Izabela Trojanowska ma nowego faceta?

trojanowska-miazgaIzabela Trojanowska (58 l.) od pewnego czasu widywana jest w towarzystwie pewnego mężczyzny. Męża innej aktorki…
Gwiazda “Klanu” i jej mąż, Marek Trojanowski przeżyli ze sobą ponad 30 lat. Mają dorosłą córkę Roksanę. Jednak wyjątkowo udany związek matematyka i artystki rozpadł się, gdy Iza przyjęła rolę w “Klanie”.
Marek został w Berlinie, gdzie prowadzi swój dobrze prosperujący biznes. Trojanowska za to chyba za bardzo polubiła warszawskie salony. Związek na odległość w ich przypadku się nie sprawdził.
Po rozwodzie prasa zaczęła spekulować na temat jej domniemanych romansów, swatając ją przy okazji z kolegami z serialu.
“Nie mam partnera. Nie jestem jeszcze na to gotowa. Nie chcę nawet się zastanawiać, jaki facet mógłby skraść moje serce” – mówiła jakiś czas temu.
Wiele wskazuje na to, że komuś się jednak udało…
“Paparazzo dostrzegł gwiazdę ‘Klanu’ w Galerii Mokotów w towarzystwie przystojnego mężczyzny. Mieli zamiar pójść do kina, ale okazało się, że bilety na dobre miejsca są już wyprzedane. Zamiast seansu, wybrali buszowanie po sklepach” – czytamy w tygodniku “Na Żywo”.
Jak udało się ustalić, towarzysz Trojanowskiej to niejaki Marcin Miazga (43 l.), mąż Adrianny Biedrzyńskiej (51 l.), którego małżeństwo kilka miesięcy temu legło w gruzach.
“Po prostu wyrzuciła mnie z domu. Wszystko dla nowego faceta, który zajął moje miejsce” – żalił się Miazga na łamach tabloidów.
Czyżby pocieszenie znalazł w ramionach Trojanowskiej?
“Z Miazgą połączyły Izę sprawy zawodowe, ale po kilku tygodniach współpracy trudno było jej ukryć, że znalazła się pod jego męskim urokiem. (…) Iza to cudowna osoba, jak mało kto zasługuje na miłość, na mężczyznę, który otoczy ją opieką” – mówi znajoma aktorki.
źródło: pomponik.pl

Biografia Izabeli

Izabela Trojanowska z domu Schütz (ur. 22 kwietnia 1955 w Olsztynie[1]) – polska aktorka i piosenkarka.
Pierwszy sukces, pod panieńskim nazwiskiem Schütz, odniosła na Festiwalu Pieśni Sakralnej Sacrosong w Chorzowie w 1971 roku jako chórzystka, wygrywając nagrodę im. Maksymiliana Kolbego, którą wręczył kardynał Karol Wojtyła. W 1972 jako solistka wzięła udział w Festiwalu Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze (zdobyła wówczas nagrodę Związku Kompozytorów Radzieckich) i na Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu (nagroda za debiut). W latach 1974–1978 studiowała w Studium Wokalno-Aktorskim przy Teatrze Muzycznym im. Danuty Baduszkowej w Gdyni. Zagrała w sztukach Poemat pedagogiczny oraz Fontanna z Neptunem.

W roku 1980 rozpoczęła karierę muzyczną nawiązując współpracę z Budką Suflera. W tym okresie lider tego zespołu, Romuald Lipko, skomponował dla niej osiem piosenek, które stały się przebojami. Przełomowy był hit “Tyle samo prawd ile kłamstw”. Wkrótce na KFPP w Opolu artystka wylansowała kolejny przebój “Wszystko czego dziś chcę”. Za interpretację obu tych utworów została uhonorowana jedną z dwóch głównych nagród. W tym czasie oba te utwory wydano na dwóch singlach, zawierających dodatkowe przeboje: “Komu więcej, komu mniej” oraz “Tydzień łez”. Kolejne utwory: “Jestem twoim grzechem”, “Sobie na złość”, “Nic za nic” i “Pytanie o siebie”, wydano wkrótce na dwupłytowej EP-ce. Wszystkie wydane dotąd osiem nagrań zebrano na początku 1981 roku na debiutanckim albumie Trojanowskiej, Iza. Płyta została zamówiona w rekordowym nakładzie blisko miliona egzemplarzy, jednak z przyczyn technicznych na rynek trafiło zaledwie 50 tys. egzemplarzy oraz kaseta magnetofonowa. Promujące ją single rozeszły się jednak w nakładzie ponad 300 tys. sztuk.

Po zakończeniu współpracy z Budką Suflera, zaraz po wydaniu ich wspólnego albumu, z Trojanowską rozpoczął współpracę zespół Stalowy Bagaż w składzie: Aleksander Mrożek (gitara, lider), Kazimierz Cwynar (gitara basowa) i Jacek Krzaklewski (gitara). Z tym zespołem Trojanowska wystąpiła na festiwalu w Opolu w 1981, śpiewając przeboje “Pieśń o cegle” oraz “Na bohaterów popyt już minął”, ubrana w ZMP-owski strój z czerwonym krawatem. Wywołało to spore kontrowersje, a zarząd krakowskiego oddziału ZSMP wystosował protest przeciwko rzekomemu sprofanowaniu symbolu tej organizacji przez artystkę. Oba przeboje trafiły wkrótce na ich wspólną EP-kę, która rozeszła się w ponad 100 tys. egzemplarzy.

Następna płyta, Układy, powstawała od końca 1981 i ukazała się w 1982. Zagrali na niej między innymi Aleksander Mrożek, Jan Borysewicz, Wojciech Bruślik, Andrzej Dylewski i Janusz Grzywacz. Układy prezentowały bardziej rockowe brzmienie niż jej pierwsza płyta. Album przyniósł kolejne przeboje: “Karmazynowa noc”, “Brylanty” oraz “Obce dni”.

W lipcu tego samego roku Trojanowska nagrała wspólnie z Tadeuszem Nalepą płytę Pożegnalny cyrk, która zawierała utwory silnie krytykujące stan wojenny. Cenzura nie dopuściła do wydania albumu – czekał on na wydanie 11 lat. W tym okresie Trojanowska była z jednej strony atakowana przez „Solidarność” za pokazany w telewizji występ w Sali Kongresowej, a z drugiej strony szykanowana przez władzę za odmowę kolejnych występów. Wraz z mężem zdecydowała się na emigrację: przebywała w Holandii, USA, Wielkiej Brytanii, a w 1987 osiadła w Berlinie Zachodnim.

W 1991 artystka urodziła córkę Roxanę oraz wydała kolejny studyjny album Izabela Trojanowska, tym razem zawierający wyłącznie anglojęzyczne utwory. Przeznaczony był na rynki zachodnie i trafił najpierw na rynek brytyjski, wydany nakładem niezależnej wytwórni Rondor Music. Rok później trafił też na rynki amerykański i kanadyjski (pod tytułem Independence). Rok wcześniej wokalistka zaprezentowała ten materiał na festiwalu w Sopocie. Album przeszedł jednak bez echa, przynosząc jedynie umiarkowany hit “Independence Day”. W 1994 Trojanowska zaśpiewała razem z Budką Suflera na ich jubileuszowym tournée. W 1995 nawiązała współpracę artystyczną z kompozytorami zespołu Bajm, Adamem Abramkiem i Pawłem Sotem. Nagrała z nimi album Chcę inaczej, który w następnym roku odniósł umiarkowany sukces, przynosząc przeboje: “I stało się”, “Więcej niż życie” oraz “Nareszcie czuję”.

W roku 1997 Trojanowska przyjęła rolę Moniki Ross-Nawrot w serialu Klan, w którym nadal występuje.

Do 2008 roku występowała na koncertach z zespołem w składzie: Krzysztof Bożek – gitara, Tomasz Dąbrowski – gitara, Filip Leszczyński – perkusja, Maciej Pyc – instrumenty klawiszowe, Piotr Żak – bas i Bożena Zalewska – chórki.

Od stycznia 2009 roku współpracuje z zespołem Mafia. W sierpniu tego samego roku wystąpiła z Budką Suflera w Sopocie, Nałęczowie oraz Katowicach z okazji ich 35-lecia.

W 2011 ukazał się album pt. Życia zawsze mało.

Dyskografia
Albumy studyjne
1981: Iza
1982: Układy
1991: Izabela Trojanowska
1993: Pożegnalny cyrk (z Tadeuszem Nalepą)
1996: Chcę inaczej
2011: Życia zawsze mało

Single

Rok Tytuł Informacje
1980 Tyle samo prawd ile kłamstw” / “Komu więcej komu mniej”
  • Wytwórnia: Tonpress
  • Format: 7″
  • Certyfikat: złota płyta (sprzedaż: 122 250)[3]
“Tydzień łez” / “Wszystko czego dziś chcę”
  • Wytwórnia: Tonpress
  • Format: 7″
  • Sprzedaż: 81 150[3]
1982 “Brylanty” / “Nic naprawdę”
  • Wytwórnia: Tonpress
  • Format: 7″
1985 “One by One”
  • Wytwórnia: E.S.T. Music
  • Format: 7″
“Goodbye”
  • Wytwórnia: E.S.T. Music
  • Format: 7″
1991 “Animal Song”
  • Wytwórnia: Tripindicular Records
  • Format: CD
1996 “Chcę inaczej” (“I stało się”, “Musisz wygrać”)
  • Wytwórnia: AT Music
  • Format: CD
“Więcej niż życie” / “Chcę żyć inaczej” / “Zamiera miłość”
  • Wytwórnia: Starling S.A.
  • Format: CD
1997 “Nareszcie czuję”
  • Wytwórnia: Roxy Records
  • Format: CD
2001 “7 nocy bez ciebie”
  • Wytwórnia: Kogiel Mogiel Records
  • Format: CD
2011 “Nie od razu”
  • Wytwórnia: Roxy Records
2012 “Kochaj mnie za wszystko”
  • Wytwórnia: Roxy Records[4]

Filmografia
1979: Strachy
1980: Kariera Nikodema Dyzmy jako Kasia Kunicka
1980: Wielki Dodek
1980: Carmilla
1981: 07 zgłoś się (odc. 12)
1981: Kat czeka niecierpliwie
1982: Sto jedenasty (A száztizenegyes)
1982: Blisko, coraz bliżej jako Hildegarda Belsche
1983: Punkty za pochodzenie
1987: Szkoda twoich łez
1989: Kraj ojców, kraj synów (Land der Väter – Land der Söhne)
1991: Rok dobrego dziecka (God choroszego rebionka)
1997- nadal: Klan
1997: Die Kids von Berlin
2008: Historia polskiego rocka
2010: Fenomen
źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

(Odwiedzono 671 razy, 3 wizyt dzisiaj)

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *