Cindy Crawford i Richard Gere

gere-crawfordCindy i Richard byli parą od 1987 do 1995 r, a małżeństwem od 12 12 1991 r.

Partnerzy:
Richarda
Diana Ross 1966
Barbara Carrera 1970
Carole Mallory 1970-75
Dawn Steel 1975-78
Dalila Di Lazzaro 1978-80
Sylvia Martins-Niarchos 1980-82
Penelope Milford 1982
Cindy Crawford 1987-95
ślub 12 12 1991
Uma Thurman 1996
Carey Lowell 1996 do dzisiaj
ślub 9 11 2002
Cindy
Richard Gere 1987-95
ślub 12 12 1991
Jon Stewart 1994
John Kennedy Jr. 1995
Jon Bon Jovi 1995
Val Kilmer 1996
Rande Gerber 1997 do dzisiaj
ślub 29 05 1998

Biografia Cindy
Cindy Crawford, właśc. Cynthia Ann Crawford (ur. 20 lutego 1966 w DeKalb) – amerykańska modelka.
Sukces, zawdzięcza fotografowi, który zrobił jej zdjęcie na polu kukurydzy, gdzie pracowała. Miała wtedy 16 lat. Zdjęcie zrobiło furorę i wydrukowano je w pismach. To zachęciło ją do wystąpienia w konkursie agencji Elite na modelkę roku “Look of the Year”, gdzie wygrała. Uczęszczała do DeKalb High School i przez jeden semestr na Northwestern University.

Kariera
Karierę na wybiegu rozpoczęła w wieku 19 lat. Jej twarz pojawiła się na okładkach magazynów o modzie, m.in. „Vogue” i „Harper’s Bazaar”. W 1988, mając 22 lata, pojawiła się nago na okładce „Playboya”. Występowała w teledyskach: George’a Michaela Freedom, a także Prince’a, który specjalnie dla niej napisał piosenkę Cindy C. Przez kilka lat prowadziła w MTV program o modzie House of Style, pisała opowiadania dla dzieci, reklamowała kosmetyki firmy Revlon, Pepsi-Colę, polską wodę mineralną Arctic firmy HOOP, zegarki Omega, a także – razem z Claudią Schiffer, Christy Turlington, Stephanie Seymour i Nadją Auermann – dom mody Versace. W 1996 zagrała w filmie Czysta Gra. Za rolę Kate McQuean otrzymała dwie nominacje do Złotej Maliny w kategorii najgorsza aktorka i najgorsza gwiazda filmowa. W 1993 i 2002 znalazła się w gronie 50 najpiękniejszych osób wybieranych przez magazyn „People”. Stworzyła własną linię perfum.

Życie prywatne
Jej pierwszym mężem, w latach 1991–1995, był Richard Gere. W 1998 wyszła ponownie za mąż, za Randego Gerbera, z którym ma dwoje dzieci: syna Presleya (ur. 1999) i córkę Kayę (ur. 2003).

Filmografia
rok tytuł w roli
2000 Simian Line, The  Sandra
1998 Klub 54 54 Opiekunka Vip’ów
1995 Czysta gra Fair Game
za tę rolę otrzymała nominację do nagrody Złota Malina oraz 2 inne nominacje
Kate McQuean
1995  Świat mody przez dziurkę od guzika Unzipped Gra siebie

seriale
rok Tytuł w roli
2007 Czarodzieje z Waverly Place Wizards of Waverly Place Bibi Rockford (gościnnie)
2001-2009 Jim wie lepiej According to Jim Gretchen (gościnnie)
1996-2001 Trzecia planeta od słońca 3rd Rock from the Sun Mascha (gościnnie)

źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

Biografia Richarda

Richard Tiffany Gere (ur. 31 sierpnia 1949 roku w Filadelfii, w stanie Pensylwania) – amerykański aktor i producent filmowy.
Ma pochodzenie irlandzkie. Przyszedł na świat w rodzinie metodystów jako drugi z pięciorga dzieci farmera i agenta ubezpieczeniowego Homera Gere i Doris Anny Tiffany. W 1967 roku ukończył szkołę średnią North Syracuse Central High School w Północnym Syracuse w stanie Nowego Jorku. Muzykował w domu wraz ze swymi braćmi i siostrami, ale w wieku osiemnastu lat po otrzymaniu stypendium sportowego wybrał wydział filozofii i dramatu na Uniwersytecie Stanowym Massachusetts w Amherst w stanie Massachusetts, gdzie występował na studenckiej scenie. Jednak po dwóch latach w 1969 roku porzucił studia i założył zespół rockowy Strangers, który szybko się rozpadł w atmosferze wzajemnych pretensji. Wkrótce potem występował na scenie Provincetown Playhouse i Seattle Repertory Theatre. W 1973 roku zadebiutował na scenie Broadwayu w musicalu Grease jako Danny Zuko i pojawił się po raz pierwszy na małym ekranie w telewizyjnym dramacie ABC Chelsea D.H.O. (1973). Dwa lata później trafił na kinowy ekran w dramacie kryminalnym Raport dla komisarza (Report to the Commissioner, 1975) z Hectorem Elizondo, wystąpił gościnnie w jednym z odcinków serialu CBS Kojak (1976). Został dostrzeżony w roli barowego podrywacza w dramacie Richarda Brooksa W poszukiwaniu idealnego kochanka (Looking for Mr. Goodbar, 1977) z Diane Keaton, gdzie emanował witalizmem i zmysłowością, elektryzował spojrzeniem małych ale wyrazistych oczu, niepokoił pojawiającym się czasem uśmiechem drapieżnika. Stworzył wyrazistą i sympatycznie wyciszoną postać amerykańskiego żołnierza w melodramacie wojennym Jankesi (Yanks, 1979). Za rolę romantycznego farmera i zdolnego do zbrodni kochanka w dramacie Niebiańskie dni (Days of Heaven, 1978) z Samem Shepardem został uhonorowany włoską nagrodą Davida. W 1979 roku powrócił na Broadway w sztuce Bent jako homoseksualny mieszkaniec Dachau, ofiara Holocaustu.
W thrillerze Amerykański żigolak (American Gigolo, 1980) zagrał utrzymanka bogatych kobiet, oskarżonego o zamordowanie jednej z nich. Sugestywną i przemyślaną kreacją Zacka Mayo w melodramacie o moralnych problemach kariery wojskowej Oficer i dżentelmen (An Officer and a Gentleman, 1982) z Debrą Winger i Davidem Caruso zdobył nominację do nagrody Złotego Globu. Utrzymany w poetyce jaskrawych wideoklipów remake obrazu Jean-Luca Godarda – Do utraty tchu (Breathless, 1983) u boku Valérie Kaprisky stał się niepowodzeniem. W gangsterskiej opowieści Francisa Forda Coppoli Cotton Club (The Cotton Club, 1984) zagrał świetnie zapowiadającego się muzyka jazzowego, który ratuje życie jednemu z najgroźniejszych gangsterów w mieście. Ekranowa biblijna postać Dawida w hollywoodzkiej produkcji Król Dawid (King David, 1985) otrzymała nominację do antynagrody Złotej Maliny dla najgorszego aktora. Zabrał przychylne recenzje za rolę skorumpowanego i bezwzględnego policjanta w thrillerze Wydział wewnętrzny (Internal Affairs, 1990) z Andy Garcią i Williamem Baldwinem. Niebywałym sukcesem okazała się kreacja bogacza zakochanego w prostytutce w komedii romantycznej Pretty Woman (1990) u boku Julii Roberts, za którą był nominowany do nagrody Złotego Globu. Postać adwokata-mistrza manipulacji mediami i opinią publiczną w kryminalnej komedii muzycznej Chicago (2002) z Catherine Zeta-Jones i Renée Zellweger przyniosła mu nagrodę Złotego Globu.

Życie prywatne
Spotykał się z dyrektor Columbia Pictures Dawn Steel (1975-78), aktorką Penelope Milford (w latach 80.), malarką Sylvią Martins-Niarchos, modelką Tiną Chow (w latach 80.; zm. 1992 na AIDS), modelką Laurą Bailey (ur. 1972; w latach 80.), modelką Elizabeth Nottoli (w latach 90.), projektantką mody Diane von Furstenberg (w latach 90.), Kim Basinger, Julią Roberts, Dianą Ross, Barbrą Streisand i Umą Thurman. Był żonaty z Cindy Crawford (od 12 grudnia 1991 do 1995). W dniu 9 listopada 2002 roku poślubił Carey Lowell, aktorkę znaną z filmu z serii o Jamesie Bondzie Licencja na zabijanie (Licence to Kill, 1989) z Timothy Daltonem. Mają syna Homera Jamesa Jigme (ur. 6 lutego 2000).

Ciekawostki
Ma 180 cm wzrostu.
To wegetarianin oraz buddysta
Ma starszą siostrę Susan (ur. 1946).
15 kwietnia 2007 roku podczas zorganizowanego w Nowym Delhi ‘marszu świadomości’, mającego uzmysłowić mieszkańcom Indii jak wielkim zagrożeniem jest AIDS, swoim publicznym obscenicznym pocałunkiem z aktorką Bollywood Shilpą Shetty wywołał falę protestów, łącznie z demonstracjami na ulicach.

Filmografia
obsada aktorska
Raport dla komisarza (Report to the Commissioner, 1975) jako Billy
Strike Force (1975)
Baby Blue Marine (1976) jako Raider
W poszukiwaniu idealnego kochanka (Looking for Mr. Goodbar, 1977) jako Tony Lopanto
Niebiańskie dni (Days of Heaven, 1978) jako Bill
Bloodbrothers (1978) jako Thomas Stony De Coco
Jankesi (Yanks, 1979) jako Matt
Amerykański żigolak (American Gigolo, 1980) jako Julian Kaye
Oficer i dżentelmen (Officer and a Gentleman, An, 1982) jako Zack Mayo
Konsul honorowy (The Honorary Consul, 1983) jako Dr Eduardo Plarr
Do utraty tchu (Breathless, 1983) jako Jesse Lujack
Cotton Club (The Cotton Club, 1984) jako Dixie Dwyer
Król Dawid (King David, 1985) jako David
Bez litości (No Mercy, 1986) jako Eddie Jillette
Żądza władzy (Power, 1986) jako Pete St. John
Witaj w domu (Miles from Home, 1988) jako Frank Roberts
Pretty Woman (1990) jako Edward Lewis
Wydział wewnętrzny (Internal Affairs, 1990) jako Dennis Peck
Sierpniowa rapsodia (Hachi-gatsu no kyôshikyoku, 1991) jako Clark
Głosy, którym zależy (Voices that Care, 1991) jako Członek chóru
Diagnoza zbrodni (Final Analysis, 1992) jako Isaac Barr
Mr. Jones (1993) jako Mr. Jones
A orkiestra grała dalej (And the Band Played On, 1993) jako Choreographer
Sommersby (1993) jako Jack
Na rozstaju (Intersection, 1994) jako Vincent Eastman
Rycerz króla Artura (First Knight, 1995) jako Lancelot
Lęk pierwotny (Primal Fear, 1996) jako Martin Vail
Fatalna namiętność (Red Corner, 1997) jako Jack Moore
Szakal (The Jackal, 1997) jako Declan Mulqueen
Uciekająca panna młoda (Runaway Bride, 1999) jako Ike Graham
Miłość w Nowym Jorku (Autumn in New York, 2000) jako Will Keane
Dr T i kobiety (Dr. T and the Women, 2000) jako Dr “T” Sullivan
Przepowiednia (The Mothman Prophecies, 2002) jako John Klein
Niewierna (Unfaithful, 2002) jako Edward Sumner
Chicago (2002) jako Billy Flynn
Zatańcz ze mną (Shall We Dance, 2004) jako John Clark
Sezon na słówka (Bee Season, 2005) jako Saul Naumann
Emperor Zehnder (2006) jako Bruno P. Zehnder
I’m Not There. Gdzie indziej jestem (2006)
Blef (2006) jako Clifford Irving
Drapieżnik (The Flock, 2007)
Noce w Rodanthe (Nights in Rodanthe, 2008) jako Dr Paul Flenner
Hachiko: A Dog’s Story (Hachiko: psia opowieść) (2009)
seriale TV  [edytuj]
Kojak (1976) jako Geno Papas
Simpsonowie (The Simpsons, 1989) jako On sam (głos)
Leute heute (1997) jako on sam

Nagrody
Złote Globy
wygrane: 1 | nominacje: 2
rok typ Nagroda kategoria
2003 wygrana Złoty Glob Najlepszy aktor w komedii lub musicalu
Chicago (2002)
1991 nominacja Złoty Glob Najlepszy aktor w komedii lub musicalu
Pretty Woman, 1990
1983 nominacja Złoty Glob Najlepszy aktor w dramacie
Oficer i dżentelmen, 1982

Emmy
nominacje: 1
rok typ Nagroda kategoria
1994 nominacja Emmy Najlepszy aktor drugoplanowy w miniserialu lub filmie telewizyjnym
A orkiestra grała dalej, 1993

Teen Choice
nominacje: 2
rok typ Nagroda kategoria
2005 nominacja Teen Choice Ulubiona scena taneczna
Zatańcz ze mną, 2004
2003 nominacja Teen Choice Ulubiony czarny charakter
Chicago, 2002

Amerykańska Gildia Aktorów Filmowych
wygrane: 1 | nominacje: 1
rok typ Nagroda kategoria
2003 wygrana Aktor Najlepszy filmowy zespół aktorski
Chicago (2002)
nominacja Aktor Najlepszy aktor w roli głównej
Chicago, 2002

David di Donatello
wygrane: 1
rok typ Nagroda kategoria
1979 wygrana David di Donatello  Najlepszy aktor zagraniczny
Niebiańskie dni (1978)

Film Independent
wygrane: 1
rok typ Nagroda kategoria
2008 wygrana Nagroda Specjalna Nagroda im. Roberta Altmana
I’m Not There. Gdzie indziej jestem (2007)

Satelity
nominacje: 2
rok typ Nagroda kategoria
2007 nominacja Satelita Najlepszy aktor w komedii lub musicalu
Blef, 2006
2001 nominacja Złoty Satelita Najlepszy aktor w komedii lub musicalu
Dr T i kobiety, 2000

źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

(Odwiedzono 224 razy, 1 wizyt dzisiaj)

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *