Beyoncé Knowles i Jay-Z

knowles-jay-zOd 2002 roku Knowles pozostawała w związku z raperem Jayem-Z, z którym kilkakrotnie współpracowała muzycznie. Plotki na temat ich relacji pojawiły się po nagraniu wspólnego utworu “’03 Bonnie & Clyde”[18]. Jednak mimo zainteresowania mediów, artyści nie ujawniali informacji na temat swojego życia prywatnego[214][215]. W 2005 roku nasiliły się doniesienia, jakoby para wzięła ślub. Jednak Beyoncé ucięła spekulacje twierdząc, że “ona i Jay-Z nie są nawet zaręczeni”[132]. Dwa lata później to raper został zapytany o małżeństwo, na co odpowiedział: “Pewnego dnia – pozostawmy to w tym punkcie.”[216]
4 kwietnia 2008 roku Beyoncé wyszła za mąż za Jaya-Z podczas prywatnej ceremonii w Nowym Jorku. Fakt ten został nagłośniony przez media 22 kwietnia, kiedy okazało się, że informacja była prawdziwa[217]. Jednak mimo to para nie potwierdzała ani nie komentowała oficjalnie doniesień prasowych. Beyoncé nie ujawniała również swojego pierścionka zaręczynowego, aż do 5 września i koncertu Fashion Rocks. Właśnie wtedy po raz pierwszy pokazała się publicznie w wartym 5 milionów dolarów pierścionku projektu Lorraine Schwartz[218].
Trzy lata z rzędu Beyoncé i Jay-Z byli według magazynu Forbes najlepiej zarabiającą parą Hollywood. W 2008 roku ich łączny roczny dochód wyniósł 162 miliony dolarów, w 2009 roku stanowił 122 miliony, natomiast w 2010 roku szacowany był na 150 milionów dolarów[219][220][221]. W wydaniu Księgi rekordów Guinnessa z 2011 roku, Beyoncé i Jay-Z uznani zostali za najbardziej wpływową i najlepiej zarabiającą parę świata[222][223].

Partnerzy:
Beyoncé
Lyndell Locke 1993-00
Jay-Z 2002 do dzisiaj
ślub 4 04 2008
Jaya-Z
Ananda Lewis
Foxy Brown
Maia Campbell
Mya
Carmen Bryan 1996
Kimberly ‘Lil’ Kim’ Jones 1998-00
Aaliyah 1999-00
Shenelle Scott 2000-01
Blu Cantrell 2001
Beyoncé Knowles 2002 do dzisiaj
 
Zobacz newsy o parze

 
Wideo- Wywiad Beyoncé Knowles i Jay-Z

Wideo – Jay-Z Feat Beyonce – 03 Bonnie & Clyde

Biografia Beyoncé

Beyoncé Giselle Knowles (IPA [/biˈjɒnseɪ/]) (ur. 4 września 1981) – amerykańska wokalistka R&B, aktorka i modelka. Urodziła się i dorastała w Houston, w stanie Teksas jako pierwsze dziecko Tiny i Mathew Knowlesów; jej młodsza siostra, Solange, również jest piosenkarką. Jako dziecko Beyoncé brała udział w konkursach tanecznych oraz wokalnych, jednak sławę zyskała pod koniec lat 90., kiedy była liderką zespołu Destiny’s Child.
W 2003 roku, gdy Destiny’s Child zawiesił działalność, Knowles wydała swój debiutancki album solowy Dangerously in Love. Pochodzące z niego single “Crazy in Love” i “Baby Boy” zajmowały pierwsze miejsca list przebojów, zaś sama płyta otrzymała w sumie pięć nagród Grammy, wyrównując rekord dla największej liczby statuetek zdobytych jednej nocy[1][2]. W 2005 roku grupa została oficjalnie rozwiązana, a rok później ukazał się kolejny album Beyoncé, B’Day, który, podobnie jak poprzednik, zadebiutował na szczycie Billboard 200. Trzecia płyta studyjna, I Am… Sasha Fierce, została wydana w 2008 roku. Album oraz pochodzące z niego utwory przyniosły wokalistce sześć nagród Grammy, bijąc rekord dla największej liczby wyróżnień zdobytych na jednej gali przez kobietę[3][4][5]. Knowles jest jednym z najczęściej honorowanych artystów w historii Grammy, z 16 wyróżnieniami (13 jako solowa wokalistka oraz 3 jako członkini Destiny’s Child).
Knowles rozpoczęła karierę aktorską w 2001 roku rolą w musicalu Carmen: A Hip Hopera. W 2006 roku wcieliła się w jedną z głównych ról w filmowej adaptacji sztuki broadwayowskiej Dreamgirls, za którą zyskała dwie nominacje do Złotych Globów.
W 2004 roku Beyoncé założyła wraz z matką linię odzieżową House of Deréon, zaś sama była twarzą takich marek, jak m.in.: Pepsi, Tommy Hilfiger, Armani i L’Oréal. W 2010 roku magazyn Forbes umieścił Knowles na 2. miejscu listy 100 najbardziej wpływowych postaci show-biznesu na świecie, a także uznał ją za najlepiej zarabiającą artystkę oraz najlepiej opłacaną gwiazdą poniżej 30 roku życia, z rocznym dochodem powyżej 87 milionów dolarów[6][7][8].
Pięć singli Knowles uplasowało się na szczycie Billboard Hot 100 i, według Sony, sprzedaż jej solowych wydawnictw wynosi niemal 40 milionów w Stanach Zjednoczonych, a łącznie z albumami Destiny’s Child przekracza 100 milionów[9]. 11 grudnia 2009 roku magazyn Billboard wyróżnił Beyoncé jako najpopularniejszą artystkę dekady 2000-2009 oraz najczęściej emitowaną w stacjach radiowych wokalistkę tegoż okresu[10]. W lutym 2010 roku Knowles została uznana przez RIAA za najczęściej certyfikowaną wokalistkę tej samej dekady[11][12]. BET okrzyknęła Beyoncé 2. najbardziej wpływową postacią dekady 2000-2009, ustępując jedynie Jayowi-Z[13]. W 2010 roku telewizja VH1 umieściła Beyoncé na 52. miejscu listy najlepszych artystów wszech czasów[14].

Wczesne życie i początki kariery
Beyoncé urodziła się w Houston, w stanie Teksas jako córka Mathew, menedżera oraz producenta, i Tiny, stylistki fryzur i projektantki. Jej ojciec jest Afroamerykaninem, natomiast matka luizjańską Kreolką (ma pochodzenie indiańskie, afroamerykańskie i francuskie)[15]. Młodszą siostrą Knowles jest Solange, wokalistka, modelka i aktorka. Imię Beyoncé stanowiło hołd wobec matki Tiny Knowles, której nazwisko brzmiało Beyincé[15].
Knowles uczęszczała do St. Mary’s Elementary School w Teksasie, gdzie brała udział w zajęciach tanecznych, na których uczyła się m.in. jazzu i baletu. Jej talent wokalny został odkryty, gdy instruktor tańca zaczął nucić melodię, a Beyoncé ją dokończyła[16]. Zainteresowanie śpiewem zwiększyło się, gdy wzięła udział w szkolnym konkursie talentów. Jak przyznała Tina Knowles, jej córka jako dziecko była bardzo nieśmiała, jednak kiedy znalazła się na scenie przezwyciężyła słabość i zapragnęła zostać wokalistką[17]. W wieku siedmiu lat wzięła udział w pierwszym konkursie, wykonując “Imagine” Johna Lennona. Beyoncé wygrała z konkurencją i uzyskała owacje na stojąco[18][19]. Krótko po tym zaczęła wzbudzać zainteresowanie lokalnej prasy; dziennik Houston Chronicle wspomniał o jej nominacji do nagrody The Sammy[20].
W 1990 roku Knowles uczęszczała do Parker Elementary School, szkoły muzycznej w Houston, gdzie była członkinią chóru[16]. Poza tym ukończyła High School for the Performing and Visual Arts oraz Alief Elsik High School[21][15][22]. Beyoncé przez dwa lata występowała również w chórze swojego kościoła, St. John’s United Methodist Church[16][23].
W wieku ośmiu lat, podczas jednego z przesłuchań, Knowles poznała LaTavię Roberson[24]. Obie, wraz z przyjaciółką Beyoncé Kelly Rowland, utworzyły zespół Girl’s Tyme. Ostatecznie liczba członkiń zwiększyła się z trzech do sześciu[18][16]. Grupa stała się popularna w całych Stanach Zjednoczonych, co sprawiło, że do Houston udał się producent muzyczny Arne Frager. Zaprosił Girl’s Tyme do swojego studia, The Plant Recording Studios, w Północnej Kalifornii i uznał, że to Knowles powinna być liderką, gdyż nie tylko potrafi dobrze śpiewać, ale ma odpowiednią osobowość[16]. Frager, chcąc, aby zespół podpisał kontrakt z dużą wytwórnią, postanowił zgłosić go do Star Search, najpopularniejszego ówcześnie programu młodych talentów[17][16]. Girl’s Tyme nie udało się jednak odnieść sukcesu, ponieważ, jak przyznała Knowles, ich piosenka nie była wystarczająco dobra[25][26]. Beyoncé przeżyła po tym niepowodzeniu swoją pierwszą “profesjonalną” porażkę, ale ponownie odzyskała pewność siebie, gdy dowiedziała się, że te same doświadczenia mieli Britney Spears i Justin Timberlake[16].
W 1995 roku Mathew Knowles zrezygnował z dotychczasowej pracy (sprzedaży sprzętu medycznego), aby zostać menedżerem grupy córki[27]. Jego działanie zredukowało dochód rodziny o połowę, a duża presja doprowadziła do tego, że rodzice Beyoncé przeprowadzili się do oddzielnych mieszkań[15]. Niedługo po dołączeniu do zespołu Kelly Rowland, Mathew zmniejszył liczbę jego członkiń do czterech[16][24]. Ćwicząc w salonie fryzjerskim Tiny oraz na domowych podwórkach, grupa występowała jako support innych artystów rhythm and bluesowych[24]. W działalność zespołu wkład miał nie tylko Mathew, ale i Tina, która szyła i projektowała kostiumy, co robiła aż do ery Destiny’s Child. Po wielu przesłuchaniach umowę z grupą zdecydowała się zawrzeć wytwórnia Elektra Records[15]. W reakcji na to, dziewczyny przeprowadziły się do Atlanty, by tam rozpocząć produkcję swoich pierwszych nagrań. Jednak krótko po tym, w 1995 roku, Elektra zerwała kontrakt, nim Destiny’s Child zdołał opublikować swoje pierwsze wydawnictwo. Niepowodzenia spowodowały, że Mathew i Tina zdecydowali się na separację, kiedy Beyoncé miała 14 lat. W 1996 roku Knowlesowie wrócili do siebie, zaś zespół nawiązał współpracę z wytwórnią Columbia Records[28].

Kariera
1997–2001: era Destiny’s Child.
Czerpiąc inspirację z Księgi Izajasza, zespół zmienił nazwę na Destiny’s Child w 1993 roku[24]. Od tego czasu grupa występowała podczas lokalnych wydarzeń, a w końcu, po czterech latach podróży, w 1997 roku, podpisała umowę z Columbia Records. Tego samego roku Destiny’s Child nagrał debiutancką piosenkę w wytwórni, “Killing Time”, która została wydana na ścieżce dźwiękowej filmu Faceci w czerni[24][26]. W 1998 roku zespół wydał swój pierwszy album, zatytułowany Destiny’s Child, z którego pochodził pierwszy znany hit, “No, No, No”. Płyta uczyniła z Destiny’s Child grupę rozpoznawalną w całych Stanach Zjednoczonych oraz przyniosła trzy nagrody Soul Train Music Awards[24]. Jednak to w 1999 roku zespół wspiął się na szczyty list przebojów za sprawą multiplatynowego albumu The Writing’s on the Wall, z którego pochodzą jedne z najbardziej znanych piosenek Destiny’s Child: “Bills, Bills, Bills”, pierwszy singel numer jeden, “Jumpin’ Jumpin'” i “Say My Name”. “Say My Name” wygrała nagrodę Grammy dla najlepszego utworu R&B duetu lub grupy[24]. The Writing’s on the Wall rozszedł się w sumie w ponad 8 milionach kopii, stając się przełomowym albumem w twórczości Destiny’s Child[25][29][30].
Sukces komercyjny zespołu pociągnął za sobą pozew sądowy, złożony przez Luckett i Roberson z powodu rzekomego naruszenia ich kontraktu. Przyczyną tego biegu zdarzeń był fakt, że w wideoklipie do “Say My Name” pojawiły się Michelle Williams oraz Farrah Franklin, co było jednoznaczne z tym, iż zastąpiły Luckett i Roberson w Destiny’s Child[24]. Ostatecznie obie wokalistki opuściły grupę, podobnie jak Franklin, która odeszła z Destiny’s Child po pięciu miesiącach[25]. Powodem miała być jej nieobecność podczas koncertów i wydarzeń promocyjnych, jednak ona sama tłumaczyła, że odeszła ze względu na negatywne wibracje w zespole, spowodowane konfliktami[24].
Po ustaleniu ostatecznego składu, trio nagrało “Independent Women Part I”, wydany na ścieżce dźwiękowej filmu Aniołki Charliego. Utwór okazał się najpopularniejszym singlem w karierze zespołu, pozostając na 1. miejscu Billboard Hot 100 przez jedenaście tygodni[24][29]. Krótko po tym Luckett i Roberson wycofały pozew przeciw Destiny’s Child, zakładając za to sprawę przeciw Mathew Knowlesowi, która zakończyła się ugodą, a strony postanowiły, że zaprzestaną publicznych oskarżeń[24]. Trzeci album zespołu, Survivor, wzbudził jednak kolejny konflikt, gdyż główny singel, “Survivor”, był odpowiedzią na tę sytuację[31]. Tematyka utworu pchnęła Luckett i Roberson do ponownego złożenia pozwu, gdyż uznały, że piosenki na płycie są skierowane przeciw nim[24]. Sprawa została rozstrzygnięta w czerwcu 2002 roku[30]. W międzyczasie album, który ukazał się w maju 2001 roku zadebiutował na 1. miejscu Billboard 200, rozchodząc się w pierwszym tygodniu w 663 tys. egzemplarzy[32]. W sumie Survivor sprzedał się w ponad 10 milionach kopii na świecie[33]. Pochodzące z niego single “Survivor” oraz “Bootylicious” uplasowały się na szczycie Hot 100, a “Survivor” zdobył dodatkowo nagrodę Grammy dla najlepszej piosenki R&B duetu lub grupy.
Po premierze albumu świątecznego 8 Days of Christmas, zespół ogłosił przerwę, gdyż wszystkie członkinie pragnęły zająć się projektami solowymi[24].

2000–02: początki kariery solowej
W 2000 roku Knowles podpisała z Columbia Records kontrakt na wydanie trzech albumów[34]. Jednak już wtedy, gdy była członkinią Destiny’s Child próbowała swych sił w twórczości solowej. Nagrała w duecie z Marcem Nelsonem utwór “After All Is Said and Done” na ścieżkę dźwiękową filmu The Best Man z 1999 roku[34]. Na początku 2001 roku, kiedy zespół kompletował Survivor, Beyoncé zagrała główną rolę w obrazie Carmen: A Hip Hopera. Film był współczesną adaptacją opery Carmen francuskiego kompozytora Georgesa Bizeta[35].
W 2002 roku Beyoncé wcieliła się w postać Foxxy Cleopatry w filmie Austin Powers i Złoty Członek[36]. Obraz okazał się komercyjnym sukcesem, zarabiając w pierwszym tygodniu 73,1 milionów dolarów[18]. Pierwszy solowy singel Knowles, “Work It Out”, pochodził ze ścieżki dźwiękowej filmu[37]. Rok później wokalistka wystąpiła u boku Cuby Goodinga Jr. w komedii romantycznej Wojna pokus i nagrała z myślą o nim kilkanaście piosenek, w tym m.in.: “Fighting Temptation” (z udziałem Missy Elliott, MC Lyte i Free), a także cover utworu “Fever”[38][39].
W 2003 roku Knowles nagrała wraz ze swoim ówczesnym chłopakiem, Jayem-Z, piosenkę “’03 Bonnie & Clyde”, a także wydała własną wersję “In da Club” 50 Centa[18][40]. Poza tym, w duecie z Lutherem Vandrossem, nagrała utwór “The Closer I Get to You”, w oryginale wykonywany przez Robertę Flack oraz Donny’ego Hathawaya w 1977 roku[41]. Wersja Vandrossa i Beyoncé otrzymała nagrodę Grammy w kategorii najlepszy utwór R&B zespołu lub duetu; na tej samej gali Vandross wygrał statuetkę za “Dance with My Father”, w nagrywaniu którego również wzięła udział Knowles[42][43].

2003–2004: Dangerously in Love
Po premierach debiutanckich płyt Williams i Rowland, Knowles również wydała pierwszy solowy album, Dangerously in Love, który ukazał się w czerwcu 2003 roku[41]. Zadebiutował on na szczycie Billboard 200, rozchodząc się w pierwszym tygodniu w 317 tys. kopii[32]. Album uzyskał status czterokrotnej platyny w Stanach Zjednoczonych, rozchodząc się w tym kraju w ponad 4,7 milionach kopii[44][45].
Z albumu pochodziły dwa utwory numer jeden. “Crazy in Love”, nagrany z udziałem Jaya-Z, został wydany jako główny singel i pozostawał na 1. miejscu Billboard Hot 100 przez osiem tygodni[46]. W Wielkiej Brytanii wokalistka również zdominowała notowania, gdyż na szczycie pozostawała jednocześnie i płyta, i singel[47][48]. Drugi singel, “Baby Boy”, nagrany z dancehallowym wokalistą Seanem Paulem, spędził na 1. pozycji Hot 100 dziewięć tygodni[49][50].
W 2004 roku Beyoncé zdobyła pięć nagród Grammy za swoje solowe dokonania, a w tym m.in.: za najlepszą piosenkę R&B (“Crazy in Love”), najlepszy wokalny utwór R&B (“Dangerously in Love 2”) oraz najlepszy album R&B (Dangerously in Love). Wyrównała jednocześnie rekord dla największej liczby statuetek zdobytych jednej nocy. Wcześniej dokonały tego jedynie: Lauryn Hill (1999), Alicia Keys (2002), Norah Jones (2003) oraz Amy Winehouse (2008)[29][51]. Jednak w 2010 roku pobiła tenże rekord, otrzymując sześć nagród Grammy podczas jednej ceremonii. W 2004 roku Knowles zdobyła BRIT Award dla najlepszej międzynarodowej artystki[52].

2004–05: Destiny Fulfilled i zawieszenie działalności grupy
W 2004 roku Knowles planowała wydać kontynuację Dangerously in Love, złożoną z kilku utworów niewydanych na pierwszej płycie. Jednakże jej aspiracje zostały porzucone ze względu na konflikty w terminarzu, w tym nagrywanie finałowego albumu Destiny’s Child[53].
Tego samego roku Beyoncé zaśpiewała Hymn Stanów Zjednoczonych Ameryki podczas finału Super Bowl XXXVIII na Reliant Stadium w Houston; przyznała jednocześnie, że spełniła swoje dziecięce marzenie[54].
Po trzyletniej przerwie Knowles powróciła do studia z Williams i Rowland, aby nagrać ostatni album Destiny’s Child, Destiny Fulfilled, wydany w listopadzie 2004 roku[24]. Aby wesprzeć jego promocję zespół wyruszył w trasę koncertową Destiny Fulfilled … And Lovin’ It, która trwała od kwietnia do września 2005 roku. Podczas występu w Barcelonie grupa ogłosiła, że po zakończeniu północnoamerykańskiego etapu Destiny’s Child zakończy działalność[24][55]. W październiku 2005 roku ukazał się album kompilacyjny zespołu, #1’s, złożony ze wszystkich singli numer jeden w twórczości Destiny’s Child oraz najbardziej znanych utworów. Wśród nich znalazły się również trzy nowe piosenki, w tym “Stand Up for Love”.
W marcu 2006 roku Destiny’s Child uhonorowany został gwiazdą w Hollywood Walk of Fame[54]. Poza tym zespół uznany został za najlepiej sprzedającą się żeńską grupę muzyczną w historii[56][57].
Kontynuując karierę filmową, Knowles wystąpiła w komedii familijnej Różowa Pantera u boku Steve’a Martina, wcielając się w rolę Xanii[58][59]. Obraz miał premierę 10 lutego 2006 roku i zadebiutował na szczycie amerykańskiego box office’u, zarabiając w pierwszym tygodniu 21.7 milionów dolarów[18]. Na ścieżkę dźwiękową filmu wokalistka nagrała z udziałem Slim Thuga utwór “Check on It”, który dotarł do 1. miejsca Billboard Hot 100[58].
Pod koniec 2005 roku Beyoncé skupiła się na swojej roli w filmie Dreamgirls, rezygnując chwilowo z kompletowania drugiego albumu solowego. Obraz stanowi adaptację broadwayowskiego musicalu o tym samym tytule, opowiadającego o zespole z lat 60. The Supremes oraz wytwórni Motown. Knowles wcieliła się w jedną z najważniejszych postaci, Deenę Jones, wzorowaną na Dianie Ross[58][60]. Wokalistka powiedziała w wywiadzie dla Billboardu: “Nie zamierzam pisać niczego na nową płytę, dopóki nie zakończę prac na planie filmowym.”[45] Dreamgirls miał premierę we wrześniu 2006 roku, a poza Knowles wystąpili w nim m.in.: Jamie Foxx, Eddie Murphy, Jennifer Hudson i Danny Glover. Beyoncé nagrała na ścieżkę dźwiękową filmu kilka piosenek, w tym wydaną jako singel “Listen”[61]. 14 grudnia 2006 roku Knowles nominowana była do dwóch Złotych Globów za rolę w Dreamgirls: dla najlepszej aktorki w musicalu lub komedii oraz dla najlepszej oryginalnej piosenki (“Listen”)[62].

2006–07: B’Day
Zainspirowana rolą w Dreamgirls, Knowles pracowała nad B’Day bez określonego planu, mówiąc MTV News: “[Kiedy zakończyło się filmowanie] miałam w sobie tyle rzeczy, tyle emocji, tak wiele pomysłów.”[63] Za produkcję albumu odpowiedzialni byli m.in.: Rich Harrison, Rodney Jerkins i Sean Garrett, zaś materiał rejestrowany był w nowojorskich Sony Music Studios. Płyta została skompletowana w trzy tygodnie, a Beyoncé jest współautorką oraz współproducentką niemal wszystkich utworów[64].
B’Day miał międzynarodową premierę 4 września 2006 roku, celebrując 25. urodziny wokalistki. Album zadebiutował na szczycie Billboard 200, rozchodząc się w pierwszym tygodniu w ponad 541 tys. egzemplarzy[65]. Poza tym uzyskał status trzykrotnej platyny w Stanach Zjednoczonych za sprzedaż powyżej trzech milionów kopii[44]. Główny singel, “Déjà Vu”, nagrany z udziałem Jaya-Z, zajął 1. miejsce UK Singles Chart. W październiku wydany został kolejny singel, “Irreplaceable”, który pozostawał na szczycie Billboard Hot 100 przez dziesięć tygodni i był jednym z najpopularniejszych utworów w karierze Beyoncé[66]. Mimo komercyjnego sukcesu, krótki okres produkcji płyty spotkał się ze sporą krytyką[67][68][69].
3 kwietnia 2007 roku ukazała się edycja deluxe B’Day, zawierająca pięć nowych utworów, a także hiszpańskojęzyczną wersję “Irreplaceable” oraz “Listen”[70][70].
Jednocześnie wydany został również B’Day Anthology Video Album, złożony z dziesięciu wideoklipów do piosenek z B’Day[70][71]. Beyoncé wyruszyła w trasę koncertową promującą album, The Beyoncé Experience, w ramach której wystąpiła w ponad 90 obiektach na całym świecie. Zapis koncertu w Staples Center w Los Angeles został wydany na DVD The Beyoncé Experience Live[72].
B’Day otrzymał nagrodę Grammy dla najlepszego albumu R&B[73]. Na 35. gali American Music Awards Knowles stała się pierwszą kobietą w historii, która zdobyła statuetkę dla najlepszego amerykańskiego artysty na arenie międzynarodowej[54].

2008–10: I Am… Sasha Fierce, rekord Grammy i przerwa w karierze
Trzeci album studyjny Knowles, I Am… Sasha Fierce, ukazał się 18 listopada 2008 roku[74]. Wokalistka wytłumaczyła, że tytułowa Sasha Fierce to jej alter ego, które przybiera na scenie[75]. Premierę płyty poprzedziło wydanie dwóch singli: “If I Were a Boy” i “Single Ladies (Put a Ring on It)”[76][77]. Podczas gdy “If I Were a Boy” uplasował się na szczytach notowań na całym świecie, zwłaszcza w Europie, “Single Ladies (Put a Ring on It)” dotarł na 1. miejsce Billboard Hot 100, na którym pozostawał przez cztery tygodnie. Część krytyków porównywała utwór do “Respect” Arethy Franklin oraz “I Will Survive” Glorii Gaynor, ze względu na poruszanie tematu empowermentu oraz niezależności kobiet[78].
Wideoklip do “Single Ladies (Put a Ring on It)” otrzymał wiele wyróżnień, w tym m.in. statuetkę BET Awards dla najlepszego teledysku roku. Poza tym zyskał dziewięć nominacji do MTV Video Music Awards, ostatecznie zdobywając trzy nagrody, w tym najważniejszą – dla widea roku. Przegrał jednak w kategorii najlepszy żeński teledysk na rzecz “You Belong with Me” Taylor Swift, co doprowadziło do kontrowersji podczas ceremonii; przemowa Swift została przerwana przez rapera Kanye Westa, który odebrał jej mikrofon, po czym przyznał, że to Beyoncé nagrała “jeden z najlepszych wideoklipów wszech czasów”. Kilkadziesiąt minut później, kiedy Knowles przyjmowała statuetkę dla teledysku roku, powiedziała: “Pamiętam, jak mając 17 lat otrzymałam swoją pierwszą nagrodę MTV z Destiny’s Child i był to jeden z najbardziej ekscytujących momentów w moim życiu. Dlatego chciałabym, aby Taylor wróciła na scenę i miała swoją chwilę.”[79][80][81][82]
“Halo”, piąty singel z I Am… Sasha Fierce, uplasował się na 5. pozycji Hot 100, będąc 12. utworem Knowles, który zajął miejsce w czołowej dziesiątce listy. Tym samym Beyoncé stała się artystką z największą liczbą singli w pierwszej dziesiątce w dekadzie 2000-2009[83][84]. Poza tym jest wokalistką, której utwory spędziły najwięcej tygodni na szczycie listy (36) w tym samym okresie, a także nagrała najwięcej piosenek (19), które uplasowały się w pierwszej czterdziestce Hot 100[83][84][85].
Beyoncé wystąpiła w musicalu biograficznym Cadillac Records, wcielając się w postać wokalistki bluesowej Etty James[86]. Jej rola spotkała się z pozytywnymi ocenami krytyków, zaś utwór nagrany przez Knowles i Scotta McFarnona, “Once in a Lifetime”, nominowany był do Grammy i Złotego Globa[87]. Artystka zagrała również w thrillerze Obsesja. Mimo nieprzychylnych recenzji, film okazał się komercyjnym sukcesem; w dniu premiery dochód ze sprzedaży biletów wyniósł 11,1 milionów dolarów, a po pierwszym weekendzie wyniósł 28,6 milionów dolarów, pozwalając na zajęcie 1. miejsca box office’u[88].
18 stycznia 2009 roku Beyoncé zaśpiewała podczas uroczystości w Lincoln Memorial, honorujących inaugurację Baracka Obamy, 44. Prezydenta Stanów Zjednoczonych[89]. Natomiast dwa dni później wykonała cover “At Last” Etty James na balu inauguracyjnym, do którego Barack Obama i jego żona Michelle zatańczyli swój pierwszy taniec jako Prezydent i Pierwsza Dama[90].
Wiosną 2009 roku Knowles rozpoczęła trasę koncertową I Am… Tour, która objęła ponad 100 występów. Północnoamerykański etap został uwieńczony czterema koncertami w Encore Theater w Las Vegas, które zyskały miano intymnych, ze względu na zaledwie 1500 miejsc publiczności. Zapis tychże występów wydany został w postaci DVD I Am… Yours: An Intimate Performance at Wynn Las Vegas. I Am… Tour zajęła miejsce 15. na liście najbardziej dochodowych tras koncertowych 2009 roku, zarabiając ponad 57 milionów dolarów na 57 koncertach, w tym 25 w pełni wyprzedanych[91]. Występy wokalistki zobaczyło 697 tysięcy osób, a dochód z trasy wzrósł do 86 milionów dolarów po 93 koncertach[92].
W październiku 2009 roku Beyoncé została uhonorowana tytułem Kobiety Roku według magazynu Billboard[93]. Podczas swojej przemowy artystka powiedziała, że “jest największą szczęściarą na świecie”[93]. Miesiąc później została ogłoszona zwyciężczynią rywalizacji o tytuł największej gwiazdy popu na świecie, sponsorowanej przez Rimmel i organizowanej przez 4Music[94]. W kompetencji brało udział 10 artystów, a wśród nich m.in.: Madonna, Britney Spears, Eminem oraz Justin Timberlake, jednak wygraną okazała się Knowles, na którą oddano ponad 100 tys. głosów[94].
W 2010 roku Beyoncé wzięła udział w charytatywnym telethonie Hope for Haiti Now: A Global Benefit for Earthquake Relief. W londyńskim klubie The Hospital wykonała w duecie z Chrisem Martinem na pianinie akustyczną wersję “Halo”[95].
Knowles zdominowała nominacje do 52. rozdania nagród Grammy, otrzymując aż dziesięć, w tym dla albumu roku (I Am… Sasha Fierce), piosenki roku (“Single Ladies (Put a Ring on It)”) i nagrania roku (“Halo”)[96]. Kolejne dwie nominacje: dla najlepszego tradycyjnego wykonania R&B (“At Last”) i najlepszej piosenki filmowej (“Once in a Lifetime” z Cadillac Records), sprawiły, że wyrównała rekord Lauryn Hill dla największej liczby nominacji zdobytych przez artystkę jednego roku[5][97]. Ostatecznie Beyoncé ustanowiła nowy rekord dla największej liczby nagród Grammy zdobytych podczas jednej ceremonii przez kobietę, wygrywając sześć statuetek[98]. Wśród zwycięskich kategorii były: piosenka roku, najlepsza piosenka R&B, najlepszy wokalny utwór R&B, najlepszy wokalny utwór popowy, najlepszy album R&B oraz najlepsze tradycyjne wykonanie R&B[99]. Poza tym Knowles utrzymuje wraz z Barbrą Streisand rekord dla największej liczby nominacji zdobytych przez kobietę, zyskując w sumie 39 nominacji.
W marcu 2010 roku wspólny singel Lady Gagi i Knowles, “Telephone”, dotarł na szczyt listy Pop Songs, stając się szóstym w karierze obu wokalistek, który tego dokonał. Tym samym artystki wyrównały rekord Mariah Carey dla największej liczby utworów na 1. miejscu notowania od 1992 roku[100].
W wywiadzie dla USA Today Beyoncé przyznała, że w 2010 roku planuje odpocząć od muzyki: “To zdecydowanie czas, aby zrobić sobie przerwę i naładować baterie. Chciałabym przez około sześć miesięcy odpoczywać i nie wracać do studia. Potrzebuję zaczerpnąć życia, aby znów nabrać inspiracji.”[101] Wytłumaczyła: “Chcę chodzić do restauracji, może zapisać się na dodatkowe zajęcia, oglądać filmy i sztuki broadwayowskie.”, po czym dodała: “Pragnę spędzić więcej czasu z moim siostrzeńcem Danielem, który jest wspaniałym dzieckiem, niesamowitym i niezwykle mądrym. Rozpieszczam go, więc to zajmuje bardzo dużo czasu. Daniel jest 24-godzinnym zajęciem.”[101] Jednocześnie Knowles powiedziała: “Będzie dla mnie najtrudniejszą rzeczą powstrzymać się przed pracami nad albumem i kręceniem wideoklipów, gdyż wciąż myślę ‘Jestem gotowa!’. Mam już w głowie wszystkie melodie i pomysły. Muszę powiedzieć sobie ‘Usiądź!’.”[101][102]

2010–obecnie: czwarty album studyjny
W 2009 roku, podczas finałowego koncertu trasy I Am… Tour w Wielkiej Brytanii, Knowles oficjalnie ogłosiła, że planuje premierę nowego albumu na kolejny rok[103][104][105][106][107]. Jednakże mimo zapowiedzi, płyta nie ukazała się w 2010 roku.
Za produkcję nowego wydawnictwa wokalistki odpowiedzialni są m.in.: The-Dream, Rich Harrison, Jim Jonsin oraz Rodney Jerkins[108][109][110]. W lipcu 2010 roku Harrison powiedział o jednej z piosenek, która może znaleźć się na płycie: “Irlandzki zespół rockowy The Script napisał utwór, który krążył po wytwórni do czasu, aż wpadł w ucho Beyoncé. Wyraziła zainteresowanie nagraniem go na swój następny album. Jeśli to zrobi, i jeśli piosenka okaże się chociaż w połowie tak dobra, jak pozostałe, The Script czeka ogromny przypływ gotówki.”[111][112]
W sierpniu 2010 roku wokalista Ne-Yo zamieścił wpis w serwisie Twitter, mówiący, że pracuje z Knowles nad jej nowym albumem[113][114]. Informację potwierdził następnie w wywiadzie dla Access Atlanta: “Wszystko świetnie się układa. Nie mogę mówić o tym zbyt dużo, ale nowa płyta jest dla niej [Knowles] nowym kierunkiem, Beyoncé znajduje dla siebie niszę. Niedługo nikt nie będzie w stanie jej dorównać. [Oni] nie mogą podążać jej drogą już teraz, a po premierze tego albumu stanie się to jeszcze bardziej nieosiągalne.”[115] Sean Garrett również przyznał, że jest zaangażowany w produkcję nowego wydawnictwa Knowles: “W tym tygodniu udaję się z Beyoncé do studia, aby pracować nad jej nową ścieżką. Ona jest teraz w tak wspaniałym momencie życia, że zainteresowała ją koncepcja nagrywania muzyki tanecznej, żywiołowej.”[116] Z kolei Jim Jonsin wyznał w jednym z wywiadów, że planują wraz z Knowles skierowanie się w stronę lat 80. jeszcze bardziej, niż przy okazji wspólnych prac nad “Sweet Dreams”. Dodał także, że chce wypróbować innych gatunków, “a nawet kilku seksownych utworów o średnim tempie, aby przekonać się, czy spodobają się Beyoncé”[117]. Zapytana o charakter nowego wydawnictwa, Knowles stwierdziła: “Łączę wszystkie rodzaje muzyki, które uwielbiam i czerpię inspirację z każdego gatunku.”[118] Następnie kontynuowała: “[Podczas tworzenia tej płyty] inspirowało mnie tak wiele postaci… Byli to bez wątpienia Fela Kuti i The Stylistics, ale również Lauryn Hill, Stevie Wonder oraz, oczywiście, Michael Jackson ze swoim Off the Wall.”[118]

