Eric Clapton i Patsy Kensit

Eric i Patsy byli w związku w 1991 r.

Partnerzy:
Erica
Charlotte Martin 1965-68
Alice Ormsby 1968-73
Debra Hunter 1969
Paula Boyd 1969-70
Cee Smith 1970
Catherine James 1974
Yvonne Elfman 1975
Pattie Boyd 1975-88
Jennifer McLean 1978
Yvonne Khan Kelly 1984-85
Lory Del Santo 1985
Davina McCall 1985
Vivien Gibson 1987
Carla Bruni 1989-90
Marie Helvin 1990-91
Naomi Campbell 1993
Francisca Findlater 1996
Sheryl Crow 1998-02
Melia McEnery 1999
Patsy
Nick Heyward 1983
Gary Kemp 1984
John Taylor 1986
Andrew Ridgeley 1987
Dan Donovan 1988-91
Calum Best 2006
Killa Kela 2006-07
Jeremy Healy 2007-10

eric-claptonBiografia Erica
Eric Clapton, pseudonim Slowhand (ur. 30 marca 1945 w Ripley w Anglii[1]) – brytyjski muzyk rockowy i bluesowy, gitarzysta, kompozytor, wokalista.
Członek wielu zespołów rockowych i jeden z najbardziej znanych symboli muzyki rockowej. W 2003 pojawił się na 4. miejscu listy 100 największych gitarzystów wszech czasów magazynu “Rolling Stone”[2].
W 2000 został wprowadzony jako artysta solowy do Rock and Roll Hall of Fame[3].

Początki
Eric Clapton urodził się w Ripley, w hrabstwie Surrey, w Anglii, jako nieślubne dziecko 16-letniej Patricii Molly Clapton i Edwarda Waltera Fryera, 25-letniego kanadyjskiego żołnierza. Fryer jeszcze przed narodzinami syna wyruszył na wojnę, a później wrócił do Kanady. Erica wychowywała babka ze swoim drugim mężem. Chłopiec wierzył, że są oni jego rodzicami, a jego matka – starszą siostrą. Dziadkowie nosili nazwisko Clapp, co było przyczyną pojawiających się sugestii, jakoby to było prawdziwe nazwisko Erica. Później jego matka poślubiła innego kanadyjskiego żołnierza, przeniosła się do Kanady i zostawiła syna do wychowania dziadkom. Eric odkrył rodzinny sekret w wieku 9 lat i był to w jego życiu moment przełomowy.
Eric wyrastał jako zdeklarowany „urwis”. Uczęszczał do szkoły średniej Hollyfield w Surbiton. Jego pierwszym zawodem był listonosz. Od najwcześniejszych lat miał kontakt z bluesem i w wieku lat 13 dostał na urodziny gitarę z metalowymi strunami. Nauka gry była jednak dla niego tak trudna, że mało brakowało, a dałby za wygraną. Po ukończeniu szkoły Eric ukończył jednoroczny kurs w roku 1962 w Kingston College of Art. Mniej więcej w tamtym okresie zaczął grywać na ulicy w okolicach Kingston upon Thames, Richmond upon Thames oraz londyńskiego West Endu.
Eric wstąpił do swojego pierwszego zespołu kiedy miał 17 lat, a był to zespół grający muzykę R&B – The Roosters – grał w nim od stycznia do sierpnia roku 1963. We wrześniu tego roku wziął udział w siedmiu występach grupy Casey Jones and the Engineers.

The Yardbirds i John Mayall & Bluesbreakers
Od 1963 do marca 1965 roku Clapton występował w rock and rollowym zespole o bluesowych korzeniach – The Yardbirds. W jego grze spotkały się wpływy bluesa chicagowskiego i największych bluesowych gitarzystów tamtych lat – takich jak Buddy Guy, Freddie King i B.B. King. Clapton wypracował charakterystyczny styl i szybko stał się jednym z najpopularniejszych gitarzystów brytyjskiej sceny muzycznej.
Na początku zespół The Yardbirds grał bluesowe kawałki i stał się kultowy po tym jak muzycy przejęli rezydencję Rolling Stonesów w Crawdaddy Club w Richmond upon Thames. W trasie koncertowej po Anglii towarzyszył im amerykański bluesman – Sonny Boy Williamson II; nagrany wspólnie w grudniu 1963 longplay został wydany w roku 1965. W marcu tego roku, tuż po tym jak Clapton opuścił zespół, sukces zdobył pierwszy wielki hit zespołu, na którym Clapton grał na gitarze – “For Your Love.”
Clapton był ciągle uparcie przywiązany do bluesa i poczuł się urażony nowym popowym nastawieniem grupy, po części z tego powodu, że utwór “For Your Love” został napisany przez Grahama Gouldmana, który tworzył piosenki na zamówienie, a który zajmował się również pisaniem przebojów dla młodzieżowego zespołu popowego Herman’s Hermits oraz dla The Hollies. Na swoje miejsce Clapton polecił innego gitarzystę – Jimmy’ego Page’a, lecz w tamtym czasie Page nie chciał rezygnować z lukratywnej kariery niezależnego muzyka studyjnego. Page polecił więc kolejnego kandydata – Jeffa Becka (Później Page dołączył jednak do zespołu).
Po opuszczeniu the Yardbirds w marcu 1965 roku, w kwietniu Clapton dołączył do John Mayall & the Bluesbreakers. Namiętna gra Claptona w nocnych klubach oraz na albumie “Blues Breakers” ustaliła jego pozycję gitarzysty bluesowego znanego na całym świecie. W tamtym czasie grał na gitarze 1960 Gibson Les Paul Standard i na wzmacniaczu Marshalla. Jego gra pobudziła szaleństwo graffiti – pojawiały się napisy “Clapton is God” (“Clapton jest Bogiem”). Po raz pierwszy hasło to umieścił wielbiciel na ścianie na stacji metra Islington w połowie lat 60.

Cream
Clapton opuścił the Bluesbreakers w połowie roku 1966 (został zastąpiony przez Petera Greena) i stworzył zespół Cream, jedną z pierwszych supergrup na świecie określanych mianem ‘power trio’. W jego skład weszli także Jack Bruce (z Manfred Mann, the Bluesbreakers oraz Graham Bond Organisation) oraz Ginger Baker (z Graham Bond Organisation). Clapton rozwijał się jako gitarzysta, piosenkarz i twórca tekstów, jednak to Bruce był głównym wokalistą i napisał większość tekstów wraz z Pete’em Brownem. Pierwszy występ Cream odbył się 29 lipca 1966 w kameralnej atmosferze lokalu Twisted Wheel w Manchesterze, natomiast pierwszy ważny koncert zagrali na Windsor Jazz and Blues Festival. Swój status legendy Cream zawdzięcza hałaśliwym bluesowym jamom i rozbudowanym koncertowym solówkom, natomiast ich dzieła studyjne charakteryzują się dużym wyrafinowaniem.
Na początku roku 1967 status Claptona jako największego bluesowego gitarzysty został zagrożony przez pojawienie się Jimiego Hendriksa. Hendrix był obecny na występie Cream, który odbył się 1 października 1966 w Central London Polytechnic – podczas którego zagrał utwór “Killing Floor”.
Na wczesne występy Hendriksa w klubach przychodzili z zapałem tacy muzycy jak Clapton, Pete Townshend, Jim Morrison z The Doors czy członkowie The Rolling Stones oraz The Beatles. Pojawienie się Hendriksa miało natychmiastowy i ogromny efekt na kolejny etap kariery Claptona, chociaż to nadal Erica uważano za najlepszego gitarzystę w brytyjskich rankingach[potrzebne źródło].
Repertuar grupy Cream obejmował muzykę pop, soul (“I Feel Free”), jak również długie bluesowe jamy instrumentalne (“Spoonful”). Charakterystyka ich stylu to zjadliwa linia gitarowa Claptona, wysoki głos Bruce’a oraz jego wydatna, płynna gra na basie, a także mocne, polirytmiczne brzmienie bębnów Bakera, na które wpływ miał jazz.
W ciągu zaledwie trzech lat zespół osiągnął ogromny sukces komercyjny sprzedając 15 milionów płyt i występując dla tłumów w całych Stanach Zjednoczonych i Europie. Clapton, Baker i Bruce ponownie zdefiniowali pozycję instrumentalistów w muzyce rockowej, a także jako jedni z pierwszych ukazali istotę muzycznej wirtuozerii.
Cream był uznawany za jeden z najlepszych zespołów swoich czasów, a status Claptona jako gitarowego herosa osiągał coraz to nowy wymiar. Nie uchroniło to jednak zespołu przed rozpadem – doprowadził do niego legendarny już konflikt pomiędzy Bruce’em a Bakerem oraz rosnące napięcia pomiędzy wszystkimi trzema muzykami. Innym istotnym czynnikiem była krytyczna recenzja koncertu z drugiej amerykańskiej trasy koncertowej grupy, która pojawiła się w magazynie Rolling Stone, a która szczerze dotknęła Claptona. W tamtym czasie był on już zauroczony muzyką zespołu The Band, który wydał album Music from Big Pink. Clapton zaczął wierzyć, że muzyka rockowa zmierza teraz w nowym kierunku, a jego zauroczenie osiągnęło takie natężenie, że nawet spytał członków zespołu, czy nie chcieliby go przyjąć, ale The Band odmówili.
Pożegnalny album grupy Cream, wydany w 1968 roku tuż po rozwiązaniu zespołu – Goodbye – zawierał utwory nagrane na żywo 19 października 1968 roku w The Forum w Los Angeles oraz studyjną wersję singla “Badge”, napisanego wspólnie przez Claptona i George’a Harrisona. Ci dwaj poznali się w London Palladium, jeszcze za czasów pobytu Claptona w the Yardbirds i stali się bliskimi przyjaciółmi. Rezultatem tej znajomości był np. udział Claptona w utworze Harrisona “While My Guitar Gently Weeps” z Białego Albumu Beatlesów. Niektórzy mówili, że było to zagranie taktyczne i miało sprawić, aby inni Beatlesi wzięli utwór Harrisona bardziej na poważnie.
Niezależnie od tego jaka była prawda, obecność osoby z zewnątrz takiej jak Clapton pomogła w zaprowadzeniu harmonii w skłóconym zespole. W 1969 roku podczas tworzenia materiału na album “Let It Be”, Harrison opuścił studio po ostrej kłótni. W obawie przed tym, że Harrison odejdzie na dobre i nie będzie można dokończyć albumu, John Lennon zaproponował, że może powinien go zastąpić Clapton[potrzebne źródło]. W roku wydania Białego Albumu Harrison zadebiutował jako solista albumem Wonderwall Music, na którym Clapton zagrał na gitarze, jednak jego nazwisko nie zostało wymienione z powodu ograniczeń kontraktowych. Obaj muzycy często grywali razem na żywo aż do śmierci Harrisona w roku 2001. Po tym wydarzeniu zorganizowano koncert ku jego czci, którego Clapton był dyrektorem muzycznym.
Od czasu rozpadu grupy Cream w 1968 roku, muzycy ponownie zagrali razem dopiero w roku 1993, podczas ceremonii wstąpienia do Rock and Roll Hall of Fame. Prawdziwy comeback miał jednak miejsce dopiero w maju roku 2005. Wtedy to Clapton, Bruce i Baker zagrali 4 koncerty w londyńskiej Royal Albert Hall (tam grali swe pożegnalne koncerty w roku 1968) oraz 3 występy w nowojorskiej sali Madison Square Garden w październiku tegoż roku. Nagrania z Londynu zostały wydane na CD i DVD we wrześniu 2005.

Blind Faith i Delaney, Bonnie and Friends
Kolejnym projektem Claptona był zespół Blind Faith, który powstał w 1969, a w którego skład weszli creamowy perkusista Ginger Baker, Steve Winwood z Traffic i Ric Grech z grupy Family. Kwartet nagrał tylko jeden album i odbył jedną trasę koncertową. Pierwszy występ grupy miał miejsce 7 czerwca 1969 w Hyde Parku w Londynie przy obecności 100.000 fanów. Później nastąpiła wyprzedana trasa koncertowa po Ameryce, po czym powstał ich jedyny album pt Blind Faith. Został on nagrany z takim pośpiechem, że jego druga strona zawierała zaledwie dwa nagrania, z czego jedno to 15-minutowy jam pt. “Do What You Like”. Jednakże na tym albumie pojawiły również się dwa klasyczne już utwory: “Can’t Find My Way Home” Winwooda i “Presence of the Lord” Claptona. Na kopercie albumu pojawiło się zdjęcie nagiej młodej dziewczyny i okładka ta uznana została za zbyt kontrowersyjną jak na Stany Zjednoczone – w amerykańskiej edycji zamiast dziewczyny pojawiło się zdjęcie zespołu. Blind Faith zakończyło działalność po zaledwie jednym roku. Winwood wrócił do zespołu Traffic, natomiast Clapton był już zmęczony przebywaniem w centrum uwagi i szumem jaki powstał wokół obu jego zespołów. Chciał teraz tworzyć muzykę, która bardziej przypominałaby styl The Band.
Clapton odsunął się w cień na pewien czas i towarzyszył w tournée amerykańskiej grupie Delaney and Bonnie and Friends. W 1969 przeprowadził się do Nowego Jorku i współpracował z tym zespołem aż do początku roku 1970. W tamtym okresie zaprzyjaźnił się z Delaneyem Bramlettem, który zachęcał Claptona do śpiewania i pisania piosenek.
W roku 1970 wydał swój pierwszy album solo pod tytułem Eric Clapton. Wspomagali go akompaniatorzy Bramletta oraz gwiazdorska obsada muzyków takich jak Leon Russell i Stephen Stills (Clapton zagrał również na ich albumach solowych). Na płycie znalazły się m.in. kompozycja Bramletta – “Bottle of Red Wine”, utwór Claptona – “Let It Rain”, a także “After Midnight” autorstwa J.J. Cale’a, który to utwór wspiął się na 18 miejsce w rankingach popularności w USA.
W okresie “pomiędzy zespołami” (1969-1970) Clapton brał udział w nagraniach u innych artystów – grał np. na All Things Must Pass George’a Harrisona, na Sometime in New York City grupy The Plastic Ono Band oraz na Sun Moon and Herbs, którego twórcą był Dr John.

Derek and the Dominos
Clapton chciał stworzyć nowy zespół, który miał zneutralizować jego kultowy status gwiazdy – artysta chciał stać się po prostu jednym z członków zespołu. Do tego celu przejął sekcję rytmiczną z Delaney & Bonnie’s (tj. Bobby Whitlock (klawisze, śpiew), Carl Radle (bas) i Jim Gordon (perkusja)). Tony Ashton z The Remo Four i Ashton, Gardner, Dyke, Paice Ashton i Lord zawsze zwracali się do Erica “Derek”, więc zespół został nazwany Derek and The Dominos. Przyjaźń z Harrisonem doprowadziła do tego, że Clapton poznał jego żonę – Patti Boyd Harrison, w której mocno się zakochał, ta jednak odrzuciła jego zaloty. To nieodwzajemnione uczucie stało się natchnieniem dla dużej części materiału, który pojawił się na płycie the Dominos – Layla and Other Assorted Love Songs. Hitem okazał się utwór “Layla”, zainspirowany dziełem klasycznego perskiego poety Nizami – “The Story of Layla and Manjun”, które Clapton otrzymał od przyjaciela. Clapton odkrył duże podobieństwo pomiędzy sytuacjami Layli i Manjuna a swoją i Boyd-Harrison.
Zespół pracował w Criteria Studios w Miami, a producentem albumu był legendarny Tom Dowd. Ten błyskotliwy, podwójny album uważany jest za jedno z arcydzieł Claptona. Dwie części utworu “Layla” zostały nagrane podczas różnych sesji: najpierw otwierająca partia gitary, natomiast do części drugiej, nagranej w kilka miesięcy później, perkusista Jim Gordon skomponował i zagrał na pianinie.
Longplay Layla został tak naprawdę nagrany przez pięciu muzyków, dzięki niespodziewanemu pojawieniu się Duane’a Allmana z The Allman Brothers Band. Kilka dni później Dowd, który był również producentem Allmanów, zaprosił Claptona na koncert zespołu w Miami. Obaj gitarzyści, którzy przedtem znali się jedynie ze słyszenia, spotkali się po koncercie za sceną, po czym oba zespoły udały się do studio żeby pojamować (ta improwizowana sesja została nagrana na kasecie). Clapton i Allman byli nawzajem zauroczeni swoją grą i natychmiast stali się przyjaciółmi – a Duane Allman został zaproszony do The Dominos. Studyjne jamowanie zostało ostatecznie wydane jako część trzypłytowej wersji albumu Layla, wydanej w dwudziestą rocznicę jego ukazania.
Zanim Clapton spotkał się z Allmanem, The Dominos nagrali już trzy kawałki – “I Looked Away”, “Bell Bottom Blues” i “Keep On Growing”; Allman zadebiutował na czwartym – “Nobody Knows You When You’re Down And Out” i już do końca albumu dostarczał wspaniałej gry. Na brzmienie tego albumu wpłynął w dużej mierze blues i to właśnie tutaj wylansował się najmocniejszy materiał nagrany do tej pory przez Claptona oraz jedne z najlepszych przykładów jego gry na gitarze. Whitlock również dostarczył kilka świetnych numerów i swój mocny, soulujący głos.
Zespół, pomimo jego krótkiej kariery, dotykały wielkie tragedie. Claptonem wstrząsnęła wiadomość o śmierci Hendriksa. Zaledwie osiem dni wcześniej zespół nagrał ostrą wersję “Little Wing” w hołdzie właśnie dla Hendriksa; została ona ostatecznie dodana do albumu. W rok później, w przededniu pierwszej amerykańskiej trasy zespołu, Duane Allman zginął w wypadku motocyklowym. Niedolę Claptona powiększyło jeszcze cierpkie początkowe przyjęcie albumu, co go zdenerwowało i rozwiało jego złudzenia. Wcześniej (zapewne w swojej naiwności) spodziewał się, że płyta będzie oceniana za swoją wartość artystyczną, a nie za jego udział.
Wstrząśnięty zespół rozpoczął jednak trasę po Stanach. Clapton przyznawał później, że wszystko działo się wtedy z pomocą narkotyków i alkoholu. Mimo to z tego materiału powstał podwójny album na żywo – In Concert. Derek and the Dominos rozpadli się w Londynie, tuż po rozpoczęciu nagrywania materiału na drugą płytę; Radle pozostał głównym basistą Claptona aż do lata 1979; w maju 1980 zmarł z powodu alkoholu i narkotyków. Natomiast rozstanie Claptona z Whitlockiem było najwyraźniej bardziej osobiste i artyści wrócili do współpracy dopiero w roku 2003 – Clapton wystąpił gościnnie podczas występu Witlocka w programie Later with Jools Holland, gdzie zagrał i zaśpiewał “Bell Bottom Blues”, który to kawałek pojawił się później na DVD Later with Jools. Kolejnym tragicznym przypisem do historii Dominosów był los perkusisty Jima Gordona, który okazał się niezdiagnozowanym schizofrenikiem; parę lat później w psychotycznym ataku zamordował matkę przy pomocy młotka i został skazany na 14 lat więzienia. Po kilku latach odbywania wyroku został przeniesiony do zakładu dla umysłowo chorych, gdzie pozostaje do dzisiaj.

Kariera solowa
Pomimo sukcesu zawodowego, życie osobiste Claptona pod koniec roku 1971 było w rozsypce. Po pierwsze, Clapton darzył nieodwzajemnionym i intensywnym uczuciem Pattie Boyd-Harrison. Przestał też nagrywać i dawać koncerty i odizolował się w swojej rezydencji w hrabstwie Surrey w Anglii. Tam pogłębił się jego nałóg heroinowy, a jedynym występem w tamtym czasie był Concert for Bangladesh w sierpniu 1971, podczas którego stracił przytomność, został ocucony i grał dalej. W styczniu 1973, członek grupy The Who, Pete Townshend zorganizował Claptonowi koncert powrotny w Rainbow Theatre w Londynie (Rainbow Concert), aby pomóc Claptonowi w pokonaniu uzależnienia. Clapton odwzajemnił się później grając utwór “The Preacher” w filmowej wersji Tommy’ego autorstwa Kena Russella w roku 1975.
Drogi Claptona i Boyd-Harrison w końcu się spotkały (acz ślub wzięli dopiero w 1979) i artysta był wolny od heroiny, choć zaczął dużo pić. Zebrał nowy zespół koncertowy, w którego skład weszli: Radle, gitarzysta z Miami George Terry, perkusista Jamie Oldaker i wokalistki Yvonne Elliman i Marcy Levy (później lepiej znana jako Marcella Detroit z zespołu Shakespears Sister). Z tą ekipą Clapton nagrał w 1974 roku 461 Ocean Boulevard. Album ten przedstawiał raczej przyjemne piosenki niż wyjątkowe zdolności muzyków. Cover utworu “I Shot The Sheriff” stał się wielkim hitem i miał ważny wkład w popularyzacji muzyki reggae i osoby Boba Marleya. Zespół grał koncerty na całym świecie, a materiał z nich pojawił się w 1975 roku na płycie E.C. Was Here.
Album wydany w 1975 roku, There’s One in Every Crowd podążał trendem wyznaczonym na 461. Pierwsza wersja tytułu płyty brzmiała “The World’s Greatest Guitar Player (There’s One In Every Crowd)”, lecz obawiano się, że jej ironiczny wydźwięk może nie zostać zauważony. Odrzucono również pierwszy projekt szaty graficznej, którą stworzył Clapton, a która przedstawiała ponurego człowieka ze szklanką w ręku. Zastąpiono ją zdjęciem psa artysty, o imieniu Jeep.
Clapton sporadycznie nagrywał i regularnie koncertował. Dużą część jego występów z tego okresu cechowała celowa powściągliwość – nie były więc równie popularne jak jego wcześniejsze dokonania. Najważniejsze albumy tego okresu to No Reason to Cry, w którym swój wkład mieli Bob Dylan i Robbie Robertson oraz Slowhand, na którym pojawił się “Wonderful Tonight”, utwór zainspirowany Patti Boyd-Harrison; a także drugi cover J.J. Cale, “Cocaine”, który od tamtej pory stał się rockowym hymnem.

Powrót
Pod koniec lat 70. Clapton próbował pogodzić się z nowymi trendami w muzyce. Również w tym okresie pogrążył się w nałogu alkoholowym, którego skutkiem była hospitalizacja i rekonwalescencja na wyspie Antigua, gdzie później pomógł w założeniu ośrodka rehabilitacyjnego ‘The Crossroads Centre’, który pomaga ludziom walczącym z nałogami narkotykowym i alkoholowym.
W roku 1981 został zaproszony przez Martina Lewisa na imprezę dobroczynną organizowaną przez Amnesty International, pt. ‘The Secret Policeman’s Other Ball’. Clapton przyjął zaproszenie i razem z Jeffem Beckiem wykonali kilka numerów – był to podobno ich pierwszy oficjalny wspólny występ na scenie. Trzy z utworów zostały później wydane na płycie, a jeden pojawił się w filmie dokumentującym to wydarzenie; występ zwiastował powrót artysty do wysokiej formy i sławy w nowym dziesięcioleciu.
W roku 1984 Clapton zagrał na solowym albumie Rogera Watersa pt. The Pros and Cons of Hitch Hiking i udał się wraz z nim na trasę koncertową promującą płytę. Od tego czasu obu muzyków łączy bliska przyjaźń. W 2005 wystąpili razem na koncercie charytatywnym, podczas którego zbierano fundusze dla ofiar tsunami, a 20 maja 2006 w Highlere Castle panowie wykonali razem utwory “Wish You Were Here” i “Comfortably Numb”.
Po uwolnieniu się od uzależnienia, lata 80. przyniosły dwa albumy nagrane razem z Philem Collinsem – Behind the Sun (z którego pochodzą przeboje “Forever Man” i “She’s Waiting”) oraz August.
W roku 1989 kariera Erica Claptona zatoczyła pełne koło – nagrał album Journeyman, na którym pojawiły się utwory z różnych muzycznych półek – blues, jazz, soul i pop. Powstały one przy współpracy z takimi artystami jak George Harrison, Phil Collins, Daryl Hall, Chaka Khan, Mick Jones, David Sanborn i Robert Cray.

Kolejne tragedie
W roku 1985 Eric, wtedy mąż Pattie Clapton, miał romans z Yvonne Khan Kelly i w tym samym roku urodziła im się córka. Artysta przez kilka lat nie przyznawał się publicznie do jej istnienia; wiele lat później jej głos pojawił się na albumie Pilgrim, a w roku 2001 jej zdjęcie ukazało się w książeczce do albumu Reptile. Eric rozwiódł się z Pattie w 1989 roku, po aferze z włoską modelką Lory Del Santo, która urodziła ich syna Conora w sierpniu 1986 (ang. August, co posłużyło za tytuł albumu wydanego w tym samym roku).
27 sierpnia 1990 gitarzysta Stevie Ray Vaughan, który brał udział w tournée Claptona oraz dwóch członków ekipy technicznej zginęło w katastrofie helikoptera. 20 marca 1991, czteroletni Conor wypadł z okna z 53. piętra nowojorskiego apartamentu swojej matki. Smutek Claptona usłyszeć można w utworze “Tears in Heaven”, który posłużył za ścieżkę dźwiękową do filmu Rush, za który otrzymał nagrodę Grammy.
Powrót Slowhanda[edytuj]
Za album z serii MTV Unplugged, na którym artysta zagrał na gitarze akustycznej, Clapton otrzymał drugą nagrodę Grammy, natomiast na albumie From the Cradle, na którym pojawiły się nowe wersje standardów bluesowych, muzyk powrócił już do gitary elektrycznej.
Pod koniec wieku XX nagrał świetnie przyjęte albumy z Carlosem Santaną i B.B. Kingiem. W 1996 roku nagrał utwór “Change the World” (autorstwa Wayne’ego Kirkpatricka, Gordona Kennedy’ego i Tommy’ego Simsa), który pojawił się na ścieżce dźwiękowej do filmu Phenomenon. Clapton zdobył za niego nagrodę Grammy za najlepszy utwór roku 1997. W tym samym roku nagrał (pod pseudonimem TDF) wraz z Simonem Climie’em album z muzyką elektroniczną pt. Retail Therapy. Rok później pojawił się album Pilgrim – pierwszy z nowym materiałem od prawie dziesięciu lat.
W 1998 Clapton był w związku z piosenkarką Sheryl Crow. Spotykali się krótko, jednak krążą pogłoski, że jej utwór “My Favorite Mistake” opowiada właśnie o jej związku z Claptonem. Obecnie są przyjaciółmi.
W 1999 roku 54-letni Clapton poznał 25-letnią graficzkę Melię McEnery w Los Angeles podczas pracy nad albumem nagrywanym wspólnie z B.B. Kingiem. Pobrali się w roku 2002 w kościele St Mary Magdalen w Ripley w hrabstwie Surrey. W roku 2005 mieli już trzy córki o imionach Julie Rose, Ella May i Sophie. Na albumie wydanym w 2006 The Road to Escondido pojawił się utwór “Three Little Girls” (“Trzy dziewczynki”), w którym opowiada o swoim zadowoleniu z życia rodzinnego z żoną i córkami.
W 2001 roku nagrał album Reptile, a w 2002 poprowadził koncert w Royal Albert Hall poświęcony George’owi Harrisonowi, który rok wcześniej zmarł na raka. W koncercie wzięli również udział m.in. Paul McCartney, Ringo Starr, Jeff Lynne, Tom Petty oraz Ravi Shankar.
W roku 2004 wydał dwupłytowy album, na którym znalazły się covery legendy bluesa, Roberta Johnsona. W sierpniu tego roku wydał natomiast pierwszy album z nowymi nagraniami od pięciu lat – Reprise Records.
20 maja 2006 Clapton wystąpił z byłym perkusistą Queen – Rogerem Taylorem i byłym frontmanem Pink Floyd – Rogerem Watersem w Highclere Castle. W sierpniu pojawił się na koncercie Boba Dylana w Ohio.
Ostatnio wydał płytę The Road to Escondido – nagraną wspólnie z inną legendą gitary – J.J. Cale’em; muzyka to m.in. blues, rock, country i folk. Artyści zadedykowali ten album wspólnemu zmarłemu przyjacielowi – Brianowi Roylance’owi.

Poszukiwania ojca
Dziadkowie Claptona ostatecznie ujawnili przed nim prawdę o jego rodzicach – o tym, że był nieślubnym dzieckiem kanadyjskiego żołnierza, jednak tożsamość ojca pozostawała zagadką przez wiele lat. Clapton wiedział jedynie, że nazywał się Edward Fryer. Kanadyjski dziennikarz – Michael Woloshuk – postanowił, że rozwiąże zagadkę – przeszukał archiwa kanadyjskich sił zbrojnych i dowiedział się, że ojciec Claptona urodził się 21 marca 1920 w Montrealu, a zmarł 15 maja 1985 w North York w Ontario. Grał na pianinie i na saksofonie. Był żonaty kilka razy i miał kilkoro dzieci, lecz najwyraźniej nigdy się nie dowiedział, że był ojcem Erica Claptona[4].

Gitary Claptona
Eric Clapton wywarł wielki wpływ na popularyzację niektórych modeli gitary elektrycznej. Na początku swojej kariery korzystał zarówno z Gibsonów jak i Fenderów – aż do połowy roku 1965, kiedy to zakupił używaną gitarę modelu Gibson Les Paul Standard.
W czasie pobytu w zespole Cream grał na Gibsonach, w tym na modelach Gibson Les Paul, Gibson Firebird oraz Gibson ES-335, lecz najsłynniejszą gitarą z tamtego okresu był Gibson SG 1964, którą wyróżniał m.in. psychodeliczny wygląd. Na początku roku 1967 instrument ten wraz z Fenderem VI Bruce’a i bębnami Bakera zostały pomalowane w krzykliwe wzory przez grupę artystyczną znaną jako The Fool.
W okresie, w którym w jego życiu ważne miejsce odgrywała heroina (1969-1974) Clapton sprzedał część ze swojej kolekcji gitar, aby uzbierać pieniądze na narkotyki. Z pomocą przyszedł mu wtedy Pete Townshend z zespołu The Who. Widząc jak Clapton sprzedaje jedne ze swoich najukochańszych gitar, zaczął skutecznie pomagać mu w walce z nałogiem.
W późniejszym okresie, pod wpływem Steve’a Winwooda oraz Buddy’ego Guya, Clapton zaczął używać gitar modelu Fender Stratocaster – pierwszą była Brownie, której użył do nagrania albumu Layla and Other Assorted Love Songs i na której grał tak długo, aż nie rozpadła się na kawałki w roku 1985.
W roku 1999 Clapton sprzedał na aukcji niektóre gitary ze swojej kolekcji – uzbierał dzięki temu 5 milionów dolarów na dalszą działalność ośrodka Crossroads Centre w Antigua, założonego w 1997 roku. Jest to centrum, gdzie leczeni są ludzie uzależnieni od narkotyków i alkoholu. Inna z aukcji gitar Claptona, przeprowadzona w 2004 roku przez dom aukcyjny Christie’s, przyniosła prawie 7,5 miliona dolarów zysku.

Dyskografia
Główne albumy
1970 – Eric Clapton
1973 – Eric Clapton’s Rainbow Concert [live]
1974 – 461 Ocean Boulevard
1975 – There’s One in Every Crowd
1975 – E.C. Was Here [live]
1976 – No Reason to Cry
1977 – Slowhand
1978 – Backless
1980 – Just One Night [live]
1981 – Another Ticket
1983 – Money and Cigarettes
1984 – Too Much Monkey Business
1985 – Behind the Sun
1986 – August
1989 – Homeboy
1989 – Journeyman
1991 – 24 Nights [live]
1992 – Rush
1992 – Unplugged (live)
1993 – Stages [live]
1994 – From the Cradle
1997 – Live in Montreux
1998 – Pilgrim
2000 – Riding with the King
2001 – Reptile
2002 – Eric Clapton Live
2002 – One More Car, One More Rider [live]
2004 – Me and Mr. Johnson
2004 – 461 Ocean Boulevard Deluxe Edition ([live] from 1974)
2004 – She’s So Respectable
2005 – Back home
2006 – The Road To Escondido
2007 – Complete Clapton
2010 – Clapton

Wybrane pozostałe albumy (EP, kompilacje, DVD/CD)
1988 – Crossroads
1999 – Clapton Chronicles: The Best of Eric Clapton
1999 – In Concert: Benefit for Crossroads Centre Antigua
2004 – 20th Century Masters: The Best of Eric Clapton
2004 – Sessions for Robert J.

Zespół koncertowy – 2006
Trasa Europejska:
Eric Clapton – gitara, śpiew
Doyle Bramhall II – gitara, podkład wokalny
Derek Trucks – gitara
Chris Stainton – keyboardy
Tim Carmon – keyboardy
Willie Weeks – gitara basowa
Steve Jordan – perkusja
The Kick Horns (Simon Clarke, Roddy Lorimer i Tim Sanders) – instrumenty dęte
Michelle John – podkład wokalny
Sharon White – podkład wokalny

Trasa po USA, Japonia, Australia i Nowa Zelandia:
Eric Clapton – gitara, śpiew
Doyle Bramhall II – gitara, podkład wokalny
Derek Trucks – gitara
Chris Stainton – keyboardy
Tim Carmon – keyboardy
Willie Weeks – gitara basowa
Steve Jordan – perkusja
Michelle John – podkład wokalny
Sharon White – podkład wokalny

Support trasy europejskiej i północnoamerykańskiej: The Robert Cray Band
Byli członkowie zespołu
Albert Lee – gitara
Jack Johnson – gitara
Mark Knopfler – gitara
Andy Fairweather Low – gitara, podkład wokalny
Phil Palmer – gitara
George Terry – gitara, podkład wokalny
Gary Brooker – klawisze
Chuck Leavell – klawisze
Greg Phillinganes – klawisze, organy Hammonda, podkład wokalny
Billy Preston – organy Hammonda B3
David Sancious – klawisze, gitara, harmonijka, podkład wokalny
Chris Stainton – pianino, keyboard
Nathan East – gitara basowa
Pino Palladino – gitara basowa
Carl Radle – gitara basowa
Paulinho Da Costa – instrumenty perkusyjne
Phil Collins – perkusja, podkład wokalny
Ray Cooper – perkusja
Steve Ferrone – perkusja
Steve Gadd – perkusja
Ricky Lawson – perkusja
Andy Newmark – perkusja
Jamie Oldaker – perkusja
Jim Price – trąbka, puzon, keyboard
Bobby Keys – saksofon
Yvonne Elliman – podkład wokalny
Katie Kissoon – podkład wokalny
Marcy Levy – podkład wokalny
Tessa Niles – podkład wokalny

źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

patsy-kensitBiografia Patsy

Patsy Kensit, właściwie Patricia Jude Frances Kensit (ur. 4 marca 1968 roku w Hounslow, dzielnicy w zachodnim Londynie, Wielka Brytania) – brytyjska aktorka i piosenkarka.

Kariera
Po raz pierwszy znalazła się przed kamerami jako czteroletnia elegancka dziewczynka w komedii romantycznej Dla miłości Ady (For the Love of Ada, 1972). Rok później trafiła pojawiła się gościnnie w serialach BBC Bracia (The Brothers, 1973) jako Toddler i Samochody Z (Z Cars, 1973) w roli Joanny Page. Wystąpiła w melodramacie Wielki Gatsby (The Great Gatsby, 1974) u boku Roberta Redforda i jako Pamela Buchanan, córka głównej bohaterki granej przez Mia Farrow, dramacie sensacyjnym Złoto (Gold, 1974) z Rogerem Moore, komediodramacie Och, Alfie (Alfie Darling, 1975) z Joan Collins w roli Penny, dramacie fantasy Błękitny ptak (The Blue Bird, 1976) z Elizabeth Taylor, Jane Fondą i Avą Gardner oraz melodramacie wojennym Hanover Street (1979) u boku Harrisona Forda i Lesley-Anne Down.
Ukończyła Szkołę dla dziewcząt im. Św. Katarzyny w Twickenham, dzielnicy Londynu Richmond upon Thames, w hrabstwie Middlesex. W 1982 roku wraz ze swoim bratem Jamie założyła zespół Eighth Wonder, z którym występowała i nagrywała płyty w latach 1983-89, a największe sukcesy odnosiła we Włoszech, Japonii i Wielkiej Brytanii.
Jej talent aktorski doceniono w filmie muzycznym Absolutni debiutanci (Absolute Beginners, 1986) w roli Suzette, projektantki mody, robiącej karierę jako modelka. W komedii kryminalnej Richarda Donnera Zabójcza broń 2 (Lethal Weapon 2, 1989) pojawiła się jako Rika van den Haas. Krytycy byli zachwyceni jej rolą Katie, uwikłanej w skomplikowane związki miłosne w dramacie Dwadzieścia jeden (Twenty-One, 1991). Wcieliła się w postać aktorki Mii Farrow w telefilmie Miłość i zdrada: Historia Mii Farrow (Love and Betrayal: The Mia Farrow Story, 1995).
Była trzykrotnie mężatką; z Danem Donovanem (1988-91), Jimem Kerr, wokalistą zespołu Simple Minds (od 3 stycznia 1992 do 1996), z którym ma syna Jamesa (ur. 1993) i Liamem Gallagherem, wokalistą grupy Oasis (od 7 kwietnia 1997 do 22 września 2000), z którym ma syna Lennona Francisa (ur. 13 września 1999).

Dyskografia z Eighth Wonder
albumy
1987: Brilliant Dreams (wyd. Japonia)
1988: Fearless (July 1988) (Wielka Brytania #47, Japonia #8)
1990: Eighth Wonder: The Best Remixes (wyd. Japonia)

single
1985: Stay With Me (#1 Japonia; #1 Włochy; #65 Wielka Brytania)
1986: Having It All
1987: Will You Remember (#83 Wielka Brytania; #1 Japonia; #9 Włochy)
1987: When The Phone Stops Ringing (#1 Japonia; #26 Włochy)
1988: I’m Not Scared (#1 Włochy; #2 Szwajcaria i Portugalia; #3 Hiszpania; #4 Grecja; #5 Niemcy; #7 Wielka Brytania; #8 Francja; #20 Austria)
1988: Cross My Heart (Wielka Brytania #13; Japonia #42; Włochy #10)
1988: Baby Baby (Wielka Brytania #65; Japonia #2; Włochy #13)
1989: Use Me (wyd. Japonia #3)

wideo
1986: Stay With Me
1986: Having It All
1987: Will You Remember
1987: La Luce Buona Delle Stelle z Erosem Ramazzotti
1987: When The Phone Stops Ringing
1988: I’m Not Scared
1988: Cross My Heart
1988: Baby Baby

źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

Filmografia
filmy
2006
Wrobiony – Played – Cindy
Children’s Party at the Palace, The – Wielka Wiedźma
2004
All Star Comedy Show, The – Różne role
Bear’s Christmas Tail, A – Sadie King
2003
Shelter Island – Alex
Who’s Your Daddy? – Heather McKay
2002
Darkness falling – Vicky
Zła karma – Bad Karma – Agnes Thatcher
Jedyny, jedyna – One and Only, The – Stella
2001
Zatańcz z mordercą – Loves Music, Loves to Dance – Darcy Scott
Things Behind the Sun – Denise
Niesamowita częstotliwość 2 – Strange Frequency 2 (część ‘Cold Turkey’)
2000
Aladdin – Księżniczka
Best – Anna
1999
Speedway Junky – Donna
Pawilon – Pavilion, The – Clara Huddlestone
1998
Człowiek bomba – Human Bomb – Marcia Weller
Pure Lethal!: New Angles, New Scenes and Explosive Outtakes – ona sama (nieudane ujęcia; także zdjęcia archiwalne)
1996
W rytmie serca – Grace of My Heart – Cheryl Steed
1995
Klapki na oczach – Tunnel Vision – Kelly Wheatstone
Mężczyzna ze snów – Dream Man – Kris Anderson
Anioły i Owady – Angels and Insects – Eugenia Alabaster
Love and Betrayal: The Mia Farrow Story – Mia Farrow
O północy – At the Midnight Hour – Elizabeth Guinness
Kleptomania – Julie
1994
Hańba i chwała – Fall from Grace – Deirdre
1993
Pełne zaćmienie – Full Eclipse – Casey Spencer
Gorzkie żniwa – Bitter Harvest – Jolene
1992
Tajemnica guwernantki – Turn of the Screw, The – Jenny
Weneckie Qui Pro – Blame It on the Bellboy – Caroline Wright
1991
Beltenebros – Rebeca
Bomba zegarowa – Timebomb – Dr Anna Nolmar
Dwadzieścia jeden – Twenty-One – za tę rolę otrzymała nominację do nagrody Independent Spirit – Katie
Adam Bede – Hetty Sorel
Kontrakt małżeński – Époux ripoux, Les – Deena
Błękitne tornado – Blue Tornado – Isabelle
1990
Strzał w dziesiątkę – Bullseye! – Dziewczyna w pociągu
Morderczy rejs – Skipper, Der – Su
Chicago Joe i aktoreczka – Chicago Joe and the Showgirl – Joyce Cook
1989
Zabójcza broń 2 – Lethal Weapon 2 – Rika Van Den Haas
1988
Loża szyderców – Chorus of Disapproval, A – Linda Washbrook
Ksiądz Bosko – Don Bosco – Lina
1986
Absolutni debiutanci – Absolute Beginners – Suzette
1985
Korsykańscy bracia – Corsican Brothers, The – Emilie du Cailland
Silas Marner: The Weaver of Raveloe – Eppie
1983
Ryszard III – Tragedy of Richard the Third, The – Lady Margaret Plantagenet
1982
Adventures of Pollyanna, The – Pollyanna
Frost in May – młoda Nanda Gray
Mróz w maju – Frost in May – Młoda Nandy Gray
1979
Hanover Street – Sarah Sellinger
Quincy’s Quest Lady Oscar – Róża Wersalu – Lady Oscar – Oscar w dzieciństwie
1978
Quiet as a Nun – Tessa
1976
Błękitny ptak – Blue Bird, The – Mytyl
1975
Alfie Darling – Penny
Hennessy – Angie Hennessy
1974
Wielki Gatsby – Great Gatsby, The – Pamela Buchanan

seriale
2005
Bear’s Tail, A – Helen
2001-2003
Murder in Mind – Angela Stephenson (gościnnie)
Niesamowita częstotliwość – Strange Frequency (gościnnie)
1998
Ostatni Don II – Last Don II, The – Josie Cirolia
1989-1996
Opowieści z krypty – Tales from the Crypt – Bridget (gościnnie)
1986
Na sygnale – Casualty – Charlotte Leith-Jones – (gościnnie)
1984
Diana – młoda Diana
1983-1984
Luna – Luna
1981
Wielkie nadzieje – Great Expectations – młoda Estella
1980
Hannah – Ruth Corder
1979
Prince Regent – Młoda księżniczka Charlotte
Legend of King Arthur, The – Morgana le Fay jako dziecko
1976
Dickens of London – Georgina Hogarth (gościnnie)
1972
Emmerdale – Emmerdale (2004-)
1962-1978
Z Cars – Joanna Page (1974) (gościnnie)

(Odwiedzono 182 razy, 1 wizyt dzisiaj)

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *