Kazimierz Marcinkiewicz i Izabela Olchowicz (Isabel) wrócili do Polski

marcinkiewicz-olchowiczPo kilku latach spędzonych w Londynie Kazimierz Marcinkiewicz (54 l.) i Isabel z Brwinowa (32 l.), bohaterowie skandalu sprzed czterech lat, wrócili do Warszawy.
Były premier i jego obecna żona kupili mieszkanie w stolicy i bez zapowiedzi przeprowadzili się do Polski – dowiedział się tygodnik „Życie na Gorąco”. Co stoi za ich decyzją?
Na początku tego roku Marcinkiewicz stracił pracę w banku Goldman Sachs, z którym związany był od pięciu lat (ostatnio pomagał w zorganizowaniu biura w Warszawie). Obecnie prowadzi firmę doradczą.
Izabel z kolei pracuje w branży kosmetycznej. „Jestem dumna z męża” – tak brzmi ostatni wpis na jej blogu zamieszczony w lipcu z okazji przyznania Marcinkiewiczowi orderu Legii Honorowej. Uroczystość zbiegła się z piątą rocznicą ich znajomości.
Pobrali się w tajemnicy cztery lata temu. Byłemu premierowi i jego partnerce bardzo zależało na zachowaniu tego faktu w tajemnicy, dlatego uroczystość, na której oprócz nich pojawili się tylko świadkowie, miała miejsce w Barcelonie.
„To cudowne wydarzenie, które póki nie przeżyjesz, nie będziesz wiedziała, jak pięknym może być. Wówczas kobieta czuje się prawdziwą kobietą, małą gwiazdeczką, kwitnącym kwiatem, księżniczką, a może nawet jak dziecko w sklepie z zabawkami” – pisała kilka dni po ślubie świeżo upieczona pani Marcinkiewicz.
Mama Izy o uroczystości dowiedziała się z gazety. Nie kryła łez, podkreślając, że „już wie, dlaczego córka od miesiąca nie kontaktowała się z nią”.
W Polsce nadal mieszka czwórka dzieci Marcinkiewicza – Maciej (31 l.), Ula (30 l.), Staszek (27 l.), Piotr (18 l.) – oraz była żona Maria, z którą polityk spędził 28 lat.
„Rodzina jest najważniejsza” – podkreślał w wywiadach. Zmienił zdanie, gdy poznał Isabel.
źródło: pomponik.pl

Jak Isabel poznała Marcinkiewicza?
– Siedziałam przy stoliku, czytałam jakieś pisma, gazety które przywiozłam sobie z Polski. Miesięcznik „Charaktery”. Może dlatego podszedł do mnie, zapytał, czy mieszkam w Londynie. Połączyło nas to, że jesteśmy Polakami. (…) Myślę, że oboje w tym dniu czuliśmy się samotni. Że tą rozmową wypełniliśmy jakąś pustkę w nas.
– Kazimierz jest prostolinijny. Nie działa zza węgła.
– Wieczorami słuchamy muzyki. Rano – szybkiej. Wieczorem wolniejszej. Jadamy na mieście. Nie gotuję. Chodzimy do klubów. Moje towarzystwo go akceptuje. (…) Chodzimy do teatru, uwielbiamy musicale. Kaz jest dobrym doradcą, mamy podobny gust.
– Będę miała 38 lat i być może domek w Hiszpanii, z balkonikiem. I napiszę milionowy wiersz. A Kazimierz będzie rozpalał grilla. Wokół nas hasać będą dwa psy – uwielbiam owczarki niemieckie – mówi Izabela.

„Taka mała, a taka wielka…” – będzie opowiadał o niej potem Marcinkiewicz. „Ujęła mnie tym, że w życiu kieruje się jasnymi zasadami. Ceni sobie prywatność i wolność” – Fakt podkreśla słowa byłego premiera.

Wideo – Kazimierz Marcinkiewicz i Izabela Olchowicz-Marcinkiewicz

Biografia Kazimierza

Kazimierz Marcinkiewicz (ur. 20 grudnia 1959 w Gorzowie Wielkopolskim) – polski polityk, nauczyciel, wiceminister edukacji narodowej w rządzie Hanny Suchockiej w latach 1992–1993, poseł na Sejm III, IV i V kadencji, prezes Rady Ministrów od 31 października 2005 do 14 lipca 2006.

W 2006 pełnił obowiązki prezydenta m.st. Warszawy. Był także dyrektorem w Europejskim Banku Odbudowy i Rozwoju w Londynie (2007–2008).

Wykształcenie
Z wykształcenia jest fizykiem, ukończył w 1984 studia na Wydziale Matematyczno-Fizyczno-Chemicznym Uniwersytetu Wrocławskiego. W 1992 ukończył studia podyplomowe w zakresie administracji na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Ukończył również szkolenia w Studium Fundacji Boscha (struktura i funkcjonowanie szkolnictwa wyższego w Niemczech) oraz Centrum Ośrodka Doskonalenia Nauczycieli w Warszawie.

Rozpoczął studia doktoranckie na Wydziale Nauk Ekonomicznych i Zarządzania Uniwersytetu Szczecińskiego pod kierunkiem profesor Teresy Lubińskiej, późniejszej minister finansów w jego rządzie.

Działalność zawodowa do lat 90
W latach 1982–1989 był nauczycielem matematyki i fizyki w Szkole Podstawowej nr 17 w Gorzowie Wielkopolskim, następnie wicedyrektorem jednego z Zespołów Szkół Ogólnokształcących w Gorzowie Wlkp. (1989–1990), kuratorem oświaty w Gorzowie Wlkp. (1990–1992), wiceministrem edukacji narodowej w rządzie Hanny Suchockiej (1992–1993), wicedyrektorem Wojewódzkiego Ośrodka Metodycznego w Gorzowie Wlkp. (1994–1995) i dyrektorem Zespołu Kolegiów Nauczycielskich (1995–1997). Był również głównym inicjatorem powołania Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w Gorzowie. W latach 1994–1998 pełnił funkcję prezesa zarządu Fundacji na rzecz Gorzowskiej Szkoły Wyższej, a od 1997 przewodniczył Konwentowi PWSZ. Jest też działaczem funkcjonującego przy tej uczelni pierwszoligowego klubu koszykarskiego kobiet (AZS PWSZ Gorzów).

Działalność polityczna do 2005
W latach 80. działał w opozycji, w latach 1983–1990 był członkiem NSZZ „Solidarność”. W 1985 został współzałożycielem i redaktorem pisma katolickiego „Aspekty”, zaś w latach 1985–1990 redagował i wydawał Pismo Oświaty Niezależnej „Pokolenie”. Był też założycielem Gorzowskiego Klubu Politycznego „Ład i Wolność” (1988).

W 1989 brał udział w zakładaniu Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego. Od 1994 kierował zarządem regionu ZChN w Gorzowie Wlkp. W latach 1994–1998 zasiadał w zarządzie głównym tej partii. Opowiadał się za ochroną wartości chrześcijańskich w życiu politycznym i społecznym. Jako wiceminister edukacji sprzeciwiał się wprowadzeniu wychowania seksualnego do programów nauczania.

Od 1997 do 2006 sprawował mandat posła na Sejm RP III, IV i V kadencji. W latach 1999–2000 był szefem Gabinetu Politycznego premiera Jerzego Buzka. Podał się do dymisji, motywując swoją rezygnację brakiem możliwości realizowania własnych pomysłów politycznych.

W Sejmie III kadencji był członkiem Klubu Parlamentarnego Akcji Wyborczej Solidarność. W 2001 wraz z grupą innych działaczy m.in. ZChN współtworzył Przymierze Prawicy. Od czasu połączenia Przymierza Prawicy z Prawem i Sprawiedliwością w 2002 należał do PiS. Od 5 lipca[1] do 5 października 2001 przewodniczył Klubowi Parlamentarnemu tej partii w Sejmie III kadencji. Był także prezesem regionu lubuskiego PiS. W Sejmie IV kadencji kierował Komisją Skarbu Państwa (po rezygnacji Wiesława Walendziaka w 2004).

W 2003 wraz z Wiesławem Walendziakiem założył Instytut Środkowoeuropejski – wydawcę dwumiesięcznika „Międzynarodowy Przegląd Polityczny”. Jest autorem książki Pracowitość i uczciwość w polityce (2001).

Związany ze środowiskami katolickimi. W latach 1995–1998 był członkiem Diecezjalnej Rady Duszpasterskiej. Pełnił też funkcję prezesa Towarzystwa Szkoły Katolickich[2]. Działał w Stowarzyszeniu Dziennikarzy Katolickich oraz Stowarzyszeniu Rodzin Katolickich. Za wypowiedzi pod adresem osób homoseksualnych był krytykowany w 2005 i 2006 przez Amnesty International oraz Human Rights Watch[3][4].

Prezes Rady Ministrów
Jarosław Kaczyński 27 września 2005 wyznaczył Kazimierza Marcinkiewicza jako kandydata PiS na stanowisko premiera po zwycięskich dla tej partii wyborach parlamentarnych.

19 października został desygnowany, a 31 października zaprzysiężony na tę funkcję przez Prezydenta RP Aleksandra Kwaśniewskiego. 10 listopada jego rząd uzyskał w Sejmie wotum zaufania.

17 grudnia 2005 pod wpływem radości z wynegocjowanego unijnego budżetu Kazimierz Marcinkiewicz powiedział:

Jestem młodym człowiekiem, przynajmniej za takiego się uważam, a młodzi ludzie jak coś wygrają, robią coś takiego: yes, yes, yes!

Okrzyk Yes, yes, yes! wszedł do potocznego języka i bywał wykorzystywany w kulturze masowej[5]. Cytat ten został również wykorzystany w kampanii reklamowej Volkswagena, niemieckiego koncernu samochodowego[5].

4 stycznia 2006 przejął urząd ministra skarbu państwa, po dymisji Andrzeja Mikosza, który pełnił do powołania na to stanowisko Wojciecha Jasińskiego. 24 kwietnia tego samego roku otrzymał nagrodę Wiktora 2005 w kategorii najpopularniejszy polityk.

7 lipca 2006 poinformował Komitet Polityczny PiS o zamiarze podania się do dymisji. Organ ten zarekomendował Jarosława Kaczyńskiego na stanowisko prezesa Rady Ministrów. 10 lipca prezydent przyjął dymisję jego gabinetu, obowiązki prezesa Rady Ministrów pełnił do 14 lipca tego samego roku.

Pełniący obowiązki prezydenta Warszawy
18 lipca 2006 został oficjalnie nominowany przez premiera Jarosława Kaczyńskiego na pełniącego funkcję Prezydenta m.st. Warszawy (jako zarządca komisaryczny miasta). Urząd objął 20 lipca, zastępując na tym stanowisku Mirosława Kochalskiego. W związku z objęciem funkcji wygasł jego mandat poselski.

Był kandydatem Prawa i Sprawiedliwości na prezydenta Warszawy w wyborach samorządowych w 2006. W I turze wyborów zajął pierwsze miejsce z wynikiem 38,42% (272 050 głosów). W II turze przegrał z Hanną Gronkiewicz-Waltz (z PO), uzyskując 46,82% (329 309 głosów)[6]. Przekazanie władzy nowej prezydent nastąpiło 2 grudnia tego samego roku.

Działalność biznesowa i polityczna od 2007
W styczniu 2007 rozpoczął pracę jako doradca p.o. prezesa banku PKO BP Sławomira Skrzypka. Startował w konkursie na prezesa banku PKO BP, ale wycofał się z kandydowania. 1 marca 2007 rozpoczął pracę w EBOiR, gdzie zasiadał w Radzie Dyrektorów jako reprezentant Polski. W 2007 ukazał się wywiad-rzeka Marcinkiewicz. Kulisy władzy (autorstwa Kazimierza Marcinkiewicza, Piotra Zaremby i Michała Karnowskiego). W 2008 został zatrudniony w Goldman Sachs Group Incorporated[7].

Również w 2007 odszedł z Prawa i Sprawiedliwości. Informacja o jego rezygnacji z członkostwa w PiS miała być nieupubliczniana przed 21 października 2007[8]. W lutym 2013 wraz z Romanem Giertychem i Michałem Kamińskim założył think tank Instytut Myśli Państwowej[9].

Życie prywatne
Dwukrotnie żonaty. Z pierwszą żoną Marią, z którą rozwiódł się w 2009, ma czworo dzieci. Po raz drugi ożenił się w sierpniu tego samego roku z Izabelą Olchowicz[10]. Jego bracia Arkadiusz i Mirosław oraz syn Maciej także zaangażowali się w działalność polityczną[11].

Nagrody i odznaczenia
W 2007 władze Francji przyznały mu order Legii Honorowej.
źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

Biografia Izabeli

Izabela Olchowicz-Marcinkiewicz pochodzi z Brwinowa pod Warszawą. Wyjechala na Wyspy prosto po maturze, nie chciała czekać na skończenie studiów. Zaraz po przyjeździe do Anglii nie było jej jednak łatwo. Przede wszystkim dlatego, że nie miała wyższego wykształcenia. Na szczęście przydała się jej doskonała znajomość języka angielskiego – pisze „Fakt”. Na początku pracowała jako tłumaczka. W końcu udało się jej zdobyć pracę biurową w banku, w londyńskim City.
źródło: rozrywka.dziennik.pl

(Odwiedzono 729 razy, 1 wizyt dzisiaj)

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*