Daniel Olbrychski i Maryla Rodowicz


olbrychski-rodowiczMimo iż mieli wspólnych znajomych, do ich pierwszego spotkania doszło dzięki… miłości obojga do samochodów.
Wszystko zaczęło się w 1973 roku. Maryla była w trasie koncertowej. Po Polsce jeździła porsche. Pod Lublinem zastał ją atak zimy, więc zdecydowała, że zostawi auto i przesiądzie się do pociągu. Z kolei menadżer Rodowicz Andrzej Smereka zaproponował przejażdżkę Danielowi.
Po skorzystaniu z oferty, Olbrychski wysłał artystce liścik.

– Nieznany fetyszysta porwał pani samochód. Na razie tulę się do kierownicy – napisał.

Potem wszystko potoczyło się błyskawicznie. Randki, przejażdżki konno i kolacje. Zostali kochankami, mimo iż Daniel miał żonę, Monikę Dzienisiewicz.
O ich romansie dowiedziała się przypadkiem. Olbrychski oszukał ją, że wyjeżdża na zdjęcia do Łodzi, a był w hotelu MDM w Warszawie z Marylą. Żona zobaczyła ich charakterystyczne samochody zaparkowane obok siebie, gdy odbierała z hotelu znajomych aktora.
Po tych wydarzeniach, para zamieszkała razem. Daniel nie chciał się jednak rozwieść. Po latach przyznał, że Rodowicz była jedną z jego największych miłości.

– W tym domu znajdowałem wszystko: spokój, zrozumienie, miłość. Żadnych poważnych konfliktów – napisał w swojej książce Olbrychski.
źródło: nocoty.pl

Wideo – Daniel Olbrychski i Maryla Rodowicz

Biografia Daniela

Daniel Olbrychski (ur. 27 lutego 1945 w Łowiczu) – polski aktor teatralny i filmowy.
Daniel Olbrychski jest synem Franciszka Olbrychskiego i Klementyny Sołonowicz-Olbrychskiej. W 1963 ukończył Liceum im. Stefana Batorego w Warszawie. W 1971 złożył aktorski egzamin eksternistyczny w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Warszawie[1]. W 2010 uzyskał dyplom magistra w Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie[2].
Dla kina odkrył go w 1963 Janusz Nasfeter, angażując do roli Korala w filmie “Ranny w lesie” według powieści Witolda Zalewskiego. Olbrychski miał wówczas 18 lat, był związany z Teatrem Młodzieżowym TVP pod opieką Andrzeja Konica i rozpoczynał studia w PWST w Warszawie.
W 1965 zagrał swoją pierwszą dużą rolę u Andrzeja Wajdy – Rafała Olbromskiego z Popiołów. Odtąd regularnie grywał w polskich filmach, pod kierunkiem takich reżyserów jak Andrzej Wajda (Wszystko na sprzedaż, Polowanie na muchy, Krajobraz po bitwie, Brzezina, Piłat i inni, Wesele, Ziemia obiecana, Panny z Wilka, Miłość w Niemczech, Pan Tadeusz), Kazimierz Kutz, Janusz Morgenstern, Julian Dziedzina, Krzysztof Zanussi, Jerzy Antczak, Jerzy Hoffman, Janusz Kijowski, Krzysztof Kieślowski in. Od 1970 zaczął też występować w produkcjach zagranicznych. Wśród wielu reżyserów, w których filmach pojawił się Daniel Olbrychski trzeba wymienić np. Volkera Schlöndorffa, Claude’a Leloucha czy Nikitę Michałkowa.
W 2010 zagrał rolę drugoplanową w filmie pt. Salt u boku Angeliny Jolie. Jesienią 2012 dołączył do aktorów grających w polskiej telenoweli Klan.

Życie prywatne
Trzykrotnie żonaty: z Moniką Dzienisiewicz-Olbrychską, z którą ma syna Rafała Olbrychskiego, z Zuzanną Łapicką, z którą ma córkę Weronikę (ur. 1982, zamieszkała w USA), a od 23 października 2003 z Krystyną Demską-Olbrychską[3].
Ze związku z niemiecką aktorką Barbarą Sukową[4] aktor ma syna Victora Longo-Olbrychskiego (ur. 1991), który mieszka w Nowym Jorku[5].

