Jon Bon Jovi i Helena Christensen

Jon i Helena byli parą w 2005 r.

Partnerzy:
Jona
Diane Lane 1984
Dorothea Hurley 1989
ślub 29 04 1989
Cindy Crawford 1995
Calista Flockhart 1997-02
Helena Christensen 2005
Heleny
Michael Hutchence 1992-95
Mick Hucknall 1998
Norman Reedus 1998-03
Rasmus Walter Hansen 2004-06
Jon Bon Jovi 2005
Guy Berryman 2007
Heath Ledger 2007
Paul Banks 2008 do dzisiaj

jon-bon-joviBiografia Jona
Jon Bon Jovi, właśc. John Francis Bongiovi Jr. (ur. 2 marca 1962 w Perth Amboy) – Amerykanin włoskiego pochodzenia, muzyk rockowy, autor tekstów, producent, aktor, założyciel i wokalista grupy Bon Jovi.
W 2006 roku piosenkarz został sklasyfikowany na 31. miejscu listy 100 najlepszych rockowych wokalistów wszech czasów wg Hit Parader[1].
Jon Bon Jovi urodził się w Perth Amboy w stanie New Jersey 2 marca 1962 roku. Później, wraz z rodziną, ojcem Johnem seniorem, matką Carol i braćmi Anthonym i Mattem mieszkał i dorastał w Sayreville. Uczęszczał tam do Sayreville War Memorial High School, gdzie poznał swoją przyszłą żonę – Dorotheę Hurley (ślub w kapliczce ślubów 29 kwietnia 1989 roku w Las Vegas). Jego przygoda z muzyką rozpoczęła się tradycyjnie – marzeniami. Jon zakładał kilka garażowych zespołów, z którymi grał po okolicznych klubach. O najróżniejszych porach dnia i nocy spędzał mnóstwo czasu na pisaniu własnych piosenek i grze na gitarze, już wtedy było wiadomo, co młody Jon chce robić w życiu – chciał zostać gwiazdą rocka. Właśnie, dlatego spakował walizkę i udał się do Nowego Jorku.
Ale zanim przygoda z muzyką rozpoczęła się na dobre, Jon miał inne zajęcia: pracował w myjni samochodowej, następnie w sklepie z butami, na złomowisku i w barze szybkiej obsługi. W 1980 roku załapał się do studia nagraniowego jako chłopiec na posyłki. Tutaj nocą pisał i nagrywał. Momentem zwrotnym w jego życiu był konkurs talentów organizowany przez lokalną stację radiową WAPP. Zbierali utwory na składankę z piosenkami lokalnych artystów bez kontraktu płytowego. Jon nie mógł przepuścić takiej szansy. Poprosił paru muzyków sesyjnych (wśród nich, obecnego basistę Bon Jovi, Hugh McDonalda) o nagranie wspólnie z nim jego utworu “Runaway”. Piosenka ta znalazła się na wspomnianej składance i stała się radiowym hitem. Od tego czasu kariera Jona potoczyła w dwóch kierunkach: muzycznym i filmowym.

Lata 80.
W tych latach Jon spędzał czas głównie koncertując wraz ze swoim zespołem. Niesamowity sukces ich dwóch albumów: Slippery When Wet i “New Jersey” sprawił, że Jon stał się megagwiazdą. Stał się też najważniejszym promotorem hard-rocka na świecie. Objął pieczę nad zespołami Skid Row i Cinderella, którym (oprócz zwykłej pomocy) załatwił kontrakty, pomagał w produkcji i zabierał w trasę jako support. W 1989 roku zespół wystąpił na Moscow Music Peace Festiwal, a Bon Jovi i lider zespołu zaprosił najważniejsze zespoły na ten festiwal, tj. Scorpions, Skid Row, Mötley Crüe czy Ozzy Osbourne. Nieprawdą jest plotka, pochodząca z tamtych czasów, jakoby Jona miał zrezygnować z roli w filmie Footlose, aby wziąć się za nagrywanie albumu. Lata 80. były najlepszym okresem pod względem świetności zespołu. Pomimo to, nie był to dobry okres dla życia prywatnego wokalisty. Kłótnie w zespole, nadmierne wykorzystanie przez menadżera, (który z dnia na dzień dodawał kolejne koncerty śrubując rekord) sprawił, że Jon stanął na skraju załamania nerwowego.

Lata 90.
Zaczęło się niby dobrze. Jon wydał przebojową płytę “Blaze OF Glory” inspirowaną filmem Młode strzelby II. Wielki sukces singla “Blaze Of Glory” (Złoty Glob, nominacja do Oscara, Grammy, Nr w USA i prawdopodobnie największy hit roku) wywindował Jona jako solowego artystę na szczyt. Pokazał, że ma talent i bez zespołu także potrafi osiągnąć sukces. Tego sukcesu, jednak, nie potrafił udźwignąć i w efekcie Jon próbował popełnić samobójstwo, wyskakując z samochodu. Został uratowany w ostatniej chwili przez żonę. Po tych wydarzeniach, za namową Briana Maya (gitarzysta Queen), odbył terapeutyczną podróż na Harleyu po USA wraz ze swoją żoną. Po powrocie uporządkował swoje sprawy i przystąpił do nagrywania nowej płyty z zespołem w rodzimej wytwórni JAMBCO o tytule Keep The Faith. Na okładce tego albumu widzimy pięć dłoni nałożonych na siebie. Ma to sugerować powrót braterstwa w zespole. Na tym albumie zmienia się też muzyka, a Jon ściął swoje długie włosy. W 1995 roku wydano album These Days, zbliżony stylistycznie do gatunku grunge, który promowała ogromna trasa koncertowa po całym świecie. Skończyła się ona w 1996 roku. Po roku odpoczynku Jon wydał drugi solowy album “Destination Anywhere”, który triumf święcił głównie w Europie. W 1998 roku swój drugi solowy album wydał również Richie Sambora.
W międzyczasie Jon rozpoczął drugą karierę – aktorską. Pierwszą rolę (trupa) zagrał w filmie Młode strzelby II, ale występ trwał kilka sekund. Prawdziwa kariera zaczęła się w dobrze odebranym filmie Księżyc i Valentino. Zagrał tam role malarza pokojowego. Krytycy dobrze ocenili debiut filmowy Jona. Karierę kontynuował w dalszych latach z nasileniem w 1997 roku.

Dyskografia
1990 – Blaze Of Glory / Young Guns II
1997 – Destination Anywhere
1999 – Jon Bongiovi1
2004 – The Power Station Sessions1

Single
Rok    Single     Peak chart positions     Album
US     US Rock     CAN     AUS     NZ     UK     IRE     GER     SWI     AUT     NL     SWE
1990     “Blaze of Glory”     1     1     1     1     1     13     3     16     5     2     16     3     Blaze of Glory
“Miracle”     12     20     6     8     6     29     20     47     20     —     65     15
1991     “Never Say Die”     —     —     86     60     —     —     —     —     —     —     —     —
“Dyin’ Ain’t Much of a Livin'”     —     —     —     —     —     —     —     —     —     —     —     —
1992     “Levon”     37*     27     —      ?—     —     —     —     —     —     —     —     —     Two Rooms
1994     “Please Come Home for Christmas”     —     —     —     —     —     7 +     6 +     —     —     —     —     —     A Very Special Christmas 2
1997     “Midnight in Chelsea”     27*     —     3     17     —     4     13     9     5     8     16     49     Destination Anywhere
“Queen of New Orleans”     —     —     40     40     —     10     27     66     50     —     40     41
“Janie, Don’t Take Your Love to Town”     48*     —     18     —     —     13     —     38     —     40     61     —
“Ugly”     —     —     —     —     —     —     —     75     41     39     —     —
2010     “Everybody Hurts” (as part of “Helping Haiti”)     121     —     69     28     17     1     1     16     16     —     —     25     Charity single

Filmy i seriale
1995
Księżyc i Valentino (Moonlight and Valentino, dramat obyczajowy, reż. D. Anspaugh) Jon wystąpił obok takich gwiazd jak Whoopi Goldberg i Gwyneth Paltrow.
1996
The Leading Man (obyczajowy, reż. J. Duigan)
1997
Destination Anywhere (dramat, reż. M. Pellington) Scenariusz powstał na podstawie piosenek z albumu Jona Destination Anywhere, obok niego wystąpili m.in. Demi Moore, Kevin Bacon.
1998
Amatorzy w konopiach (Homegrown, komedia, reż. S. Gyllenhaaal)
Little City (obyczajowy, reż. R. Benabib)
No Looking Back (obyczajowy, reż. E. Burns) Obok Jona występuje m.in. L. Holly.
Row Your Boat (dramat obyczajowy, reż. S. Mitchell)
1999
Seks w wielkim mieście (Sex And The City, serial komediowy) Jon wystąpił w 13 odcinku drugiej serii.
2000
U-571 (akcja/film wojenny, reż. J. Mostow) Film został nagrodzony Oscarem za efekty dzwiękowe.
Pay It Forward (obyczajowy, reż. M. Leder) Obok Jona występuje m.in. Kevin Spacey.
2002
Vampires: Los Muertos (horror, reż. T. Lee Wallace)
Ally McBeal (serial komediowy)
2003
Rodzina Soprano (The Sopranos, serial gangsterski) Jon wystąpił w 3 odcinkach.
2005
Kłamstwo (Cry_Wolf, thriller, reż. J. Wadlow
2006
Pucked (National Lampoon’s Pucked, komedia, reż. A. Hiller)
2011
Sylwester w Nowym Jorku, jako Jensen

Nagrody
Film:
1995 – The Motion Picture Club: najlepszy debiut roku (za film Moondlight And Valentino)
1997 – Z Awards: 3 nagrody (za film Destination Anywhere)
2002 – My VH-1 Music Awards: najlepszy aktor wśród muzyków (za rolę w Ally McBeal)

Muzyka
1987: Metal Edge Reader’s Choice Awards: Najlepszy wokalista.
1990: Academy Awards: Nominacja dla piosenki “Blaze OF Glory”.
1990: Nominacja do Oscara i Grammy za piosenkę Blaze Of Glory
1991: Golden Globe: najlepsza piosenka do filmu – Blaze Of Glory
1991: ASCAP Film and Television Music Awards: Najlepsze piosenki do filmów.
1997: Kerrang Awards: Nagroda jako autor tekstów.
1997: MTV Europe Music Awards: Najlepszy wokalista.
1998: Brit Awards: Najlepszy międzynarodowy wokalista.
1998: ECHO Awards: Najlepszy międzynarodowy wokalista.

Inne:
1985: Kerrang: Najseksowniejszy obiekt roku.
1990: Silver Cleef Awards – za prace na rzecz innych
1996: Sky Sport – specjalna olimpijska nagroda za pomoc niepełnosprawnym.
2000: Najseksowniejszy Rockman roku wg magazynu People.
2000: Humanitarian of the Year by The Food Bank of Monmouth & Ocean Counties for his charitable work on behalf of the people of New Jersey Nagroda za działalność charytatywną.
2001: Honorary doctorate in Humanities degree from Monmouth University in New Jersey, for his success as an entertainer and his humanitarian work – Tytuł Doctora Honoriscausa Universytetu w NJersey.
2002: Najseksowniejszy Rockman roku wg magazynu People.
2003: Najseksowniejszy Rockman roku wg magazynu People.
2006: Help USA: Nagroda za działalność charytatywną.
2006: Wpisany do “UK Music Hall of Fame”
2006: VH1 Livin’ on a Prayer – Najlepsza piosenka ’80’s
2007: Grammy Dla Najlepszego Wokalisy Country Wsółpracującego, “Who Says You Can’t Go Home?” ( z Jennifer Nettles).
2008: VH1 The Greatest: 100 Sexiest Artists (20 – 1): 14th Sexiest Artist
2008: MTV1 The Best: Najlepsze Piosenki Dekady 1980. Najpopularniejsze Rockowe piosenki 1980-s.
2009: Wpisany do New Jersey Hall of Fame.
źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

helena-christensenBiografia Heleny

Córka duńskiego typografa i Peruwianki, ma młodszą siostrę Anitę (ur. 1972). Jako dziecko interesowała się muzyką. W wieku dziewięciu lat rozpoczęła pracę jako modelka. W 1986 roku zdobyła tytuł Miss Danii. Zwycięstwo w tych wyborach stało się dla niej przepustką do świata mody. Wyjechała do Paryża i w 1989 roku rozpoczęła światową karierę modelki. Współpracowała z najlepszymi na świecie projektantami i domami mody, jak: Gianni Versace, Chanel, Valentino, Christian Dior, Giorgio Armani, Karl Lagerfeld, Givenchy, Donna Karan, Vivienne Westwood, John Galliano, Chloé, Dirk Bikkembergs, Dolce & Galbana, Dries van Noten, Ghost, Helmut Lang, Jean-Paul Gaultier i Thierry Mugler. W 1991 roku wystąpiła w teledysku Chrisa Isaaka Wicked Game. Pojawiła się w komedii telewizyjnej Inferno (1992), filmie Roberta Altmana Prêt-à-Porter (1994), dokumentalnym Catwalk (1996) i dramacie Allegro (2005).

Życie prywatne
Spotykała się z Adamem Claytonem, Billym Corganem (wokalistą Smashing Pumpkins), Michaelem Hutchence (1990-95), Chrisem Isaakiem, Peterem Makebishem (1998), Leonardo DiCaprio i aktorem Normanem Reedusem, z którym ma jednego syna Mingusa Luchiena Reedusa (ur. 22 października 1999).

Kariera Modelki
Christensen pojawiła się na wielu okładkach magazynów (m.in. Vogue , Elle , Harper Bazaar , W ) i mody (w tym kampanii Revlon, Chanel, Versace, Lanvin, Prada, Sonia Rykiel, Hermes, Valentino, Karl Lagerfeld) w latach 1990. Jeden zauważył kampania wyróżniona ją w 20 przez 40 stóp (6 do 12 m), na billboardach w Times Square , gołe, “z wyjątkiem strategicznie rozmieszczone liści banana”. [8] była w Victoria Secret katalogu oraz w ich reklamach telewizyjnych jedną z sygnatur Aniołów , wraz z Tyra Banks , Karen Mulder , Daniela Peštová i Stephanie Seymour . Ona też stała spokesmodel Revlon kosmetyków. [ potrzebne źródło ]
W 1991 roku zagrała w teledysku do Chris Isaak ‘s Song ” gry Wicked “. [9] Film został później opisywany na MTV ‘s “Video Sexiest wszechczasów”, za # 4 VH1 ‘s “50 Sexiest Moments Video “, a za # 13 na VH1” 100 Greatest Videos “.
Christensen trwa modelowanie; niedawno ona graced okładki hiszpańskiego Vogue, Harper Bazaar brytyjskiego i Elle i VS amerykańskiej Magazine.. Brała udział w kampaniach reklamowych Ermanno Screvino, Reebok, Caractere i Triumph. Christensen jest podpisana do Unsigned Zarządzania w Londynie, Marylin w Paryżu, D Zarządzanie w Mediolanie i 1/One Zarządzania w Nowym Jorku. [9]

Business
Christensen był dyrektor kreatywny z Nylon magazynu na swoim 1999 założenia przez wydawcę Marvin Scott Jarrett . [10] [11] [12] [13] Ona uruchomiła własną linię ubrań, Christensen & Sigersen, ze całe życie znajomego Leifa Sigersen. Para wcześniej prowadziła butik, sklep w nowojorskim West Village . [14] [15] Christensen sprzedał niektóre z jej rocznika ubrania linii matki sklepu, Yo-Yo sklep z używaną w Christianshavn , Kopenhaga, Dania. [ 16] [17] Christensen słynne powiedział kiedyś, gdy zapytał, czy normalne dziewczyny czują się komfortowo w swojej nowej linii odzieży, “I nie obchodzi. nie mam pojęcia. Nie sądzę, o nikogo oprócz mnie.” Cytat jest wydrukowany na odwrocie Denis Leary ‘s 2008 książki, Dlaczego ssać: Feel Good Przewodnik Staying Fat, Loud, leniwy i głupi . [18]
Christensen jest fotografem, którego prace pojawiły się w nylonu , [11], Marie Claire i ELLE . [9] Jej wystawa “Quiet Story”, której kuratorką jest Jim Cooka , który miał premierę w w Galerii Locus w Rotterdamie , 2006, [19] i HotelArena w Amsterdamie, 2007. [20] Jej wystawa “Far From, Close” ukazał się Daktyl Fundacji w 2008/09, aby skorzystać International Center of Photography programów edukacyjnych i projektami międzynarodowymi Czarnobylu dzieci . [21] [22]

Rak piersi
Christensen rozpoczęła drugi Targets Breast Moda Cancer kampanię, która obejmuje sprzedaż wyłącznego autora koszulki podniesienia miliony na Raka działania piersi Irlandii ( Irish Cancer Society ) i Europa Donna Irlandii pomóc młodszych kobiet z rakiem piersi. [23] [24]

źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

(Odwiedzono 593 razy, 1 wizyt dzisiaj)