Jacek Kurski i Monika Kurska rozwodzą się


jacek-kurskiJacek Kurski (48 l.) postanowił wycofać się z polityki. W jego życiu zaszła również inna ważna zmiana – rozwodzi się z żoną Moniką!

W życiu Kurskiego nastąpiło ostatnio sporo zmian!

Ku zaskoczeniu wielu, kilka dni po porażce w wyborach do Europarlamentu poinformował, że… wycofuje się z polityki!

W oświadczeniu, które zamieścił w mediach społecznościowych, napisał m.in.:

“(…) Po latach politycznego zgiełku, gonitwy i walki potrzebuję nabrania dystansu.

(…) Biorę urlop od polityki również ze względu na moich bliskich, których dobro wymaga ode mnie poświęcenia teraz uwagi wyłącznie im (…)”.

To nie koniec poważnych zmian w życiu Jacka. Przed nim bowiem… sprawa rozwodowa!

O tym także poinformował w specjalnym oświadczeniu, które wydał wraz z żoną.

“Informujemy, że postanowiliśmy zakończyć nasz związek małżeński.

Rozstanie odbywa się w atmosferze dialogu.

Doszliśmy do porozumienia w zakresie podziału wspólnego majątku i oboje jesteśmy w tej kwestii usatysfakcjonowani (…)”.

Przypomnijmy, że ponad rok temu pojawiły się plotki o rzekomym romansie Kurskiego.

Politykowi udało się skutecznie zablokować publikację artykułu na ten temat, który miał się ukazać w tygodniku “NIE”.
źródło: pomponik.pl
Tagi: [semantic_tags]

jacek-monika-kurscy

Biografia Jacka

Jacek Olgierd Kurski (ur. 22 lutego 1966 w Gdańsku) – polski dziennikarz i polityk, z wykształcenia ekonomista, w latach 2005–2009 poseł na Sejm V i VI kadencji, w latach 2009–2014 poseł do Parlamentu Europejskiego VII kadencji.

Wykształcenie i praca zawodowa
Absolwent III LO im. Bohaterów Westerplatte w Gdańsku (Topolówki). W 1997 ukończył studia na Wydziale Ekonomii Uniwersytetu Gdańskiego w zakresie handlu zagranicznego. Na przełomie lat 80. i 90. publikował artykuły w prasie niezależnej i prawicowej, m.in. w „Tygodniku Solidarność”. Był współpracownikiem agencji DPA oraz gdańskim korespondentem BBC. Od 1991 do 1994 pracował w Telewizji Polskiej. Współtworzył programy publicystyczne Lewiatan, Sprawę dla reportera, Rozmowy kanciastego stołu i Refleks. Od 1994 do 1998 prowadził agencję reklamową.

W styczniu 1993 opublikował napisaną wspólnie z Piotrem Semką książkę Lewy czerwcowy, będącą zapisem wywiadów z politykami związanymi z rządem Jana Olszewskiego na temat kulisów odwołania gabinetu w czerwcu 1992. Rok później zrealizował film Nocna zmiana poświęcony tej samej tematyce. W 2005 wyreżyserował film dokumentalny III RP – kto miał rację?[1].

W 2001 został odznaczony Odznaką Zasłużony Działacz Kultury.

Działalność polityczna
Współpracował z opozycją antykomunistyczną, zajmował się m.in. kolportażem podziemnych wydawnictw. W połowie lat 80. wstąpił do NSZZ „Solidarność”. Od 1986 do 1989 był redaktorem pisma „Solidarność Regionu Gdańskiego”. Po 1989 związany był z wieloma partiami prawicowymi. Na początku lat 90. współpracował z Porozumieniem Centrum[2], na czele którego stał Jarosław Kaczyński. W 1993 przed wyborami parlamentarnymi był szefem kampanii wyborczej tego ugrupowania. W wyborach tych bez powodzenia kandydował do Sejmu z gdańskiej listy PC (otrzymał 5973 głosy).

Od połowy lat 90. współpracował z Janem Olszewskim, przystępując do tworzonego przez byłego premiera Ruchu Odbudowy Polski. Brał udział w kampanii prezydenckiej w wyborach w 1995, następnie pełnił funkcję prezesa oddziału partii w Gdańsku[3] oraz rzecznika prasowego ROP[4]. Opowiadał się za współpracą z Akcją Wyborczą Solidarność[5], jednocześnie krytykował jej zbliżenie do Unii Wolności. W wyborach parlamentarnych w 1997 bezskutecznie ubiegał się o mandat posła jako lider listy ROP w województwie gdańskim (otrzymał 17 205 głosów[6]).

Po wyborczej porażce odszedł z dotychczasowego ugrupowania, razem ze swoją frakcją (tzw. Stowarzyszeniem ROP), wkrótce przystąpił do Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego wchodzącego w skład AWS. W ZChN objął funkcje wiceprezesa[7] i prezesa Zarządu Pomorskiego[8]. W 1998 uzyskał mandat radnego sejmiku pomorskiego. W latach 1998–2001 pełnił funkcję wicemarszałka województwa pomorskiego[9]. W wyborach do Sejmu w 2001 kandydował z listy Akcji Wyborczej Solidarność Prawicy w okręgu toruńskim (otrzymał 3072 głosy)[10]. W tym samym okręgu, z ostatniego miejsca na liście AWSP miał startować były minister rolnictwa Jacek Janiszewski. Tuż przed oddaniem listy do komisji wyborczej Jacek Kurski samowolnie dopisał przed Janiszewskim inną osobę o takim samym nazwisku. Za manipulowanie listą kandydatów został usunięty ze Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego[11].

Po przegranych przez AWSP wyborach wstąpił do Prawa i Sprawiedliwości[12]. Nie otrzymał jednak miejsca na liście kandydatów w wyborach samorządowych w 2002. Odszedł z PiS do Ligi Polskich Rodzin[13]. Jako kandydat LPR został ponownie wybrany do sejmiku[14], obejmując funkcję jego wiceprzewodniczącego[15]. Był również kandydatem LPR na stanowisko prezydenta Gdańska, uzyskał 8,53% głosów i nie przeszedł do drugiej tury wyborów[16].

Był głównym autorem kampanii wyborczej Ligi Polskich Rodzin do Parlamentu Europejskiego. W 2004 popadł w konflikt z liderem LPR na Pomorzu Robertem Strąkiem i został wykluczony z tej partii, po czym ponownie przystąpił do PiS[17]. Z listy tej partii w wyborach parlamentarnych w 2005 został wybrany w okręgu gdańskim posłem na Sejm V kadencji (otrzymał 26 446 głosów).

Jest krytykiem środowisk postrzeganych przez niego jako postkomunistyczne czy liberalne (dawniej Kongresu Liberalno-Demokratycznego i Unii Wolności, a następnie Platformy Obywatelskiej). W wypowiedziach publicznych wielokrotnie sprzeciwiał się zawieraniu przez PiS jakiejkolwiek koalicji z PO. Krytykował również środowisko „Gazety Wyborczej” (w której zatrudniony został jego starszy brat Jarosław).

Brał udział w kampanii wyborczej Lecha Kaczyńskiego w trakcie wyborów prezydenckich w tym samym roku. Organizował m.in. konwencję PiS, zmienił też logo ugrupowania. Przed II turą wyborów udzielił autoryzowanego wywiadu tygodnikowi „Angora”, w którym stwierdził, że poważne źródła na Pomorzu mówią, że dziadek Donalda Tuska zgłosił się na ochotnika do Wehrmachtu[18]. Konsekwencją tych słów było usuniecie go ze sztabu wyborczego Lecha Kaczyńskiego (11 października 2005)[19]. Następnie, 13 października, decyzją sądu partyjnego PiS został wykluczony z partii[20]. Kilka dni później okazało się jednak, że dziadek Donalda Tuska faktycznie służył w Wehrmachcie, lecz przypuszcza się, że został wcielony siłą, a z Wehrmachtu zbiegł do Polskich Sił Zbrojnych, gdzie miał walczyć do końca wojny. 14 listopada sąd dyscyplinarny PiS rozpatrzył pozytywnie odwołanie Kurskiego i przywrócił mu członkostwo w partii, ograniczając karę do nagany[21].

W wyborach parlamentarnych w 2007 Jacek Kurski po raz drugi uzyskał mandat poselski, otrzymując 23 585 głosów. W 2009 z listy Prawa i Sprawiedliwości w okręgu wyborczym Olsztyn został eurodeputowanym VII kadencji (otrzymał 62 929 głosów) [22]. W rankingu polskich europosłów za pierwszy rok, sporządzonym przez polskich dziennikarzy i ekspertów zajmujących się polityką europejską, uzyskał przedostatnią lokatę; należał też do posłów z najsłabszą frekwencją na posiedzeniach i głosowaniach z całego europarlamentu[23].

Od stycznia 2008 do lipca 2010 zasiadał w komitecie politycznym PiS. W styczniu 2011 ponownie wszedł w jego skład[24]. 4 listopada 2011 komitet polityczny PiS zdecydował o jego wykluczeniu z partii[25]. Zaangażował się w budowę powstałej w 2012 partii Solidarna Polska, której został wiceprezesem. 14 grudnia 2013 ponownie wybrany na wiceprezesa tej partii. W wyborach europejskich w 2014 bezskutecznie ubiegał się o reelekcję[26]. 4 czerwca tego samego roku ogłosił decyzję o czasowym wycofaniu się z polityki i rezygnacji z wszystkich funkcji w Solidarnej Polsce[27].

Procesy sądowe
13 czerwca 2006 w trakcie programu Teraz my! oskarżył Platformę Obywatelską i komitet wyborczy Donalda Tuska o finansowanie kampanii wyborczej przed wyborami prezydenckimi oraz parlamentarnymi w 2005 z pieniędzy nielegalnie wyprowadzonych z PZU. Prokuratura Okręgowa w Warszawie umorzyła śledztwo w grudniu 2006 z powodu niestwierdzenia przestępstwa[28]. W odpowiedzi na zarzuty Platforma Obywatelska oskarżyła Jacka Kurskiego o zniesławienie i domagała się przeprosin w mediach oraz przekazania 100 tys. zł na Caritas. 3 kwietnia 2007 Sąd Okręgowy w Warszawie wydał wyrok nakazujący Jackowi Kurskiemu przeproszenie Donalda Tuska na łamach „Rzeczpospolitej” i „Gazety Wyborczej” oraz w TVN i TVP. Zasądził też 15 tys. zł na rzecz Caritas Polska[29].

12 czerwca 2007 Sąd Okręgowy w Warszawie uznał, iż Jacek Kurski naruszył dobra osobiste spółki Agora S.A. podczas programu telewizyjnego Warto rozmawiać z 8 maja 2006 poprzez wygłaszanie niepotwierdzonych zarzutów zniesławiających firmę. Sąd nakazał przeproszenie w „Gazecie Wyborczej” i w TVP2 oraz wpłatę 10 tys. zł na cel społeczny[30]. Sąd Apelacyjny w Warszawie utrzymał ten wyrok w mocy. Jacek Kurski, komentując to orzeczenie, twierdził, iż „Gazeta Wyborcza” przy pomocy posłusznych i usłużnych sędziów (…) może każdego zniszczyć i opluć (…). Za tę wypowiedź został pozwany przez wydawcę, a następnie ponownie zobowiązany sądownie do publikacji przeprosin. Pozwany, mimo uprawomocnienia się wyroku i wezwań, uchylał się od wykonania orzeczeń sądu, wobec czego Agora S.A. sama je zrealizowała w ramach tzw. wykonania zastępczego na koszt dłużnika[31].

Życie prywatne
Syn Witolda Kurskiego, pracownika naukowego (specjalizacja: budowa okrętów)[32] oraz Anny Kurskiej, działaczki NSZZ „Solidarność” i byłej senator. Brat Jarosława Kurskiego, dziennikarza „Gazety Wyborczej”. Żonaty (żona Monika), ma troje dzieci (Antoniego, Zuzannę i Olgierda).
źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

(Odwiedzono 1 453 razy, 1 wizyt dzisiaj)

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Wykonaj poniższe zadanie * Time limit exceeded. Please complete the captcha once again.