Filmografia (wybór)
1963: Ranny w lesie − kapral “Koral”
1965: Potem nastąpi cisza − podporucznik Stefan Olewicz
1965: Popioły − Rafał Olbromski
1966: Małżeństwo z rozsądku − Andrzej
1966: Bokser − Tolek Szczepaniak
1967: Skok − Franek
1967: Jowita − Marek Arens
1968: Zaliczenie − student
1968: Wszystko na sprzedaż − Daniel
1969: Pan Wołodyjowski − Azja Tuhajbejowicz
1968: Hrabina Cosel − Karol XII, król Szwecji
1969: Struktura kryształu − w roli samego siebie
1969: Sól ziemi czarnej − porucznik Stefan Sowiński
1969: Polowanie na muchy − rzeźbiarz porzucony przez Irenę
1969: Przygody pana Michała − Azja Tuhajbejowicz (odc. 6-10)
1969-1971: Wyzwolenie − Henryk Dąbrowski (odc. 2 i 4)
1970: Życie rodzinne − Wit
1970: Różaniec z granatów − kapral Józef Łaptak
1970: Krajobraz po bitwie − Tadeusz
1970: Égi bárány − Daniel
1970: Brzezina − Bolesław
1971: Piłat i inni − Mateusz Lewita
1971: Pacyfistka − obcy
1971: Rola − Piotr, syn Henryka
1972: Wesele − Pan Młody
1974: Rzym chce nowego Cezara − Klaudiusz
1974: Potop − Andrzej Kmicic
1974: Ziemia obiecana − Karol Borowiecki
1975: Ziemia obiecana (serial) − Karol Borowiecki
1976: Zdjęcia próbne − w roli samego siebie
1976: Dagny − Stanisław Przybyszewski
1979: Terrarium − aktor Daniel na przyjęciu u Marii
1979: Panny z Wilka − Wiktor Ruben
1979: Kung-fu − Zygmunt
1979: Blaszany bębenek − Jan Broński
1980: Rycerz − rycerz Hierofant
1980: Wizja lokalna 1901 − ksiądz Paczkowski
1980: Z biegiem lat, z biegiem dni… − Stanisław Wyspiański (odc. 4)
1981: Pad Italije − Davorin
1981: Z dalekiego kraju − dowódca oddziału partyzanckiego
1981: Jedni i drudzy − dyrygent Karl Kremer
1981: La delerita − Saul Porter
1982: Pstrąg − Saint Genis
1983: si j’ avais mille ans
1983: Miłość w Niemczech − Wiktorczyk
1984: Białe małżeństwo − Felix
1984: Przekątna gońca − Tac-Tac
1984: Der Bulle und das Mädchen − Fritz
1984: Lieber Karl − profesor
1984: Nieznośny samobójca − Semion Podsekalnikow
1985: Siekierezada − Michał Kątny
1985: Music Hall − Paul Bronnen
1985: Le monde desert − pisarz Luc
1985: … jestem przeciw − Grzegorz
1985: Ga, ga. Chwała bohaterom − Scope
1985: Casablanca, Casablanca − impresario Luca
1986: Róża Luksemburg − Leo Jogiches
1986: Mit meinen heissen tranen − Franz von Schober
1986: Biała wizytówka − Winston Churchill (odc. 1)
1987: To teleftaio stoixima − terrorysta Oreste
1987: Żegnaj Moskwo − poeta Yuli
1987: Nieznośna lekkość bytu − funkcjonariusz MSW
1988: Przed sklepem jubilera − ksiądz Adam
1988: Nokturn − Franz von Schober
1988: Au bout du rouleau − Victor
1988: Dekalog III − Janusz
1989: Tajemnice Sahary − Hared, ślepy strażnik skarbu
1989: L’ Orchestre rouge − Karl Giering
1989: Zoo − ojciec Martiny, nocny strażnik w zoo
1989: Izabella kłamczucha − Adriano
1990: Miłosne pas
1990: Napoleon − Józef Poniatowski (odc. 3)
1990: Le silence d’ailleurs − Francois, ojciec Christophe’a
1990: Le Retour − Jan Bergman
1990: Długa rozmowa z ptakiem − Angel
1991: Zatrute wino − Anton
1991: Baboczki − mafioso
1992: Korotkoye dykhaniye lyubvi − doktor
1993: Więzy krwi − Alberto
1993: Ja Iwan, ty Abraham − Stepan
1993: Moebius
1993: Lepiej być piękną i bogatą − mecenas
1993: Kolejność uczuć − mistrz Rafał Nawrot
1993: I w zamku znajdę swój dom
1994: Bękart
1995: Transatlantis − Neuffer
1995: Pestka − Borys Janicki
1995: Dzieje mistrza Twardowskiego − Jan Michał Twardowski
1996: Ucieczka − nadporucznik
1996: Truck stop
1996: Poznań ’56 − profesor w wagonie
1996: Hommes, femmes, mode d’emploi
1996: Dzieci i ryby − Franciszek, były mąż Anny, ojciec Marysi
1996: Dom − w roli samego siebie (odc. 16)
1997: Opowieści weekendowe: Ostatni krąg − Witold
1998: Il figlio di Sandokan
1998: Cyrulik syberyjski − Kopnowski
1999: Pan Tadeusz − Gerwazy
1999: Ogniem i mieczem − Tuhaj-bej
2000: Na dobre i na złe − Jan Rapasiewicz (odc. 37)
2000: To ja, złodziej − kompozytor Seweryn
2000: Ogniem i mieczem − Tuhaj-bej
2000: 13 posterunek 2 − reżyser (odc. 31)
2001: Przedwiośnie − Szymon Gajowiec, opiekun Baryki
2002: Wiedźmin − Filavandrel, król elfów (odc. 7)
2002: Zemsta − Dyndalski, sługa Cześnika
2002-2010: Samo Życie − aktor Andrzej Szamajda
2002: Przedwiośnie − Szymon Gajowiec, opiekun Baryki (odc. 3 i 6)
2002: Geburtig − Konrad Sachs
2002: Break point − aktor
2003: Stara baśń. Kiedy słońce było bogiem − Piastun
2003: Nitschewo − Frank
2004: Stara baśń − Piastun
2004: Milady − lord de Winter
2005: Bulionerzy − “Piotr Nowik” w reklamówce (odc. 33)
2005: Anthony Zimmer − Nassajew
2005: Zagłada imperium − Strombah
2005: Persona non grata − wiceminister spraw zagranicznych polski
2005: Gambit turecki − McLaughlin
2006: Daleko od noszy − wiedźmin (odc. 83)
2006: Kryminalni − Krzysztof Brodecki, ojciec Marka (odc. 59 i 60)
2006-2007: Fala zbrodni − Jan Olbrych, minister gospodarki
2006-2007: Dwie strony medalu − Toni
2007: Jutro idziemy do kina − właściciel kabrioletu
2007: Plebania − w roli samego siebie (odc. 817)
2008: Un homme et son chien
2008: Tylko nie teraz − wujek Elki
2008: Niania − Witold Nowacki (odc. 106)
2009: Mniejsze zło − akowiec, kolega ojca
2009: Idealny facet dla mojej dziewczyny − doktor Gebauer
2009: Taras Bulba − Kraśniewski
2009: Nie opuszczaj mnie − Badecki “Jowisz”
2009: Rewizyta − Wit
2009: Naznaczony − Jacek Malec (odc. 9)
2009-2010: Czas honoru − “Doktor”
2010: Śluby panieńskie − szlachcic
2010: Szlag trafił sprawiedliwość
2010: Salt − Vassily Orłow
2011: Z miłości − Radwański
2011: Zimowa córka − “Szeryf”
2011: 1920 Bitwa warszawska − Józef Piłsudski
2012: Bitwa pod Wiedniem − generał Marcin Kazimierz Kątski
2012: Komisarz Alex − Gustaw Majer
2012: Hans Kloss. Stawka większa niż śmierć − Werner
2012: 100dniówk@ − Napoleon
2012: Sęp – Bożek
2012: Lekarze − Gustaw Keller, ojciec Maksa
2012: Klan – Arkadiusz[7][8]
2013: Legenda No. 17 − Janusz Petelicki, menedżer z NHL

Polski dubbing
1968: Przekładaniec − rzecznik towarzystwa ubezpieczeniowego
1970: Góry o zmierzchu − Andrzej
2000: Odwrócona góra albo film pod strasznym tytułem − Wit
2001: Gulczas, a jak myślisz… − głos rzeźnika znad jeziora
2006: Artur i Minimki – Maltazar
2006: Auta – Wójt Hudson
2006: Heroes 5 – Markal
2007: Assassin’s Creed – Al-Mualim, Mistrz Asasynów
2008: Asterix na olimpiadzie – Juliusz Cezar
2008: Wyprawa na Księżyc 3D – Dziadek
2009: Artur i zemsta Maltazara – Maltazar
2010: Artur i Minimki 3. Dwa światy – Maltazar
2010: ModNation Racers – Szef zespołu
2011: Red Orchestra 2: Bohaterowie Stalingradu – Wasilij Iwanowicz Czujkow

Wydane książki
1990 Wspominki o Włodzimierzu Wysockim, “Zebra” ISBN 83-85076-07-7
1992 Anioły wokół głowy (współpraca: Przemysław Ćwikliński, Jacek Ziarno), “BGW” ISBN 83-7066-387-7
1997 Parę lat z głowy, “BGW” ISBN 83-7066-689-2

Odznaczenia i nagrody
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1998)[9]
Złoty Krzyż Zasługi (1974)
Złoty Medal “Zasłużony Kulturze Gloria Artis” (2006)[10]
Kawaler Legii Honorowej (1986, Francja)
Komandor Orderu Sztuki i Literatury (1991, Francja)
Krzyż Zasługi I Klasy Orderu Zasługi RFN (2003, Niemcy)[11]
Medal Puszkina (2007, Rosja)[12]
Nagroda im. Konstantego Stanisławskiego (29 Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Moskwie, czerwiec 2007)
Nagroda dla Aktora za Szczególny Wkład w Sztukę Filmową (festiwal Plus Camerimage, listopad 2012)[13]
Doktorat honoris causa Uniwersytetu Opolskiego (11 marca 2013)[14]
źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

Biografia Maryli

Maria Antonina Rodowicz (ur. 8 grudnia 1945 w Zielonej Górze[1]) – polska piosenkarka, głównie muzyki pop, ale także pop-rock i folk rock.

Życie prywatne
Rodzina Maryli Rodowicz pochodzi z Wilna; jej ojciec pracował na Uniwersytecie im. Stefana Batorego. Dziadkowie prowadzili koło Ostrej Bramy aptekę Pod Łabędziem. Przodkowie piosenkarki pochowani są na cmentarzu Bernardyńskim[2].
Ukończyła I Liceum Ogólnokształcące im. Ziemi Kujawskiej we Włocławku, później warszawską Akademię Wychowania Fizycznego. W młodości z powodzeniem czynnie uprawiała lekkoatletykę m.in. w Kujawiaku Włocławek.
W 1986 wyszła za mąż za Andrzeja Dużyńskiego (wzięli cichy ślub, jedynie w obecności świadków: Agnieszki Osieckiej i Seweryna Krajewskiego). Ma troje dzieci: Jana Jasińskiego (ur. 1979), Katarzynę Jasińską (ur. 1982) – z Krzysztofem Jasińskim, i Andrzeja Dużyńskiego (ur. 1987)[3].
Jest pasjonatką samochodów marki Porsche. Jej pierwszy samochód tej marki można oglądać w muzeum motoryzacji w Otrębusach. Obecnie jeździ czerwonym Porsche 911 Carrera.

Kariera
Lata 1962-1970
Pierwszy publiczny kontakt z piosenką Maryla Rodowicz miała w 1962 r., kiedy wzięła udział w eliminacjach do I Festiwalu Młodych Talentów w Szczecinie. Chociaż została zakwalifikowana do finału, nie wystąpiła w nim, ponieważ termin finału zbiegł się z Lekkoatletycznymi Mistrzostwami Polski Młodzików, w których zdobyła mistrzowski tytuł w sztafecie 4×100 m.
W czasie studiów na AWF w Warszawie od sierpnia 1965 r. Rodowicz występowała w składzie bigbitowego zespołu Szejtany, działającego w studenckim klubie “Relax”. W 1965 r. wokalistka zdobyła z zespołem 1. miejsce na warszawskim przeglądzie zespołów bigbeatowych w klubie “Finka”. W 1966 r. związała się ze studenckim kabaretem “Gag”, który działał pod przewodnictwem kompozytora Jerzego Andrzeja Marka i poety Adama Kreczmara.
Pierwszym jej poważniejszym sukcesem był występ w 1967 r. na Przeglądzie Piosenki Studenckiej w Lublinie i na Giełdzie Piosenki w Częstochowie z piosenką Jak cię miły zatrzymać (muz. Jerzy Andrzej Marek, sł. Adam Kreczmar, utwór z repertuaru Teresy Tutinas), gdzie zdobyła główną nagrodę.
Występ na odbywającym się w Krakowie w dniach 24-26 listopada 1967 r. VI Studenckim Festiwalu Piosenki zaowocował zdobyciem 1. nagrody za piosenki Jak cię miły zatrzymać i Pytania (słowa Jonasz Kofta).
Na początku 1968 r. Maryla Rodowicz (obok Skaldów, Niebiesko-Czarnych i Alibabek) wzięła udział w filmie TV “Kulig”, w reżyserii Stanisława Kokesza. Zaśpiewała w nim piosenki Jeszcze zima, Trzy, może nawet cztery dni i Walc na trzy pas. Główną rolę grał Bogumił Kobiela.
W 1968 r. zadebiutowała na VI Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu w koncercie Debiutów z zainspirowanymi amerykańskim folkiem utworami Zabierz moje sukienki i Co ludzie powiedzą. W tym samym roku dokonała pierwszych nagrań dla Radiowego Studia Piosenki III programu PR. Od listopada Maryli Rodowicz towarzyszą gitarzyści (Tomasz Myśków, Grzegorz Pietrzyk).
Na VII KFPP w Opolu w 1969 r. zdobyła nagrodę Przewodniczącego Towarzystwa Przyjaciół Opola za piosenkę Mówiły mu (muz. Stefan Rembowski, sł. Andrzej Bianusz). W tym roku występowała także na: Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Sopocie (Mówiły mu), Międzynarodowym Festiwalu Piosenki Politycznej w Soczi (III nagroda i nagroda dziennikarzy za piosenki Żyj mój świecie, Za duże buty i Ech, drogi) oraz Festiwalu FAMA w Świnoujściu.
Rodowicz została nagrodzona Srebrnym Gwoździem Sezonu Plebiscytu Popularności Czytelników “Kuriera Polskiego”, otrzymała też tytuł Piosenkarki Roku w plebiscycie rozgłośni radiowych oraz tytuł najpopularniejszej piosenkarki w kraju, przyznany w plebiscytach „Jazzu” i „Musicoramy”. Został też nakręcony film telewizyjny “Ballada wagonowa” z udziałem wokalistki.

Lata 70
W roku 1970 na VIII Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu Maryla Rodowicz zdobyła nagrodę TVP za wykonanie piosenki Jadą wozy kolorowe (muz. Stefan Rembowski, sł. Jerzy Ficowski).
W 1970 r. występowała także w wielu innych festiwalach: Piosenki Żołnierskiej w Kołobrzegu, w Sopocie (III nagroda za Jadą wozy kolorowe), w Palermo i kubańskim kurorcie Varadero.
W roku 1970 ukazał się pierwszy album Maryli Rodowicz „Żyj mój świecie” (Polskie Nagrania “Muza” – Muza SXL0598, zdobył status złotej płyty) oraz single na rynek brytyjski i czechosłowacki. Piosenka Jadą wozy kolorowe została Radiową Piosenką Roku. Artystka w tym czasie zagrała swoje pierwsze koncerty w Czechosłowacji. Została również nagrodzona po raz drugi Srebrnym Gwoździem Sezonu Plebiscytu Popularności Czytelników “Kuriera Polskiego”.
W roku 1971 na IX Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu Rodowicz zdobyła główną nagrodę za wykonanie piosenki Z tobą w górach (muz. Katarzyna Gärtner, sł. Jerzy Kleyny). W tym roku występowała także w wielu innych festiwalach: Piosenki Żołnierskiej w Kołobrzegu. W 1971 r. wydany został drugi album wokalistki „Wyznanie” (Pronit (1972)LP XL / SXL 0806). Po raz trzeci artystka otrzymała Srebrny Gwóźdź Sezonu Plebiscytu Popularności Czytelników “Kuriera Polskiego”. W tym roku Maryla Rodowicz wyjechała również w swoją pierwszą trasę koncertową po ZSRR oraz w Czechosłowacji.
W 1972 r. na X Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu zdobyła nagrodę Państwowego Wydawnictwa Muzycznego za Kochaniem, pragnieniem, oraz Tytuł Miss Obiektywu – Nagroda Fotoreporterów. Maryla wystąpiła także na Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Sopocie. Wokalistka wydała też kolejny singel na rynek czechosłowacki. W tym roku też wydała album „Maryla Rodovićzova”.
W 1973 r. na XI Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu Maryla Rodowicz otrzymała wyróżnienie za Diabeł raj (muz. Katarzyna Gärtner, sł. Agnieszka Osiecka). Uczestniczyła także w Festiwalu „Bratysława Lira” w Bratysławie (Czechosłowacja) gdzie zdobywa Grand Prix du Disque, w Festiwalu „Złoty Orfeusz” w Słonecznym Brzegu (Bułgaria), Festiwalu Piosenki w Splicie (Jugosławia), Międzynarodowy Festiwal Piosenki w Sopocie gdzie zdobyła Grand Prix du Disque, Nagrodę Publiczności oraz Nagrodę Czytelników „Wieczoru Wybrzeża” za utwory A gdzie to siódme morze (muz. Katarzyna Gärtner, sł. Jerzy Kleyny), Diabeł i raj (muz. Katarzyna Gärtner, sł. Agnieszka Osiecka) i Małgośka (muz. Katarzyna Gärtner, sł. Agnieszka Osiecka). Artystka wzięła też udział w Światowym Festiwalu Młodzieży i Studentów w Berlinie. Nagrała album „Maryla Rodowicz” oraz pierwsze single na rynek NRD. Artystka otrzymała Nagrodę Ministra Kultury NRD, uczestniczyła w filmie TV „Nareszcie razem” wraz z Urszulą Sipińską. Koncertowała w NRD oraz Czechosłowacji.
W 1974 r. XII Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu Maryla Rodowicz otrzymała wyróżnienie za Urodzajny rok, wydała album „Rok”, trzeci album piosenkarki na polskim rynku. Uczestniczyła w ceremonii otwarcia Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej w Monachium gdzie wykonała piosenkę Futbol (muz. Leszek Bogdanowicz, sł. Jonasz Kofta). Nawiązała współpracę z kompozytorem Jackiem Mikułą. Otrzymała po raz czwarty nagrodę Srebrnego Gwoździa Sezonu Plebiscytu Popularności Czytelników “Kuriera Polskiego”, a piosenka Małgośka zajęła II miejsce w plebiscycie “Non Stopu” za 1973 r.
4 maja 1975 roku odbyła się premiera oratorium Zagrajcie nam dzisiaj wszystkie srebrne dzwony. Na XIII Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu Rodowicz wystąpiła w koncercie Premiery w duecie z Czesławem Niemenem z piosenką Pieśń ocalenia, w Koncercie Przebojów Do łezki łezka oraz w koncercie Mikrofon i ekran w duecie z Danielem Olbrychskim wykonując piosenkę Wrócą chłopcy z wojny. Wokalistka wzięła udział w Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Sopocie, oraz w spektaklu muzycznym TV Agnieszki Osieckiej „Sentymenty”.
W 1976 r. Rodowicz uczestniczyła w XIV Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu Koncert Przebojów, Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Sopocie, Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Stambule. Został wydany czwarty album na polskim rynku „Sing-Sing”. Artystka została nagrodzona Gwoździem Sezonu 76, Złotym Medalem Estrady, Star of Year (tytuł przyznawany przez brytyjski “Music Week”, Nagrodę „Kukułki” przyznawana przez “Radiokurier”, tytułem Wokalistki Roku w plebiscycie miesięcznika “Non Stop”. Rodowicz koncertowała w NRD i wzięła udział w 20 programach TV, w tym „Maryla 2000” w Sali Kongresowej.
W 1977 r. na XV Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu wzięła udział w koncercie „Nastroje, nas troje”, a dwie jej piosenki Krąży, krąży złoty pieniądz i Bossanova do poduszki znalazły się w dziesiątce najlepszych piosenek festiwalu. W Sopocie wzięła udział w Festiwalu Interwizji z piosenkami Nie ma jak pompa i Kolorowe jarmarki, gdzie otrzymała Nagrodę Główną Publiczności Interwizji i Nagrodę Publiczności. Maryla Rodowicz wzięła również udział w filmie muzycznym „Hak” oraz w spektaklu Teatru STU w Krakowie „Szalona lokomotywa” (rola Hildy, występowała razem z Markiem Grechutą, spektakl reżyserował Krzysztof Jasiński). Otrzymała nagrodę „Złota Ręka” “Przekroju” za najwybitniejsze osiągnięcia roku w dziedzinie mody i kostiumologii.
W 1978 r. wzięła udział w XVI Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu, gdzie zdobyła I nagrodę za Remedium. Uczestniczyła w telewizyjnym filmie muzycznym „Dziewczyna z zapałkami”. Koncertowała w Bułgarii USA i Kanadzie oraz wzięła udział w Festiwalu Młodzieży i Studentów w Hawanie (Kuba), gdzie poznała Fidela Castro. Na Sopockim Festiwalu Interwizji zaśpiewała w duecie z Heleną Vondráčkovą piosenkę Laska nebeska. Wydała album „Wsiąść do pociągu”.
W 1979 roku Maryla Rodowicz odbyła trasę koncertową na Węgrzech. W Zielonej Górze uczestniczyła w Festiwalu Piosenki Radzieckiej z piosenką Konie (W.Wysocki/A.Osiecka). Uczestniczyła w XVII Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu. Została również uhonorowana Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Zdobyła również tytuł Wokalistki Roku. Wydała album „Cyrk nocą”.

Lata 80
Na początku lat 80. wystąpiła na Festiwalu Muzyki Country „Tulsa International Mayfest” w Tulsa w Oklahomie, gdzie zdobyła III nagrodę. Nawiązała współpracę z trio wokalnym “Gang Marcela”. Wydała kolejny longplay zatytułowany „Cyrk nocą”, który uzyskał status złotej płyty. Uczestniczyła w cyklu programów TV z piosenkami dla dzieci pt. „Spotkanie Dobrych Znajomych”. Wzięła także udział w kolejnym Festiwalu Muzyki Country w Independent w stanie Kansas, gdzie zdobyła III nagrodę, oraz w XVIII Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu w koncercie Premier (III nagroda). Koncertowała w ZSRR oraz klubach Chicago i Nowego Jorku.
W roku 1981 wystąpiła na koncercie Premier XIX Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu. Wydała kolejny longplay pt. „Święty spokój”. Wzięła udział w cyklu programów telewizyjnych pt. „Maryli Rodowicz podróże po podwórzach” (5 części). Odbywała koncerty w ZSRR oraz klubach Chicago i Nowego Jorku.
W roku 1982 zakłada zespół „Różowe Czuby”, który był żartobliwą próbą nawiązania do stylu punk. W tym roku zakazano również emisji piosenki “Różowych Czubów” Dentysta-Sadysta po wprowadzeniu stanu wojennego.
W roku 1983 Maryla Rodowicz koncertowała po ZSRR oraz brała udział po roku przerwy w XX Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu w koncercie pt. „Dwadzieścia lat minęło”. Wydała w tym roku album pt. Марыля Родович (Maryla Rodowicz).
W 1984 roku wydała longplay na rynek ZSRR pt. „Maryla Rodowicz”, który uzyskał nakład bliski ok. 10 mln egzemplarzy. Piosenkarka uczestniczyła w Festiwalu Młodzieży i Studentów w Moskwie i Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Sopocie. Odbywała koncerty w ZSRR oraz klubach Chicago i Nowego Jorku.
W roku 1985 wzięła udział w koncercie Przebojów na XXII Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu. Otrzymała również nagrodę dziennikarzy za Niech żyje bal i wydała longplay „Był sobie król” (płyta dla dzieci).
W 1986 r. uczestniczyła w XXIII KFPP w Opolu, Festiwalu Muzyki Country Mrągowo’86, XXII Festiwalu Piosenki Radzieckiej Zielona Góra – koncert Przyjaźni. Została uhonorowana Dyplomem Ministra Spraw Zagranicznych za wybitne zasługi w upowszechnianiu kultury polskiej za granicą. Wydała longplay zatytułowany „Gejsza nocy”. Maryla Rodowicz odbyła także trasę koncertową po ZSRR.
W roku 1987 wzięła udział w XXIV KFPP w Opolu gdzie piosenka pt. Polska Madonna zdobyła Nagrodę Dziennikarzy. Maryla Rodowicz otrzymała również „Karolinkę” – nagrodę za 20-lecie profesjonalnej pracy estradowej. Wzięła udział w filmie „Pan Kleks w Kosmosie” (rola Linelli de Bazar „Kołysanka w stylu mango”), oraz filmie dla TV Radzieckiej „Czerwcowa fotografia” – Wilno. W tym roku otrzymała także Nagrodę I stopnia Ministra Kultury i Sztuki za całokształt działalności. Wydała kolejny longplay zatytułowany „Polska Madonna”. Koncertowała w Australii.
W latach 1988-1990 wzięła udział w kolejnych dwóch festiwalach w Opolu (XXV KFPP i XXVII KFPP). Uczestniczyła też w Międzynarodowym festiwalu Radiowym (1989), w San Remo w Jubileuszowym 40. Festiwalu Piosenki Włoskiej oraz w 1988 w pierwszym Festiwalu Piosenki Polskiej w Witebsku. Koncertowała w Izraelu i Chinach. W 1990 r. wydała longplay pt. „Absolutnie nic”, który był jej jedenastym albumem na polskim rynku. Na tej płycie wziął udział gościnnie w piosence „To już było” jako gitarzysta Wojciech Waglewski, w piosence „Gonią wilki za owcami” na trąbce zagrał Tomasz Stańko.

Lata 90
W 1991 r. Maryla Rodowicz wydała pierwszą w swojej dyskografii płytę kompaktową „Full”, która zawierała zupełnie nowe wersje jej największych przebojów. Na tej płycie też wystąpił Wojciech Waglewski.
W 1992 r. koncertuje w Kanadzie i Szwajcarii. W tym roku ukazała się również autobiograficzna książka piosenkarki pt. “Niech żyje bal”, w której opisała nie tylko przebieg swojej kariery, ale też życie uczuciowe, ujawniając ponadto wiele opowieści zza kulis ówczesnego show-biznesu. Rodowicz uczestniczyła również w międzynarodowym Pikniku Muzyki Country Sopot ’92, XXX Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu, gdzie otrzymała nagrodę Grand Prix za całokształt twórczości, w Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Sopocie, gdzie zostaje nagrodzona Bursztynowym Słowikiem za twórczość estradową.
W 1993 r. wzięła udział w XXXI KFPP w Opolu oraz w nagraniach telewizyjnych: „Kabaretowa Lista Przebojów”, „Piosenki z butiku” i „Szansa na sukces”.
W 1994 r. wzięła udział w XXXII KFPP w Opolu. Nagrała album „Marysia biesiadna” z piosenkami biesiadnymi, który okazał się jej największym komercyjnym sukcesem w Polsce. Płyta uzyskała status podwójnie “Platynowej Płyty” i rozeszła się w ćwierćmilionowym nakładzie. Artystka promowała bestsellerowy album grając koncert pt. „Marysia biesiadna” dla TV Kraków oraz cykl koncertów pod hasłem „Gala Piosenki Biesiadnej”. W tym samym roku Rodowicz trzymała Nagrodę Artystyczną Polskiej Estrady „Prometeusz ’94”.
W 1995 r. Rodowicz zagrała epizod w filmie „Dzieje Mistrza Twardowskiego” obok Daniela Olbrychskiego, gdzie wcieliła się w rolę Pani Twardowskiej. Nagrała też album „Złota Maryla”, promowany przebojem „Dworzec”, który rozszedł się w nakładzie ponad 60 tysięcy sztuk. Uczestniczyła ponadto w programie TV niemieckiej oraz otrzymała muzyczną nagrodę programu „Teleexpress”.
W 1996 r. Rodowicz postanowiła podsumować swoją karierę trzypłytowym wydawnictwem „Antologia”, zawierającym jej największe przeboje – poszczególne części były dostępne także osobno. Wszystkie części łącznie osiągnęły status “Złotej Płyty”, przekraczając nakład 50 tysięcy sztuk. Wokalistka uczestniczyła w XXXIII KFPP w Opolu w koncercie „Kwiaty we włosach” poświęconym twórczości Krzysztofa Klenczona. Na XXXV Jubileuszowym Festiwalu w Sopocie otrzymała Nagrodę Specjalną Prezesa TVP S.A. za całokształt twórczości.
W 1997 roku otrzymała nagrodę „Mateusz” dla Wybitnej Osobowości Rozrywkowej przyznaną przez Program III Polskiego Radia. Wydała dwupłytową kompilację „Tribute to Agnieszka Osiecka: Łatwopalni” zawierającą mniej znane piosenki Osieckiej nagrane przez Rodowicz w ciągu jej całej kariery oraz premierową piosenkę Łatwopalni napisaną ku pamięci zmarłej poetki przez Jacka Cygana i skomponowaną przez najpopularniejszego wówczas kompozytora, Roberta Jansona. Utwór ten okazał się tak wielkim przebojem, że po raz pierwszy doprowadził artystkę na sam szczyt prestiżowej radiowej “Listy Przebojów Programu Trzeciego”. W 1997 r. Rodowicz uczestniczyła także w XXXIV KFPP w Opolu w koncercie „Zielono mi” poświęconym Agnieszce Osieckiej. Otrzymała też „Super Wiktora” za całokształt twórczości telewizyjnej.
W 1998 roku wzięła udział w XXXV KFPP w Opolu w Koncercie Jubileuszowym „Pamiętajcie o ogrodach”. Na XXXVII Sopot Festival w plebiscycie „O!Polskie piosenki” – „Małgośka” została przebojem 35-lecia. Maryla Rodowicz otrzymała także Nagrodę Prezydenta Miasta Sopotu za całokształt twórczości. Wydała także album „Przed Zakrętem”, który uzyskał status “Złotej Płyty”, rozchodząc się w nakładzie ponad 80 tysięcy egzemplarzy. Płytę promował przebój „Bar przed zakrętem”, skomponowany ponownie przez Jansona. W tym samym roku Maryla Rodowicz rozpoczęła współpracę z telewizją Polsat gdzie w serialu pt. „Rodzina zastępcza” gra rolę zwariowanej cioci Uli. Rodowicz została też wyróżniona Statuetką przyznaną przez widzów programu „Jaka to melodia”.
W 1999 r. Maryla Rodowicz wzięła udział w trasie koncertowej w cyrkach obejmującej 10 miast. Uczestniczyła także w koncercie na Placu Czerwonym w Moskwie z okazji 750-lecia miasta. Zdobyła I miejsce wśród wokalistek w plebiscycie „Polityki” – „Piosenkarze, piosenkarki i zespoły XX wieku”, otrzymała nagrodę „Grubej Ryby” od Radia Kolor „za najbardziej zmysłowy głos”, tytuł Najpopularniejszej Piosenkarki rankingu OBOP-u, „Telekamerę ’99” przyznaną przez czytelników „TeleTygodnia” dla najpopularniejszej osobowości telewizyjnej w kategorii „Najpopularniejsza Wokalistka”. W tym roku został także wydany album „Karnawał 2000” z polskojęzycznymi wersjami największych latynoskich standardów, promowany singlem „Czadu Maryla” z melodią hitu „Maria” Ricky’ego Martina.

Lata 2000-2007
W marcu 2000 r. Maryla Rodowicz koncertowała w Stanach Zjednoczonych (m.in. Nowy Jork, Chicago) oraz miała nagrania z chórem gospel w Los Angeles. W tym samym roku brała udział w koncercie „Tyle słońca” pamięci Anny Jantar. Uczestniczyła w koncercie w Wadowicach z okazji 80. urodzin Jana Pawła II. Brała udział w koncercie z okazji „75-lecie Polskiego Radia”. Artystka odbyła ponadto wielką trasę koncertową „Niebieskie Lato z Marylą”, zorganizowaną przez Radio Zet. Tournée udokumentowano na pierwszej w jej karierze koncertowym albumie „Niebieska Maryla”, który zyskał status “Złotej Płyty”. Wydała też w tym roku album ,,Karnawał 2000.
W roku 2001 prowadziła telewizyjny program rozrywkowy pt. „Tour de Maryla – Viva Italia!”(piosenki włoskie) i „Tour de Maryla – Ole!” (piosenki hiszpańskie). Wydała CD pt. „12 najpiękniejszych kolęd”.
W 2002 roku koncertowała w Chicago i Nowym Jorku. Brała udział w 40-leciu Festiwalu Piosenki Studenckiej w Krakowie. Na koncercie galowym pt. „50 lat TVP” otrzymała nagrodę „Gwiazda Telewizji”. Śpiewała także na koncercie z okazji „80 lat Polskiego Radia”. Nagrała CD pt. „Życie ładna rzecz”. Wystąpiła również z koncertem dla polskich żołnierzy w Bazie Wojskowej ONZ w Libanie.
3 kwietnia 2003 r. wystąpiła w Moskwie na Kremlu. Wyruszyła w trasę koncertową promującą płytę pt. „Życie ładna rzecz”. Brała udział w XXXX KFPP w Opolu w koncertach „Premiery” i „40/40”. W Krakowie na XXXXI Studenckim Festiwalu Piosenki otrzymała Grand Prix za całokształt działalności artystycznej.
15 grudnia 2003 r. odbyła się premiera płyty „Maryla Rodowicz – Největší hity” wydanej przez czeski Universal Music. W styczniu 2004 r. ukazała się limitowana płyta „Maryla Rodowicz i Przyjaciele” wydana z okazji 85-lecia PKO BP. Natomiast w marcu 2004 r. Maryla Rodowicz wyruszyła w trasę po Ameryce Północnej – łącznie 7 koncertów – jeden w Kanadzie (Toronto) i sześć w Stanach Zjednoczonych (Detroit, Chicago, Trenton, Lodi i Nowy Jork). 30 kwietnia 2004 r. Rodowicz wzięła udział w koncercie „Anioły Europy” na wrocławskim rynku z okazji wejścia Polski do Unii Europejskiej. Rodowicz wykonała początek Carminy Burany Carla Orffa i Va’Pensiero z opery „Nabucco” Giuseppe Verdiego. 1 i 2 maja 2004 r. Maryla Rodowicz śpiewała w koncercie 25. Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu poświęconym twórczości Seweryna Krajewskiego. W czerwcu 2004 r. Maryla Rodowicz wystąpiła na dwóch specjalnych koncertach na cele charytatywne Fundacji Ewy Błaszczyk oraz Anny Dymnej. 15 lipca 2004 wystąpiła na Festiwalu Kultury Romów w Ciechocinku. 27 września 2004 r. śpiewała na koncercie galowym VII edycji konkursu „Pamiętajmy o Osieckiej”. 14 października Rodowicz zdobyła nagrodę „Złoty Wołek” na koncercie z okazji 50. urodzin Jana Wołka. 30 października śpiewa w Sankt Petersburgu. 7 grudnia Maryla Rodowicz odebrała nagrodę „Busola”, przyznaną przez redakcję „Przeglądu Tygodniowego” za „osobowość, która nigdy nie daje wygrać sile przyzwyczajenia”. 12 grudnia wzięła udział w koncercie transmitowanym na żywo przez Program III Polskiego Radia, który odbył się w radiowym Studio M im. Agnieszki Osieckiej. 16 grudnia Maryla Rodowicz odebrała w Moskwie nagrodę Ministra Spraw Zagranicznych Rosji za działalność artystyczną i zasługi w zbliżeniu kultury polskiej i rosyjskiej.
9 stycznia 2005 r. brała udział w finale Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy w Kutnie. Następnie 24 stycznia 2005 r. uczestniczyła w Gali „Telekamery 2005”. 6 lutego 2005 r. występowała na koncercie plenerowym na rzecz ofiar tsunami „Pokonamy fale”. 7 lutego 2005 r. Maryla Rodowicz poleciała do Iraku gdzie wystąpiła w bazie wojskowej w Diwanii. Generał dywizji Andrzej Ekiert przyjął ją w poczet żołnierzy pełniących służbę w składzie Polskiego Kontyngentu Wojskowego w Iraku. W maju 2005 r. zakończył się trwający rok plebiscyt Programu I Polskiego Radia “80/80” (80 przebojów na 80-lecie Polskiego Radia) – cztery piosenki Maryli Rodowicz z czterech zaproponowanych przez organizatorów zdobyły cztery pierwsze miejsca: Niech żyje bal, Sing-Sing, Mówiły mu i Małgośka. Na XXXXII KFPP w Opolu podczas koncertu „Wielkie, większe, największe” z okazji 80-lecia Polskiego Radia Maryla Rodowicz zaśpiewała dwie spośród czterech piosenek uznanych za największe przeboje radiowe 80-lecia. Artystka otrzymała także od prezesa PR wyróżnienie – Złoty Mikrofon Polskiego Radia. Pomiędzy 25 czerwca – 25 sierpnia 2005 r. Rodowicz koncertowała w ramach trasy „Magiczne Lato z Radiem 2005” (19 koncertów). Brała udział w Sopot Festival 2005.
10 września 2005 została odznaczona przez ministra kultury Waldemara Dąbrowskiego Złotym Medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis[4].
Nagrała również płytę „Kochać” z tekstami Katarzyny Nosowskiej, której premiera odbyła się 26 września 2005 r.
W 2006 r. z okazji Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej 2006 Maryla nagrała piosenkę „Za Janasa” z tekstem Katarzyny Nosowskiej. 2 czerwca 2006 otrzymała na festiwalu w Opolu pierwszą w swojej karierze Superjedynkę w kategorii wykonawca roku, pokonując Beatę Kozidrak i zespół Goya. Otrzymała także tytuł Artystki Bez Granic, nagrodę TV Polonia oraz “Złotą Płytę” za album „Kochać”. 4 czerwca 2006 w koncercie dla Marka Grechuty zaśpiewała piosenki Hop szklankę piwa oraz Nad zrębem planety. We wrześniu 2006 r. Maryla Rodowicz zaśpiewała podczas koncertu wspomnień Sopot Festival 2006 i dostała “Platynową Płytę” za album „Kochać” (za sprzedaż 50.000 egzemplarzy płyty). Pod koniec roku 2006 Maryla Rodowicz nagrała utwór „Dwie strony medalu” (muz. Romuald Lipko, sł. St. Krzesiński), który znalazł się w serialu telewizyjnym TVP pod tym samym tytułem. W latach 2003-2006 zasiadał w Radzie Nadzorczej Fundacji Okularnicy[5][6].
W styczniu 2007 r. została nagrana w duecie z Rafałem Olbrychskim piosenka Przyjaciel (sł. Wojciech Młynarski). 19 maja 2007 w programie „Jak Oni śpiewają?” Maryla Rodowicz w duecie z Agnieszką Włodarczyk zaśpiewała piosenkę pt. Dziś prawdziwych Cyganów już nie ma. 8 czerwca 2007 Maryla Rodowicz wystąpiła na V Festiwalu TOPtrendy. 17 czerwca 2007 wystąpiła na XLIV Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu w koncercie dla Seweryna Krajewskiego „Niebo z moich stron”. W lipcu 2007 r. w sondażu TNS OBOP Maryla Rodowicz zajęła 1. miejsce dla artystki, która prezentuje najwyższy poziom artystyczny w Polsce[potrzebne źródło].

Od 2008
Od marca do kwietnia 2008 roku Rodowicz zasiadała w jury pierwszej edycji nowego telewizyjnego show z udziałem gwiazd, Gwiezdny Cyrk w telewizji Polsat. W maju 2008 roku wokalistka powróciła z nowym albumem Jest cudnie, który zawierał akustyczne i folkowe brzmienia nawiązujące do początków jej kariery. Za produkcję płyty odpowiadał producent Andrzej Smolik. Album już po trzech tygodniach sprzedaży osiągnął status “Platynowej Płyty” za ponad 30 tysięcy sprzedanych egzemplarzy. W grudniu płyta nieoficjalnie osiągnęła diamentowy nakład 150 tysięcy egzemplarzy[1], choć ponad 100 tysięcy sztuk dołączono w listopadzie po kilkakrotnie niższej cenie do dziennika Gazeta Wyborcza, czego nie liczy się w certyfikacji płyt.
W ramach promocji albumu Maryla Rodowicz wystąpiła w czerwcu na XLV Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu z recitalem Maryla Show, w którym zaśpiewała swoje największe przeboje. Koncert ten trafił w grudniu na pierwszą w karierze artystki płytę DVD, którą dołączono do reedycji albumu Jest cudnie, zawierającą ponadto dwa premierowe nagrania. Wokalistka promowała album śpiewając ponadto w lipcu na festiwalu TOPtrendy, a w listopadzie w programach Taniec z Gwiazdami oraz Jak Oni Śpiewają – w tym ostatnim wystąpiła także gościnnie jako juror.
Polska Akademia Muzyczna w Londynie w ramach plebiscytu “PAM Awards 2008” nominowała Marylę w trzech kategoriach: Solistka Roku 2008, Piosenka Roku (“Jest cudnie”) oraz Album roku POP/DANCE 2008 (Jest cudnie). W lutym artystka wydała płytę PRO-FANACJA (Swa-Wola 6)- płyta wydana dla fanów w nakładzie 120 egzemplarzy zawiera piosenki Maryli z lat 70. i 80. XX wieku. W kwietniu artystka została nominowana w trzech kategoriach (artysta roku, płyta roku i przebój roku) w plebiscycie TVP- Superjedynki. W maju artystka zwyciężyła w plebiscycie radiowej “Jedynki” Maj Polskiej Piosenki, z piosenką “Ech mała” (utwór zdobył ponad 40% głosów)[7]. W czerwcu piosenkarka zajęła pierwsze miejsce w raporcie Celebrity Monitor, na osobę, która najbardziej z polskich “celebrytów” zasługuje na miano gwiazdy (artystka zdobyła 68,6% głosów)[8]. 26 czerwca 2009 r. artystka wystąpiła na festiwalu TOPtrendy, w koncercie “Top”, (płyta Jest cudnie zajęła 4 miejsce w rankingu najlepiej sprzedających się polskich albumów w 2008 roku). Na sylwestrze 2009/2010 w Łodzi (TVP2) zaśpiewała w duecie z Dodą recital.
4 września 2010 r. Maryla Rodowicz, Lech Wałęsa, Robert Korzeniowski i Józef Młynarczyk zostali oficjalnymi przyjaciółmi EURO 2012 (ogółem ma zostać wybranych 50 przyjaciół z Polski i Ukrainy)[9]. Ich zadaniem będzie promocja turnieju. W 2011 r. na Festiwalu TOPtrendy w Sopocie zajęła 5. miejsce w konkursie TOP za sprzedaż płyty “50”, natomiast na 48. KFPP w Opolu otrzymała Superjedynkę w kategorii Superpłyta (za płytę 50) oraz Superjedynkę Superjedynek za najlepszy festiwalowy występ. 25 listopada 2011 ukazał się album Buty 2, na którym znalazły się utwory z premierowymi, odnalezionymi po latach przez Rodowicz tekstami autorstwa Agnieszki Osieckiej.
Jak przyznała sama piosenkarka w wywiadzie dla Faktu, wielokrotnie otrzymywała propozycje bycia jurorem w programach typu talent show: Bitwa na głosy i The Voice of Poland, nie przyjęła ich jednak[10]. Natomiast podczas finału drugiej edycji The Voice of Poland wreczyła nagrodę zwyciężczyni programu Natalii Sikorze.
W 2013 jej piosenka “Futbol” znalazła się na 5. miejscu listy “10 największych przebojów nagranych z myślą o piłkarskich Mistrzostwach Świata” według amerykańskiego magazynu Billboard[11]. W ostatni dzień 2013 roku piosenkarka zaskoczyła wszystkich na imprezie Polsatu, który urządził zawody w organizowaniu show z udziałem największych gwiazd polskiej piosenki. Chodziło o sztuczny biust z sylwestrowej stylizacji. Krzysztof Ibisz o tej kreacji powiedział: “To jedna z niewielu polskich gwiazd, która potrafi zrobić prawdziwy show i za to ją kochamy”[12][13].

Dorobek
Maryla Rodowicz w swoim dorobku ma ok. 2000 piosenek, ponad 20 płyt polskich, a także po jednej angielskiej, czeskiej, niemieckiej, rosyjskiej.
Płyty Maryli Rodowicz sprzedano łącznie w nakładzie ok. 15 mln sztuk, z czego 10 mln w Rosji. Koncertowała na całym świecie – w Europie, Ameryce, Australii, Azji. Laureatka wielu nagród, uczestniczka wielu festiwali – również poza granicami Polski, m.in. w Oklahomie, Los Angeles, Tulsie, Festiwalu Piosenki i Piosenkarzy Studenckich w Krakowie, Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu.
Wystąpiła m.in. w oratorium Katarzyny Gaertner i Ernesta Brylla „Zagrajcie nam dzisiaj wszystkie srebrne dzwony” (1975), śpiewogrze „Na szkle malowane” (K. Gaertner, E. Bryll), spektaklu Teatru STU w Krakowie „Szalona lokomotywa” wg tekstów St. I. Witkiewicza (1977, rola Hildy; na scenie razem z Markiem Grechutą; reż. Krzysztof Jasiński). Zajmuje się też aktorstwem, zagrała w kilku filmach i widowiskach muzycznych. Regularnie do 2009 roku występowała w serialu Telewizji Polsat „Rodzina zastępcza” (później „Rodzina zastępcza plus”).
W 1992 ukazała się autobiograficzna książka piosenkarki „Niech żyje bal”.
23 marca 2013 odebrała w Kijowie tytuł Człowieka Roku 2012 na Ukrainie[14].

Wybrana dyskografia
1970 Żyj mój świecie (Muza XL 0598, SXL 0598)
1972 Wyznanie (Pronit XL 0806, SXL 0806)
1972 Maryla Rodowiczova (Supraphon XL 013 1286, SXL 113 1286 Czechosłowacja)
1973 Maryla Rodowicz (Amiga 855 391 Niemiecka Republika Demokratyczna)
1974 Rok (Pronit SXL 1099)
1976 Sing-Sing (Pronit SX 1422)
1978 Wsiąść do pociągu (Pronit SX 1661)
1979 Cyrk nocą (Pronit/Wifon SLP 4004)
1982 Święty spokój (Muza SX 2378)
1983 Maryla Rodowicz (Melodia S-60 20239 Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich)
1984 Był sobie król (Polton LPP 015)
1986 Gejsza nocy (Muza SX 2264)
1987 Polska Madonna (Muza SX 2544)
1991 Full (Polton CDPL 023)
1992 Absolutnie nic (Muza SX 3067, PNCD 186; reedycja 1995 Tra-La-La CD 528 568-2)
1994 Marysia biesiadna (Tra-La-La CD 528 365-2)
1995 Złota Maryla (Tra-La-La CD 528 720-2)
1996 Antologia 1 (Tra-La-La/PolyGram Polska CD 532 856-2)
1996 Antologia 2 (Tra-La-La/PolyGram Polska CD 532 857-2)
1996 Antologia 3 (Tra-La-La/PolyGram Polska CD 532 858-2)
1997 Tribute to Agnieszka Osiecka: Łatwopalni (Tra-La-La/PolyGram Polska 2CD 011 360-2)
1998 Przed zakrętem (PolyGram Polska CD 538 236-2; reedycja 1999 PolyGram Polska CD 546 061-2)
1999 Karnawał 2000 (Universal Music CD 542 198-2)
2000 Niebieska Maryla (Universal Music CD 159 943-2)
2001 12 najpiękniejszych kolęd (Universal Music CD 016 731-2)
2002 Życie ładna rzecz (Universal Music CD 018 111-2)
2003 Sowia Wola (Eulen Willen Studio 2003 Płyta okolicznościowa dla fanów, wyd. w 35 egz.)
2003 Maryla i przyjaciele (Polskie Radio S.A. PRCD 421)
2003 Nejvetši hity (Universal Music 981 531-3 – Czechy)
2004 Wola – 2 – Hopsasa (Płyta okolicznościowa dla fanów, wyd. w 45 egz.)
2005 Kochać (Sony BMG CD 8287673390) platynowa płyta
2005 Maryla Voila! Hopsasa (Płyta okolicznościowa dla fanów, wyd. w 65 egz.)
2006 Wola 4u (Płyta okolicznościowa dla Fanów, wyd. w 65 egz.)
2007 Wola na 5 (Płyta okolicznościowa dla Fanów, wyd. w 100 egz.)
2008 Jest cudnie (Sony BMG CD 88697152072) platynowa płyta
2009 PRO-FANACJA (Swa-Wola 6) (Płyta okolicznościowa dla Fanów, wyd. w 120 egz.)
2010 Seventh Vol@: Samo-Wola (Płyta okolicznościowa dla Fanów)
2010 50 (Universal 275 721 5) platynowa płyta
2011 Buty 2 (Universal 278 939 7) platynowa płyta
2012 Buty 2 1/2 (Universal 372 217 9)
2012-2013 Antologia Maryli Rodowicz (2012-2013) (Universal)

Notowane single

Rok Tytuł Pozycja na liście
LP3[15][16]
1982 Mława 29
1984 Niech żyje bal 36
1995 Dworzec 15
Listopady liści 16
1996 Przecież wiesz, że kocham… 36
1997 Sex i kasa 28
Łatwopalni 1
1998 Bar przed zakrętem 8
Weselne dzieci 31
1999 Łza na rzęsie (mi się trzęsie) 10
Co się stało z mamą? 32
2000 Kropka nad… 30
2002 Żyj 29
Marusia 43
2005 Wszyscy chcą kochać 39
2008 Nie liczy się nic 8
Jest cudnie 6
2012 Drugi but 44

Filmografia
1968: Kulig – jako ona sama
1970: Mały – jako ona sama
1980: Pozłacany warkocz (widowisko telewizyjne)
1988: Pan Kleks w kosmosie – jako Linella, żona gubernatora Karmello
1995: Dzieje mistrza Twardowskiego – jako Agnieszka, żona Twardowskiego
1996: Maryla – bohaterka filmu
1999–2009: Rodzina zastępcza (od 2004 Rodzina zastępcza plus) – jako ciocia Ula
1999: Klan odc. 291 – jako ona sama
2008: Niania odc. 94 Pierwsza randka – jako ona sama
Dubbing
2009: Prawdziwa historia kota w butach – jako królowa

Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (2000)[17]
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1979)
1974 w związku z jubileuszem Polski Ludowej odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi
źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

(Odwiedzono 432 razy, 1 wizyt dzisiaj)

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Wykonaj poniższe zadanie * Time limit exceeded. Please complete the captcha once again.