Elton John i David Furnish wzięli ślub

elton-john-furnishPod koniec marca tego roku w Wielkiej Brytanii wprowadzono prawo, dzięki któremu pary jednopłciowe mogą zawierać związki małżeńskie. Rzecznikiem wprowadzenia tego zapisu był Elton John, który od grudnia 2005 roku jest w związku partnerskim z Davidem Furnishem. Obaj zadeklarowali, że skorzystają z nowej możliwości i wezmą legalny ślub, co jest również zgodne z ich przekonaniami religijnymi.

Niedawno Elton John ogłosił, że ślub odbędzie się dokładnie w 9. rocznicę zawarcia związku partnerskiego z Davidem. Z tej okazji muzyk założył wczoraj konto na Instagramie, na którym zaprosił fanów do uczestnictwa w świętowaniu wesela oraz obiecał informować o wydarzeniu.

Wczoraj późnym wieczorem opublikował zdjęcie butów swoich synów, Zachary’ego i Elijaha, którzy w trakcie ceremonii mieli podać parze obrączki. Podpisał je:

Nasi mali niosący obrączki poszli spać, a ich buty są wypastowane i gotowe na jutrzejszą uroczystość.

Dzisiaj rano na koncie pojawiło się zdjęcie ogrodu widzianego z okien posiadłości gwiazdora. Dzień dobry! Ładny dzień na wesele – napisał.

Elton i David pochwalili się także zdjęciem z podpisywania dokumentów ślubnych. Obaj siedzą obok siebie w ciemnych garniturach, a John składa podpis na formularzu. Widać, że są szczęśliwi i wyluzowani, zrezygnowali nawet z much i mają rozpięte koszule.

Część prawna załatwiona – poinformował piosenkarz. A teraz na ceremonię! Dzielimy się miłością z Davidem!

Po części formalnej zaplanowano wesele, na które zaproszono 50 osób spośród rodziny i przyjaciół małżonków. Na imprezie mają się pojawić m.in. David i Victoria Beckham, Ozzy i Sharon Osbourne oraz Elizabeth Hurley. Przyjaciel pary zdradził, że przygotowania do tego wydarzenia trwały od dawna:

Elton i David planowali to całymi miesiącami. Elton lubi przepych, ale tym razem postawią na skromność.

Nowożeńcom Gratulujemy!

Biografia Eltona

Elton Hercules John[a] (ur. 25 marca 1947 jako Reginald Kenneth Dwight w Londynie w dzielnicy Pinner) – brytyjski piosenkarz, kompozytor, pianista i okazjonalnie aktor. Współpracuje z tekściarzem Bernie Taupinem od 1967r. Do tej pory są autorami 30 albumów.
Elton John w swojej ponad 40 letniej karierze sprzedał ponad 350 milionów nagrań, co czyni go jednym z najbardziej uhonorowanych artystów wszech czasów[1][2][3]. Jego singel „Candle in the Wind 1997″ został sprzedany w nakładzie ponad 33 milionów kopii na całym świecie. Przebój stał się najlepiej sprzedającym singlem wszech czasów w Wielkiej Brytanii, w Singles Chart[4] i w amerykańskim Bilboard Hot 100. Zwycięzca 6 statuetek Grammy, 4 Brit Awards, Oscara, Złotego Globu i Nagrody Tony. W 2004 roku magazyn muzyczny Rolling Stone zaklasyfikował brytyjskiego artystę na 49 miejscu na liście 100 najlepszych artystów wszech czasów. W 1992 został wprowadzony (wraz z Berniem Taupinem) do Songwriters Hall of Fame, a w 1994 do Rock and Roll Hall of Fame. W 2008 John został uznany trzecim najbardziej utytułowanym artystą wszech czasów według The Billboard[5]. W 2013 otrzymał (wraz z Berniem Taupinem) Johnny Mercer Award od Songwriters Hall of Fame.
Działacz w sprawie walki przeciwko AIDS od końca lat 80. W 1992 założył Elton John AIDS Foundation – fundację pomagającą dzieciom chorym na AIDS.
Reginald rozpoczął naukę gry na fortepianie w wieku 2 lat. Później grą na fortepianie zaczął urozmaicać rodzinne uroczystości, a w wieku 7 lat zaczął pobierać profesjonalne lekcje. Na zajęciach wyróżniał się swymi zdolnościami i umiejętnością komponowania melodii. W wieku 11 lat wygrał stypendium dla juniorów do Royal Academy of Music. W ciągu następnych pięciu lat, uczęszczał tam na sobotnie lekcje, gdzie grywał m.in. utwory Chopina i Bacha oraz śpiewał w akademickim chórze. W wieku 17 lat postanowił opuścić szkołę County Grammar School w Pinner i rozpocząć karierę muzyczną[6].

Kariera muzyczna
Początki
W wieku 15 lat Dwight został weekendowym pianistą pobliskiego pubu Northwood Hills, gdzie grał utwory country z repertuaru Jima Reevesa (He’ll Have to Go), irlandzkie piosenki takie jak When Irish Eyes Are Smiling, stare pubowe szlagiery jak Roll Out the Barrel oraz własne utwory.
W 1964 roku poznał wokalistę Longa Johna Baldry’ego i saksofonistę Eltona Deana (później związanego m.in. z Soft Machine) i z nimi uformował swój pierwszy zespół Bluesology. Wkrótce znudziło mu się granie muzyki soulowej w Bluesology i przez ogłoszenie prasowe wytwórni Liberty, szukającej nowych talentów, poznał Berniego Taupina, który został jego tekściarzem i jest nim do dziś jako autor tekstów niemal wszystkich piosenek Eltona Johna.
7 maja 1968 roku Reginald Kenneth Dwight oficjalnie zmienił nazwisko na Elton John (Elton po saksofoniście Eltonie Deanie, a John po Long Johnie Baldrym)[7], a już rok później wydał pierwszy solowy album zatytułowany Empty Sky. Płyta została ciepło przyjęta przez krytyków, ale nie odniosła sukcesu komercyjnego. Natomiast kolejny album Elton John (1970) stał się wielkim hitem, tak jak i utwór Your Song, który skutecznie wypromował macierzystą płytę, która to jako pierwsza zdobyła za Oceanem tytuł złotej. Następne albumy biły rekordy popularności, zwłaszcza w USA. W połowie lat 70. artysta zaczął szokować na koncertach – zarówno strojem, jak i zachowaniem.

Lata 70.
Empty Sky ; Elton John
W roku 1970 brytyjski kompozytor wydał płytę nazwaną swoim własnym imieniem – Elton John. Był to pierwszy album muzyka, który został wydany w Ameryce, przez co wielu uważa go za debiut, gdyż Empty Sky nie zostało wydane za oceanem przed 1975. Płyta zawiera utwór Your Song, który okazał się przełomowym w karierze pianisty, a także pomógł mu ustabilizować karierę. W 2003 album został sklasyfikowany na 468. miejscu listy 500 albumów wszech czasów magazynu Rolling Stone. W 2004 album został zremasterowany na wielokanałowe Super Audio CD. Natomiast utwór „Your Song” uważany jest za jeden z najważniejszych utworów w karierze muzyka i za jeden z najbardziej znanych i najlepszych miłosnych melodii wszech czasów. Płyta znalazła się na szczytach list przebojów na całym świecie i uzyskała status złotej płyty w Stanach Zjednoczonych.

Tumbleweed Connection
Kolejny album Eltona Johna Tumbleweed Connection wydany w 1971 roku również był notowany na listach przebojów, iż nie zawierał znaczących hitów. Płyta uzyskała status platynowej w USA. W 2003 album został sklasyfikowany na 463. miejscu listy 500 albumów wszech czasów magazynu Rolling Stone.

Madman Across the Water
Czwarty studyjny album muzyka charakteryzuje się mocną lekko psychodeliczną muzyką soft rockową – Madman Across the Water (wydany w 1971r.). „Madman Across the Water”, miała początkowo być wydana na poprzednim albumie Eltona – Tumbleweed Connection. Ostatecznie nie została tam zamieszczona i posłużyła jako utwór tytułowy kolejnego albumu. Poprzednia wersja utworu (z sesji do Tumbleweed Connection) nadal jest możliwa do znalezienia, zwłaszcza na Tumbleweed Connection wersji CD. Kiedy „Madman…” został wydany na nowo w ramach kolekcji ‚The Classic Years’, był pierwszym, który nie zawierał żadnych utworów dodatkowych. Do największych przebojów z danej płyty należą między innymi: „Tiny Dancer” – ballada dedykowana pierwszej żonie Berniego Taupina, charakteryzująca się wpadającą w ucho przygrywką na fortepianie, kolejny przebój z płyty – Levon. Piosenka o chłopcu urodzonym w Święta Bożego Narodzenia. Elton John wraz ze swoim partnerem Davidem Furnishem dali tak na trzecie imię swojemu synowi (Zachary Jackson Levon Furnish-John) właśnie z powodu jego urodzenia w Boże Narodzenie. Madman Across the Water uzyskała status podwójnej złotej płyty złotem w Stanach Zjednoczonych i również była notowana na listach przebojów na całym świecie.

Honky Chateau
Honky Chateau – piąty studyjny album brytyjskiego muzyka Eltona Johna, wydany w roku 1972. W 2003 zajął 357. miejsce na liście pięciuset największych albumów wszech czasów opublikowanej przez magazyn Rolling Stone. Album powstał w styczniu 1972 roku we Francji w miejscowościach Château d’Hérouville i w Pontoise. Wydany w Wielkiej Brytanii 19 maja 1972, a w USA tydzień później. Jest to pierwszy album od czasów debiutanckiego Empty Sky, na którym nie występują instrumenty strunowe (z wyjątkiem obecności skrzypka Jean-Luc Ponty w utworach „Mellow” i „Amy”). Płyta jest również początkiem stylu rockowego w twórczości Eltona Johna. Pierwszy utwór „Honky Cat” jest utrzymany w stylu nowoorleańskiego funky. Wspomina o artystach takich jak Dr. John i Allen Toussaint. Występuje tu czteroosobowy zespół grający na rogu. Płyta powszechnie uznana jest za jedną z lepszych płyt z całego dorobku muzycznego artysty, także dlatego, że zawiera jeden z największych hitów Brytyjczyka – „Rocket Man (I Think It’s Going to Be a Long, Long Time)”. W kolejnych latach artysta wydawał rocznie po co najmniej jednej płycie, a wszystkie dostawały status złotej płyty albo platynowej płyty i były notowane na szczyty list przebojów na całym świecie.

Goodbye Yellow Brick Road
W latach 70 Elton John nagrał swój najlepszy i powszechnie najbardziej doceniany album – Goodbye Yellow Brick Road Początkowo album miał być nagrany na Jamajce, jednak ze względu na słabe warunki tam panujące, płyta została nagrana we Francji. Pierwszą piosenką nagraną do albumu jest Saturday Night (Alright For Fighting), jest to jedyna piosenka Eltona nagrana na Jamajce, nie została umieszczona na płycie, Elton wraz z zespołem musieli nagrać ją jeszcze raz. Jak powiedział potem Elton:
Elton o piosence Saturday Night nagranej na Jamajce:
Sounded like it had been recorded on the worst transistor radio
Album zawiera takie przeboje jak: Bennie And The Jets, Candle in The Wind, Goodbye Yellow Brick Road, Saturday Night’s Alright For Fighting uznawane za swego rodzaju „wizytówki” artysty. Płyta została odnotowana na pierwszych miejscach list przebojów w Niemczech, Austrii, Kanadzie i w Stanach Zjednoczonych. W 2003 album został sklasyfikowany na 91. miejscu listy 500 albumów wszech czasów magazynu Rolling Stone. Piosenka z tej płyty Candle in the Wind, lecz z nowym tekstem Berniego Taupina, została zaśpiewana przez Eltona Johna na pogrzebie Księżnej Diany w 1997r.

Lata 80. i 90.
Muzyka Eltona Johna cały czas się zmieniała. W latach 70. dominował w niej fortepian i gitara. Z okresu lekkiego popowego glamour rocka pochodzi kiczowaty wizerunek artysty, z którym jest najczęściej kojarzony. Zahaczając o styl disco w końcu lat 70. i nową falę w początku osiemdziesiątych, stał się piosenkarzem zrównoważonego popu dla dorosłych. W latach 80. uległ modzie na dźwięki syntetyczne, zaczął też komponować bardziej dynamiczne piosenki jak I’m Still Standing. W latach 90. uwydatnił swój głos w balladach, z których wiele stało się przebojami. Niezmienny w jego twórczości pozostaje fortepian.
Ważniejsze wydarzenia z tego okresu:
28 czerwca 1986 r. na pożegnalnym koncercie zespołu Wham! na londyńskim stadionie Wembley w Londynie Elton John wystąpił gościnnie, śpiewając z George’em Michaelem piosenkę Candle in the Wind.
20 kwietnia 1992 r. wziął udział w koncercie The Freddie Mercury Tribute Concert, poświęconym pamięci Freddiego Mercury’ego. Z Axlem Rose wykonał Bohemian Rhapsody i solo The Show Must Go On.
W 1992 r. został wprowadzony (wraz z Berniem Taupinem) do Songwriters Hall of Fame.
W 1994 r. został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame.
W marcu 1995 roku Elton John i Tim Rice otrzymali Oscara za piosenkę Can You Feel the Love Tonight z filmu Król Lew.
W 1995 roku otrzymał nagrodę Polar Music Prize Szwedzkiej Akademii Muzycznej.
27 lutego 1996 r. w Pałacu Buckingham w Londynie odebrał Order Imperium Brytyjskiego, przyznany mu przez królową[8].
W 1996 roku otrzymał nagrodę Royal Academy of Music jako jedyny w historii kompozytor muzyki rozrywkowej.
Rok 1997 był dla artysty trudny ze względu na śmierć jego bliskich przyjaciół: Gianniego Versace, włoskiego projektanta mody i Księżnej Diany. Piosenka Candle in the Wind 97, zaśpiewana przez Eltona na pogrzebie Diany, została umieszczona jako singel wraz z piosenkami „Something About The Way You Look Tonight” i „You Can Make History (Young Again)”. Wydana 13 września 1997 płytka stała się najszybciej sprzedającym się singlem w Wielkiej Brytanii, dzięki 650 tys. kopiom sprzedanym w Królestwie tylko pierwszego dnia i ponad 1,5 mln egzemplarzy w ciągu pierwszego tygodnia. Singel zajmował miejsce pierwsze przez pięć tygodni. W sumie został sprzedany w liczbie 4.77 milionów egzemplarzy na Wyspach, pobijając tym samym ustanowiony 13 lat wcześniej rekord singla Band Aid „Do They Know It’s Christmas?” i stając się najlepiej sprzedawanym singlem w Wielkiej Brytanii. W USA oddźwięk był podobny. Był to siódmy z kolei album muzyczny w historii, który zadebiutował jako numer 1 i został sprzedany w nakładzie ponad miliona kopii w ciągu pierwszego tygodnia. Pozycję pierwszą utrzymywał przez 14 tygodni. W sumie w Stanach Zjednoczonych został sprzedany w ponad 11 milionowym nakładzie. Ten najlepiej sprzedający się singel w USA uzyskał status jedenastokrotnej platynowej płyty. To czyni „Candle In The Wind 1997″ jedyną płytą w Stanach sprzedaną w ponad dziesięciomilionowym nakładzie oraz pierwszym i jedynym diamentowym singlem w dziejach. Płyta odniosła sukces w wielu innych krajach. W Kanadzie spędziła trzy lata w zestawieniu top 20, z 46 tygodniami na szczycie listy. Na całym globie sprzedano ponad 33 miliony kopii, czyniąc tym samym singel drugim najlepiej sprzedającym się singlem w historii (po White Christmas Binga Crosby’ego z 1942r.). Obliczono, że w szczytowym momencie w ciągu sekundy na całej Ziemi sprzedawano średnio po 6 kopii płyty. Elton John, wszyscy muzycy, którzy przyczynili się do powstania tego wydawnictwa, a także kompanie płytowe zrzekły się wszelkich profitów płynących ze sprzedaży singla, przekazując całe dochody na rzecz fundacji Diana, Princess of Wales Memorial Fund.
1 stycznia 1998 r. Królowa Elżbieta II nadała Eltonowi szlachectwo za promocję kultury brytyjskiej w świecie. Uroczystość odbyła się 24 lutego[9].
25 lutego 1998 r. zdobył swoją piątą nagrodę Grammy w kategorii najlepszy męski wykonawca popowy za piosenkę Candle in the Wind – w jednym roku zdobył 3 najważniejsze nagrody amerykańskiego przemysłu muzycznego, pozostałe to nagroda magazynu Billboard (ang. Billboard Magazine Award) i American Music Award w kategorii najlepszy dojrzały wykonawca męski.
W 1998 r. odeszli kolejni znajomi Eltona: Tammy Wynette, Linda McCartney i Frank Sinatra. Sam Elton pokłócił się ze swoim wieloletnim menedżerem Johnem Reidem, kończąc z nim współpracę.
Również w 1998 r. Elton skomponował muzykę do dwóch musicali wytwórni Disneya, która po sukcesie ścieżki dźwiękowej filmu Król Lew zaproponowała jemu i Timowi Rice’owi stałą współpracę: do musicalowej wersji Króla Lwa (przedstawienie zdobyło 6 nagród Tony) i do musicalu Aida.

Życie osobiste
W 1976 roku ogłosił publicznie, że jest osobą biseksualną, jednak później to odwołał i określił się jako gej. 14 lutego 1984 r. na prośbę swojej matki poślubił Niemkę Renatę Blauel, z którą po czterech latach się rozwiódł.
W 1993 roku poznał 30-letniego Davida Furnisha, który wkrótce został jego partnerem. 21 grudnia 2005, po 12 latach współżycia, zawarli cywilny związek partnerski w ratuszu w Windsorze. 25 grudnia (Boże Narodzenie) 2010 anonimowa kobieta-surogatka urodziła syna[10], którego John wraz z partnerem adoptowali. Chłopca nazwali Zachary Jackson Levon Furnish-John[11]. Jego matką chrzestną została Lady Gaga[10].

Uzależnienia i zdrowie
Przez dość długi okres swojej kariery walczył z uzależnieniem od alkoholu, kokainy, jedzenia czy szaleństwa zakupowego, a w latach 80. również z bulimią. Bywały okresy kiedy nie brał narkotyków i zaczynał wracać do zdrowia, ale zawsze kończyło się to jednak kolejnym powrotem do nałogu i jeszcze silniejszym uzależnieniem. Po 16 latach choroby rozpoczął terapię odwykową, na tę decyzję wpłynęła śmierć Ryana White, amerykańskiego nastolatka, który zmarł na AIDS w 1990 roku (na jego pogrzebie Elton zagrał utwór Skyline Pigeon); a także jego ówczesny partner Hue, który podobnie jak Elton był alkoholikiem, narkomanem i bulimikiem[12].
5 stycznia 1987 r. artysta przeszedł poważną operację strun głosowych w szpitalu w Australii. Tym samym głos Eltona Johna stracił część swojego górnego rejestru, na korzyść głębszej i pełniejszej barwy. Piosenkarz był posądzany o znaczące problemy finansowe spowodowane rozrzutnością. W latach 90. Elton nawiązał przyjaźń z Michaelem Jacksonem, który w 1997 roku zadedykował mu album Blood on the Dance Floor (HIStory in the Mix), wyrażając tym samym wdzięczność za wsparcie, jakim Brytyjczyk obdarzał Jacksona podczas jego walki z uzależnieniem od środków przeciwbólowych. W lipcu 1999 roku Eltonowi wszczepiono sztuczny rozrusznik serca.

Rezydencje
Domy gwiazdora rozsiane są po całym świecie. W Old Windsor ma 15-hektarową wiejską posiadłość Woodside z trzema jeziorami, basenem, windą i prywatnym kinem, w Londynie jego apartamenty sąsiadują z siedzibą królowej Elżbiety, jest również właścicielem luksusowych apartamentów w Atlancie, Nicei, Wenecji, posiadłości Castel Mont Alban na Lazurowym Wybrzeżu i apartamentu w hotelu Caesars Palace w Las Vegas. Mieszkanie to zostało zaprojektowane na specjalne zamówienie Eltona, który co roku gra w tym mieście kilkadziesiąt koncertów. Wystrojem wnętrz zajęła się Jane Carroll, pracująca dla największych gwiazd dekoratorka wnętrz.

Inne
Jest ojcem chrzestnym syna Johna Lennona, Seana. Artysta jest kolekcjonerem sztuki i posiada jedną z największych prywatnych kolekcji fotografii na świecie[13].

Dyskografia
Albumy studyjne
1969-1979

Rok Album Pozycja na liście Certyfikat
UK
[1]
AUS
[2]
AUT
[3]
CAN
[4]
FRA
[5]
GER
[6]
NZ
[7]
NOR
[8]
SWE
[9]
US
[10]
1969 Empty Sky

  • Data: 3 czerwca 1969
  • Wydawca: DJM
30 6
1970 Elton John

  • Data: 10 kwietnia 1970
  • Wydawca: DJM
5 2 4 4
  • US: złoto[11]
Tumbleweed Connection

  • Data: 30 października 1970
  • Wydawca: DJM
2 4 4 5
  • US: platyna[11]
1971 Madman Across the Water

  • Data: 5 listopada 1971
  • Wydawca: DJM
41 8 13 8
  • US: 2× platyna[11]
1972 Honky Château

  • Data: 19 maja 1972
  • Wydawca: DJM
2 4 3 43 8 1
  • US: platyna[11]
1973 Don’t Shoot Me I’m Only the Piano Player

  • Data: 22 stycznia 1973
  • Wydawca: DJM
1 1 1 16 1 1
  • US: 3× platyna[11]
Goodbye Yellow Brick Road

  • Data: 5 października 1973
  • Wydawca: DJM
1 1 1 41 9 5 1
  • UK: platyna[12]
  • US: 7× platyna[11]
1974 Caribou

  • Data: 28 czerwca 1974
  • Wydawca: DJM
1 1 1 30 20 6 1
  • UK: złoto[12]
  • US: 2× platyna[11]
1975 Captain Fantastic and the Brown Dirt Cowboy

  • Data: 19 maja 1975
  • Wydawca: DJM
2 1 7 1 1 22 1 2 1
  • UK: złoto[12]
  • US: 3× platyna[11]
Rock of the Westies

  • Data: 24 października 1975
  • Wydawca: DJM
5 4 1 5 33 4 6 6 1
  • UK: złoto[12]
  • CAN: platyna[13]
  • US: platyna[11]
1976 Blue Moves

  • Data: 22 października 1976
  • Wydawca: Rocket
3 8 5 12 39 7 5 12 3
  • UK: złoto[12]
  • CAN: złoto[13]
  • FRA: złoto[14]
  • US: platyna[11]
1978 A Single Man

  • Data: 1 października 1978
  • Wydawca: Rocket
8 8 12 12 17 5 4 26 15
  • UK: złoto[12]
  • CAN: platyna[13]
  • FRA: złoto[14]
  • NLD: złoto[15]
  • US: platyna[11]
1979 Victim of Love

  • Data: 13 października 1979
  • Wydawca: Rocket
41 20 28 21 44 18 35
  • CAN: złoto[13]

1980-1989

Rok Album Pozycja na liście Certyfikat
UK
[1]
AUS
[2][16]
AUT
[3]
CAN
[4]
FRA
[5]
GER
[6]
NZ
[7]
NOR
[8]
SWE
[9]
US
[10]
1980 21 at 33

  • Data: 13 maja 1980
  • Wydawca: Rocket
12 7 10 10 21 3 6 16 13
  • CAN: złoto[13]
  • FRA: złoto[14]
  • US: złoto[11]
1981 The Fox

  • Data: 20 maja 1981
  • Wydawca: Rocket
12 2 11 43 5 34 6 5 25 21
  • UK: srebro[12]
1982 Jump Up!

  • Data: 9 kwietnia 1982
  • Wydawca: Rocket
13 3 19 12 47 1 3 15 17
  • UK: srebro[12]
  • US: złoto[11]
1983 Too Low for Zero

  • Data: 14 października 1983
  • Wydawca: Rocket
7 2 17 11 5 2 6 30 25
  • UK: platyna[12]
  • CAN: platyna[13]
  • FRA: złoto[14]
  • GER: złoto[17]
  • US: platyna[11]
1984 Breaking Hearts

  • Data: 9 lipca 1984
  • Wydawca: Rocket
2 1 4 10 5 2 7 11 20
  • UK: złoto[12]
  • US: platyna[11]
1985 Ice on Fire

  • Data: 7 listopada 1985
  • Wydawca: Rocket
3 6 9 49 14 5 8 2 16 48
  • UK: platyna[12]
  • FRA: złoto[14]
  • GER: złoto[17]
  • NLD: złoto[15]
  • SWE: platyna[18]
  • SWI: 2× platyna[19]
  • US: złoto[11]
1986 Leather Jackets

  • Data: 15 października 1986
  • Wydawca: Rocket
24 4 22 38 21 34 12 31 91
  • UK: złoto[12]
1988 Reg Strikes Back

  • Data: 24 czerwca 1988
  • Wydawca: Rocket
18 13 13 6 30 18 26 8 18 16
  • UK: srebro[12]
  • CAN: 2× platyna[13]
  • FRA: złoto[14]
  • US: złoto[11]
1989 Sleeping With the Past

  • Data: 29 sierpnia 1989
  • Wydawca: Rocket
1 2 5 30 2 9 1 7 23 23
  • UK: 3× platyna[12]
  • CAN: 2× platyna[13]
  • FRA: platyna[14]
  • GER: złoto[17]
  • NLD: złoto[15]
  • SWI: 2× platyna[19]
  • US: platyna[11]

1992-2013

Rok Album Pozycja na liście Certyfikat
UK
[1]
AUS
[16]
AUT
[3]
CAN
[4]
FRA
[5]
GER
[6]
NZ
[7]
NOR
[8]
SWE
[9]
US
[10]
1992 The One

  • Data: 23 czerwca 1992
  • Wydawca: Rocket
2 2 1 7 1 1 7 2 8 8
  • UK: złoto[12]
  • AUT: platyna[20]
  • CAN: 3× platyna[13]
  • FRA: platyna[14]
  • GER: złoto[17]
  • SWI: 2× platyna[19]
  • US: 2× platyna[11]
1993 Duets

  • Data: 22 listopada 1993
  • Wydawca: Rocket
5 12 1 14 10 16 3 20 25
  • UK: platyna[12]
  • AUT: platyna[20]
  • CAN: platyna[13]
  • FRA: 2× złoto[14]
  • NOR: platyna[21]
  • SWI: platyna[19]
  • US: platyna[11]
1995 Made in England

  • Data: 17 marca 1995
  • Wydawca: Rocket
3 6 1 3 2 4 10 3 8 13
  • UK: złoto[12]
  • AUT: platyna[20]
  • CAN: 2× platyna[13]
  • FRA: platyna[14]
  • GER: złoto[17]
  • SWE: złoto[18]
  • SWI: platyna[19]
  • US: platyna[11]
1997 The Big Picture

  • Data: 22 września 1997
  • Wydawca: Rocket
3 5 1 14 4 8 7 2 2 9
  • UK: platyna[12]
  • AUS: platyna[22]
  • AUT: złoto[20]
  • CAN: platyna[13]
  • FRA: złoto[14]
  • NOR: platyna[21]
  • SWE: złoto[18]
  • SWI: platyna[19]
  • US: platyna[11]
2001 Songs from the West Coast

  • Data: 1 października 2001
  • Wydawca: Mercury
2 7 15 9 19 14 24 2 8 15
  • UK: 2× platyna[12]
  • AUS: złoto[23]
  • CAN: złoto[13]
  • NOR: złoto[21]
  • SWE: złoto[24]
  • SWI: złoto[19]
  • US: złoto[11]
2004 Peachtree Road

  • Data: 7 listopada 2004
  • Wydawca: Mercury
21 44 27 11 63 31 34 16 38 17
  • UK: złoto[12]
  • SWI: złoto[19]
  • US: złoto[11]
2006 The Captain & the Kid

  • Data: 15 września 2006
  • Wydawca: Mercury
6 37 37 12 56 25 10 27 18
  • UK: srebro[25]
2010 The Union

  • Data: 19 października 2010
  • Wydawca: Decca (US)
12 28 28 7 51 23 24 5 24 3
  • UK: srebro[12]
  • CAN: złoto[26]
2013 The Diving Board

  • Data: 16 września 2013
  • Wydawca: Capitol
3 26 13 7 24 11 20 10 42 4

Single

Lata 60te

Year Single Peak chart positions Certifications Album
UK
[43]
AUS
[44][45]
BEL
[46]
CAN
[15]
GER
[47]
IRE
[48]
NED
[49]
NZ
[50]
NOR
[51]
SWI
[52]
US AC
[53]
US R&B
[53]
US BILL
[53]
1968 „I’ve Been Loving You” Single Release Only

Lata 70te

Year Single Peak chart positions Certifications Album
UK
[43]
AUS
[44][45]
BEL
[46]
CAN
[15]
GER
[47]
IRE
[48]
NED
[49]
NZ
[50]
NOR
[51]
SWI
[52]
US AC
[53]
US R&B
[53]
US BILL
[53]
1970 „Border Song” 34 25 92 Elton John
„Rock n’ Roll Madonna” Single Release Only
„From Denver to L.A.” The Games Soundtrack
1971 „Your Song” 7 11 16 3 4 4 9 8
  • US: Platinum[54]
Elton John
„Friends” 96 13 17 34 Friends Soundtrack
„Levon” 94 6 24 Madman Across The Water
1972 „Tiny Dancer” 13 19 35 41
  • US: Platinum[54]
„Rocket Man” 2 13 8 18 6 39 6 Honky Château
„Honky Cat” 31 78 10 41 6 8
„Crocodile Rock” 5 2 3 1 3 10 11 3 1 11 1
  • US: Platinum[54]
Don’t Shoot Me I’m Only The Piano Player
1973 „Daniel” 4 7 11 1 27 4 15 8 5 1 2
  • US: Gold[54]
„Saturday Night’s Alright For Fighting” 7 31 12 44 13 12 Goodbye Yellow Brick Road
„Goodbye Yellow Brick Road” 6 3 1 49 4 23 9 7 2
  • US: Platinum[54]
„Step Into Christmas” 24 Single Release Only
1974 „Candle In The Wind” 11 5 8 Goodbye Yellow Brick Road
„Don’t Let The Sun Go Down On Me” 16 13 1 17 30 3 2
  • US: Gold[54]
Caribou
„The Bitch Is Back” 15 53 1 4
  • US: Gold[54]
„Lucy In The Sky With Diamonds” 10 3 1 31 11 1
  • US: Gold[54]
Single Release Only
1975 „Philadelphia Freedom” 12 4 1 50 32 1
  • US: Platinum[54]
„Someone Saved My Life Tonight” 22 54 2 13 36 4
  • US: Gold[54]
Captain Fantastic And The Brown Dirt Cowboy
„Island Girl” 14 12 4 42 4 27 1
  • CAN: Gold[55]
  • US: Platinum[54]
Rock Of The Westies
1976 „Grow Some Funk Of Your Own” 8 39 14
„I Feel Like a Bullet (In the Gun of Robert Ford)” 8 21 14
„Pinball Wizard” 7 88 13 Tommy Soundtrack
„Love Song” (with Lesley Duncan) 85 18 Here And There
„Don’t Go Breaking My Heart” (withKiki Dee) 1 1 3 1 5 1 3 1 5 4 1 1
  • UK: Gold[56]
  • US: Gold[54]
  • CAN: Platinum[55]
Single Release Only
„Bennie And The Jets” 37 5 1 18 15 1
  • US: Platinum[54]
Goodbye Yellow Brick Road
„Sorry Seems To Be The Hardest Word” 11 19 3 3 14 7 1 6
  • CAN: Gold[55]
  • US: Gold[54]
Blue Moves
1977 „Crazy Water” 27
„Bite Your Lip (Get Up And Dance)” 28 72 51 28
„The Goaldiggers Song” Single Release Only
1978 „Ego” 34 40 21 34
„Part-Time Love” 15 12 13 11 14 40 22
  • UK: Silver[56]
A Single Man
„Song For Guy” 4 14 9 22 7 11 7 37
  • UK: Silver[56]
1979 „Return To Paradise” 49
„Are You Ready For Love” 42 63 75 17 The Thom Bell Sessions EP
„Mama Can’t Buy You Love” 82 10 20 1 36 9
  • US: Gold[54]
„Victim Of Love” 38 46 31 Victim Of Love

Lata 80te

Year Single Peak chart positions Certifications Album
UK
[43]
AUS
[44][45]
BEL
[46]
CAN
[15]
GER
[47]
IRE
[48]
NED
[49]
NZ
[50]
NOR
[51]
SWI
[52]
US AC
[53]
US Rock
[53]
US BILL
[53]
1980 „Little Jeannie” 33 9 20 1 23 16 5 4 1 3
  • CAN: Gold[55]
  • US: Gold[54]
21 at 33
„Sartorial Eloquence” 44 91 57 45 39
„Dear God” 82
1981 „Les Aveux” / „Donner Pour Donner”(French duet with France Gall) Single Release Only
„I Saw Her Standing There” (withJohn Lennon) 40 81 13 28th November 1974 EP
„Nobody Wins” 42 46 23 43 36 19 10 23 21 The Fox
„Just Like Belgium”
„Chloe” 34 16 34
„Loving You Is Sweeter Than Ever”(with Kiki Dee) Perfect Timing (Kiki Dee album)
1982 „Blue Eyes” 8 4 8 5 51 8 19 11 9 1 12 Jump Up!
„Empty Garden (Hey Hey Johnny)” 51 63 8 29 14 18 13
„Princess”
„Ball And Chain” 14
„All Quiet On The Western Front”
1983 „I Guess That’s Why They Call It The Blues” 5 4 14 9 22 5 48 12 12 2 4 Too Low For Zero
„I’m Still Standing” 4 3 11 1 10 2 16 30 1 28 34 12
  • UK: Silver[56]
„Kiss The Bride” 20 25 37 58 17 32 25
„Cold As Christmas” 33 12 16
1984 „Too Low For Zero” 52
„Sad Songs (Say So Much)” 7 4 26 4 18 2 8 3 2 5 Breaking Hearts
„Passengers” 5 9 9 38 27
  • UK: Silver[56]
„Who Wears These Shoes?” 50 76 36 11 39 11 18 16
„In Neon” 92 11 38
1985 „Breaking Hearts (Ain’t What It Used To Be)” 59
„Act Of War” (featuring Millie Jackson) 32 50 94 39 11 Ice On Fire
„Nikita” 3 3 1 2 1 1 1 1 2 1 3 7
  • UK: Silver[56]
„Wrap Her Up” (featuring George Michael) 12 22 26 54 12 33 20
1986 „Cry To Heaven” 47 86 13 22 13
„Heartache All Over The World” 45 7 26 58 24 22 55 Leather Jackets
„Slow Rivers” (featuring Cliff Richard) 44 82 25
1987 „Flames Of Paradise” (with Jennifer Rush) 59 31 17 8 32 36 Heart Over Mind (Jennifer Rush album)
„Your Song” [live] 100 Live in Australia with the Melbourne Symphony Orchestra
„Candle In The Wind” [live] 5 92 5 55 4 2 6
1988 „Take Me To The Pilot” [live] 37
„I Don’t Wanna Go On With You Like That”[57] 30 24 1 22 25 21 10 1 13 2 Reg Strikes Back
„Town Of Plenty” 74 95
„A Word In Spanish” 10 43 27 4 19
„Mona Lisas and Mad Hatters (Part Two)” / „A Word In Spanish” (a promo single)
1989 „Through The Storm” (with Aretha Franklin) 41 63 16 3 16 Through The Storm (Aretha Franklin album)
„Healing Hands” 45 14 8 39 60 13 1 23 13 Sleeping With The Past

Lata 90te

Year Single Peak chart positions Certifications Album
UK
[43]
AUS
[44][45]
BEL
[46]
CAN
[15]
GER
[47]
IRE
[48]
NED
[49]
NZ
[50]
NOR
[51]
SWI
[52]
US AC
[53]
US Dance
[53]
US BILL
[53]
1990 „Sacrifice”/”Healing Hands” 1 7 2 19 2 3 19 2
  • UK: Platinum[56]
  • AUS: Gold[58]
Sleeping With The Past
„Club At The End Of The Street” 47 19 24 12 45 27 28 2 28
„You Gotta Love Someone” 33 32 29 1 43 16 26 27 1 43 The Very Best Of Elton John / To Be Continued
„Easier To Walk Away” 63 59 51 71
„Blue Avenue” 50 Sleeping With The Past
1991 „Don’t Let The Sun Go Down On Me” (with George Michael) 1 3 1 1 4 2 1 4 1 1 1 1
  • UK: Silver[56]
  • AUS: Gold[58]
Duets
1992 „The One” 10 15 5 1 20 8 14 27 3 5 1 9 The One
„Runaway Train”(with Eric Clapton) 31 17 41 28 15
„The Last Song” 21 32 35 7 72 28 38 27 2 23
1993 „Simple Life” 44 3 63 1 30
„True Love”(with Kiki Dee) 2 34 12 38 2 21 56
  • UK: Silver[56]
Duets
1994 „Don’t Go Breaking My Heart”(withRuPaul) 7 45 33 62 15 34 39 28 3 92
„Shakey Ground”(with Don Henley) 64
„Ain’t Nothing Like The Real Thing”(with Marcella Detroit) 24
„Can You Feel The Love Tonight” 14 9 26 1 14 9 14 7 4 10 1 4
  • AUS: Gold[58]
  • AUT: Gold[59]
  • SWE: Gold[60]
  • US: Gold[54]
The Lion King Soundtrack
„Circle Of Life” 11 5 3 10 9 7 13 2 2 18
  • GER: Gold[61]
1995 „Believe” 15 23 38 1 56 24 47 43 20 1 13 Made In England
„Made In England” 18 48 5 59 40 12 13 52
  • SWE: Gold[60]
„Blessed” 3 83 2 34
1996 „Please” 33 27
„You Can Make History (Young Again)” 19 4 70 Love Songs Us Version
„Live Like Horses”(with Luciano Pavarotti) 9 74 Single Release Only / The Big Picture
1997 „Something About The Way You Look Tonight” 32 14 73 94 1  ?
  • US: 11xPlatinum[54]
The Big Picture
„Something About The Way You Look Tonight”/”Candle In The Wind 1997″ 1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 2 1/5 1
  • UK: 9x Platinum[56]
  • AUS: 14x Platinum[58]
  • AUT: 6x Platinum[59]
  • CAN: 19x Platinum[55]
  • GER: 9x Platinum[61]
  • SWE: Gold[60]
  • SWI: 9x Platinum[62]
  • US: Diamond[54]
1998 „Recover Your Soul” 16 39 73 5 55
„If The River Can Bend” 32 95
1999 „Written In The Stars”(with LeAnn Rimes) 10 35 79 95 34 2 29 Elton John And Tim Rice’s Aida

2000 do dzisiaj

Year Single Peak chart positions Certifications Album
UK
[43]
AUS
[44][45]
BEL
[46]
CAN
[15]
GER
[47]
IRE
[48]
NED
[49]
NZ
[50]
NOR
[51]
SWI
[52]
US AC
[53]
US Dance
[53]
US BILL
[53]
2000 „Someday Out Of The Blue” 69 40 5 49 The Road To El Dorado Soundtrack
„Friends Never Say Goodbye” 50 21
2001 „I Want Love” 9 7 31 49 31 6 Songs From The West Coast
2002 „This Train Don’t Stop There Anymore” 24 83 10
„Original Sin” 39 18 44
„Your Song”(with Alessandro Safina) 4 8 29 88
  • UK: Silver[56]
Single Releases Only
„Your song” (remixes) 5[57]
2003 „Are You Ready for Love” (reissue) 66 78
„Are You Ready for Love” (remix) 1 4 1
  • UK: Silver[56]
„The Heart Of Every Girl” 24 Mona Lisa Smile Soundtrack
2004 „Answer In The Sky” 7 Peachtree Road
„All That I’m Allowed (I’m Thankful)” 20 24
2005 „Turn the Lights Out When You Leave” 32
„Electricity” 4 17
2006 „The Bridge” (a promo single) 19 Captain and the Kid
„Calling It Christmas”(with Joss Stone) 123 Elton John’s Christmas Party
2007 „Rocket Man”(re-entry) 62 18 Digital Download Re-Entry
„Step Into Christmas”(re-entry) 53
2010 „If It Wasn’t For Bad”(with Leon Russell) 194 The Union
„Your Song”(re-entry) 61 Digital Download Re-Entry
2011 „Step Into Christmas”(2nd re-entry) 64
2012 „Sad” (vs Pnau) 48 Good Morning To The Night
„Good Morning to the Night” (vs Pnau) 30[57]
„Step Into Christmas”(3rd re-entry) 75 Digital Download Re-Entry
2013 „Home Again” 143 14[63] The Diving Board
„Mexican Vacation (Kids in the Candlelight)”
2014 „I Wish We Were Leaving” (withBright Light Bright Light)[64]„Can’t Stay Alone Tonight” —27

Filmy
Born to Boogie US (1972) jako on sam z Marcem Bolanem i Ringo Starrem
Tommy UK (1975) jako Pinball Wizard
Spice World UK (1997) jako on sam
Country Miśki US (2002) jako on sam
Elton John: Me, Myself & I (2007) jako on sam.

Twórczość filmowa i musicalowa
1971 – napisał ścieżkę dźwiękową do filmu Friends
1972 – wystąpił w musicalu Marca Bolana Born to Boogie
1975 – wystąpił jako Czarodziej w filmowej wersji rockowej opery Tommy Kena Russella
1994 – z Timem Ricem i Hansem Zimmerem stworzył ścieżkę dźwiękową do filmu animowanego Król Lew, za którą zdobył Oscara (wraz z Timem Ricem)
1999 – również z Timem Ricem skomponował muzykę do musicalu Aida, za którą zdobyli później nagrodę Tony oraz Grammy za najlepszy musical
1999 – napisał muzykę do filmu Muza (The Muse)
2000 – skomponował piosenki do animowanego filmu Droga do El Dorado
2001 – piosenki Tiny Dancer i Mona Lisas and Mad Hatters zostały użyte w soundtracku do filmu U progu sławy
2001 – wystąpił gościnnie w jednym z odcinków serialu Will & Grace, w którym zagrał samego siebie
2001 – pojawił się jako John w animowanym filmie Bob Budowniczy w odcinku A Christmas to Remember
2003 – piosenka The Heart of Every Girl ukazała się jako utwór tytułowy w filmie Uśmiech Mony Lizy
2005 – piosenka My Father’s Gun ukazała się w filmie Elizabethtown
2005 – napisał muzykę do brytyjskiego musicalu Billy Elliot
2005 – napisał muzykę do krótkometrażowego broadwayowskiego musicalu Lestat
2008 – napisał piosenkę The Drover’s Ballad do filmu Australia
2011 – napisał muzykę do filmu Gnomeo and Juliet.

Działalność charytatywna
13 lipca 1985 roku Elton John wystąpił na koncercie charytatywnym Live Aid zorganizowanym przez Boba Geldofa. Wraz z ponad 50 innymi gwiazdami muzyki zebrał ponad 100 milionów dolarów na rzecz ofiar głodu w Afryce. Zaangażował się w zbieranie funduszy na walkę z AIDS, na co wpływ miała wywołana tą chorobą śmierć jego przyjaciół (Ryan White i Freddie Mercury). W roku 1985 dołączył do artystów Dionne Warwick, Gladys Knight i Stevie Wonder by nagrać singel That’s What Friends Are For, ze sprzedaży którego całkowity dochód przeznaczony został fundacji American Foundation for AIDS Research.
W 1992 roku artysta powołał do życia Elton John AIDS Foundation, która finansuje programy ds. profilaktyki HIV/AIDS, przeciwdziała uprzedzeniom i dyskryminacji wobec ludzi dotkniętych AIDS oraz wspiera ludzi żyjących z ryzykiem zarażenia się wirusem HIV. W 2006 roku John przeznaczył jeden ze swoich dwóch czerwonych fortepianów Yamaha, na którym grał na koncertach w Las Vegas, na aukcję internetową eBay i zysk ze sprzedaży przeznaczył na fundację. 29 lipca 1993 r. sprzedał swoją kolekcję 48 000 płyt za 271 500 dolarów, które zasiliły charytatywny fundusz Terrence Higgins, pomagający chorym na AIDS.
5 lipca 2001 r. podczas charytatywnego przyjęcia w swojej posiadłości w Windsorze zebrał 1,3 miliona dolarów na walkę z AIDS. 30 września 2003 r. w domu aukcyjnym Sotheby’s wystawiono na sprzedaż wyposażenie rezydencji Eltona Johna w zachodniej dzielnicy Londynu Holland Park. Sprzedano ponad 400 przedmiotów, m.in. poduszki Versacego, łóżko w stylu art déco, meble w stylu biedermeier, obrazy, za łączną sumę 2,24 miliona dolarów. Od 2004 roku muzyk corocznie otwiera sklep ze swoimi używanymi ubraniami[14]. W styczniu 2008 r. zakupił 120 terenowych motocykli dla służb medycznym w Lesotho. Podczas wizyty piosenkarza w Maseru, stolicy Lesotho, doszło do symbolicznego przekazania motocykli. Corocznie organizuje bal charytatywny White Tie & Tiara dla sławnych osobistości. W 2007 roku na balowej aukcji wystawiony był na sprzedaż Rolls Royce Phantom drophead coupe i prace artystyczne Tracey Emin, przedmioty te sprzedano za kwotę 800 000 funtów, a całkowita suma zebrana podczas imprezy wyniosła 4 600 000 funtów[15]. 27 czerwca 2008 r. odbył się on po raz dziesiąty. W grudniu 2008 r. muzyk przekazał dwóm szpitalom 1000 biletów na swój koncert, władze placówek sprzedały wejściówki za symboliczne sumy, zaś zyski przekazały na cele charytatywne.
źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

Biografia Davida

David Furnish (ur. 25 października 1962 w Toronto) – kanadyjski producent i reżyser filmowy, żyjący w związku partnerskim z Eltonem Johnem.
Po ukończeniu studiów Furnish podjął pracę w przemyśle reklamowym. Jego kariera w filmie rozpoczęła się po tym, jak w roku 1993 poznał gwiazdę muzyki Eltona Johna. W 1997 Furnish nakręcił film dokumentalny przedstawiający życie muzyka Elton John: Tantrums & Tiaras. Podjął pracę jako dziennikarz współpracujący z magazynem Interview. Kiedy w Wielkiej Brytanii zalegalizowano związki partnerskie 21 grudnia 2005 roku związek między Eltonem Johnem i Davidem Furnishem został prawnie uregulowany podczas ceremonii w Windsor[1][2]. Elton John zamieścił na albumie zatytułowanym „Peachtree Road” (2004) utwór „My Elusive Drug”, który został napisany dla Davida Furnisha.
25 grudnia (Boże Narodzenie) 2010 anonimowa kobieta-surogatka urodziła mu syna[3]. Chłopca nazwali Zachary Jackson Levon Furnish-John[4]. Jego matką chrzestną została Lady Gaga[3].

Filmy
Tantrums and Tiaras, reżyser (1997)
Women Talking Dirty, producent (1999)
Desert Flower, koproducent (1999)
Kofi Annan: Center of the Storm, producent (1998)
The Real ‚Billy Ellit’ Diareis, specjalne podziękowania (2005)
It’s a boy girl thing, producent (2006)
Gnomeo and Juliet, producent (2008)
źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

(Odwiedzono 14 razy, 1 wizyt dzisiaj)

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *