Jerzy Janowicz i Marta Domachowska są razem

janowicz-domachowskaNa korcie Jerzy Janowicz (23 l.) i Marta Domachowska (28 l.) nie tworzą pary w turniejowych mikstach. Ale poza nim mają się ku sobie.

O ich romansie plotkowało się od dawna. Teraz nie ma już wątpliwości, że czołowy polski tenisista i starsza od niego o pięć lat koleżanka z kortu są razem!
Para zna się od bardzo dawna. Oboje wszak pochodzą z tego samego środowiska tenisowego.
Jednak coś między nimi zaiskrzyło dopiero kilka miesięcy temu.
Początkowo postanowili ukrywać się ze swoimi uczuciami. Chyba właśnie postanowili, że czas pochwalić się tą miłością przed światem!
Jakiś czas temu paparazzi zrobili zdjęcia przylatującemu z Australii Janowiczowi. Na Okęciu czekała oczywiście jego ukochana.
Para bardzo się za sobą stęskniła, bo czułościom nie było końca, co oczywiście fotoreporterzy odpowiednio udokumentowali.
Od tego czasu para jest niemal nierozłączna. Ostatnio Jurek i Marta byli widziani na randce w jednej z warszawskich restauracji.
“Świadkowie mówią, że gesty i spojrzenia, jakimi się obdarzali, świadczyły o tym, że łączy ich naprawdę gorące uczucie” – czytamy w “Twoim Imperium”.
Na ślub jednak na razie się nie zanosi. Obydwoje są bowiem za bardzo skupieni na robieniu kariery sportowej!
Na wszystko zapewne przyjdzie pora…
źródło: pomponik.pl

Jak Wam się podoba ta para?

Biografia Jerzego

Jerzy Filip Janowicz (ur. 13 listopada 1990 w Łodzi) – polski tenisista, pierwszy polski półfinalista turnieju wielkoszlemowego w grze pojedynczej (Wimbledon 2013)[2], finalista wielkoszlemowych turniejów juniorskich: US Open 2007 i French Open 2008, reprezentant Polski w Pucharze Davisa.
Jest synem łódzkich siatkarzy Anny i Jerzego Janowiczów[3][4]. Do 2004 reprezentował klub Orkan, następnie grał jako zawodnik AZS Łódź, MKT Łódź[5] i Górnika Bytom z którym wywalczył Drużynowe Mistrzostwo Polski w 2009 i 2010 roku. Uczył się w łódzkiej szkole mistrzostwa sportowego. Był członkiem programu sportowego pod opieką firmy „Prokom”.

Kariera
Do 2004
Zaczął grę w tenisa w wieku 5 lat[6].
We wrześniu 2004 wziął udział w turnieju „Masters” do lat 14. W finale uległ reprezentantowi Arki Gdynia Szymonowi Tatarczykowi.
W 2004 wygrał silnie obsadzony turniej w Olsztynie zarówno w singlu i w deblu. W finale singla pokonał Maksima Krata 6:3, 6:3. W finale debla w parze z Pawłem Umbrasem pokonał gdyńską parę Bem/Pawlukiewicz 6:1, 6:4.

2005
8 sierpnia 2005 wystartował w kwalifikacjach turnieju International Championships of Silesia. Odpadł w pierwszej rundzie, pokonany przez Igora Soboltę 6:2, 1:6, 6:7(3).

2006
W styczniu 2006 otrzymał dziką kartę od organizatorów turnieju Magnolia Cup w Szczecinie. Przegrał w pierwszej rundzie z Polakiem Oliverem Andrzejczukiem. Wziął udział w turnieju Mamai-Sen Junior w Bukareszcie. Po udanym przejściu eliminacji dotarł do drugiej rundy, gdzie kreczował po pierwszym secie z Węgrem Atillą Tothem.
W Prokom Cup dotarł do ćwierćfinału. Przegrał z Czechem Jakubem Cymorkiem w trzech setach. Następnie wziął udział w dwóch turniejach w Słowenii, odpadając w pierwszych rundach. Podczas turnieju Mera Cup w Warszawie dotarł do półfinału, przegrywając z Rosjaninem Maksimem Kanakowem 7:6, 2:6, 3:6.
W turnieju Tarkett Junior Open w Belgii odpadł w drugiej rundzie. W listopadzie odbył tournée po Arabii Saudyjskiej. Niespodziewanie dotarł do dwóch finałów w Rijadzie. W pierwszym uległ Portugalczykowi Martinowi Truevie 6:3, 3:6, 5:7. W drugim wygrał z Amerykaninem Davidem Nguyenem 6:4, 6:3.

2007
Na początku roku wystartował w dwóch turniejach ITF w Indiach. W pierwszym, w Czandigarh, odpadł w ćwierćfinale z Rosjaninem Aleksym Tichonowem 6:4, 4:6, 2:6. Wygrał natomiast bardziej prestiżowy turniej w Nowym Delhi, wygrywając w finale z Tajem Kittiphongiem Wachiramanowongiem 3:6, 6:4, 6:3. W maju 2007 wygrał turniej Spring Bowl w Sankt Pölten w Austrii, w finale pokonując Australijczyka Marka Verrytha 6:2, 6:1.
Dotarł do ćwierćfinału turnieju Gerry Weber Junior Open. Dotarł do finału turnieju German Junior Open, gdzie, grając z Meksykaninem Caesarem Ramirezem, kreczował przy stanie 6:4, 1:6, 1:2. Wystartował w turnieju w Bad Gastein, gdzie przegrał w pierwszej rundzie.
Uzyskane wyniki pozwoliły mu wznieść się na 42 pozycję w juniorskim rankingu ITF i zakwalifikować się tymże do pierwszego wielkoszlemowego turnieju, US Open w Nowym Jorku w singlu i deblu.
W singlu, w pierwszej rundzie pokonał Czecha Jiřiego Košlera 6:4, 7:5. W drugiej rundzie po trudnej walce pokonał Rosjanina Vladimira Zinyakowa 7:6(5), 3:6, 6:4. W trzeciej rundzie wygrał z Australijczykiem Bernardem Tomicem 7:5, 3:6, 6:3. W ćwierćfinale pokonał rozstawionego jako nr 5 kolejnego Australijczyka Grega Jonesa 3:6, 7:6(6), 6:3, skutecznie broniąc piłki meczowej Jonesa przy stanie 5:6 w tiebreaku. W półfinale pokonał rozstawionego jako nr 11 Włocha Thomasa Fabbiano 6:2, 6:7(2), 7:6(1), tym samym powtarzając osiągnięcie Marcina Gawrona, który dotarł do finału na juniorskim Wimbledonie w 2006. W finale Janowicz spotkał się z rozstawionym jako nr 15 Litwinem Ričardasem Berankisem, któremu uległ 3:6, 4:6. Pod koniec roku dotarł jeszcze do półfinału Orange Bowl, gdzie uległ rewelacji turnieju Grigorowi Dimitrowowi.
2008
Rozstawiony z numerem drugim w juniorskim Australian Open 2008, dotarł do ćwierćfinału, gdzie przegrał z turniejową dziesiątką, Yang Tsung-hua 5:7, 1:6.
Otrzymał “dziką kartę” od organizatorów turnieju KGHM Dialog Polish Indoors Wrocław 2008, rozgrywanego na przełomie stycznia i lutego. Odpadł w drugiej rundzie, ale w pierwszej sensacyjnie wyeliminował Nicolasa Mahuta[7].
Dzięki “dzikiej karcie” od organizatorów wystąpił również w turnieju Switzerland F3 Futures rozgrywanym w Vaduz. Dotarł do finału, w którym pokonał rozstawionego z numerem trzecim Andreę Stoppiniego 7:6(4), 6:4, wygrywając pierwszy w karierze turniej seniorski[8].
W juniorskim French Open Polak był rozstawiony z numerem dwunastym. W pierwszej rundzie zmierzył się z Rosjaninem Aleksandrem Łobkowem, który skreczował przy stanie 6:1, 2:0, w drugiej rundzie zwyciężył Chorwata Marina Draganję 6:4, 6:4, w kolejnym spotkaniu pokonał Francuza Antoine Fereta 6:7, 7:5, 7:5, w ćwierćfinale wygrał z Bułgarem Grigorem Dimitrowem (nr 14) 6:4, 3:6, 6:3, zaś w półfinale zwyciężył Argentyńczyka Guido Pellę 6:4, 6:4. W finale zmierzył się z Yang Tsung-hua z Tajwanu. Mecz zakończył się porażką Janowicza 3:6, 6:7(5).
W lipcu Janowicz zadebiutował w reprezentacji Polski w Pucharze Davisa, gdzie pokonał utytułowanego Maksa Mirnego, czym przyczynił się do niespodziewanego zwycięstwa 4:1 nad wyżej notowaną Białorusią. W sierpniu zwyciężył w turnieju rangi ITF Men’s Circuit rozgrywanym w Olsztynie zarówno w zawodach gry pojedynczej, jak i rozgrywkach gry podwójnej. We wrześniu dzięki dzikiej karcie uczestniczył w turnieju Pekao Open 2008 o randze challengera, rozgrywanym na kortach ziemnych w Szczecinie. Dotarł w nim do półfinału.
Sezon 2008 zakończył na 335. miejscu w rankingu ATP.

2009
W lutym Janowicz wystąpił w rozgrywkach rangi 250 Series w Marsylii. Polak pomyślnie przebrnął przez trzy etapy kwalifikacji, ale odpadł już w pierwszej rundzie turnieju głównego z Andreasem Seppim, przegrywając w trzech setach 6:7(5), 6:3, 6:7(3). Następnie wziął udział w kilku europejskich challengerach, odpadając najpóźniej w pierwszej rundzie zmagań. Dalej zaszedł dopiero na ojczystej ziemi – osiągnął ćwierćfinał w Bytomiu oraz półfinał w Poznaniu, odpowiednio w czerwcu i lipcu.
W turnieju rangi 500 Series w Waszyngtonie odpadł w pierwszej rundzie – w trzysetowym pojedynku lepszy od Polaka okazał się Marc Gicquel. Podczas US Open nie zdołał przejść eliminacji, gdzie w trzeciej rundzie przegrał z Hindusem Somdewem Devvarmanem 3:6, 2:6.
W październiku wystąpił w dwóch turniejach kategorii 250 Series w Sztokholmie i Lyonie – w obu musiał uznać wyższość rywali podczas trzeciej rundy eliminacyjnej. Pod koniec roku zaliczył jeszcze dwa występy w rozgrywkach rangi challenger w Bratysławie, gdzie przegrał w drugiej rundzie z Michaelem Berrerem 3:6, 6:3, 2:6 oraz w Helsinkach, gdzie jego pogromcą w trzeciej rundzie eliminacji okazał się Rosjanin Ilya Belyaev.
Sezon 2009 zakończył na 319. miejscu w rankingu ATP.

2010
W turnieju rangi 250 Series w Zagrzebiu Janowicz odpadł w drugiej rundzie kwalifikacji z Belgiem Rubenem Bemelmansem, przegrywając w dwóch setach 3:6, 4:6. W lutym wygrał niewielki turniej Azerbeijan F2 Futures, rozgrywany w Baku, natomiast na początku czerwca okazał się najlepszy w koszalińskim Poland F3 Futures. Tydzień później w rywalizacji futuresowej (F4) w Gliwicach zdołał dotrzeć do finału. W dwóch kolejnych turniejach rangi challenger w Bytomiu oraz Scheveningen kończył rywalizację w ćwierćfinale.
W Bastad pomyślnie przeszedł przez eliminacje, lecz w pierwszej rundzie turnieju głównego nie zdołał pokonać reprezentanta gospodarzy Ervina Eleskovica. We włoskim challengerze rozgrywanym w Trani, Janowicz osiągnął ćwierćfinał, przegrywając w swoim trzecim meczu z Portugalczykiem Leonardo Tavaresem. Występu w US Open Polak nie mógł zaliczyć do udanych, jako że odpadł już w drugiej rundzie kwalifikacji z Andreasem Haider-Maurerem.
We wrześniu Polak zwyciężył w challengerze rozgrywanym w Saint-Rémy, w finale pokonując Édouarda Rogera-Vasselina 3:6, 7:6(8), 7:6(6). W październiku z kolei okazał się najlepszy podczas białoruskiego futuresa (F3), a tydzień później dotarł do finału turnieju F4. Na koniec sezonu Janowicz zaliczył całkiem udany występ podczas challengera w Salzburgu, gdzie w finale przegrał z reprezentantem Irlandii Conorem Nilandem 6:7(5), 7:6(2), 3:6.
Sezon 2010 zakończył na 161. miejscu w rankingu ATP.

2011
Rok ten zainaugurował wielkoszlemowym Australian Open, ale został wyeliminowany już w drugiej rundzie kwalifikacji przez Bobby’ego Reynoldsa w trzech setach 2:6, 6:2, 11:13. Jeszcze w styczniu Polak wystartował w challengerze w Courmayeur i dotarł tam do półfinału, odpadając w potyczce z luksemburskim tenisistą Gillesem Müllerem. W kwietniowym turnieju rangi 250 Series w Monachium Polak przegrał mecz w drugiej rundzie eliminacji z Martinem Fischerem 6:7(5), 3:6.
Na kortach Rolanda Garrosa pożegnał się z turniejem już w pierwszej rundzie kwalifikacji, po przegranym meczu z Denisem Gremelmayrem 5:7, 6:3, 4:6. Podczas Wimbledonu zdołał natomiast dotrzeć do trzeciej fazy eliminacji, tam jednak ponownie natrafił na Martina Fischera i przegrał z nim pięciosetowy mecz 4:6, 7:6(5), 6:4, 3:6, 6:8.
W lipcu wystąpił w poznańskim challengerze. Polak przegrał dopiero w finale, w meczu z Rui Machado 3:6, 3:6. W rozgrywkach kategorii 250 Series w Kitzbühel przeszedł przez trzy rundy eliminacji i odpadł w pierwszej rundzie turnieju głównego z João Souzą 3:6, 6:4, 6:7(3). W US Open przegrał w pierwszej rundzie eliminacji z Holendrem Matwe Middelkoopem 3:6, 7:6(5), 1:6.
W październiku wystąpił w kwalifikacjach do dwóch turniejów rangi 250 Series – w Sztokholmie odpadł w pierwszej, a w Wiedniu w drugiej rundzie kwalifikacji. Pod koniec roku Janowicz wziął udział w trzech challengerach w Eckental, Ortisei oraz Salzburgu i za każdym razem odpadał w drugiej rundzie turnieju głównego.
Sezon 2011 zakończył na 221. miejscu w rankingu ATP.

2012
Pod koniec lutego Janowicz dotarł do półfinału challengera w Wolfsburgu, przegrywając w meczu o zwycięstwo z Holendrem Igorem Sijslingiem 6:4, 3:6, 6:7(9). W turnieju kategorii 500 Series w Barcelonie uległ w drugiej rundzie eliminacji Serhijowi Bubce 6:2, 3:6, 4:6. W maju zwyciężył w rzymskim challengerze, pokonując w meczu finałowym Gillesa Müllera 7:6(3), 6:3.
Podczas French Open Polak nie zakwalifikował się do turnieju głównego, przegrywając w trzeciej rundzie eliminacji z Igorem Sijslingiem 4:6, 6:3, 4:6. Sztuka ta udała się mu natomiast na kortach Wimbledonu. Po kwalifikacjach bez straty seta, Jerzy pokonał Simone Bolellego oraz Ernestsa Gulbisa. Zwycięską passę Polaka zatrzymał dopiero Florian Mayer – Jerzy nie wykorzystał dwóch piłek meczowych w ostatnim secie i ostatecznie przegrał 6:7(5), 6:3, 6:2, 3:6, 5:7.
W lipcu wystartował w holenderskim challengerze, rozgrywanym na kortach w Scheveningen. Rozstawiony z numerem pierwszym Polak stracił tylko jednego seta w całym turnieju, a w finale pokonał reprezentanta gospodarzy Matwe Middelkoopa 6:2, 6:2. Zwycięstwo w tym turnieju dało mu awans do pierwszej setki rankingu ATP (dokładnie 87. lokatę). Identyczny rezultat jak w Holandii uzyskał w Poznaniu, gdzie ze zwycięstwa cieszył się po meczu z Jonathanem Dasnieres de Veigy. Triumf ten pozwolił mu awansować na jeszcze wyższe, 82. miejsce w rankingu. Na tym turnieju wyrównał należący do Ivo Karlovicia oficjalny rekord świata w szybkości serwisu – 251 km/h.
Podczas US Open Janowicz odpadł w pierwszej rundzie, przegrywając 2:6, 6:7(8), 6:3, 3:6 z grającym dzięki dzikiej karcie, notowanym w rankingu ATP o około tysiąc pozycji niżej od niego Dennisem Novikovem[9].
W październiku doszedł do ćwierćfinału turnieju w Moskwie, wygrywając kolejno z Benjaminem Beckerem 7:6(6), 6:3 i Carlosem Berlocqiem 6:3, 6:4. W walce o awans do półfinału przegrał z Brazylijczykiem Thomazem Belluccim 4:6, 6:7(3).
Na przełomie października i listopada wystartował w kwalifikacjach do turnieju ATP World Tour Masters 1000 w Paryżu. Pokonał w nich kolejno Dmitrija Tursunowa 6:2, 6:4 i Florenta Serrę również 6:2, 6:4, dzięki czemu dostał się do turnieju głównego. W pierwszej rundzie zawodów wyeliminował Philippa Kohlschreibera 7:6(5), 6:4, a w drugiej Marina Čilića 7:6(6), 6:2. W trzeciej rundzie jego przeciwnikiem był tegoroczny zwycięzca US Open, finalista Wimbledonu i mistrz olimpijski z Londynu, Szkot Andy Murray. Polak obronił w drugim secie przy stanie 4:5 piłkę meczową, a następnie zwyciężył z trzecim tenisistą rankingu ATP w trzech setach: 5:7, 7:6(4), 6:2[10]. W ćwierćfinale naprzeciw Jerzego Janowicza stanął Janko Tipsarević, który skreczował przy stanie 3:6, 6:1, 4:1 i 40:0 w szóstym gemie przy podaniu Polaka. Półfinałowym rywalem Janowicza był reprezentant gospodarzy, Gilles Simon, którego Polak pokonał 6:4, 7:5. W finale zmierzył się z Davidem Ferrerem, któremu uległ wynikiem 4:6, 3:6.
Sezon 2012 zakończył na 26. miejscu w rankingu ATP.

2013
Sezon 2013 rozpoczął od udziału w turnieju w Auckland. W pierwszej rundzie przegrał wynikiem 6:4, 6:7(5), 4:6 z Brianem Bakerem. Następnie grał w zawodach singlowych podczas Australian Open, gdzie rozstawiony był z numerem dwudziestym czwartym. W pierwszej rundzie pokonał Simone’a Bolelliego 7:5, 6:4, 6:3. W kolejnym, ponad czterogodzinnym meczu zwyciężył z Somdevem Devvarmanem 6:7(10), 3:6, 6:1, 6:0, 7:5. W trzeciej rundzie przegrał z wyżej notowanym Nicolásem Almagro 6:7(3), 6:7(4), 1:6. W zawodach deblowych występował razem z Tomaszem Bednarkiem. Para odpadła w drugiej rundzie po porażce z Davidem Marrero i Fernando Verdasco.
W lutym zagrał w turnieju w rangi ATP World Tour 250 w Marsylii, gdzie pokonawszy kolejno Lukáša Rosola i Juliena Benneteau przegrał w ćwierćfinale z Tomášem Berdychem. W marcu Janowicz wziął udział w dwóch turniejach ATP World Tour Masters 1000. W Indian Wells dotarł do trzeciej rundy, wygrywając z Davidem Nalbandianem i przegrywając z rozstawionym z numerem dziesiątym Richardem Gasquetem. W grze podwójnej Polak w parze z Treatem Hueyem dotarł do finału, w którym ulegli braciom Bobowi i Mike’owi Bryanom. Udział Janowicza w turnieju w Miami zakończył się po pierwszym meczu, w którym przegrał z Thomazem Belluccim. Porażki w swoich pierwszych meczach zaliczył też w Monte Carlo (uległ Kevinowi Andersonowi) oraz w Barcelonie (przegrana z Albertem Ramosem).
W Madrycie Janowicz pokonał w pierwszej rundzie wyżej notowanego Sama Querreya, by ulec w drugiej rundzie ponownie Tomášowi Berdychowi. Na kortach ziemnych w Rzymie najpierw rozprawił się z Santiago Giraldo, następnie pokonał dwóch tenisistów z pierwszej dziesiątki rankingu: Jo-Wilfrieda Tsongę oraz Richarda Gasqueta. W ćwierćfinale trafił na Rogera Federera, z którym przegrał 4:6, 6:7(2). Na French Open odpadł w trzeciej rundzie singla po przegranej ze Stanislasem Wawrinką, pokonawszy uprzednio Alberta Ramosa oraz Robina Haase. W grze podwójnej w parze z Tomaszem Bednarkiem dotarł do ćwierćfinału.
Okres gry na kortach trawiastych rozpoczął na turnieju w Halle. Janowicz przegrał w pierwszej rundzie ze szczęśliwym przegranym, Mirzą Bašiciem. Na Wimbledonie, jako pierwszy Polak w historii, osiągnął półfinał turnieju wielkoszlemowego, wygrywając kolejno z Kyle’em Edmundem, Radkiem Štěpánkiem, Nicolásem Almagro oraz po pięciosetowym boju z Jürgenem Melzerem. W ćwierćfinale wygrał w pojedynku z Łukaszem Kubotem 7:5, 6:4, 6:4.[11]. W meczu o finał pokonał go Andy Murray, z którym Polak przegrał 7:6(2), 4:6, 4:6, 3:6[12].
Podczas kolejnego turnieju w Hamburgu Janowicz pokonał Robina Haase, kreczując w następnym meczu z Fernando Verdasco z powodu kontuzji bicepsa. Okres przygotowawczy do US Open rozpoczął turniejem w Montrealu, w którym, pokonawszy Juliena Benneteau i Franka Dancevica, w trzeciej rundzie przegrał z późniejszym triumfatorem turnieju Rafaelem Nadalem. Niepowodzeniem zakończył się start w turnieju w Cincinnati, gdzie już w pierwszej rundzie Polak został pokonany przez Jamesa Blake’a. W rozgrywkach singlowych na US Open Janowicz uległ w pierwszej rundzie kwalifikantowi Máximo Gonzálezowi 4:6, 4:6, 2:6.
W październiku awansował do ćwierćfinału zawodów w Sztokholmie, w którym przegrał z Ernestsem Gulbisem 5:7, 6:4, 3:6. Następnie osiągnął ćwierćfinał w Walencji, ulegając najwyżej rozstawionemu Davidowi Ferrerowi 4:6, 6:4, 0:6. Ostatnim turniejem Janowicza w roku 2013 były zawody w Paryżu. W trzeciej rundzie nie sprostał Nadalowi.
Sezon 2013 zakończył na 21. miejscu w rankingu ATP.

2014
Sezon 2014 miał rozpocząć od startu w Pucharze Hopmana, z którego ostatecznie się wycofał, uzasadniając decyzję obawą o odnowienie urazu stopy[13]. Pierwszym turniejem Janowicza, w którym wziął udział w 2014 roku, były zawody w Sydney. Zarówno w singlu jak i w deblu przegrał swoje pierwsze mecze. Następnie, jako rozstawiony z numerem dwudziestym, grał w zawodach singlowych podczas Australian Open. W pierwszej rundzie pokonał Jordana Thompsona 1:6, 4:6, 6:4, 6:2, 6:1. W drugiej rundzie zwyciężył z Pablem Andújarem 4:6, 7:6(3), 7:6(5), 6:3. W trzeciej rundzie przegrał z Florianem Mayerem 7:5, 6:2, 6:2.

Osiągnięcia w turniejach Wielkiego Szlema i ATP World Tour Masters 1000

Legenda

W, wygrał turniej

F, przegrał w finale

SF, przegrał w półfinale

QF, przegrał w ćwierćfinale

4R, 3R, 2R, 1R, przegrał w IV, III, II, I rundzie

LQ, odpadł w kwalifikacjach

RR, odpadł w fazie grupowej

A, nie startował

Q, dostał się przez kwalifikacje

Gra pojedyncza

Turniej 2009 2010 2011 2012 2013 2014 Wygrane turnieje Bilans w turnieju
Wielki Szlem
Australia Australian Open 2Q 3R 3R 0 / 3 5–3
Francja French Open 1Q 3Q 3R 0 / 3 4–3
Wielka Brytania Wimbledon 3Q 3RQ SF 0 / 3 12–3
Stany Zjednoczone US Open 3Q 2Q 1Q 1R 1R 0 / 5 3–5
Wygrane turnieje 0 / 1 0 / 1 0 / 4 0 / 3 0 / 4 0 / 1 0 / 14 N/A
Bilans spotkań 2–1 1–1 3–4 7–3 9–4 2–1 N/A 24–14
ATP World Tour Finals
ATP World Tour Finals 0 / 0 0–0
Turnieje ATP World Tour Masters 1000
Stany Zjednoczone Indian Wells 3R 0 / 1 1–1
Stany Zjednoczone Miami 2R 0 / 1 0–1
Monako Monte Carlo 1R 0 / 1 0–1
Hiszpania Madryt 2R 0 / 1 1–1
Włochy Rzym QF 0 / 1 3–1
Kanada Kanada 3R 0 / 1 2–1
Stany Zjednoczone Cincinnati 2Q 1R 0 / 2 1–2
Chińska Republika Ludowa Szanghaj 0 / 0 0–0
Francja Paryż FQ 3R 0 / 2 8–2
Wygrane turnieje 0 / 0 0 / 0 0 / 0 0 / 2 0 / 8 0 / 0 0 / 10 N/A
Bilans spotkań 0–0 0–0 0–0 8–2 8–8 0–0 N/A 16-10
Ranking na koniec sezonu
319 161 221 26 21 N/A

Nagrody i wyróżnienia
9. miejsce w Plebiscycie Przeglądu Sportowego 2013

Odznaczenia
Srebrny Krzyż Zasługi – 2013
źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

Biografia Marty

Marta Domachowska (ur. 16 stycznia 1986 w Warszawie) – polska tenisistka, zwyciężczyni turnieju WTA w grze podwójnej, reprezentantka kraju w Pucharze Federacji, półfinalistka juniorskich imprez wielkoszlemowych (French Open 2002 i Australian Open 2003); była „pierwsza rakieta” Polski. Jest zawodniczką praworęczną, z oburęcznym bekhendem.

Kariera tenisowa
Początki, kariera juniorska
Treningi tenisowe rozpoczęła w wieku siedmiu lat. Jej pierwszym trenerem był Włodzimierz Filipiak, który udzielał jej lekcji na kortach w Milanówku. W czerwcu 2000 zadebiutowała w juniorskim turnieju z cyklu ITF w Polsce i osiągnęła ćwierćfinał, ulegając Julianie Fedak. W kolejnych startach wielokrotnie kończyła swój udział na ćwierćfinale. Etap ten udało się jej pokonać w turnieju Prokom Open w 2001. Wówczas wygrała całe zawody, w finale pokonując Joannę Sakowicz. W następnym tygodniu również odniosła zwycięstwo, wygrywając z Tatianą Golovin w finale turnieju w Maroko. Wtedy też, partnerując francuskiej tenisistce, zdobyła trofeum w grze podwójnej. Występem w wielkoszlemowym US Open 2003 zakończyła swoje starty w gronie juniorek. 10 marca tego roku osiągnęła dziewiątą pozycję w juniorskiej klasyfikacji singlowej. Przez pewien czas była trenowana przez dawną czołową tenisistkę polską, Iwonę Kuczyńską.
Początki kariery profesjonalnej
W roku 2001 Marta otrzymała status profesjonalny i podjęła pierwszą próbę gry w turnieju profesjonalnym. Miało to miejsce w Sopocie, tenisistka otrzymała dziką kartę do kwalifikacji, ale przegrała w pierwszej rundzie z Darią Panową. W 2002 roku skorzystała z takiej samej szansy w Warszawie i był to jej debiut w turnieju głównym. Odpadła w pierwszym spotkaniu. W Sopocie doszła do półfinału debla razem z Klaudią Jans. W maju została sklasyfikowana w rankingach WTA.
W 2003 Domachowska debiutowała w reprezentacji Polski w Pucharze Federacji. Odniosła tam cztery zwycięstwa, w tym jedno nad Węgierką Melindą Czink. W czerwcu wygrała imprezę ITF w Toruniu, w finale pokonując Anastasiję Jakimawą.

2004
Polka dała o sobie znać w olimpijskim roku 2004. Wówczas wygrała dwa z rzędu turnieje ITF – w Warszawie i Belfort. Dwa miesiące później doszła do pierwszego w profesjonalnej karierze ćwierćfinału w marokańskiej Casablance. W Sopocie, grając z dziką kartą, poprawiła to osiągnięcie, pokonana przez Flavię Pennettę w półfinałach. Wyeliminowała Martę Marrero i Annę Smasznową. Po kilku słabszych startach we wrześniu wygrała cztery spotkania w Seulu, a w piątym – finałowym – uległa Mariji Szarapowej. Do końca sezonu wystąpiła jeszcze w Linzu, gdzie w drugiej rundzie pokonała ją Amélie Mauresmo. 27 września została po raz pierwszy sklasyfikowana w gronie stu najlepszych tenisistek świata.

2005
Jako pierwsza rakieta kraju, Domachowska rozpoczęła rywalizację w sezonie 2005 od zawodów w Auckland. Niespodziewanie przegrała tam z Shenay Perry. Zrehabilitowała się jednak w Hobart, gdzie pokonała Akiko Morigami i Marię Elenę Camerin. Serię gorszych startów przerwała trzecią rundą w Amelia Island (porażka z Venus Williams), a kilka tygodni później drugim w karierze finałem w Strasburgu. Wygrała tam między innymi z Ai Sugiyamą; w ostatnim meczu przegrała z Anabel Mediną Garrigues. Po tym występie do września zwyciężyła tylko trzy spotkania singlowe. Przełom nastąpił w Pekinie, gdzie była w półfinałach. Ograła Meghann Shaughnessy i Zheng Jie, a Venus Williams ćwierćfinał oddała walkowerem. Marta nie poradziła sobie z Niemką Anną-Leną Grönefeld.

2006
Udanie otworzyła sezon 2006, wygrywając pierwszy w karierze turniej WTA w grze podwójnej. Miało to miejsce w stolicy Australii, Canberze, a partnerowała jej Włoszka Roberta Vinci. Była to ostatnia edycja tej imprezy i polsko-włoski duet nie miał szans na obronę tytułu. W singlu odpadła w pierwszej rundzie; podobnie jak tydzień później w Melbourne. Tam trafiła na jedną z głównych faworytek, Belgijkę Justine Henin-Hardenne. Pod koniec stycznia Domachowska udała się do Urtijëi i zaliczyła tam finał, przegrany w trzech setach z Evą Birnerovą. Kolejny sukces Domachowska odniosła w amerykańskim Memphis. Na twardych kortach dotarła do finału, trzeciego w karierze. Została pokonana przez Sofię Arvidsson. W Indian Wells odpadła w trzeciej rundzie. 3 kwietnia została sklasyfikowana na najwyższym w karierze, trzydziestym siódmym miejscu w rankingu WTA.
Wkrótce nastąpiło załamanie formy tenisistki z Warszawy, do czego w dużym stopniu przyczyniły się problemy osobiste. Marta startowała w wielu turniejach, ale tylko w nielicznych wygrywała spotkania. Do końca roku wyszła zwycięsko zaledwie z pięciu pojedynków i, jak sama przyznała, myślała o zakończeniu kariery sportowej. Latem osiągnęła dobre wyniki w grze podwójnej, wśród których znajdują się finał w Cincinnati (razem z Sanią Mirzą) i półfinał w Stanford z Marion Bartoli.

2007
Początek roku 2007 nie przyniósł znaczących zmian. Domachowska straciła pozycję numer jeden w Polsce na rzecz Agnieszki Radwańskiej i wypadła nawet do trzeciej setki światowej klasyfikacji WTA. Tenisistka nie była w stanie przejść kwalifikacji turniejowych. Na Australian Open po raz pierwszy zagrała w deblu ze starszą z sióstr Radwańskich. Polski debel odpadł w pierwszej rundzie. W marcu Polka odniosła pierwszą wygraną od dłuższego czasu, pokonując Catalinę Castaño w Indian Wells. Miesiąc później doszła do półfinału imprezy ITF w Dinan. Po raz drugi zagrała w Pucharze Federacji, zdobywając indywidualnie dwa punkty dla drużyny. W grze podwójnej grała z obiema siostrami Radwańskimi, ale Polki nie zwyciężyły żadnego z tych spotkań.
Domachowska wystartowała w trzech mniejszych turniejach, osiągając ćwierćfinał w Torrent. Triumfowała w konkurencji deblowej w Rzymie, partnerując Maret Ani z Estonii. Zakwalifikowała się do “polskiej imprezy WTA roku 2007” w Sztokholmie. W drugiej rundzie eliminacji pokonała Urszulę Radwańską, ale w drugim meczu głównej imprezy przegrała z późniejszą mistrzynią, Agnieszką Radwańską. W grze podwójnej partnerowała jej Emma Laine. Przegrały spotkanie otwarcia z siostrami Radwańskimi.
Druga rakieta Polski w dalszej części sezonu była w ćwierćfinale w Seulu, gdzie została pokonana przez Venus Williams. Na zakończenie roku triumfowała w turnieju ITF w Poitiers, wygrywając finał z Anną Lapuszczenkową.

2008
W styczniu 2008 wzięła udział w kwalifikacjach do wielkoszlemowego Australian Open. Po wygraniu trzech spotkań, w tym ostatniego z Ayumi Moritą, awansowała do drabinki głównej. Tam zaprezentowała wysoką formę, pokonując Mathilde Johansson, Sofię Arvidsson i Li Na. Jednocześnie tę samą fazę zawodów osiągnęła Agnieszka Radwańska. To pierwszy przypadek w historii polskiego tenisa, gdy dwie Polki znalazły się w czwartej rundzie. Domachowska odpadła w tej rundzie po wyrównanym meczu z Venus Williams 4:6, 4:6, w którym miała więcej wygranych piłek i inicjatywę. Awansowała na osiemdziesiąte drugie miejsce w światowej klasyfikacji WTA.
Następnie grała eliminacje do turnieju głównego Cachantun Cup. Jednakże przegrała w decydującym pojedynku z Hiszpanką Maríą José Martínez Sánchez. W kolejnym turnieju odpadła jeszcze wcześniej (tym razem w drugiej rundzie eliminacji) Copa Colsanitas Santander.
Po przerwie w grze wystąpiła w Pacific Life Open, gdzie odpadła w I rundzie z Cwetaną Pironkową. Następnie kontynuowała występy w USA, dochodząc dwa razy do II rundy. Najpierw w prestiżowym turnieju w Miami pokonała wyżej notowaną reprezentantkę gospodarzy Jill Craybas 6:4, 0:6, 7:6(6), by przegrać z Venus Williams 4:6, 3:6.
W turnieju Bausch & Lomb Championships w Amelia Island na Florydzie w pierwszej rundzie pokonała wyżej notowaną reprezentantkę gospodarzy Meghann Shaughnessy 6:2, 6:2, by w drugiej rundzie ulec rozstawionej z numerem 13, Francuzce Virginie Razzano 3:6, 6:2, 6:7(4) mimo prowadzenia w decydującym secie 5:2.
Podczas Family Circle Cup w Charleston spotkała się już w pierwszej rundzie z Agnieszką Radwańską. Było to drugie spotkanie tych dwóch tenisistek. Tym razem mecz był bardziej wyrównany, lecz zakończył się zwycięstwem Radwańskiej 6:4, 4:6, 6:3.
Na przełomie kwietnia i maja wzięła udział w turnieju pokazowym, Suzuki Warsaw Masters, zorganizowanym w Warszawie w miejsce usuniętego z kalendarza WTA, turnieju J&S Cup. Do startu w imprezie zaproszono sześć zawodniczek, które podzielono na dwie grupy. Domachowska trafiła do grupy czerwonej w wyniku głosowania dziennikarzy, wraz z Agnieszką Radwańską i Jeleną Diemientjewą. Już pierwszego dnia turnieju doszło do rewanżu za niedawną porażkę z Radwańską w Charleston. Tenisistki meczu jednak nie dograły do końca, ponieważ Radwańska zeszła z kortu przy stanie 6:7(1), 6:2 z powodu choroby. W drugim meczu fazy grupowej Domachowska wygrała z Diemientjewą 6:3, 6:4 i wygrała swoją grupę. W walce o finał uległa Mariji Kirilenko 5:7, 3:6. W meczu o trzecie miejsce w turnieju spotkała się ponownie z Jeleną Diementiewą, ulegając 3:6, 3:6. Domachowska zajęła ostatecznie 4. miejsce w tym turnieju, wyprzedzając utytułowane Lindsay Davenport oraz Agnieszkę Radwańską.
Podczas turnieju Suzuki Warsaw Masters na konferencji prasowej po meczu z Diemientjewą doszło do podpisania umowy o współpracy pomiędzy Domachowską i Suzuki Motor Poland, głównym sponsorem warszawskiego turnieju. Na początek zawodniczka Warszawianki otrzymała do dyspozycji samochód japońskiego producenta, a inne szczegóły będą negocjowane później[1]. Domachowska wzięła udział w turnieju Istanbul Cup 2008 w Turcji. W I rundzie pokonała 7:6(2), 6:3 Marinę Erakovic z Nowej Zelandii. Kolejną rywalką Polki była Rosjanka Nadieżda Pietrowa. Marta przegrała z wyżej klasyfikowaną rywalką 2:6, 2:6. W spotkaniu tym Domachowska nie wygrała żadnego gema serwisowego. Po występie w Stambule Domachowska zagrała we French Open. W pierwszej rundzie Marta pokonała reprezentantkę Paragwaju Rossanę de los Ríos 3:6, 6:3, 6:1. W następnym spotkaniu Polka przegrała z Rosjanką Jeleną Diementiewą 1:6, 4:6. Ponadto Domachowska wystąpiła w grze podwójnej w parze z Alicją Rosolską. Zawodniczki te odpadły w drugiej rundzie turnieju.
W Wimbledonie dotarła do II rundy singla (po zwycięstwie nad Amerykanką Jill Craybas), gdzie przegrała z rodaczką Agnieszką Radwańską 1:6, 3:6. W turnieju tym wystąpiła także w deblu (w parze z Agnieszką Radwańską) i mikście (wspólnie z Fernando Verdasco). Polki dotarły do II rundy, gdzie przegrały z siostrami Williams, natomiast w mikście Domachowska z Verdasco przegrali już w pierwszym spotkaniu.
W turnieju w Stanford wystąpiła w eliminacjach, rozstawiona z numerem 1, ale już w pierwszym meczu przegrała z Michelle Larcher de Brito 0:6, 1:6. W kolejnym amerykańskim turnieju w Los Angeles dotarła do II rundy, pokonując Coco Vandeweghe 6:3, 6:3 i przegrywając z nr 3 Anną Czakwetadze 1:6, 1:6.
Następnie w Kanadzie na Rogers Cup, wygrała w I rundzie z Amerykanką Bethanie Mattek 7:5, 6:2, jednak w II przegrała 5:7, 7:5, 2:6 z Mariją Szarapową, która mimo kontuzji nie skreczowała.
Wystartowała w igrzyskach olimpijskich w Pekinie, jednak już w pierwszej rundzie singla uległa Cwetanie Pironkowej 2:6, 4:6.
W US Open 2008 odpadła już w I rundzie, przegrywając z niedawno pokonaną przez siebie Bethanie Mattek 7:6, 5:7, 4:6.
W turnieju Commonwealth Bank Tennis Classic 2008 na Bali po raz pierwszy w sezonie dotarła do ćwierćfinału, pokonując reprezentantkę gospodarzy Lavinię Tanantę, Amerykankę Jill Craybas i ulegając rozstawionej z nr 2 Szwajcarce Patty Schnyder. W grze podwójnej, występując z Rosjanką Nadią Pietrową, po raz piąty w karierze wystąpiła w finale. Zawodniczki zostały pokonane przez duet tajwańsko-chiński Hsieh Su-wei i Peng Shuai 7:6(4), 6:7(3), 7:10. Do końca sezonu nie zagrała w żadnym turnieju, kończąc go na 56 miejscu w rankingu WTA Tour, zdobywając łącznie 572 pkt.

2009
Najlepszymi wynikami Domachowskiej w tym roku były turnieje w Fezie i Stambule, gdzie dochodziła do ćwierćfinałów. Ponadto pokazała się z dobrej strony w Warszawie, gdzie doszła do drugiej rundy. Sezon 2009 Polka zakończyła na 137. pozycji w rankingu WTA.

2010
Sezon 2010 był nieudanym sezonem dla Polki. Odpadała w pierwszych rundach turniejów w Memphis, Warszawie, Stambule i Kopenhadze, a jej największym sukcesem w tym roku był półfinał turnieju ITF w Midland. Sezon zakończyła na 296. pozycji w rankingu WTA.

2011
W roku 2011 Domachowska nie zakwalifikowała się do nawet jednego turnieju WTA Tour. Po raz kolejny jej największym sukcesem był wynik z turnieju ITF. Był to turniej w Stambule, gdzie wygrała całe zawody, pokonując w finale Margalitę Czachnaszwili 7:5, 6:3.

2012
W roku 2012, po dwóch latach przerwy, Polka zdołała awansować do dwóch turniejów cyklu WTA Tour. W pierwszym z nich, w Bad Gastein, odpadła w pierwszej rundzie, przegrywając z Carlą Suárez Navarro. Podczas igrzysk olimpijskich, w których nie brała udziału, Domachowska wystartowała w turnieju w Baku. W pierwszej rundzie wygrała z Caroline Garcią wynikiem 1:6, 7:5, 6:0. W drugiej przegrała z Mandy Minellą 4:6, 5:7.

2013
W roku 2013 dwukrotnie wystąpiła w drabince głównej zawodów WTA Tour. Po raz pierwszy w Katowicach, gdzie otrzymała dziką kartę, następnie przegrywając w pierwszej rundzie. Zagrała również w turnieju w Strasburgu, gdzie po przejściu kwalifikacji odpadła w pierwszej rundzie.

Historia występów

Przypisy

A = nie uczestniczyła w turnieju
= turniej nie odbywał się
LQ = odpadła w kwalifikacjach
xR = x runda (x – numer rundy)
QF = ćwierćfinał
SF = półfinał
F = finał
W = zwycięstwo
Legenda

a Ad-Dauha w 2008 stał się turniejem kategorii I, zastępując San Diego i Zurych.
b Lista obejmuje tylko te turnieje International i zlikwidowane w których zawodniczka wystąpiła.
c Domachowska była rozstawiona z nr 9, jednak wycofała się tuż przed rozpoczęciem z powodu choroby wirusowej.
Q Do turnieju głównego dostała się przez kwalifikacje.
LL Do turnieju głównego dostała się jako szczęśliwa przegrana, mimo porażki w kwalifikacjach.
WC Do turnieju dostała się dzięki dzikiej karcie.
T1 Turniej był wówczas turniejem kategorii I
T2 Turniej był wówczas turniejem kategorii II
T3 Turniej był wówczas turniejem kategorii III
T4 Turniej był wówczas turniejem kategorii IV
T5 Turniej był wówczas turniejem kategorii V

Gra pojedyncza

Turniej 2001 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 Suma
Zw.-Por.
Wielki Szlem
Australia Australian Open A A A A 2R 1R 1R 4RQ 7–4
Francja French Open A A A A 2R 1R LQ 2R 2–4
Wielka Brytania Wimbledon A A A LQ 1R 1R A 2R 2–4
Stany Zjednoczone US Open A A A LQ 1R 1R LQ 1R 3–5
Zw.-Por. w Wielkim Szlemie 0–0 0–0 0–0 3–2 2–4 0–4 1–3 8-4 14-17
Mistrzostwa kończące sezon
WTA Tour Championships A A A A A A A A 0–0
Obecne Turnieje WTA kategorii I
Katar Ad-Dauhaa AT3 AT3 AT3 AT2 AT2 AT2 AT2 A 0–0
Stany Zjednoczone Indian Wells A A A A 2R 3R 2R 1R 3–4
Stany Zjednoczone Miami A A A A 1R 2R LQ 2R 2–4
Stany Zjednoczone Charleston A A A A A A A 1R 0–1
Niemcy Berlin A A A A A 1R A A 0–1
Włochy Rzym A A A A A 1R A LQ 0–2
Kanada Montreal/Toronto A A A A 1R 2RQ A 2R 4–3
Japonia Tokio A A A A A A A A 0–0
Rosja Moskwa A A A LQ LQ A A A 1–2
Dawniej rozgrywane Turnieje WTA kategorii Ib
Stany Zjednoczone San Diegoa AT2 AT2 AT2 A 2R A A 1–1
Obecne Turnieje WTA kategorii II
Australia Sydney A A A A A A A A 0–0
Indie Bangalur AT3 AT3 A 0–0
Francja Paryż A A A A A 1R LQ A 0–2
Belgia Antwerpia A A A A 2R LQ A 2–2
Zjednoczone Emiraty Arabskie Dubaj A A A A A A A A 0–0
Stany Zjednoczone Amelia Island A A A A 3RQ 1R A 2R 5–3
Wielka Brytania Eastbourne A A A A A A A A 0–0
Stany Zjednoczone Stanford A A A A A A A LQ 0–1
Stany Zjednoczone Los Angeles A A A A 1R 1R A 2R 1–3
Stany Zjednoczone New Haven A A A A LQ A A A 0–1
Chińska Republika Ludowa Pekin AT4 AT4 A LQ SF LQ A A 6–3
Niemcy Stuttgart A A A A A A A A 0–0
Szwajcaria Zurycha AT1 AT1 AT1 AT1 LQT1 AT1 AT1 1R 1–1
Austria Linz A A A 2RLL 1RQ LQ A A 6–4
Dawniej rozgrywane Turnieje WTA kategorii IIb
Polska Warszawa AT3 1RWC,T3 1RWC 2RWC 2RWC 1R A 2–5
Obecne Turnieje WTA kategorii III
Australia Gold Coast A A A A A A A A 0–0
Chile Vina del Mar LQ 2–1
Stany Zjednoczone Memphis A A A A A F A A 4–1
Kolumbia Bogotá A A A LQ A A A LQ 1–2
Meksyk Acapulco A A A LQ 2R A A A 2–2
Francja Strasburg A A A A F 2R A A 5–2
Turcja Stambuł A A A 2R 1–1
Wielka Brytania Birmingham A A A A A A A 2R 1–1
Holandia ‘s-Hertogenbosch A A A A 1R 2R A LQ 2–3
Węgry Budapeszt AT5 AT5 AT5 AT5 AT4 AT4 A A 0–0
Austria Bad Gastein LQ A 2–1
Stany Zjednoczone Cincinnati A A 1R A A 0–1
Indonezja Bali A A A 1RQ 1R A A QF 4–3
Chińska Republika Ludowa Kanton A A A A 2R A A Ac 1–1
Japonia Tokio A A A A A 2R A 2R 2–2
Luksemburg Luksemburg AT3 AT3 AT3 AT3 A A A 1R 0–1
Kanada Québec A A A A A A A A 0–0
Dawniej rozgrywane Turnieje WTA kategorii IIIb
Indie Kalkuta A A 1RQ 2–1
Polska Sopot LQWC LQWC 1RWC SFWC 4–4
Tajlandia Bangkok A 2R A 1–1
Obecne Turnieje WTA kategorii IV
Australia Auckland A A A A 1R LQ A A 1–2
Australia Hobart AT5 AT5 AT5 AT5 QFT5 A LQ A 3–2
Tajlandia Pattaya AT5 AT5 1RQ,T5 A 1R A A A 3–2
Portugalia Estoril A A A LQ A A A A 2–1
Czechy Praga A A A A 0–0
Maroko Fez AT5 AT5 AT5 AT5 A A A A 0–0
Hiszpania Barcelona AT3 AT3 AT3 A A 0–0
Włochy Palermo AT5 AT5 AT5 2RQ,T5 2R A A A 4–2
Słowenia Portorož A A A A 0–0
Szwecja Sztokholm A A A A A 2RQ A 4–1
Stany Zjednoczone Forest Hills AT5 A 1R A A 0–1
Korea Południowa Seul F A 1R QFQ 1R 9–3
Uzbekistan Taszkent A A A A A A LQ A 0–1
Dawniej rozgrywane Turnieje WTA kategorii IVb
Włochy Modena 1R 0–1
Australia Canberra AT3 AT5 AT5 AT5 AT5 1R 0–1
Statystyki całej kariery
Wygranych turniejów 0 0 0 0 0 0 0 0 0
Ranking na koniec roku ? 356 244 74 60 90 180 56

Życie prywatne
Jest córką Barbary i Wiesława Domachowskich. Marta ma starszą siostrę Magdalenę. Mówi po polsku, angielsku, rosyjsku i hiszpańsku. Oprócz tenisa jej ulubionymi sportami są piłka nożna i pływanie. Ulubionym aktorem zaś Brad Pitt. Wolny czas spędza z rodziną i przyjaciółmi. Lubi chodzić na zakupy i słuchać muzyki. Związana z polskim tenisistą Jerzym Janowiczem.
źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

(Odwiedzono 103 razy, 1 wizyt dzisiaj)

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *