Hilary Duff i Mike Comrie rozwodzą się

duff-comrieHilary Duff w 2007 roku poznała hokeistę Mike’a Comrie. Trzy lata później w lutym 2010 r. para ogłosiła zaręczyny. Te nie potrwały długo, bo ślub odbył się w sierpniu tego samego roku. W marcu 2012 roku urodził im się syn Luca Cruz. Hilary i Mike ogłosili właśnie, że po trzech latach małżeństwa rozwodzą się.

Znana z serialu Lizzie McGuire gwiazda, poinformowała w oficjalnym oświadczeniu, że nadal są przyjaciółmi. Zwróciła się nawet do swoich fanów na Twitterze:

Mike siedzi obok mnie. Jesteśmy wdzięczni za waszą dobroć i życzenia. To nie jest łatwy dzień, ale radzimy sobie z tym wszystkim razem.

Jak donoszą amerykańskie media, wszystko wskazuje na to, że obędzie się bez walki o pieniądze. Para podpisała intercyzę, w której zrzekła się wszelkich praw do pieniędzy drugiej strony. Hilary jest warta 25 milionów dolarów, a jej mąż 5 milionów.
źródło: pudelek.pl
Tagi: rozwód, rozeszli

Czy Wam jest szkoda tej pary?

Wideo – Hilary Duff i Mike Comrie

Biografia Hilary

Hilary Erhard Duff (ur. 28 września 1987 w Houston) – amerykańska aktorka i piosenkarka pop. Aktorka zadebiutowała w filmie Kacper i Wendy w 1998 roku. Jednak sławę przyniosła jej dopiero tytułowa rola w serialu Disneya Lizzie McGuire (2001–2003), który natychmiast stał się hitem. W Polsce emitowany był przez młodzieżową telewizję ZigZap. Po sukcesie jaki odniósł serial, w 2003 do kin trafił pełnometrażowy film opowiadający o dalszych losach bohaterki. Następnie wystąpiła m.in. w popularnym filmie familijnym Fałszywa dwunastka, przygodowym Agent Cody Banks oraz komedii romantycznej Historia Kopciuszka. W 2006 roku zagrała w filmie Dziedziczki u boku swojej starszej siostry Haylie.

Duff stworzyła własną kolekcję ubrań dla nastolatek “Stuff By Hilary Duff”, lalek Barbie oraz małych piesków. W 2006 roku ukazały się również perfumy “With Love”. Obecnie aktywnie prowadzi działalność charytatywną, wspierając różne organizacje.

Grała w filmach u boku takich aktorów jak Steve Martin, Chad Michael Murray, Ashton Kutcher, Piper Perabo, Anjelica Huston, Heather Locklear, John Cusack, Marisa Tomei, czy Ben Kingsley. W latach 2002-2003 jej chłopakiem był Aaron Carter, wokalista pop, brat Nicka Cartera z Backstreet Boys. Spotykała się również z Joelem Maddenem z kapeli Good Charlotte, jednak rozstali się w grudniu 2006 roku. Od 14 sierpnia 2010 roku jest żoną gwiazdy ligi NHL Mike’a Comriego.

Hilary Duff urodziła się w Houston w Teksasie jako drugie dziecko Boba Duffa i Susan Duff (z domu Cobb). W młodym wieku zachęcana przez matkę, wraz ze swoją starszą siostrą Haylie wzięła udział w zajęciach z aktorstwa. Obydwie dziewczynki dostały wtedy kilka ról w produkcjach lokalnych teatrów. W wieku ośmiu (Haylie) i sześciu (Hilary) lat wzięły udział w balecie Dziadek do orzechów z grupą Columbus Ballet Met w San Antonio. Wówczas siostry zaczęły bardziej entuzjastycznie myśleć o karierze aktorskiej i ewentualnej przeprowadzce z matką do Kalifornii. Bob Erhard Duff został w Houston, aby pilnować rodzinnego interesu. Małżeństwo rodziców Hilary rozpadło się w 2006 roku[1]. Po kilku latach przesłuchań i spotkań siostry Duff zostały zaangażowane do kilku reklam telewizyjnych[2].

Telewizja
Początki
Większość pierwszych ról Duff była bardzo mała, grała w miniserii westernów firmy Hallmark Entertainment True Women (1997), gdzie rola była tak mała, że nie uwzględniono jej w napisach końcowych. Służyła również jako statystka, ponownie bez uwzględnienia, w wyreżyserowanej i napisanej przez Willarda Carrolla komedii romantycznej Gra w serca (1998). Jej pierwszą poważniejszą rolą był udział w filmie Kacper i Wendy w 1998 r. Zagrała w nim młodą czarownicę, Wendy, która spotyka animowanego Kacpra. Tak jak prequel – Kacper II: Początek straszenia (1997), sequel do znanego filmu Casper (1995), film został nakręcony specjalnie na video i uzyskał głównie niepochlebne recenzje.

Później Duff pojawiła się we wspomagającej roli w serialu telewizyjnym Przewodnik dusz (1999), bazującym na powieści Kathleen Kane. Duff grała w nim w towarzystwie m.in. Bruce’a Greenwooda i Melissy Gilbert. Pod koniec roku Hilary wygrała Nagrodę Młodych Artystów za “Najlepszą grę aktorską w filmie TV lub programie pilotażowym”.

Pierwszą poważniejszą rolą Duff była rola dziecka w odcinku pilotażowym sitcomu telewizji NBC Daddio (2000). Aktor Michael Chiklis grający w tym samym sitcomie ogłosił “Po pracy z nią pierwszego dnia, pamiętam, jak powiedziałem do żony ‘Ta młoda dziewczyna będzie kiedyś gwiazdą filmową’. Była całkowicie rozluźniona i czuła się dobrze we własnej skórze.”[2]

Lizzie McGuire
Po wyemitowaniu Daddio, Duff zniknęła z jego nowej obsady i niechętnie wróciła do kontynuowania kariery aktorskiej. Jej menadżer i matka zachęcali ją do tego i już tydzień później szczęśliwie przeszła casting do komediowego serialu Lizzie McGuire. W serii, Duff gra niezdarną, ale przeciętną uczennicę szkoły średniej. Serial skupia się na jej życiu i powolnym rozwoju w środowisku nastolatków. Grała w nim w towarzystwie takich aktorów, jak: Lalaine, Adam Lamberg, Jake Thomas, Clayton Snyder, Ashlie Brillault, Robert Carradine i Hallie Todd.

Lizzie McGuire, którego emisja rozpoczęła się na kanale Disney Channel 12 stycznia 2001, od razu stał się hitem. Zbierał przed telewizorami 2,3 mln widzów podczas jednego odcinka[2] i rozpoczął przełom w karierze Duff, na który czekała. Udział w show przyniósł jej rosnącą popularność wśród dzieci i młodzieży głównie pomiędzy 7. i 14. rokiem życia. Krytyk Richard Huff z New York Daily News nazwał ją “wersją Annette Funicello z 2002 roku”[2]. Po spełnieniu kontraktu z Duff na 65 odcinków Lizzie McGuire, Disney wpadł na pomysł kontynuacji kontraktu na przyszły film i emisję nowych odcinków serialu na kanale ABC w godzinach największej oglądalności, ale plany zostały zmienione. Wyprodukowano jedynie film pełnometrażowy Lizzie McGuire, który okazał się sukcesem.

Kariera filmowa
Pierwsza rolą Duff w prawdziwym aktorstwie była kreacja w filmie Wojna plemników (2002), który został nakręcony przed Lizzie McGuire, ale pokazano go po raz pierwszy na festiwalach w Cannes i Sudance. Napisany przez Charlie Kaufmana i wyreżyserowany przez Michela Gondry’ego film opowiada o kobiecie mającej problemy hormonalne, o imieniu Lila Jute, którą zagrała Patricia Arquette. Duff grała młodą Lilę.

2003-2004
Później Duff zagrała obok Christy Carlson Romano i Gary’ego Cole’a w filmie telewizyjnym Disney Channel Kadet Kelly (2002), który stał się najbardziej oglądanym programem w dziewiętnastoletniej historii kanału[2]. Pierwsza główną rolę, którą zagrała w filmie fabularnym była rola w obrazie pt. Agent Cody Banks przy boku Frankiego Muniza w 2003 roku. Dzieło dostało pozytywne recenzje i odniosło wystarczający sukces do nakręcenia kontynuacji, w której Duff nie wzięła udziału. Następnie, Duff zagrała jako Lizzie McGuire w filmie Lizzie McGuire. Obraz okazał się wielkim sukcesem i przewyższył oczekiwania twórców.

Potem w tym samym roku Duff zagrała jedną z dwunastki dzieci Steve’a Martina i Bonnie Hunt w komedii familijnej Fałszywa dwunastka (2003), który był jej największym dotychczasowym filmem. Ponownie grała rolę Lorraine Baker w kontynuacji filmu pt. Fałszywa dwunastka 2 (2005). Obraz został skrytykowany przez znawców, ale finansowo przyniósł zyski równe poprzednikowi.

W 2004 r. Duff zagrała w komedii romantycznej Historia Kopciuszka, nowoczesnej wersji bajki Charles’a Perraulta Kopciuszek. Film odniósł umiarkowany sukces finansowy, a większość recenzji była negatywna, lecz nieliczni krytycy byli pod wrażeniem gry aktorskiej Duff i jej “chemii” z gwiazdą Chadem Michaelem Murrayem. Historia Kopciuszka zarobiła ponad 60 mln dolarów na całym świecie i była reklamowym sukcesem[3].

Również w 2004 roku, Duff zagrała w filmie Szansa na sukces.”Szansa na sukces” to historia Terri Fletcher (granej przez Duff), dziewczyny z małego miasteczka o przepięknym głosie. Kiedy w wypadku samochodowym ginie jej brat, Terri wbrew woli ojca wyjeżdża do Los Angeles, gdzie przez wakacje ma uczęszczać na zajęcia z kultury i sztuki. Ale szkoła zamiast być dla nią odskocznią od rodzinnej tragedii staje się nowym wyzwaniem, a program nauczania wyzwala silną konkurencję wśród uczniów. Terri, początkowo przytłoczona nowym otoczeniem, znajduje jednak oparcie w nowo poznanych przyjaciołach, nauczycielu oraz pierwszej swojej miłości. Krytycy pochwalili Duff za ukazywanie się w bardziej dramatycznych rolach niż wcześniej, lecz film został mocno skrytykowany, m.in. przez Las Vegas Weekly piszącym: “Bez wysiłku połączono złą grę aktorską i zły głos Duff ze złym scenariuszem i złą reżyserią, Szansa na sukces jest obraźliwym marnowaniem czasu, który błaga o ciszę”. Kilka recenzji skrytykowało głos Duff, krytycy zwrócili uwagę na coś, co wydawało się cyfrowo uwydatnionym głosem[4][5][6][7]. Podczas premiery filmu kina nie przeszły szturmu widzów. Dzieło jest ostatnim udanym filmem reklamowym Duff z całkowitymi wpływami kasowymi przewyższającymi 14 mln dolarów. Była to pierwsza rola Duff w dramacie[8]. Za udział w Szansie na sukces Duff dostała pierwszą nominację do Złotej Maliny[9] .

2005-2006
W 2005 roku oprócz udziału w sequelu Fałszywej dwunastki, Duff zagrała również w Idealnym facecie, gdzie wykreowała postać starszej córki rozwiedzionej kobiety (Heather Locklear), która przeprowadza się do Nowego Jorku w poszukiwaniu miłości. Film dostał negatywne recenzje i przyniósł zyski mniejsze od oczekiwanych[10]. Tego roku, Duff ponownie była nominowana do Złotej Maliny za filmy Idealny facet i Fałszywa dwunastka 2[11].

W 2006 roku, komedia zatytułowana Dziedziczki przyniosła kolejne finansowe rozczarowanie[12]. Martha Coolidge – reżyser filmu, który wyprodukowała m.in. Madonna, zatrudniła Hilary Duff i jej siostrę Haylie Duff do odegrania ról bogatych sióstr, które muszą walczyć o odzyskanie fortuny. Za film Duff była nominowana do następnych dwóch Złotych Malin 24 stycznia 2007[13]. Film ukazał się w europejskich kinach dopiero w marcu 2007 roku, a w Polsce nie wszedł do kin – ukazał się na płytach DVD. W Stanach Zjednoczonych film Dziedziczki został wydany na płytach 12 grudnia 2006. Z powodu szybkiego nagrywania nowego studyjnego albumu Duff zatytułowanego Dignity, Dziedziczki był jedynym filmem, w którym zagrała w 2006 r.

2007-2008
Rok 2007 to kolejny kinowy rok Duff. Wystąpiła w filmie, drugi jest dopiero kręcony, a w kolejnym wraz z siostrą użyczyła głosu. Animowana komputerowo komedia Foodfight! wejdzie do kin w Stanach Zjednoczonych w 2008 r. Reżyser filmu, Larry Kasanoff, powiedział, że jest “absolutnie zachwycony, że siostry Duff są częścią jego obsady”[14].

Hilary Duff odbyła kolejną podróż do Europy, tym razem do Bułgarii, w celu kręcenia filmu War, Inc.. W thrillerze Duff gra obok Johna Cusacka, który ogłosił, że cieszy się graniem z panną Duff i że “budzi szacunek w filmie”. Duff kreuje azjatycką gwiazdę pop o imieniu Yonica. Premiera odbyła się w USA 23 maja 2008 roku.

Hilary zagrała jednocześnie jeszcze w dwóch filmach “Greta” i “Safety Glass”. Premiery obu filmów przewidziane są na przełomie 2008/2009 roku.

Kariera muzyczna
2002-2004
Hilary Duff nagrała cover piosenki Brooke McClymont “I Can’t Wait” na potrzeby ścieżki dźwiękowej do serialu Lizzie McGuire w 2002 r. Cover “The Tiki Tiki Tiki Room” zaśpiewała dla pierwszego albumu kompilacyjnego DisneyMania.

Pierwszym albumem piosenkarki jest Santa Claus Lane wydany w 2002 roku. Jest to kompilacja świątecznych piosenek, która zawiera duety z Lilem Romeo, Christiną Millan i siostrą Duff – Haylie. W asyście Disney Channel tylko singel “Tell Me a Story” zdołał znaleźć się na liście Billboard 200. Tytułowa ścieżka z albumu została dołączona do ścieżki dźwiękowej filmu Śnięty Mikołaj 2. Inna piosenka, “What Christmas Should Be”, została wykorzystana w filmie Fałszywa dwunastka. Duff zaśpiewała kilka piosenek do filmu Lizzie McGuire, włączając w to “Why Not”, która znalazła się w pierwszej dwudziestce hitów w Australii.

Drugim albumem Duff jest Metamorphosis wydany w 2003 roku i zawierający m.in. kompilacje napisane przez takie osobistości jak The Matrix. Album był numerem jeden w USA i Kanadzie, jego sprzedaż była jedną z największych w roku w USA – sprzedano ponad 3,7 mln kopii[15]. Singel “So Yesterday” znalazł się w pierwszej dziesiątce w kilku krajach, a teledysk do niego był jednym z najczęściej nadawanych w MTV. “Come Clean”, kolejny singel, znalazł się w pierwszej czterdziestce hitów w USA, a w wielu innych krajach był w pierwszych dwudziestkach. Trzeci singel “Little Voice” chociaż nie został wydany w USA, został wielkim hitem w Australii i Kanadzie.

Pod koniec 2003 roku, Duff pojechała w swoją pierwszą trasę koncertową – Metamorphosis Club Tour. Wszystkie występy podczas jej trasy sprzedały się lepiej od pokazów Britney Spears czy Christiny Agiulery z tego roku[16]. Hilary wygrała nagrodę dla Najlepszego Nowego Artysty podczas 2004 World Music Awards i dla Najlepszej Artystki podczas Kids Choice Awards 2004.[17]

Drugi krążek z serii DisneyMania, DisneyMania 2 został wydany w styczniu 2004 i zawierał m.in. piosenkę śpiewaną przez obie siostry Duff – “The Siamese Cat Song”. Inną piosenkę, “Circle of Life”, zaśpiewała Duff wraz z Disney Channel Stars. Hilary i jej siostra nagrały cover piosenki The Go-Go’s Our Lips Are Sealed na potrzeby soundtracku do filmu Historia Kopciuszka (zobacz A Cinderella Story Soundtrack), który zawierał jeszcze dwie inne piosenki Duff.[18] Teledysk do Our Lips Are Sealed był popularny w programie Total Request Live kanału MTV, ale piosenka nie dostała się na listę Billboard Hot 100.

Trzecim albumem jest krążek Hilary Duff (2004), na który piosenki napisała m.in. sama artystka. Płyta ma bardziej rockowy styl niż Metamorphosis. Został wydany na jej siedemnaste urodziny (we wrześniu 2004) i zadebiutował jako numer #2 w USA i numer jeden w Kanadzie. Album sprzedał się w liczbie ponad 1,5 miliona kopii w USA, ale singel “Fly” nie odniósł sukcesu w Stanach, w przeciwieństwie do popularnego teledysku. “Fly” i “Someone’s Watching over Me” dostały się w Australii do najlepszej czterdziestki, ale z powodu mniejszego sukcesu albumu od Metamorphosis pozostałe single nie zostały wydane.

Duff wsparła finansowo kampanię Thanks & Giving: All Year Long na rzecz dzieci przebywających w szpitalu St. Jude Children’s Research Hospital

2005-2006
Czwarty album Duff jest zatytułowany Most Wanted i został wydany w 2005 roku. Zawiera jej ulubione piosenki z poprzednich dwóch albumów, remiksy i nowe piosenki inspirowane popowo-rockowymi muzykami jak The Killers i Muse. Hilary uznała, że album nie zawiera jej największych hitów, ale coś jej powiedziało, że czas na nową płytę. Podczas pracy przy Most Wanted, Hilary miała więcej kontroli kreatywności przy pisaniu i produkcji wszystkich nowych utworów wraz z Joelem Maddenem i jego bratem Benjim, niż przy poprzednich albumach. Singel “Wake Up” stał się największym debiutem na liście Billboard Hot 100 i jej największym osiągnięciem w USA, teledysk do piosenki został dobrze przyjęty na MTV. Teledysk do drugiego singla “Beat of My Heart”, też był popularny, ale nie był aż takim hitem w USA. Album debiutował jako numer jeden na liście Billboard 200 i był jej trzecim debiutem, który znalazł się na pierwszym miejscu w Kanadzie zaraz po wydaniu. W marcu 2006 sprzedaż sięgała 1,3 mln kopii[19]. Trasa koncertowa promująca album, Most Wanted Tour, trwała dziewięć miesięcy.

Trzeci kompilacyjny album, 4Ever, został wydany jedynie we Włoszech w 2006 r. Album został wydany jedynie w Italii z powodu dużej ilości włoskich fanów nie mających dostępu do niektórych piosenek, remiksów i miksów Duff.
W 2006 roku, Hilary nagrała dwie nowe piosenki na pożytek filmu Dziedziczki, był to m.in. cover piosenki Madonny Material Girl (producentem był m.in. Timbaland), który zaśpiewała razem z siostrą. Nagrała również piosenkę zatytułowaną Happy, która została wykorzystana w zwiastunie do filmu, ale nie wydano jej na płytach. Muzyka od piosenki została wykorzystana przy nagrywaniu innego singla Duff, Play with Fire[20].

2007
Piątym albumem Duff jest Dignity, który według Total Request Live miał być wydany w Stanach już 5 grudnia 2006, ale z powodu zaangażowania piosenkarki w film War, Inc.[21] premiera została przełożona na luty, a później na kwiecień 2007 r.[22] Ostatecznie album wydano 3 kwietnia 2007 w Ameryce Północnej, a wszędzie indziej wcześniej. Materiał do niego napisała Kara DioGuardi i Rhett Lawrence[23]

Przy tworzeniu albumu, Duff pracowała z takimi producentami i mikserami muzyki, jak Richard Vission, Tim and Bob, Manny Marroquin i will.i.am[24]. Hilary powiedziała, że w porównaniu do jej wcześniejszej muzyki, płyta jest bardziej “do tańca” i że zostały wykorzystane bardziej realne instrumenty. “Dokładnie nie wiem, jak wytłumaczyć to co robimy, ale to jest zabawne i rytmiczne i inne, coś nowego dla mnie. To jest naprawdę super”, powiedziała[25]. Duff opisała również album jako “brzmienie trochę mniej poprockowe i bardziej elektroniczne”[26]. Krążek ma dwie wersje: standardową edycję i deluxe zawierającą bonusowe piosenki i DVD.

Pierwszy singel Play with Fire stał się głównym hitem klubów, a w radiach był rozpowszechniany od sierpnia 2006, lecz nie znalazł się wysoko w amerykańskich rankingach. Drugi singel, With Love, został rozpowszechniony na początku 2007 r. i osiągnął radiowy sukces oraz dostał się do najlepszej czterdziestki. Teledysk do singla został także użyty reklamowo dla pierwszego zapachu Duff – With Love, który został wypuszczony we wrześniu 2006 roku. Trzeci singel Stranger zajął drugie miejsce w Bułgarii i trzecie w Czechach. W USA był numerem jeden klubowych hitów.

Pozostała działalność
Hilary Duff 12 marca 2004 wypuściła własną linię ubrań, która była rozprowadzana przez Target Stores w Stanach Zjednoczonych, Kmart w Australii, Zellers w Kandzie i Edgars w Republice Południowej Afryki. Spółka zaczęła od ubrań, ale powiększyła działania do mebli, zapachów i biżuterii. Wszystko przeznaczone dla dzieci i młodzieży w wieku od 9. do 19. lat.

Playmates Toys zrobiło “laleczkę sław” (celebrity doll) na jej podobieństwo w 2004 r.[27] We wrześniu 2004 Duff wypuściła na rynek własną linię perfum, With Love, którą zareklamowała w The View[28].

Duff i jej pies Lola pojawiły się w grze Electronic Arts The Sims 2: Zwierzaki wydanej w październiku 2006. W wersji na konsole postać Duff odwiedza parcele publiczne i gracze mogli poznać z nią i jej psem własne simy. Jednakże w wydaniu na PC, gracze mogli pobrać sima Duff ze strony internetowej Maxisa przed 31 grudnia, a zarówno ona i jej pies są zwykłymi simami[29]. Duff, tak, jak Paris Hilton i Jessica Simpson, została skrytykowana za jej ukazywanie psów częściej jako modny dodatek, niż zwierzę[30].

Życie prywatne
Duff w 2002 roku zaczęła umawiać się z piosenkarzem Aaronem Carterem. Spotkali się podczas kręcenia serialu Lizzie McGuire, kiedy Carter grał niewielką rolę w odcinku świątecznym. Związek przetrwał półtora roku. Doniesiono, że Carter rzucił aktorkę Lindsay Lohan dla Duff. Carter powiedział, że też jest zdradzony przez Duff z jej najlepszym przyjacielem, że Duff “ma złamane serce”, i że przeprasza za swoje zachowanie[31]. Później Duff i Lohan obwieściły, że się nawzajem nienawidzą za związki z Carterem[32].

Na rok 2007 Duff i Lohan są nastawione do siebie pokojowo. 2 kwietnia Duff i jej siostra Haylie zaprosiły Lohan na przyjecie z okazji ukazania się ostatniego albumu Duff, Dignity[33].

W latach 2004-2006, Duff umawiała się z Joelem Maddenem, piosenkarzem bandy Good Charlotte[34]. Matka Duff, Susan, ogłosiła ich związek w czerwcu 2005 r. w wywiadzie dla magazynu Seventeen, po długim okresie plotek w brukowcach[35].
W czerwcu 2006 w artykule w magazynie ELLE, pojawiły się cytowane słowa Duff: “… (dziewictwo) jest na pewno czymś, co w sobie lubię. To nie znaczy, że nie myślę o seksie, ponieważ wszyscy, których znam mają pierwszy raz za sobą i chce się do nich dołączyć”[36]. Później, Duff powiedziała MuchMusic, że cytowane słowa nigdy nie zostały przez nią wypowiedziane, i że ten temat jest “zdecydowanie czymś, o czym nie chce rozmawiać…”[37]. Duff i Madden zerwali ze sobą w grudniu 2006 r.[38]

Pod koniec 2006 r. Duff podjęła walkę prawną przeciwko domniemanemu prześladowcy i jego współlokatorowi[39]. Policja przeprowadziła dochodzenie w tej sprawie. Trzeciego listopada 2006 roku prześladowca Duff, Maksim Miakovsky, został aresztowany za groźby o zabiciu Duff tego weekendu. Został oskarżony o rozprowadzaniu pogróżek i prześladowanie. Przyleciał do USA “wyłącznie w celu spotkania i romantycznego zbliżenia się po pani Duff”. Miakovsky przebywa w więzieniu Manhattan Beach, a jego kaucja wynosi 200 tys. dolarów[40]. Dziewiętnastego stycznia 2007 Miakovsky został skazany na 117 dni więzienia i pięć lat nadzoru kuratorskiego po wystąpieniu obrony o zmniejszenie wyroku, jak twierdzi Associated Press[41].

Duff należy do kilku organizacji charytatywnych, jest entuzjastką praw zwierząt, członkinią “Kids with a Cause,”[42] i przekazała 250 tys. dolarów dla ofiar huraganu Katrina[43].

Pod koniec sierpnia 2006 r. Duff pojechała do szkoły podstawowej w Nowym Orleanie i pracowała z USA Harvest przy rozdzielaniu jedzenia. W 2005 r. podarowała ok. 2,5 mln posiłków ofiarom huraganu.[44]

W sierpniu 2006 Duff powiedziała, że otrzymała wzmacniający materiał nazębny, ponieważ odłamał jej się kawałeczek przedniego zęba na mikrofonie podczas koncertu[45]. W internecie, fani Duff narzekali, że dostała za dużo materiału przez co miała “wygląd konia”. Po czym Duff zmniejszyła “nowe” zęby do rozmiaru oryginalnych[46][47]. Pod koniec 2005 roku Duff zrobiła sobie miesięczną przerwę od pracy jako spóźniony prezent urodzinowy. Powiedziała, że chciała wziąć krótki oddech po wydaniu Most Wanted i napisaniu trzech nowych piosenek dla niej, nakręceniu trzech filmów i przejechaniu trasy koncertowej “Still Most Wanted Tour”. W 2005 r. Duff pojawiła się odchudzona, co sprowokowało media do spekulacji na ten temat. Plotki donosiły, że Hilary cierpi na zaburzenia jedzenia, co sama zainteresowana zdementowała[48]. Duff wypowiedziała się podczas australijskiego show Today Tonight, że straciła wagę prowadząc bardziej aktywny tryb życia.

Później, artykuł w Digital Spy ogłosił, że w 2006 r. Duff schudła do amerykańskiego rozmiaru zero, po przeczytaniu, że wygląda, jakby przytyła 15 funtów (ok. 6 kg.)[49]. Niedawno powiedziała, że czuła nacisk na bycie szczupłym; oświadczyła, że jest dostrzegana przez media za grubą albo za chudą. Duff nazwała to “orzeczeniem i zamierzeniem”[50] 14 sierpnia 2010, aktorka i piosenkarka zmieniła swój stan cywilny. Jej wybranek serca, Mike Comrie to kanadyjski zawodowy hokeista ligi NHL, który aktualnie gra w amerykańskiej drużynie Pittsburgh Penguins. Para zaręczyła się w lutym 2010 roku po dwóch latach znajomości. 20 marca 2012 roku przyszło na świat ich pierwsze dziecko, syn Luca Cruz Comrie.

Filmografia

Rok Tytuł Tytuł oryginalny Rola Uwagi Zyski
1993-2004 Frasier Frasier Britney głos/epizod
1994-2000 Szpital Dobrej Nadziei Chicago Hope Jessie Seldon epizod
1997 Prawdziwe kobiety True Women statystka, nie umieszczona w napisach
1998 Kacper i Wendy Casper Meets Wendy Wendy Townsend nakręcony na video
Gra w serca Playing by Heart statystka, nie umieszczona w napisach
1999 Przewodnik dusz The Soul Collector Ellie nakręcony dla TV
Prawo i bezprawie Law & Order: Special Victims Unit Ashlee Walker epizod
2001 Wojna plemników Human Nature młoda Lila Jute 705 308 USD
2001-2004 Lizzie McGuire Lizzie McGuire Elizabeth McGuire tytułowa bohaterka
2002 Kadet Kelly Cadet Kelly Kelly Collins nakręcony dla TV/główna rola
2002-2005 American Dreams American Dreams Shangri-Las epizod
2002-2007 George Lopez George Lopez Stephanie/Kenzie epizod
2003 Agent Cody Banks Agent Cody Banks Natalie Connors 58 795 814 USD[51]
Lizzie McGuire The Lizzie McGuire Movie Lizzie McGuire/Isabella Parigi tytułowa bohaterka 55 534 455 USD[52]
Fałszywa dwunastka Cheaper by the Dozen Lorraine Baker rola pierwszoplanowa 190 212 113 USD[53]
Na torze Right On Track wokalistka epizod
2003-2005 Joan z Arkadii Joan of Arcadia Dylan Samuels epizod
2004 Historia Kopciuszka A Cinderella Story Samantha Montgomery główna rola 74 628 141 USD[54]
Szansa na sukces Raise Your Voice Teresa ‘Terri’ Fletcher główna rola 13 573 284 USD[55]
Gdzie jest święty Mikołaj In Search of Santa Crystal (głos) nakręcony dla TV
2005 Idealny facet The Perfect Man Holly Hamilton główna rola 19 770 475 USD[56]
Fałszywa dwunastka II Cheaper by the Dozen II Lorraine Baker rola pierwszoplanowa 129 154 341 USD[57]
Disney Channel Holiday Disney Channel Holiday Lizzie McGuire rola pierwszoplanowa
Zaklinacz dusz Ghost Whisperer Morgan Jeffries epizod
2006 Dziedziczki Material Girls Tanzie Marchetta główna rola 12 783 677 USD[58]
2009-2010 Plotkara Gossip Girl Olivia Burke rola drugoplanowa
2008 Wojenny biznes War, Inc. Yonica Babyyeah rola drugoplanowa
2009 What Goes Up What Goes Up Lucy Diamond rola drugoplanowa
Greta Greta Greta rola pierwszoplanowa
Foodfight! Foodfight! Sunshine Goodness rola pierwszoplanowa
Stay Cool Stay Cool Shasta O’Neil rola drugoplanowa
2010 Provinces of Night Provinces of Night Raven Lee Halfacre rola drugoplanowa
The Story of Bonnie and Clyde The Story of Bonnie and Clyde Bonnie Parker rola pierwszoplanowa
The Business of Falling in Love The Business of Falling in Love Lane Daniels rola pierwszoplanowa

Pozostałe role
Duff wystąpiła kilka razy w serialach telewizyjnych, pierwszy raz jako chore dziecko w serialu medycznym Szpital Dobrej Nadziei (Chicago Hope) w marcu 2000 r. W 2003 zagrała w odcinku The George Lopez Show jako sprzedawczyni, a dwa lata później ponownie wystąpiła w tym samym serialu jako feministyczna przyjaciółka poetki Carmen (Masiela Lusha). Zagrała razem z siostrą Haylie członkinie grupy popowej lat 60. XX wieku The Shangri-Las w American Dreams w 2003. W 2005 r. w jednym odcinku zagrała koleżankę z klasy i wielbicielkę tytułowej postaci z serialu Joan z Arkadii (Joan of Arcadia). Podczas trasy koncertowej Most Wanted wystąpiła w Guadalajarze w Meksyku, gdzie nakręciła krótki występ w serialu dla młodzieży Rebelde. Duff będzie występowała gościnnie 27 kwietnia 2007 podczas premiery trzeciego sezonu The Andy Milonakis Show.

Dyskografia

Albumy studyjne

Rok Album Pozycje w rankingach[1][2][3] Osiągnięcia
US CAN UK IRL ITA AUS MEX NZ JPN
2003 Metamorphosis

  • Debiutancki album
  • Wydany: Sierpień 26, 2003
1 1 69 41  — 19 6 20 10
  • U.S. sprzedaż: 3.7 mln.
  • Sprzedaż światowa: 5 mln.[4]
  • RIAA: 3× Platyna[5]
  • CRIA: 4× Platynam[6]
2004 Hilary Duff

  • Drugi album studyjny
  • Wydany: Wrzesień 28, 2004
2 1  —  —  — 6 2 14 5
  • U.S. sprzedaż: 1.8 mln.[7]
  • Sprzedaż światowa: 3,6+ mln.
  • RIAA: Platyna[5]
  • CRIA: 3× Platyna[6]
2007 Dignity

  • Trzeci album studyjny
  • Wydany: Kiecień 3, 2007
3 3 25 10 8 17 4 31 12
  • U.S. sprzedaż: 840,000+[8]
  • Sprzedaż światowa: 1,2+ mln.
  • RIAA: Złoto[5]

Inne albumy

Rok Album Pozycje w rankingach[1][2][3] Osiągnięcia
U.S. CAN UK IRL ITA AUS MEX NZ JPN
2002 Santa Claus Lane

  • Album świąteczny
  • Wydany: Październik 15, 2002
154  —  —  —  —  —  —  — 134
  • U.S. sprzedaż: 500,000[5]
  • RIAA: Złot[5]
2005 Most Wanted

  • Album kompilacyjny
  • Wydany: Sierpień 16, 2005
1 1 31 8 6 3 9 10 3
  • U.S. sprzedaż: 1.3 mln.[9]
  • Sprzedaż światowa: 3 mln.[10]
  • RIAA: Platyna[5]
  • BPI: Złoto[11]
  • CRIA: 2× Platyna[6]
2006 4Ever

  • Album kompilacyjny
  • Wydany: Mai 12, 2006 (tylko we Włoszech)
 —  —  —  — 12  —  —  —  —
  • Włochy sprzedaż: 100,000
  • FIMI: Platyna
2008 Best of Hilary Duff

  • Greatest hits album
  • Wydany: Listopad 11, 2008
125 86 144  — 41  — 53  — 32
  • US sprzedaż: N/A
  • RIAA : N/A
2009 Live at Gibson Amphitheatre: August 15th, 2007

  • Live album, tylko w iTunes
  • Wydany: Listopad 23, 2009 (tylko w USA)
 —  —  —  —  —  —  —  —  —
  • US sprzedaż: N/A
  • RIAA : N/A

Single

Rok Tytuł Pozycja w rankingach[12] Album
U.S. U.S. top 40/Pop U.S. Dance CAN UK IRL NL SUI AUS NZ GER TW FRA MX LT
2003 “Why Not” 18 20 14 15 22 The Lizzie McGuire Movie soundtrack
“So Yesterday” 42 15 2 9 6 5 28 8 23 13 1 8 8 5 Metamorphosis
2004 “Come Clean” 35 9 7 18 16 8 78 17 17 12 46 29 6 40
“Our Lips Are Sealed” (featuring Haylie Duff) 7 8 8 6 A Cinderella Story: Original Soundtrack
“Little Voice” 29 29 Metamorphosis
Fly 29 36 21 24 42 4 11 Hilary Duff
2005 “Someone’s Watching over Me” 1 22
“Wake Up” 29 22 4 7 5 38 31 15 24 32 1 24 9 9 Most Wanted
“Beat of My Heart” 89 13 11
2006 Fly 17 10 10
Play with Fire 31 Dignity
2007 “With Love” 24 17 1 29 26 22 27 19 1 25
“Stranger” 97 83 1 86 49 1 1 62
2008 “Reach Out” bd. bd. 1 bd. bd. bd. bd. bd. 51 1 bd. bd. bd. bd. bd. Best Of
TOP10 1 3 4 3 3 2 2 2 5 1 4 2
TOP20 3 3 4 6 4 3 6 4 3 5 1 6 2

Nagrody

Rok Gdzie Kategoria Za co
2000 Young Artist Awards Best Performance in a TV Movie or Pilot – Supporting Young Actress
Najlepsza gra aktorska w filmie TV lub programie pilotażowym – młode aktorki
Za rolę w filmie Przewodnik dusz (1999, TV)
2003 Teen Choice Awards Choice Movie Breakout Star – Female
Znakomity debiut filmowy – aktorki
Za rolę w filmie Lizzie McGuire (2003)
2004 Young Artist Awards Best Young Ensemble in a Feature Film
Najlepsza grupa młodych w filmie fabularnym
Za rolę w filmie Fałszywa dwunastka (2003),
razem z: Brent Kinsman, Shane Kinsman, Forrest Landis,
Steven Anthony Lawrence, Liliana Mumy, Kevin Schmidt,
Jacob Smith, Alyson Stoner, Blake Woodruff, Morgan York
2005 Kids’ Choice Awards Favorite Movie Actress
Najlepsza filmowa aktorka
Za rolę w filmie Historia Kopciuszka (2004),
również w Szansa na sukces (2004)
2005 Teen Choice Awards Choice Movie Blush Scene
Znakomita scena zarumienienia
Za rolę w filmie Historia Kopciuszka (2004),
scena z Sam na szkolnej zbiórce

źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

Biografia Mike’a

Mike Comrie (ur. 11 września 1980 w Edmonton) – były kanadyjski zawodowy hokeista.

Kariera klubowa
Kanada Edmonton Canadians (1995-1996)
Kanada St. Albert Saints (1996-1998)
Stany Zjednoczone Uniwersytet Michigan (1998-2000)
Kanada Kootenay Ice (2000)
Kanada Edmonton Oilers (2000-2003)
Stany Zjednoczone Philadelphia Flyers (2003-2004)
Stany Zjednoczone Phoenix Coyotes (2004)
Szwecja Färjestads BK (2004-2005)
Stany Zjednoczone Phoenix Coyotes (2005-2007)
Kanada Ottawa Senators (2007)
Stany Zjednoczone New York Islanders (2007-2009)
Kanada Ottawa Senators (2009)
Kanada Edmonton Oilers (2009-2010)
Stany Zjednoczone Pittsburgh Penguins (2010-2011)

Kariera piłkarska
Mike Comrie urodził się i wychował w Edmonton , Alberta i uczęszczał Jasper Place High School . Comrie został zredagowany w trzeciej rundzie, 91-ta Ogólnie rzecz biorąc, w 1999 NHL Entry Draft jego rodzinnym mieście Edmonton Oilers z University of Michigan .

Edmonton Oilers
Comrie opuścił zachodnią Hockey League (WHL) ‘s Ice Kootenay połowie sezonu 2000-01, podpisanie 10 dolarów mln trzyletni kontrakt motywacyjny ładunkiem z Oilers, [1] , który, gdy wszystkie bonusy osiągalne były wliczone, było znacznie powyżej maksymalnej ligi do wynagrodzeń bazowych 2001 rekrutów 1.130.000 dolary roku. [2] Chociaż Comrie był wolnym agentem w wyniku grając jeden rok poważnej młodzieży hokeja jako odtwarzacz nadmiar po opuszczeniu uczelni (ze względu na luki ustanowiony przez Mike Van Ryn ), ograniczenia wynagrodzeń entry-level nadal stosowane do umowy Comrie jest, ze statusem wolnego agenta umożliwiając Comrie podpisać z zespołu pragnął. [3] W Edmonton Comrie natychmiast stał się ulubionym wentylator i rodzinnym bohaterem. [4 ] Był obraźliwe zagrożenie podczas pierwszych kilku sezonów drużynie Zebrano w sumie 133 punktów w 192 grach od 2001 do 2003 roku.

Wylot z Edmonton
Po zgrupowaniu w słabe status pre-season Comrie jako lokalnego bohatera w Edmonton zaczęła drastycznie zmienić, [5] [6] , po tym jak zdecydowała się utrzymać się w sporze o zamówieniu na ponad 30 gier w sezonie 2003-04 . Oilers ówczesny dyrektor generalny Kevin Lowe , był podobno chętny do handlu Comrie do Ducks Anaheim dla Corey Perry i pierwszej rundzie projekt pick, [7] , ale w ramach tej umowy domagał się Comrie zwrotu Oilers 2.500.000 dolary, [8] który był częścią bonusu zarabiał na umowie z entry-level. [9] Po tym interes upadł, Comrie została rozpatrzona z Philadelphia Flyers w grudniu 2003 r., na Jeff Woywitka , pierwszej rundy selekcji w 2004 r. ( Rob Schremp ) , a trzeci nabór w 2005 r. ( Danny Syvret ). [10]

Philadelphia Flyers i Phoenix Coyotes
Comrie grał tylko 21 gier do Filadelfii przed obrotu na Phoenix Coyotes do Sean Burke , Branko Radivojević i praw do Ben Eager .

Podczas 2004-2005 NHL lokautu podpisał z Farjestads BK w Elitserien i grał dziesięć gier z nich, przed wyjazdem w grudniu 2004 roku. [11] W wyniku umowy zawartej w lipcu 2005 r., między NHL i NHLPA członków, aby wznowić operacje w hokeja i grać, Comrie wróci do Coyotes do 2005-06 NHL sezonu , gdzie miał nagrać swój drugi 30 goli w sezonie w NHL. Kojoty by ponownie podpisać Comrie na nowy, roczny kontrakt o wartości 3.000.000 dolarów, w dniu 4 sierpnia 2006 roku. [12]

3 stycznia 2007 roku, Comrie został sprzedany do Ottawa Senators w zamian za senatorów perspektywa Aleksiej Kaigorodov .

Ottawa Senators i New York Islanders
Comrie strzelił swoją pierwszą bramkę dla Senators kontra Boston Bruins 9 stycznia 2007 r. Scotiabank Place w Ottawie , Ontario . Ilekroć Comrie strzelił gola w Scotiabank Place , jego celem była piosenka “Black Gloves” przez zespół belgijski Goose . Pomógł Ottawa całym playoffs mimo rannego ramienia, które wymagane znieczulenie do znieczulenia bólu, ten uniemożliwił mu sięgająca zawiązać łyżwy. Senatorowie się go do finałów Pucharu Stanleya , przegrywając z Ducks Anaheim , w decyzji serii 4-1. Przed utratą, senatorowie wyeliminował Pittsburgh Penguins, New Jersey Devils i Buffalo Sabres wszystkim w pięciu meczach.

W dniu 5 lipca 2007 r., Mike Comrie podpisał roczny kontrakt o wartości 3.375.000 dolarów z New York Islanders jak nieograniczonego wolnego agenta. [13] Przed upływem terminu handlowego w dniu 26 lutego 2008 roku w New York Islanders ponownie podpisany Comrie do nowy roczny kontrakt wart 4.000.000 dolarów. [14] Comrie będą przedmiotem obrotu z powrotem do senatorów w dniu 20 lutego 2009 r., Chris Campoli , w zamian za Dean McAmmond i San Jose Sharks 2009 pierwszej rundzie projekt wybrać. [15]

Powrót do Oilers
W dniu 10 września 2009 roku Mike Comrie podpisał roczny kontrakt o wartości 1.125.000 dolarów z zespołem rozpoczął karierę w NHL, wracając do Edmonton Oilers po sześciu latach, na ich nadchodzącego 2009-10 NHL sezonu . [16] Comrie wybrał nosić nr 91 (numer jego ogólny projekt wybór), jak jego znajomy jersey nr 89 (który nosił podczas swojej pierwszej go-round z zespołem), została podjęta przez Sama gagner .

Comrie powrócił do Edmonton noc do zapamiętania, w pre-season 4-0 zwycięstwo nad Florida Panthers , w dniu 18 września 2009 roku. Comrie wspierana na wszystkich czterech bramek i zarejestrowany walkę, kwadratury z Panter Eric Himelfarb , do którego Comrie otrzymał owację na stojąco od Rexall Place tłumu, który szybko chanted jego imię, on zajął miejsce wewnątrz pola karnego . [17]

W dniu 17 listopada, Comrie został umieszczony na liście rezerwowej długotrwałego urazu NHL z mononukleoza i oczekiwano, aż pod koniec stycznia. Miał 5 bramek i 8 punktów w 16 meczach. Comrie spowodowałoby jego powrót do Oilers składzie w dniu 1 lutego 2010 r., nagrywanie pomóc w 4-2 zwycięstwa nad Carolina Hurricanes . Skończył resztę sezonu liczenie 13 bramek i 21 punktów, w 43 grach.

Mike Comrie stał nieograniczony wolnym w dniu 1 lipca 2010 r., z Oilers decyduje nie do ponownego podpisania go w sezonie 2010-11. [18]

Pittsburgh Penguins
3 września 2010, Mike Comrie podpisał roczny kontrakt o wartości 500,000 dolarów z Pittsburgh Penguins , [19] przystąpienie do franczyzy, że sporządzone wuja Freda, w 1973 roku. [20] W dniu 22 września 2010 r., Comrie strzelił pierwszy Celem wewnątrz nowego Consol Energy Center , 81 sekund w 5-1 wystawienniczej gry zwycięstwa Pingwinów “nad Detroit Red Wings . [21] Ze względu na dokuczliwy uraz biodra, Comrie został pauzował przez większość sezonu regularnego. Strzelił swoją pierwszą bramkę jako Penguin podczas 82nd i ostatnim meczu sezonu, na pusty Atlanta Thrashers netto. To był ostatni mecz w historii klubu przed Thrashers zespół przeniósł się do Winnipeg w poza sezonem.
Emerytura

Po przejściu operacji biodra po raz trzeci, Comrie emeryturę hokeja w dniu 13 lutego 2012 roku.

Życie prywatne
Ojciec Comrie jest, Bill i jego wujowie, Fred i John, są założycielami The Brick firmy meblarskiej, która została sprzedana w 2012 roku za 700 mln USD. To jest, gdy Mike uzyskał przydomek “The Brick”. Matka Comrie za, Teresa, zmarła na raka w 1990 roku. Comrie ma dwie starsze rodzeństwo, siostra, Cathy, i brat, Paul , który grał z Oilers krótko, zanim Mike został zredagowany przez nich. Comrie ma również dwa hokeja gra młodszych braci przyrodnich z drugiego małżeństwa ojca, Erica , o goaltender który został wybrany przez Winnipeg Jets w 2013 NHL Entry Draft [23] , a Ty, [24] , który gra centrum.
źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

(Odwiedzono 48 razy, 1 wizyt dzisiaj)

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *