Jan Nowicki i Małgorzata Potocka wzięli rozwód?


nowicki-potockaW jednym z niedawno udzielonych wywiadów Jan Nowicki dał do zrozumienia, że jego uczucia do żony ochłodziły się. Nie sądzę, by kobieta, dla której byłem piątym czy szóstym mężem, opatrzyła nasze rozstanie bólem – zauważył wówczas. Nasz ślub był równie mało znaczący co rozwód.

Większość czytelników zrozumiała tę myśl w taki sposób, że małżeństwo Małgorzaty Potockiej i Jana Nowickiego przeszło już do historii. Co ciekawe, Potocka idzie w zaparte, że… nic nie wie o żadnym rozwodzie.

Wciąż jestem żoną Jana Nowickiego – zapewnia w dzisiejszym Fakcie.

Polskie prawo nie przewiduje rozwodów bez wiedzy jednego z małżonków, więc albo rzeczywiście nadal są małżeństwem, albo Potocka wypiera rzeczywistość.

Dało się jednak zauważyć, że jej relacje z mężem nie są ostatnio zbyt dobre. Może dlatego, że Potocka mieszka na stałe w Warszawie, a Nowicki w domu na Kujawach.

Aktor nie chce komentować tej sprawy.

Jest gorąco, proszę mi nie zawracać głowy – powiedział dzwoniącemu do niego dziennikarzowi.
źródło: pudelek.pl

Biografia Jana

Jan Nowicki (ur. 5 listopada 1939 w Kowalu k. Włocławka) – polski aktor teatralny, filmowy i telewizyjny, pedagog.
W latach 1958–1960 studiował na Wydziale Aktorskim Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi. W 1964 ukończył studia w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Krakowie. 7 października 1964 zadebiutował w Zaproszeniu do zamku Jeana Anouilha na deskach Starego Teatru w Krakowie, którego aktorem jest do dziś. Na ekranie debiutował w 1963, wystąpił w kilkudziesięciu filmach. Związany z kręgiem twórców kabaretu Piwnica pod Baranami.

Jest wykładowcą PWST w Krakowie, gdzie w latach 1973–1974 był prodziekanem wydziału aktorskiego. W 1998 podczas III Festiwalu Gwiazd w Międzyzdrojach odcisnął dłoń na Promenadzie Gwiazd.

Autor książki Między niebem a ziemią – zbiór felietonów-listów publikowanych w latach 1998–2000 na łamach “Przekroju”. Adresatem listów był nieżyjący już twórca Piwnicy pod Baranami Piotr Skrzynecki.

Od 2006 członek Rady Programowej Fundacji Centrum Twórczości Narodowej.

1 czerwca 2007 był narratorem w premierowym wykonaniu kantaty Zakochani w Krakowie. Przedstawienie miało miejsce na Rynku Głównym w Krakowie i skomponowane zostało z okazji obchodów 750-lecia lokacji miasta.

Od 6 czerwca 2011 roku bierze udział w kampanii reklamowej sieci T-Mobile, występując w pierwszych spotach tej sieci tuż po jej wejściu na polski rynek[1].

Życie prywatne
Synem Jana Nowickiego i Barbary Sobotty jest aktor Łukasz Nowicki. Przez wiele lat Jan Nowicki związany był z Mártą Mészáros. Od 16 maja 2009 jego żoną jest Małgorzata Potocka, z którą spotykał się 30 lat wcześniej we Włoszech. Ślub odbył się w Krzewencie, koło rodzinnej miejscowości aktora, Kowalu położonego niedaleko Włocławka na Kujawach. Interesuje się piłką nożną, jest kibicem Wisły Kraków.

Odznaczenia i nagrody
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (2001)
Złoty Krzyż Zasługi (1977)
Srebrny Krzyż Zasługi (1976)
Złoty Medal “Zasłużony Kulturze Gloria Artis” (2005)[2]
Krzyż Oficerski Zasługi Orderu Republiki Węgierskiej (2006)
Złota Odznaka miasta Krakowa (1977)
Nagroda na VII Festiwalu Polskich Sztuk Współczesnych we Wrocławiu za rolę Artura w spektaklu Tango Sławomira Mrożka w Starym Teatrze im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie (1966)
Nagroda Miasta Krakowa za wybitne osiągnięcia aktorskie (1974)
Nagroda Przewodniczącego Komitetu do Spraw Radia i Telewizji za rolę w serialu telewizyjnym Dyrektorzy w reż. Zbigniewa Chmielewskiego (1976)
Nagroda na III Opolskich Konfrontacjach Teatralnych w Opolu za rolę Wielkiego Księcia Konstantego w spektaklu Noc listopadowa Stanisława Wyspiańskiego w reż. Andrzeja Wajdy w Starym Teatrze im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie (1977)
Dyplom ministra kultury i sztuki (1981)
Złote Grono – nagroda publiczności i tytuł “Gwiazdy Filmowego Sezonu ’83” na XIV Lubuskim Lecie Filmowym w Łagowie (1984)
Złota Kaczka za rolę Szu w filmie Wielki Szu w reż. Sylwestra Chęcińskiego (1984)
Nagroda Prezydenta Miasta Kalisza na XXIV Kaliskich Spotkaniach Teatralnych w Kaliszu za rolę Hansa Christiana Andersena w spektaklu Z życia glist w Starym Teatrze w Krakowie (1984)
Nagroda Specjalna na XVIII Festiwalu Bułgarskich Filmów Fabularnych w Warnie za rolę Baumgartena w bułgarskim filmie Ratunek dla miasta w reż. Borisława Punczewa (1984)
Złota Maska za rolę Iwana Czebutykina w spektaklu Trzy siostry Antona Czechowa w Teatrze Bagatela w Krakowie (2002)
XIX Tarnowska Nagroda Filmowa w kategorii: najlepsza kreacja aktorska za rolę Imre Nagya w filmie Niepochowany w reż. Marty Meszaros (2005)
Nagroda na XXXIII Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni w kategorii: pierwszoplanowa rola męska za rolę Jerzego “Wielkiego Szu” w filmie Jeszcze nie wieczór w reż. Jacka Bławuta (2008)
Złoty Laur za mistrzostwo w sztuce aktorskiej (2008)
Honorowy obywatel miasta Kowal (1999)
Reżyseria przedstawień teatralnychEdytuj
Rozmowy z Piotrem – Teatr Dramatyczny im. Jerzego Szaniawskiego w Płocku, reż. Jan Nowicki

Filmografia (wybór)
Pierwszy dzień wolności (1964) – Anglik
Popioły (1965) – kapitan Wyganowski
Trzynaste piętro (1966) – uwięziony w windzie
Bariera (1966) – bohater
Hasło Korn (1968) – kapitan Nawrot vel Marek Olszewski
Pan Wołodyjowski (1969) – Ketling-Hassling of Elgin
Doktor Ewa (serial telewizyjny) (1970) – inżynier Borecki (odc. 5. Przeoczenie, odc. 6. Dwie prawdy, odc. 7. Stawka o życie i odc. 8. Porwanie)
Dziura w ziemi (1970) – Andrzej Orawiec
Życie rodzinne (1970) – Marek
Trzecia część nocy (1971) – Jan, pierwszy mąż Heleny
Anatomia miłości (1972) – Adam
Siedem czerwonych róż, czyli Benek Kwiaciarz o sobie i o innych (1972) – kierownik budowy ośrodka “Zimna Woda” (nowela Zimna Woda)
Skorpion, panna i łucznik (1972) – Jakub
Sanatorium pod Klepsydrą (1973) – Józef
Stracona noc (1973) – Konstanty, szofer Kisieleckiego
Godzina za godziną (1974) – Jan, współpracownik Pawła
Pozwólcie nam do woli fruwać nad ogrodem (1974) – Andrzej
Opowieść w czerwieni (1974) – plutonowy Kuryło
Czterdziestolatek (serial telewizyjny) (1975) – profesor Zygmunt Koziełło (odc. 10. Pocztówka ze Spitzbergenu, czyli oczarowanie)
Dyrektorzy (serial telewizyjny) (1975) – inż. Adam Stokłos, kierownik wydziału, następnie z-ca dyrektora ds. technicznych, później dyrektor “Fabelu”, od 1970 dyrektor naczelny zjednoczenia (odc. 1. Swój chłop, odc. 2. Bokser, odc. 5. Pełniący obowiązki i odc. 6. Ryzykant)
Noce i dnie (1975) – Preusker, oficer pruski w Kalińcu
Tylko Beatrycze (1976) – Napoleon Orsini
Czerwone ciernie (1976) – Stefan Wojnicz
Krótka podróż (1976) – Paweł
Zaklęty dwór (serial telewizyjny) (1976) – komisarz
Spirala (1978) – Tomasz Piątek
Zmory (1978) – profesor Chwostek
Golem (1979) – “przodownik snu” z “kapeluszem”
Krab i Joanna (1980) – Zygmunt Brzeziński, technolog na “Rybaku Morskim”
W biały dzień (1980) – adwokat, mąż Ewy
Z biegiem lat, z biegiem dni… (serial telewizyjny) (1980) – aktor Jan Kozicki (odc. 2. Kraków 1886)
Anna (1981) – Janos Balint
Spokojne lata (1981) – Mag
Noc poślubna w biały dzień (1982) – magister
Wielki Szu (1982) – “Wielki Szu”
O-Bi, O-Ba. Koniec cywilizacji (1984) – inżynier
Dziewczęta z Nowolipek (1985) – Różycki Ga, ga. Chwała bohaterom (1985) – sutener Al, opiekun Once
Biała wizytówka (1986) – książę Hans Heinrich XV Von Teuss
Magnat (1986) – książę Hans Heinrich XV Von Teuss
Zygfryd (1986) – Waldo, dyrektor cyrku
Schodami w górę, schodami w dół (1988) – malarz
Bal na dworcu w Koluszkach (1989) – aktor
Napoleon (serial telewizyjny) (1990) – Barras (odc. 1. Le 18 Brumaire)
Superwizja (1990) – Robert Moren
Panny i Wdowy (1991) – Cyprian Lechicki, mąż Eweliny
Magneto (1993) – Zanik
Kraj Świata (1993) – literat Ryszard
Pajęczarki (1993) – Ryszard Brun
Matki, żony i kochanki (serial telewizyjny) (1995–1998) – rzeźbiarz Adam, kochanek Doroty
Młode wilki (1995) – Jerzy Chmielewski, ojciec Cleo
Opowieść o Józefie szwejku i jego najjaśniejszej epoce (1995) – kapitan
Wielki człowiek do małych interesów (1995) – Jenialkiewicz
Deszczowy żołnierz (1996) – Jan Szymański, ojciec Anny
Dzieci i ryby (1996) – Marek, reżyser teatralny, mąż Eweliny
Poznań 56 (1996) – profesor w wagonie
Młode wilki 1/2 (1997) – Jerzy Chmielewski
Sztos (1997) – Eryk
Historia kina w Popielawach (1998) – dziedzic
Córy szczęścia (1999) – Robert
Mała Vilma (2000) – Zdenek
Listy miłosne (2001) – właściciel lunaparku, szef Janusza
Marszałek Piłsudski (serial telewizyjny) (2001) – Hans von Beseler, generał-gubernator Warszawy
Przedwiośnie (2001) – wuj Leon Skalnicki w Nawłoci
Zostać miss (2001) – Alfred Kleber, organizator konkursu
Bałagan (2001) – pacjent
E=mc² (2002) – Edward “doktor X” Nowicki, ojciec “Ramzesa”
Strefa zmierzchu (2004) – Jan
Zostać miss 2 (2003) – Alfred Kleber, organizator konkursu “Miss Venus”
Niepochowany (2004) – Imre Nagy
Tulipany (2004) – “Matka”
Nie ma takiego numeru (2005) – “Wielki Szu”
Apetyt na miłość (serial telewizyjny) (2006) – Władysław Halberg
Fundacja (2006) – Mieczysław Małecki
Kochaj mnie, kochaj! (serial telewizyjny) (2006) – Grzegorz Dajewski, ojciec Darka
Egzamin z życia (serial telewizyjny) (2007–2008) – Emil Stokłosa, kolega Jadwigi Kleiberg
Magda M. (serial telewizyjny) (2007) – Tomasz Korzecki, ojciec Piotra
Jeszcze nie wieczór (2008) – Jerzy “Wielki Szu”
Daas (2011) – Nogai
Pokaż kotku, co masz w środku (2011)

Występy gościnne
Gościnnie w utworze “Bankier” zespołu Hasiok
Gościnnie w utworze “Zatańczmy jeszcze raz” na płycie Hanny Banaszak – Echa melodii zapomnianej (2003)
Intro na albumie muzycznym Funk – dla smaku (2005) zespołu 2cztery7
Podróż do źródeł czasu, singiel promujący płytę rapera Proceente Galimatias (2009) oraz film Jeszcze nie wieczór.
Karimski Club Herbert (2009)
Reklama T-Mobile (Polska) (2011)
Akademia Sztuk Przepięknych, XVII Przystanek Woodstock (wraz z Andrzejem Grabowskim, 2011)
źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

Biografia Małgorzaty

Małgorzata Potocka (ur. 1953[1]) – polska tancerka, reżyser, choreograf i pedagog baletu. Twórca teatru kabaretowo-rewiowego Sabat.

Kariera
Absolwentka Warszawskiej Szkoły Baletowej. Zadebiutowała w 1972 na scenie Teatru Wielkiego w Warszawie w spektaklu „Ecce homo” J. Berghmansa w reż. Josepha Lazziniego. W latach 70. stworzyła zespół „Naya-Naya”, późniejsza nazwa to zespół baletowy „Sabat”. Autorka spektakli rewiowych, estradowych i telewizyjnych. „Sabat” wystąpił między innymi w Wiedniu, Berlinie, Nowym Jorku, Las Vegas, Londynie, Bangkoku, Rzymie, Sztokholmie[2]. W 1996 Małgorzata Potocka została odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi za propagowanie polskiej kultury w świecie. Twórczyni Teatru Sabat przy ul. Foksal 16 w Warszawie.

Spektakle
„Rewia. Moja miłość”
„Seksbomba”
„Arszenik i Stare Koronki”
„Serenada Księżycowa – pamiętnik gentlemana”
„Viva Małgosia”
„Broadway Foksal Street”
„Magia i Rewia”
„Witaj Europo”
„Od Chopina do Moniuszki- pejzaż polskich łąk”
„Pocałunki Świata – czyli świat bliżej nas”

Filmografia
2000: Sukces − Małgosia, asystentka ciotki Mary
2003: Tygrysy Europy 2 − choreograf na planie reklamówki Nowaka

Odznaczenia
1996 – Złoty Krzyż Zasługi.

Życie prywatne
Trzykrotnie zamężna. W latach 80. XX w. jej partnerem życiowym był Wojciech Gąssowski. W 1985 wraz z nim oraz członkami grupy Sabat była jednym z zakładników porwanego przez palestyńskich terrorystów statku MS „Achille Lauro”.

W maju 2009 wyszła za mąż za aktora Jana Nowickiego[3][4]. Ślub odbył się w rodzinnej miejscowości aktora, Kowalu koło Włocławka na Kujawach.
źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

(Odwiedzono 309 razy, 1 wizyt dzisiaj)

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Wykonaj poniższe zadanie *Time limit exceeded. Please complete the captcha once again.