Justyna Kowalczyk rzuci karierę dla Macieja Kreczmera?


kowalczyk-kreczmerJustyna Kowalczyk (31 l.) przestała wreszcie ukrywać swojego partnera. Coraz częściej zaczyna też myśleć o założeniu rodziny!
Wywołała burzę, wycofując się z prestiżowych zawodów Tour de Ski. A jeszcze bardziej dały do myślenia wielbicielom Justyny słowa, że po igrzyskach w Soczi zrobi sobie dwuletnią przerwę w startach… Co się za tym kryje?

“Chciałabym sobie normalnie pożyć. Ostatnio zdominowały mnie myśli o rodzinie” – wyznała przed świętami w jednym z wywiadów.

Dziś już wiadomo, że jej serce od jakiegoś czasu bije dla niego. Maciej Kreczmer (33 l.), bo o nim mowa, to biegacz narciarski i olimpijczyk z 2006 i 2010 roku. Pojawił się w jej drużynie przed dwoma laty.

“Inicjatywa wyszła od Justyny, bo chciała coś zmienić w swoich treningach. Zaproponowała mi wspólne zajęcie i zgodziłem się bez wahania” – opowiada Maciej.

Tak oto został głównym partnerem treningowym Justyny. Ona miała dość samotnego biegania po górach, a on znalazł dobrze płatne zajęcie. Tłumaczyła wtedy, że razem łatwiej jest zmobilizować się do wysiłku.

Przez dwa lata Kreczmer zaskarbił sobie jej ogromne zaufanie.

Wspólne treningi tak ich zbliżyły, że razem zaczęli spędzać też wolny czas. Przed rokiem, podczas pierwszej randki, poszli na grzyby, bo grzybobranie to jego wielka pasja. Ona z kolei najbardziej odpręża się na zakupach. Dlatego można było ich zobaczyć razem w galeriach, gdzie on z czułością nosił za nią siatki z zakupami.

Tak powoli rozkwitała ich miłość, którą Justyna długo chroniła. Bo prywatności zawsze broniła jak lwica, żaląc się, że tęskni za anonimowością i świętym spokojem.

Dziś nie chce już niczego ukrywać. Publikując zdjęcie z sauny, ujawniła tym samym obiekt swoich westchnień.
źródło: pomponik.pl

Biografia Justyny

Justyna Maria Kowalczyk (ur. 19 stycznia 1983[1] w Limanowej) – polska biegaczka narciarska, mistrzyni i multimedalistka olimpijska, mistrzyni i multimedalistka mistrzostw świata, czterokrotna zdobywczyni Pucharu Świata w biegach narciarskich. Jedna z dwóch biegaczek narciarskich w historii tej dyscypliny (obok Finki Marjo Matikainen), które zdobywały Puchar Świata trzy razy z rzędu. Jedyna zawodniczka, która 4 razy z rzędu zwyciężyła w prestiżowym cyklu Tour de Ski.

Mistrzyni olimpijska, dwukrotna mistrzyni świata, czterokrotna medalistka olimpijska, czterokrotna zdobywczyni Pucharu Świata, czterokrotna zwyciężczyni prestiżowego Tour de Ski. Trzecia, po Irenie Szewińskiej i Otylii Jędrzejczak Polka, która zdobyła 3 medale podczas jednych igrzysk olimpijskich. Jest także pierwszą i jak do tej pory jedyną kobietą, która zdobyła olimpijskie mistrzostwo dla Polski na zimowych igrzyskach, przed nią z polskich sportowców dokonał tego jedynie Wojciech Fortuna. 21 marca 2010 stała się pierwszą biegaczką narciarską, która przekroczyła próg 2000 punktów w Pucharze Świata.

Mistrzyni, wicemistrzyni i brązowa medalistka olimpijska z Vancouver oraz brązowa medalistka olimpijska z Turynu, podwójna mistrzyni świata i brązowa medalistka mistrzostw w Libercu (2009), dwukrotna wicemistrzyni i brązowa medalistka mistrzostw świata z Oslo (2011), wicemistrzyni mistrzostw świata z Val di Fiemme (2013), czterokrotna zdobywczyni Pucharu Świata (2008/2009, 2009/2010, 2010/2011, 2012/2013) i czterokrotna zwyciężczyni Tour de Ski (2009/2010, 2010/2011, 2011/2012, 2012/2013), wicemistrzyni świata juniorów, dwukrotna młodzieżowa mistrzyni świata.

Absolwentka AWF im. Jerzego Kukuczki. Reprezentantka klubu AZS AWF Katowice. Pochodzi z Kasiny Wielkiej i tam też mieszka.

Odznaczenia państwowe
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (2010)[2]
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (2009)[3]

Nagrody i wyróżnienia
Kobieta Roku 2011 – plebiscyt „Twój Styl”[4]
Nagroda na najlepszego sportowca w corocznym plebiscycie Przeglądu Sportowego(2009[5], 2010[6], 2011 i 2012)
Wiktor w kategorii Najpopularniejszy Sportowiec (2009,2010,2011,2012)
Statuetka Viva! Najpiękniejsi w kategorii Najpiękniejsza Polka[7].
Honorowy Ambasador Ziem Górskich w plebiscycie Koalicji Marek Ziem Górskich na Osobowość Ziem Górskich (2009)
Honorowa Obywatelka Miasta Katowice.
Człowiek Roku Wprost (2010)[8]

Reklama
W 2010 Kowalczyk została uznana za 9. najcenniejszą gwiazdę polskiego show-biznesu[9]. W tym samym roku wzięła udział w kampanii reklamowej dla Polbanku[10] oraz, wspólnie z Michałem Żebrowskim, w kampanii Mercedesa[11].

Kariera sportowa
Początki
W Pucharze Świata Justyna Kowalczyk zadebiutowała 9 grudnia 2001 (sezon 2001/2002) w Cogne, zajmując 64. miejsce w kwalifikacjach sprintu stylem dowolnym na 1,5 km[12], zaś swe pierwsze punkty w zawodach tej rangi zdobyła 10 dni później. 19 grudnia 2001 w Asiago uplasowała się bowiem na 30. pozycji sprintu techniką klasyczną na 1,5 km[13]. W następnych sezonach kilkunastokrotnie zajmowała w nich miejsca tuż za pierwszą dziesiątką, co zapewniło jej w sezonie 2004/2005 zakwalifikowanie się do grona czołowych zawodniczek tego cyklu (tzw. „grupy czerwonej”). Ponadto zdobywała medale mistrzostw świata juniorów, Uniwersjady oraz kilkakrotnie tytuł mistrzyni Polski.

Jej wyniki podczas Mistrzostw Świata 2005 w Oberstdorfie (m.in. 4 miejsce na 30 km stylem klasycznym) były najlepszymi w historii startów polskich biegaczek narciarskich w imprezach tej rangi (Bernadetta Bocek zajęła 7. miejsce w MŚ 1993), zostały jednak anulowane po ogłoszeniu wyników testów antydopingowych, które w jej wypadku dały wynik pozytywny. 15 czerwca 2005 zdyskwalifikowano ją na 2 lata. Dyskwalifikacja była efektem wzięcia przez nią w dniu zawodów deksametazonu, niedozwolonego medykamentu z grupy glikokortykosteroidów, którym, jak twierdziła, leczyła kontuzjowane ścięgno Achillesa[14]. Po kolejnych apelacjach zakaz startów został skrócony do 6 miesięcy i ostatecznie do sportowej rywalizacji Kowalczyk powróciła już w grudniu 2005.

Sezon 2005/2006
7 stycznia 2006 po raz pierwszy znalazła się na podium Pucharu Świata[15], zajmując 3. miejsce w biegu na 10 km techniką klasyczną w Otepää[16], a potem zajmowała jeszcze trzykrotnie 4. miejsce w zawodach tego cyklu. Łącznie w owym sezonie zdobyła 392 punkty, zajmując 13. miejsce w klasyfikacji generalnej.

Igrzyska olimpijskie – Turyn 2006
24 lutego 2006 na trasie w Pragelato zdobyła swój pierwszy olimpijski medal, wywalczając brąz w biegu na 30 km techniką dowolną ze startu wspólnego podczas igrzysk w Turynie[17][18].

Sezon 2006/2007
27 stycznia 2007, ponownie w Otepää, osiągnęła historyczny sukces, wygrywając – jako pierwsza Polka w historii – zawody narciarskiego Pucharu Świata. Tego dnia Kowalczyk okazała się najlepsza na dystansie 10 km stylem klasycznym, deklasując wszystkie rywalki na swej ulubionej trasie[19]. Poza tym osiągnięciem raz zajęła 4. i raz 5. miejsce. W łącznej klasyfikacji Pucharu Świata za sezon 2006/2007 zajęła 8. miejsce zdobywając 484 punkty.

Podczas mistrzostw świata w Sapporo najwyższym miejscem Kowalczyk okazała się 9. pozycja w biegu łączonym na 15 km na dochodzenie, rozegranym 25 lutego 2007[20]. Zajęła również 17. miejsce w sprincie i 18. miejsce na 10 km stylem dowolnym. Porażką natomiast zakończył się start na głównym dystansie 30 km stylem klasycznym – Kowalczyk nie ukończyła tego biegu.

Sezon 2007/2008
22 stycznia 2008 w kanadyjskim Canmore, Kowalczyk wygrała drugie zawody w Pucharze Świata[21]. W kolejnym dniu stanęła na trzecim stopniu podium w biegu sprinterskim na 1,2 km[22]. 25 stycznia w biegu na 10km techniką dowolną zajęła trzecie miejsce[23]. W sumie w całym sezonie raz zwyciężyła, dwa razy zajęła 2. i trzy razy 3. miejsce. W klasyfikacji Pucharu Świata w biegach narciarskich za sezon 2007/2008 zdobyła 1096 punktów i zajęła 3. miejsce, jako pierwsza zawodniczka w historii polskiego narciarstwa stając na podium łącznej klasyfikacji.

Sezon 2008/2009
W biegu na 2,8 km techniką dowolną w Oberhofie, który rozpoczynał Tour de Ski zajęła 3. pozycję[24]. W kolejnym biegu również stanęła na 3. miejscu podium[25]. Trzecie zawody zakończyła tuż za pierwszą dziesiątką, na 11. miejscu[26]. W czwartym etapie uplasowała się na 4. pozycji[27]. Noworoczne zawody zakończyła na 26. miejscu[28], a kolejne na 15. pozycji[29]. W ostatnim etapie zajęła 4. miejsce[30], ostatecznie zajmując 4. pozycję w całym cyklu Tour de Ski[31]. Wkrótce później polska biegaczka odniosła kolejne zwycięstwa w zawodach Pucharu Świata: 17 stycznia 2009 w Whistler na 15 km biegu łączonego, 24 stycznia w Otepää na 10 km stylem klasycznym i 14 lutego w Valdidentro na 10 km stylem klasycznym.

Po kolejnych zwycięstwach – 8 marca w Lahti na 10 km stylem dowolnym oraz na dystansie 25 km w Falun, podczas Finału Pucharu Świata, rozgrywanego w dniach 18-22 marca – 22 marca 2009 Justyna Kowalczyk zdobyła Puchar Świata za sezon 2008/2009, wygrywając łącznie w pięciu zawodach w tym sezonie i zajmując czterokrotnie niższe miejsca na podium. Została tym samym pierwszą w historii narciarką klasyczną, która wygrała klasyfikację łączną Pucharu Świata, pochodzącą z kraju, który nigdy nie organizował zawodów Pucharu Świata w biegach narciarskich. Przy okazji zdobyła najwięcej w historii punktów w jednym sezonie Pucharu Świata w biegach narciarskich – 1810.

Mistrzostwa świata – Liberec 2009
19 lutego 2009 w biegu na 10 km techniką klasyczną Kowalczyk zajęła 3. miejsce na mistrzostwach świata w Libercu[32]. Tym samym zdobyła pierwszy medal mistrzostw świata w historii polskich kobiecych biegów narciarskich[33]. 21 lutego 2009 Kowalczyk osiągnęła jeszcze większy sukces, zdobywając złoty medal w biegu na 15 kilometrów (7,5 kilometra techniką klasyczną i 7,5 kilometra techniką dowolną)[34]. Pięć dni później polska sztafeta biegaczek w składzie Justyna Kowalczyk, Kornelia Marek, Sylwia Jaśkowiec, Paulina Maciuszek zajęła szóste miejsce[35], które było największym sukcesem polskich biegów od 20 lat[36]. 28 lutego 2009 Kowalczyk zdobyła drugi złoty medal na MŚ w Libercu, w biegu na 30 kilometrów techniką dowolną[37]. Było to jej trzecie podium na tych mistrzostwach[37]. Zarazem mistrzostwa w Libercu zapisały się za sprawą Kowalczyk jako najlepsze spośród dotychczasowych występów reprezentacji Polski (w 1978 w Lahti Józef Łuszczek wywalczył dwa medale – złoty i brązowy, potem Adam Małysz w 2001 zdobył złoto i srebro, a w 2003 – dwa złote krążki).

Sezon 2009/2010
Sezon 2009/2010 rozpoczęła od 12. miejsca w Beitostølen w biegu na 10 km techniką dowolną, rozegranego 21 listopada 2009[38]. W następnych zawodach w Kuusamo 28 listopada, w sprincie na dystansie 1,2 km wygrała pierwsze swoje pucharowe zawody w tej specjalności, pokonując Słowenkę Petrę Majdič[39]. 19 grudnia 2009 w słoweńskiej Rogli zdobyła 2. miejsce w sprincie stylem klasycznym za Norweżką Marit Bjørgen[40], zaś dzień później odniosła drugie zwycięstwo w sezonie, triumfując w biegu masowym na 15 km stylem klasycznym[41].

1 stycznia 2010 jako faworytka wystartowała w czwartej edycji Tour de Ski, kończąc 2,8-kilometrowy prolog w Oberhofie na trzecim miejscu[42]. W następnym biegu zawodów zaliczanych do klasyfikacji Pucharu Świata uplasowała się na pierwszym miejscu[43]. 3 stycznia po raz kolejny stanęła na podium, w sprincie na 1,6 km techniką klasyczną w Oberhofie zajęła drugie miejsce[44]. W kolejnych zawodach w Pradze w sprincie na 1,2 km techniką dowolną zajęła 19. pozycję[45]. Dwa dni później stanęła na najniższym miejscu podium w biegu na dochodzenie na dystansie 16 km techniką dowolną[46]. 7 stycznia triumfowała w bieg na 5 km techniką klasyczną[47]. Podczas kolejnego biegu na 10 km ze startu wspólnego uczestniczyła w kraksie, przez co ukończyła zawody w trzeciej dziesiątce, na 23. miejscu[48]. Przed finałowym startem we włoskim Val di Fiemme znajdowała się na drugim miejscu za Słowenką Petrę Majdič, do której miała 31,4 s straty[49]. 10 stycznia, na ostatnim dziewięciokilometrowym odcinku zdecydowanie pokonała Słowenkę, wypracowując na mecie przewagę 19,6 sek[50]. Oprócz prestiżowego zwycięstwa zainkasowała 400 pkt do klasyfikacji Pucharu Świata i 150 tysięcy franków szwajcarskich[50].

16 stycznia 2010 w estońskim Otepää wygrała bieg na 10 km stylem klasycznym, pokonując Marit Bjørgen i Aino-Kaisę Saarinen[51]. Kolejne zwycięstwo odniosła tydzień później, 23 stycznia 2010 r. w Rybińsku, wygrywając bieg łączony 7,5 + 7,5 km[52].

Wywalczyła Kryształową Kulę[53], Małą Kryształową Kulę w biegach dystansowych[54] i Małą Kryształową Kulę w sprintach[55]. Jako pierwsza w historii zdobyła ponad 2000 punktów w Pucharze Świata[56].

Igrzyska olimpijskie – Vancouver 2010
Jako liderka klasyfikacji Pucharu Świata uczestniczyła w igrzyskach olimpijskich. W pierwszej konkurencji, 15 lutego w biegu na 10 km techniką dowolną zajęła 5. miejsce, nieznacznie przegrywając czwartą lokatę ze Szwedką Anną Haag[57]. Dwa dni później, w sprincie indywidualnym stylem klasycznym zdobyła srebrny medal, przegrywając jedynie z późniejszą trzykrotną mistrzynią tych igrzysk Marit Bjørgen, a pokonując Słowenkę Petrę Majdič[58], która startowała, jak się później okazało, z żebrami złamanymi wskutek upadku przed eliminacjami[59]. W kolejnym biegu, łączonym 2×7,5 km stylem klasycznym i dowolnym, wywalczyła brązowy medal, wygrywając na finiszu o pół stopy z Norweżką Kristin Størmer Steirę[60]. Nie startowała w sprincie drużynowym, a w sztafecie 4×5 km, biegnąc na drugiej zmianie techniką klasyczną, osiągnęła najlepszy czas wśród zawodniczek startujących tą techniką. Przejmując zmianę od Kornelii Marek zniwelowała dużą stratę i wyprowadziła polską sztafetę na prowadzenie na półmetku zawodów. Wynik ten został później anulowany z uwagi na wykrycie zabronionych środków dopingowych w organizmie Kornelii Marek[61]. W ostatnim biegu igrzysk, 27 lutego wystartowała na dystansie 30 km techniką klasyczną. Zawody te wygrała, pokonując Bjørgen na finiszu o 0,3 s[62]. Był to drugi złoty medal reprezentanta Polski w historii zimowych igrzysk olimpijskich, po sukcesie Wojciecha Fortuny na igrzyskach w Sapporo w 1972[62].

Sezon 2010/2011
Sezon 2010/2011 rozpoczęła od 7. miejsca w biegu na 10 km rozegranym w Gaellivare[63]. Podczas inauguracyjnego konkursu mini touru Ruka Triple rozgrywanego w sprincie stylem klasycznym, Kowalczyk zajęła 11. pozycję ze względu na przesunięcie za zrobienie kilku kroków stylem łyżwowym[64]. W kolejnym biegu na 5 km stylem klasycznym, o ponad 2 sekundy przegrała z Marit Bjørgen[65]. W biegu na 10 km stylem dowolnym zajęła 2. miejsce i takie same w cały cyklu Ruka Triple[66].

Kowalczyk nie wystartowała w Düsseldorfie[67]. Pojawiła się dopiero w Davos, gdzie w pierwszym biegu rozgrywanym na 10 km stylem dowolnym, zajęła 2. miejsce przegrywając o prawie 30 sekund z Marit Bjørgen[68]. Dzień później w sprincie stylem dowolnym, Polka zajęłaby 3. pozycję, lecz została cofnięta na miejsce 6. z powodu blokowania na finiszu Amerykanki Kikkan Randall[69]. 18 grudnia we francuskim La Clusaz zajęła 2. miejsce w biegu na 15 km stylem dowolnym, przegrywając z Marit Bjørgen o 1 sekundę[70].

W ramach Tour de Ski wygrała 31 grudnia prolog w Oberhofie, pokonując o 1,5 sekundy Szwedkę Charlotte Kallę[71]. Dzień później zwyciężyła w biegu na dochodzenie na 10 kilometrów stylem klasycznym[72]. 2 stycznia w Oberstdorfie zajęła 2. miejsce w sprincie techniką klasyczną na dystansie 1,2 km przegrywając ze Słowenką Petrą Majdič[73], dzień później zaś zajęła 5. miejsce w biegu łączonym na 10 km[74]. Najgorszy start w zawodach zanotowała w sprincie techniką dowolną, w którym odpadła w ćwierćfinale, zajmując ostatecznie 22. pozycję[75]. Dużo lepszy występ zanotowała w biegu pościgowym na 15 km techniką dowolną, w którym zmagania zakończyła na 1. pozycji[76], jednak rywalki zmniejszyły stratę w klasyfikacji generalnej cyklu. W kolejnym biegu na 10 km stylem klasycznym w Val di Fiemme, biegnąc przez dłuższy czas z Norweżką Therese Johaug pokonała wyraźnie pozostałe rywalki, zwyciężając powiększyła przewagę do ponad dwóch minut nad drugą w klasyfikacji Włoszką Marianną Longą[77]. 9 stycznia 2011 roku w ostatnim biegu Tour de Ski Polka obroniła wypracowaną dzień wcześniej przewagę zwyciężając po raz drugi z rzędu w Tour de Ski[78]. Finałowy etap z morderczą wspinaczką na Alpe Cermis zakończyła na 4. pozycji[78].

Po Tour de Ski odpuściła starty w Libercu[79]. Pojawiła się dopiero w Otepaa, gdzie na 10 km techniką klasyczną musiała uznać wyższość Marit Bjørgen[80]. Dzień później zajęła 4. miejsce w sprincie na na 1,2 km techniką klasyczną[81]. Po dwóch tygodniach przerwy puchar świata zawitał do Rybińska. Tam Kowalczyk podczas nieobecności Bjørgen wygrała pierwszy bieg łączony 5+5 km, przed Marianną Longą i Aino Kaisą Saarinen[82]. Dzień później była trzecia w wyścigu sprinterskim stylem dowolnym[83]. Podczas ostatniego sprawdzianu przed mistrzostwami świata, Polka była 2. w biegu na 10 km techniką klasyczną w norweskim Drammen[84]. Zapewniła sobie dzięki temu trzeci triumf w karierze w klasyfikacji dystansów. Dzień później odpadła w ćwierćfinale sprintu (złamała kijek na podbiegu) i została sklasyfikowana w trzeciej dziesiątce. Mimo 28. pozycji w sprincie Kowalczyk zapewniła sobie trzeci z rzędu triumf w PŚ, co wcześniej w historii udało się tylko Fince Marjo Matikainen w latach 1985-1988.

Mistrzostwa świata – Oslo-Holmenkollen 2011
W pierwszej konkurencji mistrzostw Justyna Kowalczyk zajęła 5. miejsce w sprincie indywidualnym techniką dowolną[85]. Był to najlepszy występ polskiej zawodniczki w tej konkurencji w historii mistrzostw świata[potrzebne źródło]. Zwyciężyła Marit Bjørgen[85]. Drugą konkurencją był bieg łączony, w którym Kowalczyk broniła mistrzowskiego tytułu z Liberca[potrzebne źródło]. Jednak i tu faworytka gospodarzy Bjørgen okazała się być najlepsza, a Polce przypadł medal srebrny[86]. Był to jej czwarty krążek wywalczony podczas mistrzostwach świata w narciarstwie klasycznym i ósmy w karierze seniorskiej, uwzględniając igrzyska olimpijskie. W biegu na 10 km stylem klasycznym Justyna Kowalczyk ponownie zajęła 2. miejsce i zdobyła swój dziewiąty medal w karierze na imprezie najwyższej rangi. Polska zawodniczka prowadziła przez większą część trasy, jednak w końcówce osłabła, co wykorzystała Marit Bjørgen, zdobywając swoje trzecie złoto w tych mistrzostwach[87]. Kolejny start Justyna Kowalczyk zanotowała w sztafecie 4 × 5 km. Kowalczyk pobiegła na drugiej zmianie (styl klasyczny), wyprowadzając polską reprezentację z 13. na 4. pozycję. Biegnące po niej Paulina Maciuszek i Agnieszka Szymańczak nie zdołały utrzymać tak wysokiego miejsca. Ostatecznie Polki przybiegły jako ósme. Partnerką Kowalczyk (na pierwszej zmianie) była także Ewelina Marcisz[88]. 5 marca Polka zdobyła brązowy medal w biegu na 30 km stylem dowolnym. Do mety dobiegła za Therese Johaug i Marit Bjørgen[89]. Był to dziesiąty medal Kowalczyk w imprezie najwyższej rangi. Polska biegaczka tym samym zrównała się w liczbie medali z Adamem Małyszem.

Sezon 2011/2012
Sezon 2011/2012 rozpoczęła od 10. miejsca w biegu na 10 km rozegranym w Sjusjoen[90]. W pierwszym dniu zmagań cyklu Ruka Triple uplasowała się na 13. miejscu, po odpadnięciu w ćwierćfinale w biegu sprinterskim techniką klasyczną[91]. W drugim dniu zmagań w Kuusamo w biegu na pięć kilometrów techniką dowolną zajęła 5. miejsce[92]. W ostatnim etapie fińskiego cyklu zajęła 9. pozycję[93], plasując się w końcowej klasyfikacji Ruka Triple na 5. miejscu[94]. W kolejnych zawodach w Düsseldorf nie wzięła udziału[95]. 10 grudnia w Davos w biegu na 15 km techniką dowolną zajęła 5. pozycję[96]. Dnia kolejnego w biegu sprinterskim na dystansie 1,5 km techniką dowolną uplasowała się na 8. miejscu[97]. Jednak podczas kolejnego PŚ w Rogli odniosła pierwsze w tym sezonie zwycięstwo w biegu ze startu wspólnego na 10 km techniką klasyczną[98]. Następnymi biegami były te wchodzące w skład elitarnego cyklu Tour de Ski. Wygrała 29 grudnia prolog w Oberhofie, pokonując o 0,4 sekundy Marit Bjørgen[99]. Fakt ten przepowiadał, że między tymi zawodniczkami odbędzie się zacięta rywalizacja. Dzień później zwyciężyła w biegu na dochodzenie na 10 kilometrów stylem klasycznym[100]. 31 grudnia w Oberstdorfie zajęła 1. miejsce w sprincie[101]. W noworocznych zmaganiach zajęła 2. miejsce w biegu łączonym 5 km + 5 km, przegrywając tylko z Bjørgen[102]. W kolejnym biegu na 3,3 km techniką klasyczną w Dobiacco zajęła 2. miejsce, ponownie przegrywając jedynie z główną rywalką[103]. 4 stycznia w sprincie na 1,2 km techniką dowolną zajęła 3. pozycję[104]. Dnia kolejnego w biegu na 15km techniką dowolną po raz kolejny stanęła na podium, na 2. miejscu[105]. Ósmy etap cyklu, bieg na 10 km ze startu wspólnego techniką klasyczną okazał się zwycięski dla niej[106]. 8 stycznia morderczy bieg pod Alpe Cermis zakończyła na 2. miejscu i tym samym 6. edycję Tour de Ski[107]. Było to jej trzecie zwycięstwo z rzędu w Tour de Ski, poprawiając rekord w ilości zwycięstw w cyklu[107]. W kolejnych zawodach w Mediolanie nie wzięła udziału[108]. 21 stycznia przyszło jej rywalizować w w estońskim Otepää, gdzie zwyciężyła w sprincie na 1,2 km stylem klasycznym[109]. Było to jej 40. podium w karierze[110]. W następnym dniu zwyciężyła w biegu na 10 km techniką klasyczną[111]. W Moskwie, po raz pierwszy w historii swoich startów w Pucharze Świata, wygrała sprint stylem dowolnym i jednocześnie odebrała nieobecnej Bjørgen żółtą koszulkę liderki Pucharu Świata[112]. W Rybińsku 4 lutego Kowalczyk zajęła 7. miejsce w biegu na 10 km stylem dowolnym i jednocześnie straciła koszulkę liderki pucharu świata na rzecz Bjørgen, która wygrała bieg[113]. Następnego dnia w biegu łączonym biegaczka z Kasiny Wielkiej zajęła 2 miejsce i dzięki świetnym postawom na lotnych premiach (15 i 12 pkt.) odebrała prowadzenie w pucharze świata Bjørgen, która była trzecia. Natomiast bieg wygrała Therese Johaug z przewagą 26,9 s przewagi nad Kowalczyk i 52,9 s nad Marit Bjørgen. Tydzień później w Novym Měscie, mistrzyni olimpijska z Vancouver zajęła 2 miejsce w biegu na 15 km stylem klasycznym (start masowy), który wygrała Marit. Polka straciła żółtą koszulkę liderki pucharu świata. 17 lutego 2012 roku zawody odbyły się w Polsce w Szklarskiej Porębie, był to sprint techniką dowolną na 1,4 km. Polka zajęła tam 16. miejsce. Kowalczyk odrobiła 6 punktów w pucharze świata do Bjørgen, która była 22. Dzień później 18 lutego odbył się bieg na 10 km stylem klasycznym. Polka zajęła w nim 1. miejsce z przewagą 36,1 s nad Bjørgen i 50,4 s nad Johaug. Odebrała Norweżce koszulkę liderki pucharu świata, wyprzedzając ją o 14 pkt. 3 marca 2012 roku w biegu łączonym na 15 km zajęła 8 miejsce w Lahti, gdzie zwyciężyła Terese Johaug, a druga była Bjørgen. Przez to Polka straciła koszulkę liderki PŚ. Następnego dnia w sprincie techniką klasyczną, który wygrała Bjørgen, Kowalczyk była trzecia. W rezultacie strata Polki do Norweżki urosła do 78 punktów. Również w sprincie w norweskiej miejscowości Drammen Justyna zajęła 3. miejsce, po pechowym upadku w finale. Przewaga Bjørgen wzrosła do 118 punktów. 11 marca w biegu na 30 km stylem klasycznym Justyna Kowalczyk zajęła 2. miejsce i tym samym przewaga Bjørgen wzrosła do 138 punktów. Także szwedzki cykl finałowy wygrała Norweżka. Kowalczyk w Falun (na koniec tego finału) ostatecznie była piąta i tym samym pozostała na drugim miejscu w końcowej klasyfikacji PŚ. 20 marca, tuż po zakończeniu sezonu, Polka przeszła zabieg artoskopii kolana.

Sezon 2012/2013
Początek sezonu Justyna Kowalczyk rozpoczęła od 27. miejsca w biegu na 10 km rozegranym 24 listopada 2012 w Gällivare[114]. Podczas kolejnych zmagań w ramach Ruka Triple reprezentantka Polski zajęła 7. miejsce w sprincie stylem klasycznym w fińskiej miejscowości Kuusamo[115]. Dzień później Polka zajęła 11. miejsce w biegu na 5 km stylem dowolnym i ogólnie zajmowała 4. miejsce w klasyfikacji cyklu[116]. 2 grudnia Justyna Kowalczyk zajęła 2. miejsce w biegu na dochodzenie, przegrywając jedynie z Marit Bjørgen[117] o 1:21.4 s oraz wyprzedzając Norweżki Heidi Weng i Therese Johaug. W całych zawodach zajęła 2. miejsce, awansując na 3. miejsce w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata[118]. 13 grudnia 2012 roku Kowalczyk odniosła pierwsze zwycięstwo w tym sezonie w biegu na 10 km techniką klasyczną w kanadyjskim Canmore i jednocześnie znalazła się na 2. miejscu w klasyfikacji generalnej, ze stratą 75 punktów do Bjøergen[119]. 15 grudnia 2012 r. w Canmore zajęła dopiero 21. miejsce w sprincie techniką dowolną, odpadając już w ćwierćfinale. W klasyfikacji generalnej spadła na 3. pozycję, tracąc do Kikkan Randall i Marit Bjørgen 65 punktów. Dnia 16 grudnia 2012 r. zajęła pierwsze miejsce w biegu łączonym 7,5 km + 7,5 km, pokonując drugą na mecie Finkę Anne Kyllönen i trzecią Norweżkę Vibeke Skofterud. Wygrała również obie lotne premie i objęła prowadzenie w klasyfikacji generalnej PŚ, a także umocniła się na prowadzeniu w klasyfikacji biegów długodystansowych. 29 grudnia w niemieckim Oberhofie w ramach siódmej edycji Tour de Ski Justyna Kowalczyk zajęła 3. miejsce w biegu na 3,1 km stylem dowolnym przegrywając nieznacznie z drugą Charlotte Kallą o 0,3 s i zwyciężczynią biegu Kikkan Randall o 4,7 s. Następnego dnia Polka zajęła 1 miejsce w biegu pościgowym na 9 km. stylem klasycznym z przewagą nad drugą Therese Johaug o 41,4 s stając się liderką cyklu. Po dniu przerwy – 1 stycznia narciarka zajęła 7. pozycję w sprincie st.dowolnym w szwajcarskim Val Müstair. 3 stycznia Kowalczyk wystartowała z przewagą 50,3 s nad drugą Therese Johaug zajęła 1. miejsce w biegu na dochodzenie na dystansie 15 km st. dowolnym wygrywając z drugą Charlotte Kallą o 18,3. Jej przewaga w klasyfikacji generalnej stopniała. Następnego dnia we włoskim Toblach-Dobiacco, Justyna nie dała szans nikomu i wygrała bieg na 3,3 km st. klasycznym. 5 stycznia wygrała kolejny bieg na 10 km stylem klasycznym ogromnie powiększając przewagę do 2:08:0 nad drugą Therese Johaug i wyruszy na ostatni etap jako zdecydowana liderka i kandydatka do zwycięstwa w TdS. 6 stycznia wygrała ostatni, siódmy etap TdS, zachowując część przewagi wypracowanej nad Johaug w poprzednich etapach. Ostateczny łączny czas Kowalczyk to 2:25.21,6. Druga na mecie Therese Johaug miała czas o 27,9 s gorszy. Tym samym Kowalczyk odniosła czwarte z rzędu zwycięstwo w całym cyklu. Po udanym występie w Tour de Ski, Justyna Kowalczyk zajęła drugie miejsce w biegu sprinterskim stylem klasycznym w czeskim Libercu za Finką Moną – Lisą Malvalehto. Następnie Puchar Świata przeniósł się do francuskiej miejscowości La Clusaz.W dniu swoich 30 urodzin Polka zajęła 3. miejsce w biegu na 10 km stylem klasycznym przegrywając z Therese Johaug i Marit Bjørgen. 1 lutego odbył się sprint techniką dowolną w próbie przedolimpijskiej w ruskim Sochi, Justyna Kowalczyk po raz pierwszy od pięciu lat nie zdołała zakwalifikować się do finałów. Następnego dnia Polka z powodu złego wyboru nart zeszła z trasy z biegu łączonego. Po dwóch tygodniach przerwy Puchar Świata zagościł do szwajcarskiego Davos, Kowalczyk pokazała tam świetną formę. Najpierw 16 lutego wygrała sprint techniką klasyczną, a dzień później zajęła 2 miejsce w biegu interwałowym na 10 km stylem dowolnym przegrywając o 8,9 s z Therese Johaug. 9 marca zajęła 10. lokatę w biegu sprinterskim stylem dowolnym w fińskim Lahti. W swoim półfinale zajęła piąte miejsce, co nie dało jej awansu do finału. Dzień później wygrała bieg na 10 km stylem klasycznym pokonując drugą na mecie Bjoergen o 23,1 s. 3 dni później 13 marca, zapewniła sobie czwartą kryształową kulę w Pucharze Świata, co wcześniej udało się tylko Norweżce Bente Skari i Rosjance Jelenie Välbe, zdobywając 1 miejsce w biegu sprinterskim stylem klasycznym po raz pierwszy w Norwegii w miejscowości Drammen. 17 marca Justyna zajęła 2 lokatę w biegu na 30 km stylem dowolnym w norweskim Holmenkollen przegrywając z Therese Johaug o 46,6 s. 20 marca rozpoczął się ostatni cykl Pucharu Świata. W szwedzkim Sztokholmie zdeklasowała rywalki w sprincie stylem klasycznym obejmując prowadzenie w cyklu. 22 marca zajęła 5 miejsce w biegu na 2,5 km stylem dowolnym w szwedzkim Falun tracąc do zwyciężczyni Marit Bjoergen 10,8 s. Następnego dnia uplasowała się na 4 pozycji w biegu na 10 km techniką klasyczną. W ostatnim biegu sezonu 24 marca na 10 km techniką dowolną Polka nie wystartowała kończąc sezon z dorobkiem 2017 punktów.

Wywalczyła Kryształową Kulę, Małą Kryształową Kulę w biegach dystansowych i drugie miejsce w sprintach.

Mistrzostwa świata – Val di Fiemme 2013
W pierwszej konkurencji mistrzostw – sprincie indywidualnym techniką klasyczną – Justyna Kowalczyk zajęła 6. miejsce[120]. W finale konkurencji Polka wywróciła się na podbiegu. Zwyciężyła Marit Bjørgen, obrończyni tytułu. Drugą konkurencją był bieg łączony, w którym Kowalczyk zajęła 5. miejsce przegrywając z czterema Norweżkami. Także tu najlepsza okazała się Bjørgen[121]. Po nieudanych dwóch występach biegaczka wspólnie z trenerem podjęli decyzję o wycofaniu się z biegu na 10 km techniką dowolną, aby oszczędzić więcej sił na sztafetę 4×5 km i bieg na 30 km stylem klasycznym, który od początku sezonu był celem Kowalczyk. 28 lutego zajęła 9. miejsce w biegu sztafetowym 4×5 km wspólnie z Agnieszką Szymańczak, Pauliną Maciuszek i Kornelią Kubińską[122]. 2 marca zdobyła srebrny medal w biegu na 30 km stylem klasycznym przegrywając z Marit Bjoergen na finiszu o 3,7 s[123]. Po zdobyciu tego medalu została najbardziej utytułowanym polskim narciarzem klasycznym, pod względem liczby zdobytych medali na IO i MŚ.

Sezon 2013/2014
Sezon olimpijski zaczął się inaczej niż poprzednie. W fińskiej miejscowości Kuusamo Justyna Kowalczyk na inaugurację Pucharu Świata wygrała sprint stylem klasycznym. Było to najlepsze rozpoczęcie w karierze przez Polkę. Dzień później również wygrała w biegu na 5km style klasycznym o 3sekundy z Marit Bjoergen. 30 listopada Justyna wyruszyła na trasę biegu pościgowego na 10km stylem dowolnym jako liderka cyklu Ruka Triple. Jednak nie zdołała utrzymać przewagi i ostatecznie dobiegła na metę zajmując 4 miejsce. 07 grudnia Polka wygrała na norweskiej ziemi w Lillehammer bieg na 10km stylem klasycznym przed szwedką Charlotte Kallą (12 sekund straty) i Marit Bjoergen (25 sekund straty).

Osiągnięcia sportowe
Igrzyska olimpijskie

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
8. 12 lutego 2006 Włochy Pragelato 15 km bieg łączony 42:48,7 min +36,9 s Estonia Kristina Šmigun
DNF 16 lutego 2006 Włochy Pragelato 10 km stylem klasycznym Estonia Kristina Šmigun
44. 22 lutego 2006 Włochy Pragelato Sprint stylem dowolnym Kanada Chandra Crawford
3.Bronze medal 2006 OG.svg 24 lutego 2006 Włochy Pragelato 30 km stylem dowolnym (start masowy) 1:22:25,4 h +2,1 s Czechy Kateřina Neumannová
5. 15 lutego 2010 Kanada Whistler 10 km stylem dowolnym 24:58,4 min +21,7 s Szwecja Charlotte Kalla
2.Silver medal.svg 17 lutego 2010 Kanada Whistler Sprint stylem klasycznym 3:39,2 min +1,1 s Norwegia Marit Bjørgen
3.Bronze medal.svg 19 lutego 2010 Kanada Whistler 15 km bieg łączony 39:58,1 min +9,3 s Norwegia Marit Bjørgen
25 lutego 2010 Kanada Whistler bieg sztafetowy 4 × 5 km[a] dyskwalifikacja  Norwegia
1.Gold medal.svg 27 lutego 2010 Kanada Whistler 30 km stylem klasycznym (start masowy) 1:30:33,7 h

Mistrzostwa świata

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
48. 20 lutego 2003 Włochy Val di Fiemme 10 km stylem klasycznym 25:47,0 min +4:25,0 min Norwegia Bente Skari
31. 26 lutego 2003 Włochy Val di Fiemme Sprint stylem dowolnym Norwegia Marit Bjørgen
9.[124] 17 lutego 2005 Niemcy Oberstdorf 10 km stylem dowolnym Czechy Kateřina Neumannová
13.[124] 19 lutego 2005 Niemcy Oberstdorf 15 km bieg łączony Rosja Julija Czepałowa
12.[124] 22 lutego 2005 Niemcy Oberstdorf Sprint stylem klasycznym Szwecja Emilie Öhrstig
4.[124] 26 lutego 2005 Niemcy Oberstdorf 30 km stylem klasycznym (start masowy) Norwegia Marit Bjørgen
17. 22 lutego 2007 Japonia Sapporo Sprint stylem klasycznym Norwegia Astrid Jacobsen
9. 25 lutego 2007 Japonia Sapporo 15 km bieg łączony 41:27,5 min +42,0 s Rosja Olga Zawiałowa
18. 27 lutego 2007 Japonia Sapporo 10 km stylem dowolnym 23:58,4 min +1:34,1 min Czechy Kateřina Neumannová
DNF 3 marca 2007 Japonia Sapporo 30 km stylem klasycznym (start masowy) Finlandia Virpi Kuitunen
3.Bronze medal with cup.svg 19 lutego 2009 Czechy Liberec 10 km stylem klasycznym 28:12,8 min +11,5 s Finlandia Aino-Kaisa Saarinen
1.Gold medal with cup.svg 21 lutego 2009 Czechy Liberec 15 km bieg łączony 40:55,3 min
6. 26 lutego 2009 Czechy Liberec bieg sztafetowy 4 × 5 km[b] 54:24,3 min +1:12,1 min Finlandia Finlandia
1.Gold medal with cup.svg 27 lutego 2009 Czechy Liberec 30 km stylem dowolnym (start masowy) 1:16:10,6 h
5. 24 lutego 2011 Norwegia Oslo Sprint stylem dowolnym 3:02,1 min +1,8 s Norwegia Marit Bjørgen
2.Silver medal with cup.svg 26 lutego 2011 Norwegia Oslo 15 km bieg łączony 38:08,6 min +7,5 s Norwegia Marit Bjørgen
2.Silver medal with cup.svg 28 lutego 2011 Norwegia Oslo 10 km stylem klasycznym 27:39,3 min +4,1 s Norwegia Marit Bjørgen
8. 3 marca 2011 Norwegia Oslo bieg sztafetowy 4 × 5 km[c] 53:30,0 min +2:49,2 min Norwegia Norwegia
3.Bronze medal with cup.svg 5 marca 2011 Norwegia Oslo 30 km stylem dowolnym (start masowy) 1:23:45,1 h +1:34,0 min Norwegia Therese Johaug
6. 21 lutego 2013 Włochy Val di Fiemme Sprint stylem klasycznym 3:16,6 min +6,3 s Norwegia Marit Bjørgen
5. 23 lutego 2013 Włochy Val di Fiemme 15 km bieg łączony 39:04,4 min +27,1 s Norwegia Marit Bjørgen
9. 28 lutego 2013 Włochy Val di Fiemme bieg sztafetowy 4 × 5 km[d] 1:00:36,5 min +3:35,0 min Norwegia Norwegia
2.Silver medal with cup.svg 2 marca 2013 Włochy Val di Fiemme 30 km stylem klasycznym (start masowy) 1:27:19,9 h +3,7 s Norwegia Marit Bjørgen

Puchar Świata

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2001/2002 103.
2002/2003 80.
2003/2004 46.
2004/2005 44.
2005/2006 13.
2006/2007 8.
2007/2008 3.
2008/2009 1.
2009/2010 1.
2010/2011 1.
2011/2012 2.
2012/2013 1.

Zwycięstwa w zawodach indywidualnych Pucharu Świata chronologicznie

Nr Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Przypisy
1. 27 stycznia 2007 Estonia Otepää 10 km stylem klasycznym 30:54,2 min
2. 22 stycznia 2008 Kanada Canmore 15 km bieg łączony 42:30,3 min
3. 17 stycznia 2009 Kanada Whistler 15 km bieg łączony 40:41,3 min
4. 24 stycznia 2009 Estonia Otepää 10 km stylem klasycznym 26:25,6 min
5. 14 lutego 2009 Włochy Valdidentro 10 km stylem klasycznym 29:37,4 min
6. 8 marca 2009 Finlandia Lahti 10 km stylem dowolnym 24:38,6 min
7. 18-22 marca 2009 Szwecja Sztokholm, Falun 25 km 1:06:06,8 h Finał PŚ
8. 28 listopada 2009 Finlandia Kuusamo Sprint stylem klasycznym 3:00,5 min
9. 20 grudnia 2009 Słowenia Rogla 15 km stylem klasycznym (start masowy) 45:01,9 min
10. 10 stycznia 2010 Niemcy/Czechy/Włochy Tour de Ski 60 km 2:38,25,5 h Tour de Ski 2009/2010
11. 16 stycznia 2010 Estonia Otepää 10 km stylem klasycznym 26:52,7 min
12. 23 stycznia 2010 Rosja Rybińsk 15 km bieg łączony 41:50,8 min
13. 6 lutego 2010 Kanada Canmore Sprint stylem klasycznym 3,28,7 min
14. 9 stycznia 2011 Niemcy/Włochy Tour de Ski 60 km 2:47:31,0 h Tour de Ski 2010/2011
15. 4 lutego 2011 Rosja Rybińsk 10 km bieg łączony 27:04,2 min
16. 17 grudnia 2011 Słowenia Rogla 10 km stylem klasycznym (start masowy) 32:49,7 min
17. 8 stycznia 2012 Niemcy/Włochy Tour de Ski 63 km 2:52:45,0 h Tour de Ski 2011/2012
18. 21 stycznia 2012 Estonia Otepää Sprint stylem klasycznym 3:18,4 min
19. 22 stycznia 2012 Estonia Otepää 10 km stylem klasycznym 29:44,8 min
20. 2 lutego 2012 Rosja Moskwa Sprint stylem dowolnym 3:39,9 min
21. 18 lutego 2012 Polska Szklarska Poręba 10 km stylem klasycznym 28:43,9 min
22. 13 grudnia 2012 Kanada Canmore 10 km stylem klasycznym (start masowy) 28:58,4 min
23. 16 grudnia 2012 Kanada Canmore 15 km bieg łączony 42:51,5 min
24. 6 stycznia 2013 Niemcy/Szwajcaria/Włochy Tour de Ski 50,4 km 2:25,21,6 h Tour de Ski 2012/2013
25. 16 lutego 2013 Szwajcaria Davos Sprint stylem klasycznym 3:56,1 min
26. 10 marca 2013 Finlandia Lahti 10 km stylem klasycznym 25:38,9 min
27. 13 marca 2013 Norwegia Drammen Sprint stylem klasycznym 3:14,3 min
28. 7 grudnia 2013 Norwegia Lillehammer 10 km stylem klasycznym 24:59,4 min
29. 21 grudnia 2013 Włochy Asiago Sprint stylem klasycznym 3:14,03 min

Miejsca na podium

Sezon PŚ 1. miejsce 2. miejsce 3. miejsce Razem
2001/2002
2002/2003
2003/2004
2004/2005
2005/2006 1 1
2006/2007 1 1
2007/2008 1 2 3 6
2008/2009 5 2 2 9
2009/2010 6 4 1 11
2010/2011 2 7 1 10
2011/2012 6 3 2 11
2012/2013 6 4 1 11
2013/2014 2 2
Suma 29 22 11 62

Miejsca na podium w zawodach indywidualnych Pucharu Świata chronologicznie

Nr Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Miejce Zwyciężczyni
1. 7 stycznia 2006 Estonia Otepää 10 km stylem klasycznym 27:09,4 min +19,1 s 3. Hilde Gjermundshaug Pedersen
2. 27 stycznia 2007 Estonia Otepää 10 km stylem klasycznym 30:54,2 min 1.
3. 2 grudnia 2007 Finlandia Kuusamo 10 km stylem klasycznym 28:32,8 min +23,6 s 3. Marit Bjørgen
4. 22 stycznia 2008 Kanada Canmore 15 km bieg łączony 42:30,3 min 1.
5. 23 stycznia 2008 Kanada Canmore Sprint stylem klasycznym 3. Petra Majdič
6. 25 stycznia 2008 Kanada Canmore 10 km stylem dowolnym 26:46,7 min +33,3 s 3. Walentina Szewczenko
7. 16 lutego 2008 Czechy Liberec 7,6 km stylem dowolnym 20:54,6 min +0,4 s 2. Astrid Jacobsen
8. 16 marca 2008 Włochy Bormio 10 km stylem dowolnym (start masowy) 30:28,1 min +0,3 s 2. Virpi Kuitunen
9. 29 listopada 2008 Finlandia Kuusamo Sprint stylem klasycznym 3. Petra Majdič
10. 16 stycznia 2009 Kanada Whistler Sprint stylem klasycznym 3:14,1 min +0,2 s 2. Alena Procházková
11. 17 stycznia 2009 Kanada Whistler 15 km bieg łączony 40:41,3 min 1.
12. 24 stycznia 2009 Estonia Otepää 10 km stylem klasycznym 26:25,6 min 1.
13. 14 lutego 2009 Włochy Valdidentro 10 km stylem klasycznym 29:37,4 min 1.
14. 8 marca 2009 Finlandia Lahti 10 km stylem dowolnym 24:38,6 min 1.
15. 12 marca 2009 Norwegia Trondheim Sprint stylem klasycznym 3:09,8 min +0,7 s 3. Petra Majdič
16. 14 marca 2009 Norwegia Trondheim 30 km stylem klasycznym (start masowy) 1:25:22,2 h +11,7 s 2. Petra Majdič
17. 18-22 marca 2009 Szwecja Sztokholm, Falun Finał PŚ 25 km 1:06:06,8 h 1.
18. 28 listopada 2009 Finlandia Kuusamo Sprint stylem klasycznym 3:00,5 min 1.
19. 19 grudnia 2009 Słowenia Rogla Sprint stylem klasycznym +0,4 s 2. Marit Bjørgen
20. 20 grudnia 2009 Słowenia Rogla 15 km stylem klasycznym (start masowy) 45:01,9 min 1.
21. 10 stycznia 2010 Niemcy/Czechy/Włochy Tour de Ski 60 km 2:38,25,5 h 1.
22. 16 stycznia 2010 Estonia Otepää 10 km stylem klasycznym 26:52,7 min 1.
23. 22 stycznia 2010 Rosja Rybińsk Sprint stylem dowolnym 2:54,3 min +1,4 s 3. Vesna Fabjan
24. 23 stycznia 2010 Rosja Rybińsk 15 km bieg łączony 41:50,8 min 1.
25. 5 lutego 2010 Kanada Canmore 10 km stylem dowolnym 25:10,3 min +9,7 s 2. Charlotte Kalla
26. 6 lutego 2010 Kanada Canmore Sprint stylem klasycznym 3,28,7 min 1.
27. 6 marca 2010 Finlandia Lahti 15 km bieg łączony 40,10,8 min +11,1 s 2. Marit Bjørgen
28. 17-21 marca 2010 Szwecja Sztokholm, Falun Finał PŚ 25 km 1:13:17,9 h +51,9 s 2. Marit Bjørgen
29. 26-28 listopada 2010 Finlandia Kuusamo Ruka Triple 44,34,3 min +33,6 s 2. Marit Bjørgen
30. 11 grudnia 2010 Szwajcaria Davos 10 km stylem klasycznym 29:31,6 min +29,3 s 2. Marit Bjørgen
31. 18 grudnia 2010 Francja La Clusaz 15 km stylem dowolnym (start masowy) 42:29,6 min +1,0 s 2. Marit Bjørgen
32. 9 stycznia 2011 Niemcy/Włochy Tour de Ski 60 km 2:47,31,0 h 1.
33. 22 stycznia 2011 Estonia Otepää 10 km stylem klasycznym 27,02,1 min +32,0 s 2. Marit Bjørgen
34. 4 lutego 2011 Rosja Rybińsk 10 km bieg łączony 27:04,2 min 1.
35. 5 lutego 2011 Rosja Rybińsk Sprint stylem dowolnym 2:54,3 min +0,7 s 3. Vesna Fabjan
36. 19 lutego 2011 Norwegia Drammen 10 km stylem klasycznym 27,31,9 min +17,3 s 2. Marit Bjørgen
37. 12 marca 2011 Finlandia Lahti 10 km bieg łączony 25:43,9 min +0,2 s 2. Therese Johaug
38. 17-20 marca 2011 Szwecja Sztokholm, Falun Finał PŚ 25 km 1:08:48,7 h +1:58,0 min 2. Marit Bjørgen
39. 17 grudnia 2011 Słowenia Rogla 10 km stylem klasycznym (start masowy) 32:49,7 min 1.
40. 8 stycznia 2012 Niemcy/Włochy Tour de Ski 63 km 2:52,45,0 h 1.
41. 21 stycznia 2012 Estonia Otepää Sprint stylem klasycznym 3:18,4 min 1.
42. 22 stycznia 2012 Estonia Otepää 10 km stylem klasycznym 29:44,8 min 1.
43. 2 lutego 2012 Rosja Moskwa Sprint stylem dowolnym 3:39,9 min 1.
44. 5 lutego 2012 Rosja Rybińsk 15 km bieg łączony 42:41,4 min +26,9 s 2. Therese Johaug
45. 11 lutego 2012 Czechy Nové Město 15 km stylem klasyczny (start masowy) 39:20,3 min +4,0 s 2. Marit Bjørgen
46. 18 lutego 2012 Polska Szklarska Poręba 10 km stylem klasycznym 28:43,9 min 1.
47. 4 marca 2012 Finlandia Lahti Sprint stylem klasycznym 3:38,5 min +5,3 s 3. Marit Bjørgen
48. 7 marca 2012 Norwegia Drammen Sprint stylem klasycznym 3:32,9 min +7,5 s 3. Marit Bjørgen
49. 11 marca 2012 Norwegia Oslo 30 km stylem klasycznym (start masowy) 1:26:09,8 h +51,9 s 2. Marit Bjørgen
50. 30 listopada – 2 grudnia 2012 Finlandia Kuusamo Ruka Triple 45:35,1 min +1:21,4 min 2. Marit Bjørgen
51. 13 grudnia 2012 Kanada Canmore 10 km stylem klasycznym (bieg masowy) 28:58,4 min 1.
52. 16 grudnia 2012 Kanada Canmore 15 km bieg łączony 42:51,5 min 1.
53. 6 stycznia 2013 Niemcy/Szwajcaria/Włochy Tour de Ski 50,4 km 2:25,21,6 h 1.
54. 12 stycznia 2013 Czechy Liberec Sprint stylem klasycznym 2:03,8 min +1,7 s 2. Mona-Liisa Malvalehto
55. 19 stycznia 2013 Francja La Clusaz 10 km stylem klasycznym (start masowy) 27:04,6 min +18,0 s 3. Marit Bjørgen
56. 16 lutego 2013 Szwajcaria Davos Sprint stylem klasycznym 3:56,1 min 1.
57. 17 lutego 2013 Szwajcaria Davos 10 km stylem dowolnym 26:16,7 min +8,9 s 2. Therese Johaug
58. 10 marca 2013 Finlandia Lahti 10 km stylem klasycznym 25:38,9 min 1.
59. 13 marca 2013 Norwegia Drammen Sprint stylem klasycznym 3:14,3 min 1.
60. 17 marca 2013 Norwegia Oslo 30 km stylem dowolnym (start masowy) 1:21:17,7 h +46,6 s 2. Therese Johaug
61. 7 grudnia 2013 Norwegia Lillehammer 10 km stylem klasycznym 24:59,4 min 1.
62. 21 grudnia 2013 Włochy Asiago Sprint stylem klasycznym 3:14,03 min 1.

Tour de Ski

2006/2007 (11. miejsce)

  • 13. miejsce Włochy Cavalese (7 stycznia 2007) – 9 km st. dowolny (handicap)
  • 5. miejsce Włochy Cavalese (6 stycznia 2007) – 10 km st. klas. (bieg masowy)
  • 23. miejsce Włochy Asiago (5 stycznia 2007) – sprint st. dowolny
  • 12. miejsce Niemcy Oberstdorf (3 stycznia 2007) – 10 km st. klas.
  • 19. miejsce Niemcy Oberstdorf (2 stycznia 2007) – bieg łączony (5 + 5 km)
  • 53. miejsce Niemcy Monachium (31 grudnia 2006) – sprint st. dowolny

2007/2008 (7. miejsce)

  • 18. miejsce Włochy Val di Fiemme (6 stycznia 2008) – 9 km st. dowolny (handicap)
  • 26. miejsce Włochy Val di Fiemme (5 stycznia 2008) – 10 km st. klas. (bieg masowy)
  • 3. miejsce Włochy Asiago (4 stycznia 2008) – sprint st. dowolny
  • 8. miejsce Czechy Nové Město (2 stycznia 2008) – 10 km st. klas.
  • 9. miejsce Czechy Nové Město (1 stycznia 2008) – 10 km bieg łączony (5+5 km)
  • 6. miejsce Czechy Praga (30 grudnia 2007) – sprint st. dowolny
  • 15. miejsce Czechy Nové Město (29 grudnia 2007) – 10 km (bieg łączony)
  • 3. miejsce Czechy Nové Město (28 grudnia 2007) – 3,3 km st. klas. (prolog)

2008/2009 (4. miejsce)

  • 4. miejsce Włochy Val di Fiemme (4 stycznia 2009) – 9 km st. dowolny (handicap)
  • 15. miejsce Włochy Val di Fiemme (3 stycznia 2009) – 10 km st. klas. (bieg masowy)
  • 26. miejsce Czechy Nové Město (1 stycznia 2008) – sprint st. dowolny
  • 4. miejsce Czechy Nové Město (31 grudnia 2008) – 10 km st. klas.
  • 11. miejsce Czechy Praga (29 grudnia 2008) – sprint st. dowolny
  • 3. miejsce Niemcy Oberhof (28 grudnia 2008) – 10 km st. klas. (bieg masowy)
  • 3. miejsce Niemcy Oberhof (27 grudnia 2008) – 2,8 km st. klas. (prolog)

2009/2010 (1. miejsce)

  • 4. miejsce Włochy Val di Fiemme (10 stycznia 2010) – 9 km st. dowolny (handicap)
  • 23. miejsce Włochy Val di Fiemme (9 stycznia 2010) – 10 km st. klasyczny (bieg masowy)
  • 1. miejsce Włochy Dobbiaco (7 stycznia 2010) – 5 km st. klasyczny
  • 3. miejsce Włochy Dobbiaco (6 stycznia 2010) – 16 km st. dowolny (bieg pościgowy)
  • 19. miejsce Czechy Praga (4 stycznia 2010) – sprint st. dowolny
  • 2. miejsce Niemcy Oberhof (3 stycznia 2010) – sprint st. klas.
  • 1. miejsce Niemcy Oberhof (2 stycznia 2010) – 10 km st. klas. (bieg pościgowy)
  • 3. miejsce Niemcy Oberhof (1 stycznia 2010) – 2,8 km st. dowolny (prolog)

2010/2011 (1. miejsce)

  • 4. miejsce Włochy Val di Fiemme (9 stycznia 2011) – 9 km st. dowolny (handicap)
  • 1. miejsce Włochy Val di Fiemme (8 stycznia 2011) – 10 km st. klasycznym (bieg masowy)
  • 1. miejsce Włochy Dobbiaco(Toblach) (6 stycznia 2011) – 15 km st. dowolnym (bieg pościgowy)
  • 22. miejsce Włochy Dobbiaco(Toblach) (5 stycznia 2011) – 1,3 km sprint st. dowolnym
  • 5. miejsce Niemcy Oberstdorf (3 stycznia 2011) – 5+5 km łączony
  • 2. miejsce Niemcy Oberstdorf (2 stycznia 2011) – 1,2 km sprint st. klasycznym
  • 1. miejsce Niemcy Oberhof (1 stycznia 2011) – 10 km st. klasycznym (bieg pościgowy)
  • 1. miejsce Niemcy Oberhof (31 grudnia 2010) – 2,5 km st. dowolny (prolog)

2011/2012 (1. miejsce)

  • 2. miejsce Włochy Val di Fiemme (8 stycznia 2012) – 9 km st. dowolnym (handicap)
  • 1. miejsce Włochy Val di Fiemme (7 stycznia 2012) – 10 km st. klasycznym (bieg masowy)
  • 2. miejsce Włochy Dobbiaco (Toblach) (5 stycznia 2012) – 15 km st. dowolnym (bieg pościgowy)
  • 3. miejsce Włochy Dobbiaco (Toblach) (4 stycznia 2012) – 1,3 km sprint st. dowolnym
  • 2. miejsce Włochy Dobbiaco (Toblach) (3 stycznia 2012) – 3 km st. klasycznym
  • 2. miejsce Niemcy Oberstdorf (1 stycznia 2012) – 5+5 km łączony
  • 1. miejsce Niemcy Oberstdorf (31 grudnia 2011) – 1,2 km sprint st. klasycznym
  • 1. miejsce Niemcy Oberhof (30 grudnia 2011) – 10 km st. klas. (bieg pościgowy)
  • 1. miejsce Niemcy Oberhof (29 grudnia 2011) – 3,1 km st. dowolny (prolog)

2012/2013 (1. miejsce)

  • 7. miejsce Włochy Val di Fiemme (6 stycznia 2013) – 9 km st. dowolnym (handicap)
  • 1. miejsce Włochy Val di Fiemme (5 stycznia 2013) – 10 km st. klasycznym (bieg masowy)
  • 1. miejsce Włochy Dobbiaco (Toblach) (4 stycznia 2013) – 3 km st. klasycznym
  • 1. miejsce Włochy Dobbiaco (Toblach) (3 stycznia 2013) – 15 km st. dowolnym (bieg pościgowy)
  • 7. miejsce Szwajcaria Val Müstair (1 stycznia 2013) – 1,4 km sprint st. dowolnym
  • 1. miejsce Niemcy Oberhof (30 grudnia 2012) – 9 km st. klas. (bieg pościgowy)
  • 3. miejsce Niemcy Oberhof (29 grudnia 2012) – 3 km st. dowolnym (prolog)

Puchar Kontynentalny

Miejsca na podium chronologicznie

Nr Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Lok. Strata Zwycięzca
1. 11 lutego 2004 Stany Zjednoczone Soldier Hollow 15 km stylem dowolnym 46:19,4 min 1
2. 12 lutego 2004 Stany Zjednoczone Soldier Hollow sprint 3:08,9 min 3 +3,7 s Christina Kelder
3. 15 lutego 2004 Stany Zjednoczone Soldier Hollow 10 km biegu pościgowego 32:52,9 min 1

źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

Biografia Macieja

Maciej Kreczmer (ur. 4 kwietnia 1981 r. w Rajczy) – polski biegacz narciarski, zawodnik klubu LKS Poronin Poroniec.

Kariera
Po raz pierwszy na arenie międzynarodowej Maciej Kreczmer pojawił się w lutym 1999 roku, podczas Mistrzostw Świata Juniorów w Saalfelden, gdzie zajął 79. miejsce w biegu na 10 km techniką klasyczną. Najlepsze wyniki w tej kategorii wiekowej osiągnął na Mistrzostwach Świata Juniorów w Štrbskim Plesie w 2000 roku, gdzie zajął między innymi 29. miejsce na dystansie 30 km klasykiem i 31. miejsce w sprincie stylem dowolnym. Startował także rok później na Mistrzostwach Świata Juniorów w Szklarskiej Porębie, ale osiągał słabsze wyniki.

W Pucharze Świata zadebiutował 17 grudnia 2000 roku w Brusson, gdzie zajął 76. miejsce w sprincie technika dowolną. Pierwsze pucharowe punkty wywalczył jednak dopiero 15 grudnia 2002 roku w Cogne, zajmując 21. miejsce w sprincie klasykiem. Były to jego jedyne punkty zdobyte w sezonie 2002/2003 i w klasyfikacji generalnej zajął ostatecznie 109. miejsce. W Pucharze Świata najlepsze wyniki osiągał w sezonie 2003/2004, który ukończył na 87. pozycji. Zajął wtedy między innymi dziesiąte miejsce w sprincie stylem dowolnym rozegranym 24 lutego 2004 roku w Trondheim. Wynik ten powtórzył 21 marca 2007 roku w Sztokholmie.

Pierwszą seniorską imprezą w jego karierze były Mistrzostwa Świata w Val di Fiemme w 2003 roku, gdzie zajął 36. miejsce w sprincie stylem dowolnym oraz 61. miejsce w biegu na 15 km klasykiem. Indywidualnie najlepiej wypadł podczas Mistrzostw Świata w Oberstdorfie w 2005 roku, zajmując siedemnastą pozycję w sprincie stylem klasycznym. Był także piąty w sprincie drużynowym techniką dowolną na Mistrzostwach Świata w Sapporo w 2007 r. Biegł tam w parze z Januszem Krężelokiem, Polacy na mecie stracili do zwycięzców zaledwie 0,9 sekundy. W 2006 roku wystąpił na Igrzyskach Olimpijskich w Turynie plasując się na siódmym miejscu w sprincie drużynowym, a indywidualnie zajął 33. miejsce. Cztery lata później, na Igrzyskach Olimpijskich w Vancouver zajął odpowiednio 12. i 27. miejsce

Osiągnięcia
Igrzyska olimpijskie

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
7. 14 lutego 2006 Włochy Turyn Sprint drużynowy stylem klasycznym[1] 17:02.9 min +23.4 s  Szwecja
33. 22 lutego 2006 Włochy Turyn Sprint stylem dowolnym ? Szwecja Björn Lind
66. 15 lutego 2010 Kanada Vancouver 15 km stylem dowolnym 33:36.3 min +4:01.7 min Szwajcaria Dario Cologna
25. 17 lutego 2010 Kanada Vancouver Sprint stylem klasycznym ? Rosja Nikita Kriukow
12. 22 lutego 2010 Kanada Vancouver Sprint drużynowy stylem dowolnym[1] 19:01.0 min  Norwegia

Mistrzostwa świata

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
61. 21 lutego 2003 Włochy Val di Fiemme 15 km stylem klasycznym 35:47.5 min +4:05.5 min Niemcy Axel Teichmann
36. 26 lutego 2003 Włochy Val di Fiemme Sprint stylem dowolnym Szwecja Thobias Fredriksson
40. 17 lutego 2005 Niemcy Oberstdorf 15 km stylem dowolnym 34:49.7 min +1:50.6 min Włochy Pietro Piller Cottrer
17. 22 lutego 2005 Niemcy Oberstdorf Sprint stylem klasycznym Rosja Wasilij Roczew
13. 22 lutego 2005 Niemcy Oberstdorf Sprint drużynowy stylem dowolnym[1] 14:08.6 min  Norwegia
28. 22 lutego 2007 Japonia Sapporo Sprint stylem klasycznym Norwegia Jens Arne Svartedal
5. 23 lutego 2007 Japonia Sapporo Sprint drużynowy stylem dowolnym[1] 17:50.6 min +0.9 s  Włochy
83. 28 lutego 2007 Japonia Sapporo 15 km stylem dowolnym 35:50.0 min +4:55.9 min Norwegia Lars Berger
40. 20 lutego 2009 Czechy Liberec 15 km stylem klasycznym 38:54.4 min +2:54.8 min Estonia Andrus Veerpalu
50. 24 lutego 2009 Czechy Liberec Sprint stylem dowolnym Norwegia Ola Vigen Hattestad
14. 25 lutego 2009 Czechy Liberec Sprint drużynowy stylem klasycznym[1] 22:48.5 min  Norwegia
49. 24 lutego 2011 Norwegia Oslo Sprint stylem dowolnym Szwecja Marcus Hellner
55. 1 marca 2011 Norwegia Oslo 15 km stylem klasycznym 38:14.7 min +4:09.1 min Finlandia Matti Heikkinen
18. 2 marca 2011 Norwegia Oslo Sprint drużynowy stylem klasycznym[2] 19:10.0 min  Kanada
32. 21 lutego 2013 Włochy Val di Fiemme sprint stylem klasycznym 3:29.75 min 3:38.31 min Rosja Nikita Kriukow
18. 24 lutego 2013 Włochy Val di Fiemme Sprint drużynowy stylem klasycznym[3] 21:55.5 min 22:08.8 min  Szwecja
36. 27 lutego 2013 Włochy Val di Fiemme 15 km stylem dowolnym 34:37.1 min +2:58.5 min Norwegia Petter Northug
16. 1 marca 2013 Włochy Val di Fiemme Sprint drużynowy stylem klasycznym[4] 1:41:37.2 min +6:24.5 min  Norwegia

Puchar Świata
Miejsca w klasyfikacji generalnej

  • sezon 2002/2003: 109.
  • sezon 2003/2004: 87.
  • sezon 2004/2005: 136.
  • sezon 2005/2006: 103.
  • sezon 2006/2007: 92.
  • sezon 2008/2009: 161.
  • sezon 2009/2010: 110.
  • sezon 2010/2011: 165.

Miejsca na podium
Kreczmer nigdy nie stał na podium indywidualnych zawodów Pucharu Świata.
źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

(Odwiedzono 783 razy, 1 wizyt dzisiaj)

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Wykonaj poniższe zadanie * Time limit exceeded. Please complete the captcha once again.