Katy Perry i John Mayer

perry-mayerKaty i John są parą od 2012 r.

Partnerzy:
Katy
Matthew Thiessen 2003-06
Travie McCoy 2007-09
Russell Brand 2009-11
ślub 23 10 2010
Robert Ackroyd 2012
John Mayer 2012
Johna
Vanessa Carlton 2002-03
Jennifer Love Hewitt 2002
Rhona Mitra 2005
Jessica Simpson 2006-07
Minka Kelly 2007-08
Jennifer Aniston 2008-09
Taylor Swift 2009-10
Katy Perry 2012

 

Biografia Katy
Katheryn Elizabeth Hudson[1], bardziej znana pod pseudonimem Katy Perry (ur. 25 października 1984 roku w Santa Barbara w stanie Kalifornia) – amerykańska artystka, przede wszystkim piosenkarka (głównie popowa i taneczna), ale również twórczyni muzyki oraz aktorka. Ojciec Perry jest pastorem, dlatego dorastała słuchając gospel i śpiewając w kościelnym chórze. Po zdobyciu GED w wieku piętnastu lat rozpoczęła karierę muzyczną jako Katy Hudson. Pod koniec 2001 roku wydała swój debiutancki album studyjny Katy Hudson, jednak nie osiągnął on komercyjnego sukcesu. Następnie nagrała dwie kolejne płyty: z producenckim zespołem Matrix oraz solową, która nie została opublikowana. W 2007 roku podpisała kontrakt z wytwórnią Capitol Records. Wówczas przyjęła pseudonim Katy Perry.
Popularność zdobyła wraz z wydaniem w 2008 roku albumu One of the Boys, wypromowanego przez dwa ogólnoświatowe przeboje: „I Kissed a Girl” i „Hot n Cold”. Płyta ta zajęła trzydzieste trzecie miejsce wśród najlepiej sprzedających się albumów muzycznych w 2008 roku[2]. W 2009 roku amerykański magazyn Billboard umieścił ją na pięćdziesiątej pierwszej pozycji wśród najpopularniejszych muzyków dekady 2000-2009[3]. Teenage Dream, trzeci studyjny album Perry, to jedenasty bestseller roku 2010[4] oraz dziewiąty roku 2011[5]. Z płyty oraz jej reedycji pochodzi osiem singli, z których sześć zajęło pierwsze pozycje na Billboard Hot 100. Tym samym Katy Perry jako pierwsza kobieta, a drugi artysta w historii (po Michaelu Jacksonie z Bad), wypromowała pięć utworów z jednego album na szczyt oficjalnej listy przebojów w Stanach Zjednoczonych (singel „Part of Me” nie jest brany pod uwagę, gdyż pochodzi ze wznowienia płyty)[6].
Katy Perry sprzedała jedenaście milionów albumów studyjnych na całym świecie, a także ponad trzydzieści siedem milionów singli w formacie digital download w samych Stanach Zjednoczonych[7]. W latach 2009-2012 była ośmiokrotnie nominowana do nagrody Grammy, przez muzyczną stację MTV ogłoszona artystką roku 2011[8]. Wydała dwa perfumy sygnowane własnym nazwiskiem: Purr i Meow. Użyczyła głosu Smerfetce w filmie Smerfy z 2011 roku. Przez długi czas związana z Travisem McCoy’nem. W latach 2010-2011 żona brytyjskiego komika Russella Branda.
Urodziła się w Santa Barbara w stanie Kalifornia, USA. Jest dzieckiem pastorostwa, dlatego dorastała słuchając muzyki gospel i śpiewając w kościele. Jako nastolatka zainteresowała się muzyką zespołu Queen. Zespół ten miał też największy wpływ na jej twórczość, podobnie jak Alanis Morissette i Joni Mitchell. Swój pierwszy album, zatytułowany Katy Hudson, wydała w wytwórni Red Hill Records i zawarła na nim piosenki utrzymane w stylu gospel. Piosenkarka postanowiła zmienić później swoje nazwisko, ponieważ “Katy Hudson” nadto wiązało się z nazwiskiem amerykańskiej aktorki Kate Hudson. “Perry” natomiast było panieńskim nazwiskiem jej matki.
W roku 2004 Perry została wyłączną wokalistką zespołu producenckiego The Matrix, który pracował wcześniej m.in. z Avril Lavigne i Britney Spears. Zaczęła równocześnie pracę nad własnym albumem, współpracując z Glenem Ballardem, producentem sławnego debiutu Alanis Morissette pt. Jagged Little Pill. Jeden z jej utworów, “Simple”, został nagrany jako część ścieżki dźwiękowej do filmu Stowarzyszenie wędrujących dżinsów z 2005 roku.
5 lipca 2012 roku miała miejsce oficjalna premiera biograficznego filmu piosenkarki: “Katy Perry: Part Of Me 3D”. Film kończył pewny etap w twórczości Katy Perry, która zapowiedziała tymczasowe odejście ze sceny i zrobienie sobie przerwy. Poinformowała również, że wróci z nowym albumem. Jak mówi Katy, będzie on w innym niż poprzednie klimacie.

Kariera
2008-2009: One of the Boys
Twórczość Katy została zauważona przez Jasona Floma z wytwórni Virgin Records, zarządcę kompanii Capitol Records, dlatego to z tą wytwórnią piosenkarka podpisała kontrakt. Pod koniec roku 2007 na rynek muzyczny trafił singel “Ur So Gay”, jednak nie podbił list przebojów. W maju 2008 wydano singel “I Kissed a Girl”, który stał się numerem 1 w 30 krajach na całym świecie i jednym z największych przebojów 2008 roku. Latem ukazał się album One of the Boys. Cieszył się ogromnym powodzeniem i zajął wysokie pozycje na listach sprzedaży albumów, choć zdobył dość negatywne oceny krytyków. W sumie sprzedano ponad 5 milionów kopii albumu, a w USA, Wielkiej Brytanii, Australii i Kanadzie otrzymał on status platynowej płyty. Kolejnym singlem promującym została piosenka “Hot n Cold” – kolejny duży przebój, a jeszcze w grudniu ukazał się teledysk do następnego singla, “Thinking of You”.
W 2009 wokalistka była nominowana do Nagroda Grammy w kategorii Best Female Pop Vocal Performance za singel “I Kissed a Girl”. Od stycznia do listopada 2009 Perry promowała album trasą koncertową Hello Katy Tour, swoim pierwszym solowym tournée. W tym samym roku udzieliła się wokalnie w piosenkach innych wokalistów. Nagrała duet z amerykańskim zespołem 3OH!3, a także przebój “If We Ever Meet Again” z Timbalandem.

2010-2011: Teenage Dream
W 2010 roku Katy Perry ukończyła pracę nad kolejnym albumem, Teenage Dream. Miał on swoją premierę w sierpniu, a jego wydanie poprzedzono singlem “California Gurls”, który stał się wielkim przebojem na światowych listach przebojów. W piosence gościnnie pojawił się Snoop Dogg. Płyta Teenage Dream dotarła do pierwszej dziesiątki bestsellerów muzycznych w kilkunastu krajach i pokryła się platyną m.in. w USA, Kanadzie, Wielkiej Brytanii i Australii. Drugim singlem została piosenka tytułowa, która również okazała się sukcesem.
Wideoklip do trzeciego singla, “Firework”, został nakręcony w Budapeszcie, a do jego udziału zostali zaproszeni europejscy fani Katy Perry (w tym 40 Polaków). Było to skutkiem kampanii reklamowej Deutsche Telekom (właściciela sieci “Era” – obecnie: “T-Mobile”), w której Katy Perry wzięła udział. Przez co jednocześnie piosenkarka została zobowiązana do dania koncertów we wszystkich 5 państwach (Polska, Austria, Węgry, Słowacja, Macedonia) objętych tym projektem. W Polsce mogliśmy ją zobaczyć 5 października 2010 roku w klubie “Stodoła” w Warszawie.
W lutym 2011 roku piosenkarka rozpoczęła swoją drugą trasę koncertową California Dreams Tour. 31 marca odbyła się premiera teledysku do “E.T.”. Jest to czwarty singiel z albumu Teenage Dream, w którym gościnnie wystąpił Kanye West.
W maju Katy Perry rozpoczęła pracę nad kolejnym singlem – “Last Friday Night (T.G.I.F.)”, do którego teledysk nagrała podczas trasy koncertowej w Australii, swoją premierę miał on 14 czerwca 2011r. Katy Perry wyrównała rekord Michaela Jacksona umieszczając 5 piosenek z jednej płyty na pierwszym miejscu listy Billboard HOT 100.
Szóstym singlem został The One That Got Away, do którego teledysk opublikowano 11 listopada 2011 roku. Była to ostatnia piosenka, która została singlem z albumu Teenage Dream. Utwór dotarł na 3 miejsce listy Billboard Hot100 i na pierwsze miejsce listy Billboard Pop Songs. Piosenkarka zapowiedziała pracę nad kolejnym album, z nowymi piosenkami, który ma się ukazać na przełomie 2012 / 2013 roku. Wcześniej jednak, bo w marcu, ukazała się reedycja płyty Teenage Dream.
Katy Perry dzięki piosence “Firework” została nominowana w dwóch kategoriach do nagrody Grammy. Gala odbyła się 12 lutego 2012 roku. Katy nie dostała żadnej statuetki ( W obu kategoriach wygrała Adele).
3 sierpnia 2012 r. miała miejsce polska premiera filmu “Madagaskar 3″, w którym została zamieszczona jej piosenka pt.”Firework”.
27 marca 2012 r. Katy Perry wydała reedycję drugiego albumu pt. Teenage Dream: The Complete Confection. Wydawnictwo promował singel “Part of Me”, który zadebiutował na pierwszym miejscu listy przebojów Billboard Hot100. Teledysk zaś miał swoją premierę 21 marca 2012 roku. Drugim singlem z reedycji została piosenka “Wide Awake”. Klip na YouTube został opublikowany 18 czerwca 2012 roku. Utwór dotarł na 3 miejsce najbardziej prestiżowej listy przebojów w USA (Hot100 na Billboard)

Życie prywatne
Na początku swojej kariery, gdy wykonywała jeszcze muzykę chrześcijańską spotykała się z liderem grupy Relient K – Matthew Thiessenem, później z amerykańskim muzykiem Travisem McCoyem. W październiku 2010 roku poślubiła brytyjskiego aktora, Russella Branda[9]. Po niespełna półtora roku małżeństwa Katy Perry wzięła rozwód z Brandem[10].

Dyskografia

składa się z trzech albumów studyjnych, jednego albumu koncertowego, jednego minialbumu oraz piętnastu singli (w tym dwa z gościnnym udziałem i trzy promocyjne).
W 2001 piosenkarka wydała album gospelowy Katy Hudson zatytułowany jej prawdziwym nazwiskiem. Album nie osiągnął sukcesu na rynkach muzycznych[1]. W następnych latach podjęła współpracę z wytwórnią The Matrix i nagrała album, jednak nie został on wydany[2]. W listopadzie 2007 Katy Perry wydała minialbum Ur So Gay, który wywołał zainteresowanie krytyków, ale nie był notowany na listach przebojów[2]. W 2008 wokalistka podpisała kontrakt z wytwórnią Capitol i wydała swój drugi album, One of the Boys. Wydawnictwo zajęło 9. miejsce na liście Billboard 200[3] oraz uzyskało status platynowej płyty w Stanach Zjednoczonych[4] i w Wielkiej Brytanii[5]. Pochodzący z albumu singel „I Kissed a Girl” uplasował się na pierwszym miejscu list przebojów w wielu krajach, w tym na liście Billboard Hot 100[3]. Zarówno „I Kissed a Girl” jak i kolejny singel, „Hot n Cold”, uzyskały status poczwórnej platyny w Stanach Zjednoczonych[4]. Następnymi signlami pochodzącymi z One of the Boys były „Thinking of You” i „Waking Up in Vegas”. W 2009 Katy Perry wystąpiła gościnnie na dwóch singlach. Pierwszym z nich był „Starstrukk” amerykańskiego zespołu 3OH!3, a drugim „If We Ever Meet Again” Timbalanda. Oba wydawnictwa zajęły 3. miejsce na liście UK Singles Chart[6][7]. W tym samym roku został wydany koncertowy album MTV Unplugged.
W 2010 wokalistka wydała trzeci album studyjny, Teenage Dream, który zajął pierwsze miejsce między innymi na listach Billboard 200[3] czy UK Albums Chart[8]. Ponadto uzyskał status potrójnej platynowej płyty w Australii[9] oraz podwójnej platynowej płyty w Stanach Zjednoczonych[4], Wielkiej Brytanii[5] i Kanadzie[10]. Pierwszy singel pochodzący z albumu, „California Gurls”, zajął pierwsze miejsce na listach przebojów w Stanach Zjednoczonych[3], Australii[11], Kanadzie[3], Irlandii[12], Nowej Zelandii[13] i WIelkiej Brytanii[8]. Kolejne single – „Teenage Dream”, „Firework”, „E.T” i „Last Friday Night (T.G.I.F.)” – uplasowały się w pierwszej dziesiątce na listach przebojów w tych krajach.

Albumy studyjne

Rok Dane dot. albumu Pozycje na listach przebojów Certyfikat
USA
[3]
AUS
[11]
AUT
[14]
CAN
[15]
GER
[16]
IRL
[12]
NLD
[17]
NZ
[13]
SWI
[18]
UK
[8]
POL
2001 Katy Hudson

  • Wydany: 23 października 2001
  • Wytwórnia: Red Hill
  • Format: CD, MC
2008 One of the Boys

  • Wydany: 17 czerwca 2008
  • Wytwórnia: Capitol
  • Format: LP, CD, digital download
9 11 6 6 7 10 32 17 6 11 49
[19]
  • USA: platynowa płyta[4]
  • AUS: 2× platynowa płyta[20]
  • AUT: platynowa płyta[21]
  • CAN: 2× platynowa płyta[22]
  • IRL: platynowa płyta[23]
  • GER: złota płyta[24]
  • NZ: złota płyta[25]
  • SWI: złota płyta[26]
  • UK: platynowa płyta[5]
2010 Teenage Dream

  • Wydany: 24 sierpnia 2010
  • Wytwórnia: Capitol
  • Format: LP, CD, digital download
1 1 1 1 5 1 6 1 4 1 7
[27]
  • USA: 2× platynowa płyta[4]
  • AUS: 3× platynowa płyta[9]
  • AUT: złota płyta[21]
  • CAN: 2× platynowa płyta[10]
  • IRL: 2× platynowa płyta[28]
  • GER: złota płyta[24]
  • NZ: 2× platynowa płyta[25]
  • SWI: złota płyta[26]
  • UK: 3× platynowa płyta[5]
„—” oznacza, że album nie był notowany na danej liście.

Single

Rok Singel Pozycje na listach przebojów Certyfikat Album
USA
[3]
AUS
[11]
AUT
[14]
CAN
[3]
GER
[31]
IRL
[12]
NLD
[17]
NZ
[13]
SWI
[18]
UK
[8]
2008 „I Kissed a Girl” 1 1 1 1 1 1 3 1 1 1
  • USA: 4× platynowa płyta[4]
  • AUS: platynowa płyta[32]
  • AUT: platynowa płyta[21]
  • CAN: 7× platynowa płyta[33]
  • GER: platynowa płyta[24]
  • NZ: platynowa płyta[34]
  • SWI: platynowa płyta[26]
  • UK: platynowa płyta[5]
One of the Boys
„Hot n Cold” 3 4 1 1 1 3 5 5 1 4
  • USA: 4× platynowa płyta[4]
  • AUS: 2× platynowa płyta[35]
  • AUT: platynowa płyta[21]
  • CAN: 6× platynowa płyta[33]
  • GER: złota płyta[24]
  • NZ: platynowa płyta[34]
  • SWI: platynowa płyta[26]
  • UK: platynowa płyta[5]
2009 „Thinking of You” 29 34 18 24 19 38 79 45 27
  • CAN: platynowa płyta[33]
„Waking Up in Vegas” 9 11 26 2 33 8 78 9 69 19
  • USA: 2× platynowa płyta[4]
  • AUS: złota płyta[35]
  • CAN: platynowa płyta[33]
  • NZ: złota płyta[34]
2010 „California Gurls”
(wraz ze Snoop Doggiem)
1 1 3 1 3 1 6 1 4 1
  • USA: 4× platynowa płyta[4]
  • AUS: 5× platynowa płyta[36]
  • AUT: złota płyta[21]
  • CAN: 4× platynowa płyta[37]
  • GER: platynowa płyta[24]
  • NZ: 2× platynowa płyta[34]
  • SWI: platynowa płyta[26]
Teenage Dream
„Teenage Dream” 1 2 2 2 6 1 17 1 8 2
  • USA: 3× platynowa płyta[4]
  • AUS: 4× platynowa płyta[38]
  • AUT: złota płyta[21]
  • CAN: 3× platynowa płyta[37]
  • GER: złota płyta[24]
  • NZ: platynowa płyta[34]
  • UK: złota płyta[5]
„Firework” 1 3 3 1 4 2 6 1 3 3
  • USA: 5× platynowa płyta[4]
  • AUS: 6× platynowa płyta[36]
  • AUT: złota płyta[21]
  • CAN: 4× platynowa płyta[37]
  • GER: złota płyta[24]
  • NZ: 2× platynowa płyta[34]
  • SWI: złota płyta[26]
  • UK: platynowa płyta[5]
2011 „E.T.”
(wraz z Kanye Westem)
1 5 7 1 9 5 39 1 14 3
  • USA: 5× platynowa płyta[4]
  • AUS: 3× platynowa płyta[38]
  • CAN: 3× platynowa płyta[37]
  • GER: złota płyta[24]
  • NZ: platynowa płyta[34]
„Last Friday Night (T.G.I.F.)” 1 5 7 1 15 2 24 4 20 9
  • AUS: 3× platynowa płyta[38]
  • NZ: złota płyta[34]
  • UK: srebrna płyta[5]
„The One That Got Away” 3 27 19 2 34 13 66 12 33 18
  • AUS: platynowa płyta[36]
2012 „Part of Me” 1 5 18 1 20 5 28 1 33 1
  • USA: 2× platynowa płyta[4]
  • AUS: 2× platynowa płyta[36]
  • UK: srebrna płyta[5]
Teenage Dream: The Complete Confection
„Wide Awake” 3 4 28 1 39 6 41 1 24 9
  • AUS: platynowa płyta[39]
„—” oznacza, że singel nie był notowany na danej liście.

Z gościnnym udziałem

Rok Singel Pozycje na listach przebojów Certyfikat
USA AUS
[11]
AUT
[14]
CAN GER
[40]
IRL
[12]
NLD
[17]
NZ
[13]
SWI
[18]
UK
2009 „Starstrukk”
(singel 3OH!3)
66
[41]
4 48 31
[42]
4 65 16 3
[7]
  • USA: platynowa płyta[4]
  • AUS: 2× platynowa płyta[43]
  • NZ: złota płyta[34]
  • UK: złota płyta[5]
„If We Ever Meet Again”
(singel Timbalanda)
37
[44]
9 10 4
[44]
9 3 27 1 7 3
[6]
  • AUS: 2× platynowa płyta[43]
  • NZ: platynowa płyta[34]
„—” oznacza, że singel nie był notowany na danej liście.

źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

Biografia Johna

John Clayton Mayer (ur. 16 października 1977 w Bridgeport) – amerykański kompozytor, wokalista i gitarzysta. Karierę muzyczną rozpoczął w 1996 r. W swojej muzyce łączy style pop, rock, blues i soul.
John Mayer urodził się w 1977 roku jako drugi z trzech synów Margaret i Richarda Mayera. Wychował się i uczęszczał do szkoły w Fairfield w Connecticut. Gdy usłyszał solówkę gitarową Marty McFlaya z filmu “Powrót do przyszłości”, zaczął interesować się tym instrumentem. Gdy miał 13 lat ojciec wypożyczył dla niego gitarę i gdy sąsiad podarował mu kasetę z nagraniami Steviego Raya Vaughana, Mayer odkrył swoją miłość do bluesa. Po dwóch latach nauki gry został członkiem grupy Villanova Junction, z którą występował w barach bluesowych.
W wieku lat 17 Mayer spędził kilka dni w szpitalu ze względu na arytmię serca. Mayer wyznał, że po tym przeżyciu zaczął pisać teksty piosenek.
Po ukończeniu szkoły ponad rok pracował na stacji benzynowej i za oszczędzone pieniądze kupił pierwszą gitarę, oryginalną Stevie Ray Vaughan Fender Stratocaster, na której gra do dziś.

Kariera muzyczna
W wieku lat 19 Mayer rozpoczął studia w Berklee College of Music w Bostonie. Po dwóch semestrach przerwał naukę i założył ze swoim znajomym, Clayem Cookiem duet LoFi Maters. Gdy Mayer zaczął skłaniać się ku muzyce popowej, Cook porzucił duet i Mayer rozpoczął karierę solową. Wraz z Glenem Matuloo nagrał John swojego pierwszego maksisingla “Inside Wants Out”. Cook był współautorem wielu utworów na tej płycie, przede wszystkim bardzo popularnego singla “No Such Thing”.
Mayer jest siedmiokrotnym laureatem Grammy Award. Gdy 2005 roku otrzymał Grammy za najlepszy utwór roku za piosenkę “Daughters”, uznał, że konkurujący utwór Alicii Keys “If I Ain’t Got You” bardziej zasłużył na to wyróżnienie. Mayer rozłupał statuetkę i jej górną część (złoty gramofon) podarował piosenkarce. W swoich wypowiedziach na ten temat przyznał, że jest na tyle profesjonalny, że potrafi rozpoznać i honorować dobrą muzykę. W roku 2009 Mayer otrzymał Grammiego za najlepsze wykonanie wokalne w kategorii pop za piosenkę “Say”. Tym razem poświęcił nagrodę współnominowanemu Jasonowi Mrazowi, którego utworem “I’m Yours” był zachwycony i który uznał pod każdym względem za lepszy od własnego.

Pierwsze sukcesy
W marcu 2001 roku po występach na South by Southwest Festival Mayerem zainteresowała się firma Aware Records, która wiosną 2001 roku wydała pierwszy album Mayera Room for Squares. Początkowo było to wydanie internetowe, po zawarciu umowy z Columbia Records jesienią tego samego roku album pojawił się w handlu. Utwory “No Such Thing”, “Why Georgia” i “Your body Is a Wonderland” stały się radiowymi hitami. Za “Your Body Is a Wonderland” Mayer otrzymał w 2003 roku pierwsze Grammy Award.
W 2003 roku ukazało się pierwsze koncertowe CD/DVD Any Given Thursday i drugi album Heavier Things. Chociaż Heavier Things nie odnosił takich komercjalnych sukcesów jak pierwszy album Mayera, utwór “Daughters” osiągnął pierwsze miejsce na liście przebojów Billboardu i został odznaczony drugim Grammy Award jako Best Song of the Year.
W trakcie swojego tournée w 2004 roku Mayer nagrywał swoje występy, które były udostępniane pod nazwą AS/IS na iTunes. Od tamtej pory popularność Mayera stale rosła, co wyraziło się natychmiast w jego wartości komercyjnej. Mayer stał sie twarzą takich kampanii reklamowych jak Apple Inc., Volkswagena[1] i BlackBerry[2]. W trakcie tournee Continuum w USA, której głównym sponsorem był RIM przeprowadzona została gigantyczna akcja reklamowa BlackBerry.
W 2006 roku Mayerowi został przyznany David Starlight Award w Songwriters Hall of Fame.

Zmiany w stylu muzycznym
W trakcie swojej kariery Mayer współpracował z wieloma muzykami. Za jego wkład do utworów Commona “Go!” i Kanye West “Bittersweet Poetry” zyskał wysokie uznanie sław hiphopu Jay-Z i Nelly’ego.
W tym samym czasie Mayer zaczął zmieniać swój styl muzyczny coraz bardziej oddalając się od popu. W roku 2005 rozpoczął współpracę z legendami bluesowymi B. B. Kingiem, Buddym Guyem i Erikiem Claptonem oraz jazzowymi Johnem Scofieldem i Herbiem Hancockiem.
W stylu muzycznym Mayera pojawiły się wyraźniejsze wpływy bluesa i jazzu, w jego stylu gry na gitarze Mayer wzoruje się na Jimim Hendriksie, Steviem Rayu Vaughanie, Robercie Crayu, czy Freddiem Kingu.

John Mayer Trio
Wiosną 2005 roku Mayer utworzył wraz ze sławnym basistą Pino Palladino i perkusistą Steve’em Jordanem John Mayer Trio. Trio grało mieszankę bluesowo-rockową i występowało jako przedgrupa na większych koncertach The Rolling Stonesów w trakcie ich tournée po Stanach Zjednoczonych. W tym samym roku ukazał sie koncertowy album Try!. W programie Trio były między innymi utwory Jimiego Hendriksa, “Bold as Love” i “Wait Until Tomorrow”.
Latem 2006 roku Trio ogłosiło przerwę w działalności, chociaż Mayer zapowiedział, że istnieją plany wspólnego albumu studyjnego. W październiku 2007 roku Trio wystąpiło na koncercie Mayera Where the Light Is – John Mayer Live in Los Angeles, który został nagrany i wydany na DVD pod tym samym tytułem w lipcu 2008. Nagranie to otrzymało nominację do Grammy Award.

Continuum i dalsze projekty
Trzeci album Mayera Continuum który pojawił się we wrześniu 2006 roku, został wyprodukowany przez samego Mayera w kooperacji ze Steve’em Jordanem]. Mayer odwrócił się od muzyki popowej i powrócił do bluesowych korzeni, ta zmiana stylistyczna została pozytywnie przyjęta przez krytyków i wzmocniła status Mayera jako jednego z przodujących gitarzystów swojej generacji. Utwory “Vultures” i “Gravity” ukazały się wcześniej na albumie Try!. Jako pierwszy singiel ukazał się “Waiting on the World to Change”. Utwór ten nie tylko stał się komercyjnym sukcesem, ale także ze względu na zaangażowany tekst często używany był w programach telewizyjnych i na koncertach charytatywnych nawiązujących do problemów, także politycznych, na świecie.
Z utworami “Waiting on the World to Change” i “Slow Dancing in a Burning Room” Mayer wystąpił w serialu CSI: Kryminalne zagadki Las Vegas[3], z “Gravity” w Dr House[4] i Wzór. W grudniu 2006 roku Mayer otrzymał kolejnych pięć nominacji do Grammy Award, z których otrzymał dwa, za utwór “Waiting on the World to Change” i za album Continuum.
W lutym 2007 John Mayer ukazał się wraz z Johnem Frusciante i Derekiem Trucksem na okładce magazynu Rolling Stone, w którym ogłoszono ich jako nowych bogów gitary. Mayer otrzymał wtedy przezwisko “Slowhand Junior” w nawiązaniu do Erica Claptona, którego przezwiskiem jest “Slowhand”[5].
W tym samym roku Mayer został wybrany przez Time jednym ze stu najbardziej wpływowych osób świata 2007.
W lutym 2007 Mayer był organizatorem rejsu przez Karaiby na statku Carnival Victory znanego jako “The Mayer Carrier”. W trakcie trzydniowej imprezy wystąpili obok Mayera David Ryan Harris, Brett Dennen i inni. W marcu 2009 odbył się “The Mayer Carrier 2”.

Battle Studies
Pod koniec roku 2008 Mayer wynajął willę w Hidden Hills i zamienił ją w bazę swojego nowego projektu “Battle Studies”. Pokoje zostały zamienione w studia nagraniowe i Mayer rozpoczął pracę nad kolejnym albumem. Przez okres kilku miesięcy poprzez filmy i komentarze na swojej stronie internetowej informował swoich fanów o postępach w pracy i prezentował najnowsze eksperymenty nagraniowe. W trakcie rejsu “The Mayer Carrier 2” wystąpił z dwoma gotowymi utworami “Half of My Heart” i “Heartbreak Warefare”. Nad albumem współpracowali ponownie Steve Jordan i Pino Palladino, a w utworze “Half of My Heart” wystąpiła z Mayerem Taylor Swift. Pierwszy singel “Who Says” ukazał się w handlu 13 października 2009.

Dodatkowe projekty
Działalność charytatywna
W roku 2002 Mayer założył organizację “Back To You”. Organizacja ta zajmuje się zbiorem środków dla projektów socjalnych, zdrowotnych, rozwoju nauki, sztuki i wsparcia osób utalentowanych[6][7]. Poza zbiorem funduszy Mayer organizuje w tym celu aukcje przygotowanych przez niego nagrań gitarowych, sygnowanych przez niego koszulek, płyt. Aukcje te odbywają się w internecie i cieszą się dużym powodzeniem.
W 2007 roku Mayer rozpoczął projekt “Another Kind of Green” zajmujący się problemami globalnego ocieplenia[8]. Angażując się w ochronę środowiska, Mayer przebudował między innymi swój autobus tourowy na paliwo biologiczne.
Wraz z muzykami takimi jak Sting, Suzanne Vega, Dave Matthews czy Alanis Morissette nagrał Mayer album Songs for Tibet. Album ten demonstruje poparcie dla Tybetu i Dalai Lamy[9].
Mayer brał udział również w Koncercie Live Earth w East Rutherford występując z piosenkami “Belief”, “Vultures”, “Gravity” i “Waiting on the World to Change”.
1 kwietnia 2009 roku Mayer wystąpił z Queen Latifą w wydaniu specjalnym Ulicy Sezamkowej, poświęconym problemom rodzin powracających z wojny kalekich żołnierzy amerykańskich. W programie została wykorzystana piosenka “Say”.

Gitary
W roku 2003 firma Martin Guitars podpisała z Mayerem umowę o wyprodukowaniu specjalnie sygnowanej gitary akustycznej. Gitara ta nosi nazwę “OM-28 John Mayer” i została wyprodukowana wedle specjalnych jego życzeń i wskazówek w nakładzie 404 sztuk[10]. Mayer posiada egzemplarz nr 83.
W 2005 roku podpisał Mayer umowę z firmą Fender na zaprojektowanie dwóch Stratocasterów (John Mayer Signature Stratocaster RW 3 Tone Sunburst i John Mayer Signature Stratocaster Olympic White)[11]. Fender wyprodukował również trzecią gitarę elektryczną, specjalne wydanie z tournée Continuum o nakładzie zaledwie 100 sztuk, z których wszystkie mają autograf Mayera.
W 2006 roku Martin Guitars wydał nową wersję gitary Mayera, który ma zalety poprzednika, ma jednak być dostępniejsza w cenie. W tym samym roku Fender rozpoczął pracę nad SERIES II John Mayer[12]. Mayer sam również kolekcjonuje gitary. Jego kolekcja obejmuje około 200 sztuk.
Najbardziej znaną gitarą na której gra Mayer jest Fender Black Relic Stratocaster. W lutym 2009 roku Mayer i Fender rozpoczęli pracę nad nową wersją Black Relic, która będzie tym razem wydana jako “The Black One” John Mayer Signature Stratocaster[13]. Gitara zostanie wyprodukowana w dwóch wersjach, ekstremalnie limitowanej edycji (83 sztuki) i nielimitowanej o tym samym wyglądzie, ale dostępniejszej w cenie.

Życie prywatne
John Mayer jest synestetą, o skojarzeniu tonowo-barwnym[14].
Mayer ma wiele tatuaży. Między innymi “Life” i “Home” na obu ramionach, “77” (rok urodzenia) na lewej piersi, rybę na prawej łopatce, w kwietniu 2008 ukończony został tatuaż pokrywający całego jego lewe ramię a zawierający poza floralnymi motywami i smoczą figurą inicjały jego idola “SRV” (Stevie Ray Vaughan)[15].
Jest kolekcjonerem i koneserem zegarków[16]. . Na pytanie dlaczego kolekcjonuje zegarki, Mayer odpowiedział, że są dla niego biżuterią. Jego zdaniem sensowną biżuterią dla mężczyzny są jedynie zegarki i obrączki ślubne – a zegarki prościej zmieniać[17].
Mayer miał w 2002 roku krótki romans z Jennifer Love Hewitt[18], od 2006 do 2007 roku spotykał się przez kilka miesięcy z Jessicą Simpson[19]. Od lutego 2008 roku Mayer związany był z Jennifer Aniston[20]. Przy wręczeniu Oscarów w lutym 2009 Mayer i Aniston wystąpili po raz pierwszy oficjalnie jako para[21].
Mayer posiada apartament w nowojorskiej dzielnicy SoHo i willę ze studiem nagraniowym w zamkniętej dzielnicy Los Angeles Hidden Hills.

Dyskografia
Albumy
Inside Wants Out (1999)
Room For Squares (2000) – zdobył poczwórną platynową płytę[22]
Any Given Thursday (2003)
Heavier Things (2003) – zdobył podwójną platynową płytę
Try! John Mayer Trio live in Concert (2005, ze swoim zespołem John Mayer Trio)
Continuum (2006) – zdobył podwójną platynową płytę
The Village Sessions (EP 2006)
Where the Light Is: John Mayer Live in Los Angeles (2008, ze swoim zespołem John Mayer Trio)
Battle Studies (2009)
Born and Raised (2012)

Single
“No Such Thing” (2002)
“Your Body Is a Wonderland” (2002)
“Why Georgia” (2003)
“Bigger Than My Body” (2004)
“Clarity” (2004)
“Daughters” (2004)
“Who Did You Think I Was” (2005)
“Waiting on the World to Change” (2006)
“Belief” (2006)
“Gravity” (2007)
“Dreaming with a Broken Heart” (2007)
“Say” (2007)
“Who Says” (2009)
“Heartbreak Warefare” (2009)

DVD
Any Given Thursday (2003)
Where The Light Is: John Mayer Live In Los Angeles (2008, ze swoim zespołem John Mayer Trio)

Nagrody
Rok Nagroda Kategorie
2009 Grammy Award
Best Solo Rock Vocal Performance “Gravity” aus Where The Light Is – Live In Los Angeles [23]
Best Male Pop Vocal Performance Say (z filmu Choć goni nas czas)
Best Long Form Music Video Where the Light Is: John Mayer Live in Los Angeles – nominacja
Best Song Written For Motion Picture, Television Or Other Visual Media Say (do filmu Choć goni nas czas) – nominacja
Best Pop Collaboration With Vocals Lesson Learned (feat. John Mayer) z albumu Alicia Keys As I Am – nominacja
2008 Grammy Award
Best Male Pop Vocal Belief— nominacja
People’s Choice Award
Favorit Male Singer – nominacja
2007 American Music Awards
Adult Contemporary Music — nominacja
TEC Awards
Tour Sound Production (Continuum Tour)
Record Production/Single or Track ( “Waiting on the World to Change”)
Record Production/Album (Continuum)

Grammy Award

Best Pop Vocal Album Continuum [24]
Best Male Pop Vocal Performance Waiting on the World to Change

2006 World Music Awards

World’s Best Pop/Rock Artist – nominacja

Dundies
from the NBC Television Show “The Office”

Tallest Music Dude[25]

2005 American Music Awards

Adult Contemporary: Favorite Artist – nominacja

Groovevolt Music and Fashion Award

Best Album – Male Heavier Things – nominacja
Best Song Performance – Male Clarity – nominacja

World Music Awards

World’s Best Selling Rock Act – nominacja

People’s Choice Award

Favorite Male Artist – nominacja

Grammy Awards

Song Of The Year — Daughters[24]
Best Male Pop Vocal Performance Daughters

2004 BDS Certified Spin Awards
March 2004 recipients

100,000 sprzedanych CD’s Why Georgia

2003 ASCAP

ASCAP Pop Award – No Such Thing (wraz z Clay Cook)[26]
Awarded to songwriters and publishers of the most performed songs in the ASCAP repertory for the award period.

American Music Awards

Favorite Male Artist – Pop or Rock ‘n Roll Music – nominacja

Boston Music Award

Act of the Year[27]
Male Vocalist of the Year – nominacja
Song of the Year Your Body Is a Wonderland – nominacja

Grammy Award

Best Male Pop Vocal Performance Your Body Is a Wonderland

MTV Video Music Award

Best Male Video Your Body Is A Wonderland – nominacja

Radio Music Award

Modern Adult Contemporary Radio Artist of the Year
Best Artist of the year – nominacja
Best Hook-Up Song Your Body Is a Wonderland – nominacja

Teen People Awards

Choice Music – Male Artist
Choice Music – Album Any Given Thursday

Danish Music Awards

Best New Artist

2002 MTV Video Music Awards

Best New Artist w video No Such Thing — nominacja

Orville H. Gibson Guitar Awards

Les Paul Horizon Award (Most Promising Up and Coming Guitarist) – nominacja

VH1 Big in 2002 Awards

Can’t Get You Out of My Head Award No Such Thing

Pollstar Concert Industry Awards

Best New Artist Tour
źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

(Odwiedzono 43 razy, 1 wizyt dzisiaj)