Ilona Ostrowska i Krzysztof Garbaczewski rozstali się


ostrowska-garbaczewskiIlona Ostrowska (39 l.) znów jest bez partnera. Scenariusz, który przed kilkoma laty przerabiała z Jackiem Borcuchem (43 l.), ponownie się powtórzył…
Wydawało się, że aktorka wreszcie trafiła na tego właściwego i raz na zawsze otrząsnęła się z traumy, którą zafundował jej były mąż i jego młoda kochanka, Olga Frycz (27 l.).
Ilona bardzo przeżyła tamto rozstanie. Została sama z małą córeczką.
Po jakimś czasie w jej życiu pojawił się młody reżyser, Krzysztof Garbaczewski (30 l.), który pozwolił jej na nowo uwierzyć w mężczyzn.
Między nimi układało się świetnie.

“Para bardzo lubiła spędzać ze sobą czas, wiele podróżowali, ciesząc się ze swojego towarzystwa. Co ważne, nowego partnera mamy szybko zaakceptowała, 8-letnia Miłosława.
Ilona początkowo bała się nowego związku, ale Krzysztof szybko zdobył jej serce” – czytamy w “Rewii”.

Niestety, ta sielanka trwała niecałe dwa lata.
Krzysztof już układa sobie życie u boku innej, dużo młodszej od Ostrowskiej piosenkarki, Moniki Brodki (26 l.).
Kilka dni temu para widziana była na warszawskim lotnisku, skąd udawała się na wspólny urlop do Dubaju.
W taki oto sposób po raz drugi dobiegająca czterdziestki aktorka musiała oddać pole młodszej!
Czy Ilona ma jeszcze szanse na ułożenie sobie życia?

“Jest twarda, bardzo wiele przeszła i to ją wzmocniło. Już tak łatwo się nie złamie” – mówią jej znajomi.
źródło: pomponik.pl
Tagi: [semantic_tags]

Biografia Ilony

Ilona Ostrowska (ur. 25 maja 1974 w Szczecinie) – polska aktorka filmowa i teatralna.
W 1993 roku ukończyła Liceum Ogólnokształcące w Wysokiem na Lubelszczyźnie, wcześniej uczęszczała do II Liceum im. Marii Konopnickiej w Zamościu, na początku lat dziewięćdziesiątych występowała w awangardowym Teatrze “Performer” w Zamościu.
W 1998 ukończyła filię wrocławską krakowskiej PWST. Pracowała we Wrocławiu w Teatrze Polskim i Teatrze K2.
Od 2002 do 2011 była aktorką Teatru Współczesnego w Warszawie.
W 2004 wyszła za mąż za aktora i reżysera Jacka Borcucha z którym rozwiodła się w 2012. Ma córkę.
Popularność przyniosła jej rola Lucy, Amerykanki polskiego pochodzenia w serialu telewizyjnym „Ranczo” Wojciecha Adamczyka[1]. Jej ojciec był marynarzem, a matka zajmowała się domem.

Role teatralne w Teatrze Współczesnym
2001: Imię, jako Siostra
2001: Bambini di Praga, jako Nadzia
2003: Stracone zachody miłości, jako Żankietta
2004: Nieznajoma z Sekwany, jako Irena
2004: Pielęgniarki z nocnej zmiany

Role w Teatrze TV
1998: Prawiek i inne czasy, jako Adelka
1999: Historia PRL według Mrożka, jako Dziennikarka
2001: Przemiana 1999, jako Ekspedientka
2001: Siedem dalekich rejsów, jako Anita

Filmografia
1998: Życie jak poker, jako Magda
2000: M jak miłość
2000: Sezon na leszcza
2001: Głośniej od bomb, jako Magda
2001: Cisza, jako Mimi
2002: Dzień świra, scena w pociągu
2003: Marcinelle, jako Mogile Ernesto
2003: Na Wspólnej, jako właścicielka samochodu kupionego przez Leszka Nowaka
2004: Tulipany, jako Ola
2004: Długi weekend, jako żona wspólnika
od 2006-2013: Ranczo, jako Lucy Wilska
2007: Ranczo Wilkowyje, jako Lucy Wilska
2008: Ile waży koń trojański?, jako Zosia
2009: Droga do raju, jako Ela
2009: Naznaczony, jako prokurator Laura, narzeczona Roberta Brajtnera (odcinek 7)
2010: Kołysanka, jako pani reżyser
2010: Droga do raju, jako Ela
2010: Szpilki na Giewoncie, jako Zosia Wieczorek
2011: Bez tajemnic, jako Anita Skotnicka
2012 :Misja Afganistan, jako por. Justyna Winnicka

Przed kamerą gościnnie
2002: Kasia i Tomek, jako Zuzia
2004: Talki z resztą, jako dziennikarka Bożena Nowakowska
2004: Kryminalni, jako Skorupska
2006: Mrok, jako Helena Morsztyn
2011: Hotel 52, jako Wera Ignaciuk
2013: Prawo Agaty, jako Nina Trzaska, żona Borysa
źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

Biografia Krzysztofa

Krzysztof Garbaczewski (ur. 24 lutego 1983 w Białymstoku) – polski reżyser teatralny, scenograf i autor adaptacji. Tworzy interdyscyplinarne spektakle, teatralne instalacje łączące performance, sztuki wizualne i muzykę.

Ukończył Wydział Reżyserii Dramatu w krakowskiej Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej im. Ludwika Solskiego. Studiował m.in. pod okiem Krystiana Lupy. Asystował mu przy Factory 2 w Starym Teatrze w Krakowie. Zadebiutował w 2008 r. adaptacją Chóru sportowego Elfriede Jelinek w Teatrze Dramatycznym w Opolu. Rok później wystawił tam Odyseję według Homera, współpracując po raz pierwszy z Marcinem Cecko. W Teatrze Dramatycznym w Wałbrzychu zrealizował Opętanych (2008) Witolda Gombrowicza, do którego dzieł będzie stale powracał. W Teatrze Polskim we Wrocławiu pokazał na scenie Nirvanę na podstawie Tybetańskiej Księgi Umarłych (2009), a także Biesy Fiodora Dostojewskiego (2010). Sztuka teatru służy reżyserowi do poruszania tematów egzystencjalnych, pytania o istotę współczesnego człowieczeństwa, doświadczania stanów granicznych. W Nirvanie głównym tematem była śmierć i różne formy umierania, w Odysei i Biesach kondycja człowieka w ponowoczesnym świecie[1].

W 2010 r. przygotował Gwiazdę śmierci Marcina Cecko nawiązującą do kosmicznej sagi stworzonej przez George’a Lucasa (Teatr Dramatyczny w Wałbrzychu). Spektakl odbywał się w gmachu miejscowego kina Zorza, gdzie reżyser po raz pierwszy na dużą skalę zastosował live streaming. Obraz z minikamer transmitowany był na wielki ekran postawiony przed publicznością. Widzowie na żywo oglądali działania aktorskie umiejscowione w różnych lokacjach.

W Nowym Teatrem w Warszawie Krzysztof Garbaczewski zrealizował szeroko dyskutowane[2] Życie seksualne dzikich (2011), oparte na jednym z pionierskich dzieł antropologicznych XX wieku – pracy Bronisława Malinowskiego. Spektakl o alinearnej konstrukcji i synkretycznej stylistyce przemawiał do wrażliwości kształtowanej przez współczesne narzędzia komunikacji: telefony komórkowe i internet[3]. Twórcy postawili pytanie o status „dzikiego” w ponowoczesnej rzeczywistości, tworząc wizję możliwego społeczeństwa przyszłości[4]. W spektaklu uwagę zwracała przestrzeń, w której umiejscowiono instalację Czarna wyspa[5] autorstwa Aleksandry Wasilkowskiej. Uzupełnieniem spektaklu był projekt Dzicy (2011) przygotowany w warszawskim Centrum Sztuki Współczesnej.

Rok później reżyser powrócił do Teatru Dramatycznego w Opolu, gdzie opowiedział Iwonę, księżniczkę Burgunda Gombrowicza (2012), odwołując się do konwencji filmu grozy. Spektakl z nagrodzoną rolą[6] Pawła Smagały (Książę Filip) dostępny był widzom za pośrednictwem kamer, które poruszały się wewnątrz wzniesionego na scenie labiryntu papierowych ścian. Obraz na ekranie[7] stanowił iluzyjny kolaż klisz i cytatów filmowych[8], montowany na żywo ze ścieżką dźwiękową autorstwa Marcina Cecko. Nowatorska forma i realizacja zapewniły Iwonie… dwie statuetki (za najlepszą scenografię i najlepsze efekty wizualne) na Międzynarodowym Festiwalu Boska Komedia w Krakowie, a także Grand Prix 38. Opolskich Konfrontacji Teatralnych Klasyka Polska[9].

W 2013 r. reżyser zrealizował zamysł stworzenia polskiej trylogii. Spektakle skupiały się na tematach ważnych dla współczesnej polskiej tożsamości. W poznańskim Teatrze Polskim wystawił Balladynę Marcina Cecko z docenioną rolą tytułową[10] Justyny Wasilewskiej. Spektakl wzbudził kontrowersje, m.in. za występ performerskiego tandemu cipedRAPskuad[11] w drugiej części spektaklu. Dosadne i wulgarne teksty raperek wprowadziły na polską scenę teatralną radykalny dyskurs feministyczny[12].

W Starym Teatrze w Krakowie Garbaczewski pokazał Poczet królów polskich autorstwa czworga dramaturgów: Agnieszki Jakimiak, Szczepana Orłowskiego, Marcina Cecko i Sigismunda Mrexa. Za scenografię, przekaz wideo i reżyserię świateł odpowiadał Robert Mleczko. Spektakl rozliczał się z historią, ukazując ją jako zbiór cytatów, fantazji i apokryfów. Narracje i mity narodowe ukazywał jako teren manipulacji[13]. Centralną postacią przedstawienia jest Hans Frank (Krzysztof Zarzecki), hitlerowski naczelnik Generalnego Gubernatorstwa. Garbaczewski podążył za intuicją Konrada Swinarskiego, który chciał zrealizować podobny pomysł w duchu Akropolis Wyspiańskiego. Spektaklowi zarzucano dezynwolturę i naśmiewanie się z narodowych świętości[14]. W proscenium wbito miniaturowy papierowy samolot.

Trylogię zamknęło Kamienne niebo zamiast gwiazd Marcina Cecko z muzyką Julii Marcell. Spektakl powstał z okazji obchodów 69. rocznicy wybuchu walk powstańczych w Warszawie w koprodukcji Muzeum Powstania Warszawskiego z Nowym Teatrem. Twórcy z pomocą nawiązania do Boskiej Komedii Dantego i popkulturowego motywu zombie wskazali na opresyjność nowoczesnych „instytucji pamięci” i oderwanie ich obrazów od prawdziwej historii[15]. Część krytyki odczytała spektakl jako dzieło autonomiczne wobec dominującej narracji muzealnej[16]. Spektaklowi zarzucano jednakże „zabijanie pamięci o powstaniu”[17]. Za kostiumy odpowiadała stała współpracowniczka Krzysztofa Garbaczewskiego, Svenja Gassen.

Obecnie reżyser pracuje nad adaptacją prywatnego dziennika Witolda Gombrowicza, pt. Kronos. Premiera zapowiedziana jest na grudzień 2013.

Ważniejsze realizacje
Chór sportowy Elfriede Jelinek w Teatrze im. Kochanowskiego w Opolu (2008)
Opętani Witolda Gombrowicza w Teatrze Dramatycznym im. Jerzego Szaniawskiego w Wałbrzychu (premiera 21 listopada 2008)
Nirvana na podstawie Tybetańskiej Księgi Umarłych w Teatrze Polskim we Wrocławiu (prapremiera polska 6 marca 2009)
Odyseja Marcina Cecko według Homera w Teatrze Dramatycznym im. Jana Kochanowskiego w Opolu (premiera 15 listopada 2009)
Biesy Fiodora Dostojewskiego w Teatrze Polskim we Wrocławiu (premiera 17 czerwca 2010)
Gwiazda Śmierci Marcina Cecko w Teatrze Dramatycznym im. Jerzego Szaniawskiego w Wałbrzychu (premiera 25 września 2010)
Życie seksualne dzikich Marcina Cecko w Nowym Teatrze w Warszawie (premiera 14 kwietnia 2011)
Iwona, księżniczka Burgunda Witolda Gombrowicza w Teatrze Dramatycznym im. Jana Kochanowskiego w Opolu (premiera 15 kwietnia 2012)
Everyman Jack of You i Forgiveness Erika Ehna w Teatrze La MaMa w Nowym Jorku w ramach projektu Soulographie[18] (2012)
Balladyna Marcina Cecko w Teatrze Polskim w Poznaniu (prapremiera 25 stycznia 2013)
Poczet królów Polskich w Starym Teatrze im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie (premiera 23 marca 2013)
Kamienne niebo zamiast gwiazd Marcina Cecko w Muzeum Powstania Warszawskiego/Nowym Teatrze w Warszawie (premiera 1 sierpnia 2013)

Nagrody
2009: Warszawa – 4. Ogólnopolski Konkurs na Teatralną Inscenizację Dawnych Dzieł Literatury Europejskiej – wyróżnionie za Opętanych z Teatru Dramatycznego im. Jerzego Szaniawskiego w Wałbrzychu
2009: Opole – 34. Opolskie Konfrontacje Teatralne Klasyka Polska – nagroda za reżyserię Opętanych z Teatru Dramatycznego im. Jerzego Szaniawskiego w Wałbrzychu
2010: Koszalin – Koszalińskie Konfrontacje Młodych m-teatr – główna nagroda za Odyseję z Teatru Dramatycznego im. Jana Kochanowskiego w Opolu
2010: Warszawa – konkurs Talenty Trójki organizowany przez program trzeci Polskiego Radia – nagroda w kategorii Teatr
2010: Kraków – 3. Międzynarodowy Festiwal Teatralny Boska Komedia – nagroda za najlepszą reżyserię i za najlepszą scenografię (razem z Anną Marią Karczmarską) za Odyseję z Teatru Dramatycznego im. Jana Kochanowskiego w Opolu
2011: Warszawa – Paszport POLITYKI za nieoczywiste operowanie materią sceniczną, za zmysł przygody, improwizacji, zespołowości. Za ambicję badania przy pomocy teatru form i granic człowieczeństwa w dobie rozwoju technologii i mediów
2012: Warszawa – 18. Ogólnopolski Konkurs na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej – wyróżnienie za Życie seksualne dzikich z Nowego Teatru w Warszawie
2012: Kraków – 5. Międzynarodowy Festiwal Teatralny Boska Komedia – nagroda za scenografię i opracowanie wizualne Iwony, księżniczki Burgunda z Teatru Dramatycznego im. Jana Kochanowskiego w Opolu
2013: Opole – 38. Opolskie Konfrontacje Teatralne Klasyka Polska 2013 – Grand Prix za Iwonę, księżniczkę Burgunda z Teatrze Dramatycznym im. Jana Kochanowskiego w Opolu
2013: Brześć (Białoruś) – 18. Międzynarodowy Festiwal Teatralny „Biała Wieża” – nagroda za najlepszy eksperyment teatralny (Лучший театральный эксперимент)[19]
źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

 

(Odwiedzono 1 647 razy, 1 wizyt dzisiaj)

0 myśli w temacie “Ilona Ostrowska i Krzysztof Garbaczewski rozstali się”

  1. Biografia skurwy*yna powinniście napisać, nie Krzysztofa! Jak on mógł Jej to zrobić? Ona jest najcudowniejsza kobietą na świecie i zasługuje na kochającego ją, porządnego faceta, nie na taką szumowinę. Gdybym ja miał taki skarb jak Ilonka przy sobie, nigdy bym jej nie skrzywdził, zrobiłbym wszystko, żeby była szczęśliwa. Kocham Cię, Iloneczko :**

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Wykonaj poniższe zadanie * Time limit exceeded. Please complete the captcha once again.