad swoim drugim solowym albumem Kelly pracowała trzy lata[9]. Oryginalnie tytuł miał brzmieć My Story, a pierwsza wersja albumu, która była produkowana przez: Big Tank, Soulshock & Karlin, Patrick “J. Que” Smith, Rich Harrison, Rodney Jerkins; napisana przez Robin Thicke i Solange Knowles[9] oraz wydana z udziałem raperek Remy Ma i Shawnna, światło dzienne miał ujrzeć dnia 13 czerwca 2006[9]. Chociaż już dnia 6 maja 2006 odbyła się światowa premiera głównego singla z krążka “Gotsta Go” wyprodukowanego przez CKB, to na uroczystości 2006 MTV Asia Awards w Bangkoku, Kelly razem z menadżerami i wytwórnią Columbia Records zdecydowali się przełożyć datę wydania albumu, wycofać singla “Gotsta Go” i całkowicie zmienić listę utworów płyty[10].
Ms. Kelly zadebiutował na pozycji #2 Billboard Top R&B/Hip-Hop Albums oraz pozycji #6 notowania Billboard 200. W pierwszym tygodniu od daty premiery krążek nabył 83.800 nabywców w samych Stanach Zjednoczonych co sprawiło, iż krążek ten stał się pierwszym w solowej karierze Rowland, który zajął pozycję Top 10 najlepiej sprzedających się albumów[11]. Ekskluzywnie specjalnie dla sieci supermarketów Wal-Mart, album wydany został dodatkowo ze specjalnym DVD zatytułowanym BET Presents Kelly Rowland, które zawiera występy Rowland w studiu BET, występy na czerwonych dywanach oraz wszystkie dotychczasowe teledyski wydane przez wokalistkę[12]. Poza Stanami Zjednoczonymi album nie zyskał sukcesu. Najwyższą pozycją jaką zdobył w Wielkiej Brytanii to miejsce #37[13]. W wywiadzie, Rowland wyznała, iż planuje wydać reedycję krążka z dodatkowymi utworami oraz dwoma promującymi go singlami[14].
Głównym singlem promującym Ms. Kelly stała się kompozycja “Like This” nagrana wspólnie z Eve. Utwór odniósł sukces w krajach europejskich, zajmując w większości tamtejszych notowań, pozycje w Top 10. Drugim singlem z krążka okazała się piosenka “Ghetto” wydana jedynie na amerykański rynek muzyczny. Kompozycja nie uzyskała sukcesu, nie debiutując na notowaniu Billboard Hot 100. Trzecim singlem promującym album stał się utwór “Work”, który znalazł się w Top 5 notowania UK Singles Chart.
Dnia 12 maja 2008 na europejskich rynkach muzycznych ukazało się wydawnictwo Ms. Kelly Deluxe, wzbogacona o nowe utwory wersja albumu wokalistki z roku 2007. Krążek, jako najwyższe, zajął miejsce #23 na oficjalnej liście najchętniej kupowanych albumów w Wielkiej Brytanii[15]. Głównym singlem promującym dzieło stał się utwór “Daylight” nagrany wspólnie z Gym Class Heroes, który znalazł się w Top 20 brytyjskiej oraz francuskiej oficjalnej listy przebojów. Ponadto “Daylight” znalazł się na ścieżce dźwiękowej do filmu Asterix na olimpiadzie, którego premiera miała miejsce 25 stycznia 2008.

Nagrody
Rok Kategoria Nagroda Rezultat
Grammy Awards
2003 Grammy Award for Best Rap/Sung Collaboration “Dilemma” Wygrana
Capital FM Awards
2003 Ulubiona gwiazda międzynarodowa Londynu “Dilemma” Wygrana
TMF Awards (Holandia)
2003 Najlepsza gwiazda R&B (Kelly) Wygrana
2003 Najlepszy międzynarodowy teledysk “Dilemma” Wygrana
Billboard Awards
2003 Hot Rap Track of The Year “Dilemma” Wygrana

Filmografia
Rok Tytuł Rola Adnotacje
1999 Beverly Hood Dziewczyna #2
2002 The Hughleys Carly 3 odcinki
Saturday Night Live Gość muzyczny 1 odcinek
2003 Freddy kontra Jason Kia Waterson Główna rola
American Dreams Martha Reeves 2 odcinki
Eve Cleo 1 odcinek
2004 The Seat Filler Jhnelle Główna rola
2006 Girlfriends Tammy Hamilton 3 odcinki
2007 Jimmy Kimmel Live! 1 odcinek

Dyskografia

Artykuł przedstawia całkowitą dyskografię amerykańskiej wokalistki R&B Kelly Rowland. Artystka w sumie wydała trzy albumy studyjne, dziesięć solowych singli oraz jedenaście solowych teledysków dzięki wytwórniom Universal Music oraz Sony Music.

Piosenkarka karierę muzyczną rozpoczęła w roku 1997, kiedy to stała się członkinią jednego z najpopularniejszych amerykańskich zespołów Destiny’s Child. Rowland zaczęła działać solowo w roku 2000, gościnnie użyczając wokalu w remiksie utworu “Separated” Avanta. Dwa lata później na światowych rynkach muzycznych ukazał się debiutancki solowy album wokalistki Simply Deep. Płyta zyskała przychylność krytyków i publiczności sprzedając się w nakładzie 2,5 miliona egzemplarzy na całym świecie. Kolejne wydawnictwo wokalistki, Ms. Kelly wydane zostało w roku 2007 i nie powtórzyło komercyjnego sukcesu poprzednika.
Najnowszym albumem wokalistki jest Here I Am wydany w lipcu 2011 roku. Album wydany został w dwóch wersjach, różniących się listą utworów – amerykańską oraz międzynarodową. Singlem promującym pierwszą z edycji została kompozycja “Motivation” wydana w roku 2011, drugą zaś promował utwór “Commander” z roku 2010.

Albumy studyjne

Tytuł Informacje Najwyższe pozycje na listach Statusy Sprzedaż
US
[1]
US R&B
[2]
AUS
[3]
FRA
[4]
GER
[5]
IRL
[6]
NLD
[7]
NZL
[8]
SWI
[9]
UK
[10]
Simply Deep
  • Wydany: 22 października 2002
  • Wytwórnia: Columbia Records
  • Format: CD, digital download
12 3 5 47 14 2 16 7 17 1
  • AUS: Platyna[11]
  • CAN: Złoto[12]
  • UK: Platyna[13]
  • US: Złoto[14]
Światowa: 2.500.000[15]
Ms. Kelly
  • Wydany: 22 czerwca 2007
  • Wytwórnia: Columbia Records
  • Format: CD, digital download
6 2 44 88 80 46 61 38 23 Światowa: 1.200.000[16]
Here I Am
  • Wydany: 26 lipca 2011
  • Wytwórnia: Universal Motown
  • Format: CD, digital download
3 1 61[17] 87 69 43
“—” album nie był notowany, bądź nie został wydany.

Single

Tytuł Rok Najwyższe pozycje na listach Statusy Album
US
[21]
US R&B
[22]
AUS
[3]
FRA
[4]
GER
[5]
IRL
[6]
NLD
[7]
NZL
[8]
SWI
[9]
UK
[10]
“Dilemma”
(featuring Nelly)
2002 1 1 1 6 1 1 1 2 1 1
  • AUS: 3× platyna[23]
  • FRA: Złoto[24]
  • GER: Złoto[25]
  • NLD: Złoto[26]
  • NZL: Platyna[27]
  • SWI: Platyna[28]
  • UK: Platyna[13]
Simply Deep
“Stole” 27 54 2 53 15 3 10 3 9 2
  • AUS: Platyna[23]
  • NZL: Złoto
“Can’t Nobody” 2003 97 72 13 66 15 24 38 37 5
  • AUS: Złoto[23]
“Train on a Track” 61 93 44 83 67 20
“Like This”
(featuring Eve)
2007 30 7 13 5 85 11 77 4 Ms. Kelly
“Ghetto”
(featuring Snoop Dogg)
“Work” 2008 6 4 25 12 14 10 8 4
  • AUS: Platyna[29]
“Daylight”
(featuring Travis McCoy)
2009 43 43 14
“Commander”
(featuring David Guetta)
2010 61 16 13 66 16 46 9
  • NZL: Złoto[30]
Here I Am
“Forever and a Day” 49
“Motivation”
(featuring Lil Wayne)
2011 17 1
  • US: Platyna[14]
“Lay It on Me”
(featuring Big Sean)
43 69
“Down for Whatever”
(featuring The WAV.s)
31 16 62 6
“Ice”
(featuring Lil Wayne)
2012 58
“—” singel nie był notowany, bądź nie został wydany.

Z gościnnym udziałem

Tytuł Rok Najwyższe pozycje na listach Album
US
[21]
US R&B
[22]
AUS
[3]
FRA
[4]
GER
[5]
IRL
[6]
NLD
[7]
NZL
[8]
SWI
[9]
UK
[10]
“Separated”
(Avant featuring Kelly Rowland)
2002 12 1 My Thoughts
“Une femme en prison”
(Stomy Bugsy featuring Kelly Rowland)
2003 62 4ème Round
“Here We Go”
(Trina featuring Kelly Rowland)
2005 17 8 17 15 Glamorest Life
“No Future in the Past”
(Nâdiya featuring Kelly Rowland)
2008 Electron Libre
“Breathe Gentle”
(Tiziano Ferro featuring Kelly Rowland)
2009 7 Alla mia età
“When Love Takes Over”
(David Guetta featuring Kelly Rowland)
76 6 2 2 1 5 7 1 1 One Love
“Invincible”
(Tinie Tempah featuring Kelly Rowland)
2010 38 39 13 5 33 11 Disc-Overy
“Gone”
(Nelly featuring Kelly Rowland)
2011 59 55 58 5.0
“What a Feeling”
(Alex Gaudino featuring Kelly Rowland)
38 66 6 Magnificent
“Favor”
(Lonny Bereal featuring Kelly Rowland)
83 The Love Train
“Boo Thang”
(Verse Simmonds featuring Kelly Rowland)
44 Kee Fionna
“Summer Dreaming 2012”
(Project B featuring Kelly Rowland)
2012 62
“How Deep Is Your Love”
(Sean Paul featuring Kelly Rowland)
72 Tomahawk Technique
“—” singel nie był notowany, bądź nie został wydany.

źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

Biografia Dwyana

Dwyane Tyrone Wade, Jr. (ur. 17 stycznia 1982) nazywany Flash lub D-Wade – amerykański profesjonalny koszykarz grający w Miami Heat. W roku 2006 został wybrany Sportsman of the Year przez Sports Illustrated, Wade zyskał miano jednego z najbardziej znanych i popularnych graczy w lidze. Jego koszulka sprzedawała się najlepiej w całej NBA przez prawie dwa lata, podczas playoffs 2005 aż do połowy sezonu 2006/07.
Po wejściu do ligi z piątym numerem 2003 NBA Draft, Wade już w swoim pierwszym sezonie wystąpił w NBA All-Star Weekend jako All-Rookie team i w najbardziej prestiżowym wydarzeniu końcówki lutowego tygodnia, czyli NBA All-Star Game inaczej Meczu Gwiazd. Występuje w nim już przez 7 lat z rzędu. W swoim trzecim sezonie na parkietach NBA Wade poprowadził swój zespół Miami Heat do pierwszego w historii mistrzostwa NBA. Został wybrany MVP finałów NBA 2006 po finałowej serii zwycięstw 4-2 Heat nad Dallas Mavericks. Na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2008, Wade przewodził reprezentację Stanów Zjednoczonych w koszykówce mężczyzn, powszechnie znaną jako “Redeem Team”. W Pekinie zdobyli złoty medal. W sezonie 2008-09, Wade był liderem ligi pod względem punktowym i tym samym został “królem strzelców” sezonu.

Kariera
Wade do ligi NBA został wybrany w drafcie w roku 2003, z numerem 5. W pierwszym roku gry w Miami, jako lider, wraz z Lamarem Odomem doprowadził swą drużynę do play-off (bilans 42-40). W pierwszej rundzie, dzięki świetnej grze Wade’a i dramatycznych siedmiu meczach, Heat ograli Hornets 4-3. W drugiej rundzie na ich drodze stanęli jednak Pacers, z którymi przegrali 2-4. Mimo wszystko działacze byli zachwyceni swym nowym gwiazdorem i postanowili wokół niego zbudować nową drużynę.
Przed drugim sezonem, do Miami przybył Shaquille O’Neal. Jego obecność tchnęła w Miami nowe życie. Mimo odejścia Odoma (powędrował do Los Angeles Lakers za O’Neala) bilans zespołu poprawił się do 59-23, co było jej najlepszym wynikiem w historii. Ponadto, O’Neal zajął drugie miejsce w głosowaniu na MVP (zwycięzcą został Steve Nash z Phoenix Suns), a Wade został wybrany do drugiej piątki ligi. Przez play-off Heat szli jak burza. Najpierw 4-0 pokonali New Jersey Nets, później w takim samym stosunku wyeliminowali Washington Wizards. Przeszkodą okazała się inna potęga ligi, ówcześni Mistrzowie – Detroit Pistons. Po pięciu spotkaniach Heat objęli prowadzenie 3-2, ale kontuzji doznał Wade i wtedy wyszło na jaw, jaką wartość stanowił dla Miami ten młody gracz. Detroit wygrało dwa kolejne mecze i Heat pożegnali się z szansą gry w finałach. Jasne było, że potrzebne są dalsze zmiany.
W składzie nastąpiła niemała rewolucja. Z drużyną pożegnali się Eddie Jones i Damon Jones, a w ich miejsce przyszli Gary Payton, Antoine Walker i James Posey. W składzie miejsce zachował, prócz Shaqa i D-Wade’a tylko Udonis Haslem. Sezon 2005/06 drużyna zakończyła z wynikiem 52-30. W pierwszej rundzie play-off miała mało kłopotów z Chicago Bulls i pokonała ich 4-2. W drugiej rundzie bez problemów szybko uporała się z New Jersey Nets 4-1, stając się pierwszym finalistą konferencji wschodniej. Tam Wade i spółka rozprawili się z Detroit Pistons 4-2 rewanżując się za porażkę sprzed roku. W finale Heat mierzyli się z Dallas Mavericks. Mimo niekorzystnego stanu rywalizacji po trzech meczach(1-2) Heat byli w stanie odrobić straty i wygrać pojedynek z rywalami z Teksasu. Sezon 2006/2007 upłynął pod znakiem początku przebudowy zespołu. Heat w pierwszej rundzie PO ulegli graczom Chicago Bulls 4-2. W sezonie 2007/2008 Wade doznał groźnej kontuzji łydki. Z tego powodu Heat wygrali tylko 15 spotkań i nie zakwalifikowali się do Playoffów. Sezony 2008/2009 i 2009/2010 były niemal identyczne. Wade niemal w pojedynkę doprowadzał swój zespół do playoffs gdzie Ci ulegali w pierwszej rundzie kolejno zawodnikom Atlanty Hawks(2009) i Boston Celtics(2010). Latem 2010 do zespołu dołączyli LeBron James i Chris Bosh. Razem z Wadem mieli przesądzić o sukcesach przebudowanej drużyny Heat. Sezon 2010/2011 był jednak dla zawodników Heat pełen wzlotów i upadków, nowo powstały zespół nie spełniał oczekiwań kibiców i ekspertów, a sezon zasadniczy zakończył na drugim miejscu konferencji wschodniej, z Wadem notującym średnio 25.5 pkt. na mecz. Swoją siłę zespół pokazał dopiero w play-off, kiedy to rozprawił się kolejno z Philadelphia 76ers(4-1), Boston Celtics(4-1) oraz Chicago Bulls(4-1). W finałach przyszło im się mierzyć z drużyną weteranów Dallas Mavericks, i pomimo obiecującego początku i objęcia prowadzenia w serii 2-1, drużyna z Miami przegrała kolejne 3 mecze, tym samym przegrywając walkę o tytuł na korzyść drużyny z Dallas. Fala krytyki spadła głównie na Lebrona Jamesa, któremu zarzucano pasywność i brak brania odpowiedzialności za wynik na siebie i znikanie w decydujących końcówkach meczów. Sam Wade rozgrywał bardzo dobre finały, liderując drużynie Miami i pewnie zmierzając po tytuł MVP Finałów, jednak w meczu nr. 5 nabawił się kontuzji biodra, która skutecznie uniemożliwiała mu grę na wysokim poziomie.
Skrócony sezon (lockout) 2011/2012 przyniósł drużynie z Miami nowe nadzieje na odniesienie sukcesu. Pożegnano się z zawodzącym Mike’iem Bibbym oraz Eddie’m Housem, a w ich miejsce pojawił się weteran Shane Battier oraz pierwszoroczniak Norris Cole. Pomimo mniej efektywnego sezonu w wykonaniu Wade’a (22.1 pkt.na mecz/4.8 zb./4.6 ast.) drużyna ponownie uklasowała się na drugiej pozycji konferencji wschodniej, tym samym w pierwsze rundzie play-off było im dane zmierzyć się z drużyną New York Knicks, a rywalizację tę wygrali 4-1. W kolejnych rundach pokonali odpowiednio Indiana Pacers (4-2), oraz Boston Celtics (4-3). W finałach spotkali się z młodą drużyną Oklahoma City Thunder i przeganiając złe demony z finałów 2011, rozgromili przeciwnika 4-1. Wade w tych finałach notował średnio 22.6 pkt na mecz, przy ogólnej średniej z całych play-off’ów 22.8 pkt. na mecz.

Rekordy w NBA
Statystyka     Data     Przeciwko     Źródło
Punkty: 55     12 kwietnia 2009     New York Knicks     [1]
Zbiórki: 16     28 stycznia 2011     New York Knicks     —
Zbiórki w ataku: 6     2 razy     —
Zbiórki w obronie: 11     7 grudnia 2006     Sacramento Kings     [2]
Asysty: 16     2 razy     —
Przechwyty: 7     2 marca 2009     Cleveland Cavaliers     [3]
Bloki: 5     3 razy     –     [4]
Minuty: 52     2 razy     —
Na podstawie: nba.com

Osiągnięcia
ośmiokrotnie wybrany do Meczu Gwiazd NBA – 2005, 2006, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012
brązowy medalista olimpijski w Atenach – 2004
złoty medalista olimpijski z Pekinu – 2008
zwycięzca konkursu umiejętności podczas Weekendu Gwiazd – 2006 (Houston), 2007 (Las Vegas)
MVP Meczu Gwiazd NBA 2010 (Dallas)
zdobycie MVP finału NBA w 2006 roku
zdobycie mistrzostwa NBA z Miami Heat w 2006 roku i 2012 roku
zaliczony do All-NBA Rookie First Team w 2004 roku
zaliczony do All-NBA First Team w 2009 i 2010 roku
zaliczony do All-NBA Second Team w 2005 i 2006 roku
zaliczony do All-NBA Third Team w 2007 roku
zaliczony do All-NBA Defensive Second Team w 2005 i 2009 roku
sportowiec roku 2006 “Sports Illustrated” (6 zawodnik NBA w historii który dostąpił tego zaszczytu)[5]

Ciekawostki
Jest jednym z siedmiu graczy w historii NBA, którzy w rundzie play-off zdobywali 25 punktów, 8 zbiórek i 6 asyst, rzucając przy tym ze skutecznością z gry 50% lub więcej (pozostali to Bob Cousy, Oscar Robertson, Wilt Chamberlain, Larry Bird, Magic Johnson i Michael Jordan. Wade takiego wyczynu dokonał dwukrotnie.
W 76 kolejnych meczach (od 15 kwietnia 2005 do 8 kwietnia 2006) zdobywał 10 lub więcej punktów (rekord Miami Heat)[6].
W meczu sezonu zasadniczego z Detroit Pistons (12 lutego 2006) Wade zdobył 17 kolejnych (i zarazem ostatnich) punktów swojego zespołu (rekord Miami Heat)[7].
W wyżej wymienionym meczu, z 17 pkt, ostatnie dwa zdobyte rzutem z odchylenia ponad Tayshaunem Princem na 2,3 sekundy do końca spotkania dały jego drużynie zwycięstwo 100:98[7].
W sezonie 2004/05 w serii z Washington Wizards Wade pobił kolejne trzy rekordy: w ilości punktów w meczu (42) i kwarcie (22) w meczu nr 4[8] oraz w ilości asyst (15) w meczu numer 2[9].
Jest jedynym zawodnikiem w historii NBA, o wzroście poniżej 6 stóp i 5 cali, który zaliczył 100 lub więcej bloków w jednym sezonie[10].

Statystyki w NBA (stan na koniec sezonu 2011/12)
Klub     mecze     min/mecz      % z gry      %3pkt      %wolne     zbiórki     zb/mecz     asysty     a/mecz     przechwyty     p.mecz     bloki     bl/mecz     pkt     pkt/mecz
2003/04     MIA     61     34,9     46,5%     30,2%     74,7%     247     4,0     275     4,5     86     1,4     34     0,6     991     16,2
2004/05     MIA     77     38,6     47,8%     28,9%     76,2%     397     5,2     520     6,8     121     1,6     82     1,1     1854     24,1
2005/06     MIA     75     38,6     49,5%     17,1%     78,3%     430     5,7     503     6,7     146     2,0     58     0,8     2040     27,2
2006/07     MIA     51     37,9     49,1%     26,6%     80,7%     239     4,7     384     7,5     107     2,1     62     1,2     1397     27,4
2007/08     MIA     51     38,3     46,9%     28,6%     75,8%     214     4,2     354     6,9     87     1,7     37     0,7     1254     24,6
2008/09     MIA     79     38,6     49,1%     31,7%     76,5%     395     5,0     592     7,5     174     2,2     103     1.3     2386     30,2
2009/10     MIA     77     36,3     47,6%     30,0%     76,1%     373     4,8     501     6,5     142     1.8     82     1.1     2045     26,6
2010/11     MIA     76     37,1     50,0%     30,6%     75,8%     485     6,4     346     4,6     111     1,5     87     1,1     1941     25,5
2011/12     MIA     49     33,2     49,7%     26,8%     79,1%     237     4,8     225     1,3     82     1,7     63     1,3     1082     22,1
RAZEM         596     37.2     48,6     29,2     77,0     3020     5,1     3697     6,2     1055     1,8     611     1,0     14990     25,2

źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

(Odwiedzono 79 razy, 1 wizyt dzisiaj)