Wizerunek i styl muzyczny
Muzyka i głos
Skala głosu Beyoncé wynosi trzy i pół oktawy, dlatego uznawana była za “chlubę” Destiny’s Child[119]. Jon Pareles z The New York Timesa skomentował, że Knowles posiada głos, który definiował zespół, opisując go jako “jedwabisty, lecz cierpki, uparcie trzepoczący, z rezerwą soulowego beltingu”[120]. Stosowany przez nią belting, czyli przeciąganie rejestru piersiowego, wymaga mocnej przepony, przez co niewiele wokalistek operuje tą techniką, a do nielicznej grupy należą m.in.: Christina Aguilera, Leona Lewis oraz Mariah Carey[121][122]. James Anthony z The Guardian określił głos Knowles jako “szybki i charakterystyczny, z niemal czkającą techniką wokalną”[30]. Inni krytycy chwalili rangę oraz moc głosu Beyoncé; w ocenie albumu B’Day, Jody Rosen z Entertainment Weekly napisała: “Beyoncé Knowles to sztorm pod przykrywką piosenkarki. Na jej drugim albumie solowym, B’Day, utwory trafiają w ogromny zakres emocji i rytmów, a głos Beyoncé rozdziera się na tle brzęcznych beatów. Musiałbyś szukać daleko i szeroko – możliwe, że na scenach Metropolitan Opera – aby znaleźć artystę, który śpiewa z czystszą siłą… Nikt – ani R. Kelly, ani Usher, nie mówiąc o konkurencyjnych divach popu – nie może się równać z geniuszem Beyoncé, polegającym na stawianiu wokalu naprzeciw hip hopowych beatów.”[123] Chris Richards z Washington Post stwierdził: “Nawet kiedy [Beyoncé] nie wykorzystuje w pełni swoich możliwości, wciąż wznosi się ponad swoich imitatorów. Wszystko jest w jej głosie – nadludzkim instrumencie zdolnym do zapełnienia każdego beatu wywołującymi gęsią skórkę szeptami lub rykami w stylu divy. Uderzający, pogardliwy, miłosny, wrogi – Beyoncé śpiewa o każdym z tych punktów z niewątpliwą wirtuozerią.”[124] Magazyn Cove umieścił Knowles na 7. miejscu listy 100 najlepszych wokalistek, przyznając jej 48/50 punktów, bazujących na różnych kryteriach[125][126]. Ze względu na wykorzystywanie melizmatu artystka porównywana jest do Mariah Carey, której wokal często pozostawia w tle melodię i zbacza z linii melodycznej[127]. Z tego powodu również śpiew Beyoncé bywa czasami obiektem krytyki, co opisał Eye Weekly: “Nie ma wątpliwości, że Beyoncé jest jedną z najlepszych wokalistek popowych, możliwe nawet, że jedną z najlepszych żyjących artystek… Jednakże mimo rozsądności, którą może zawierać jej śpiew, efekt wciąż jest taki, jak cios w głowę pięścią w jedwabnej rękawiczce.”[128]
Muzyka tworzona przez Knowles to generalnie contemporary R&B, do którego dodawane są często elementy popu, funku, hip hopu oraz soulu[129]. Podczas gdy Beyoncé nagrywa niemal wyłącznie anglojęzyczne utwory, w jej twórczości znajduje się również kilka hiszpańskojęzycznych piosenek, które pochodzą głównie z reedycji albumu B’Day. Wokalistka uczyła się tegoż języka w szkole, jednak, jak przyznała, obecnie zna jedynie kilka hiszpańskich słów. Dlatego przed nagraniem hiszpańskojęzycznych wersji utworów na B’Day fonetycznej wymowy uczył ją producent Rudy Perez[71].

Produkcja i pisanie tekstów
Od czasów Destiny’s Child Knowles pozostaje artystycznie zaangażowana w swoją karierę[24]. Wymieniana jest jako współautorka większości piosenek zespołu, a także solowych utworów. Beyoncé znana jest z pisania tekstów opartych na własnych emocjach oraz, przede wszystkim, poruszających temat empowermentu kobiet, przez co została okrzyknięta symbolem niezależności kobiet[130][131]. Jednakże w jedym z wywiadów przyznała, że “posiadanie Jaya-Z w życiu zmieniło jej wyobrażenia o tym, jak kobiety i mężczyźni powinni się do siebie odnosić”[132]. Część utworów wokalistki jest autobiograficzna, inspirowana prywatnymi doświadczeniami lub przeżyciami bliskich jej osób[133]. Dokonania Knowles jako autorki tekstów zostały docenione w 2001 roku na gali ASCAP Music Awards, kiedy to otrzymała nagrodę dla tekściarza roku. Stała się pierwszą Afroamerykanką, a zarazem drugą kobietą w historii, która zdobyła tę statuetkę[15][133][29].
Poza tym Knowles jest współproducentką większości projektów, w które była zaangażowana. Jej udział nie obejmował jednak formowania beatów, tylko zazwyczaj skupiał się na wymyślaniu melodii oraz pomysłów, którymi dzieliła się ze współpracownikami[134]. W 2006 roku na szczycie Billboard Hot 100 uplasowały się trzy single, których współautorką była Beyoncé (“Irreplaceable”, “Grillz” zawierający sample “Soldier” oraz “Check on It”). Stała się tym samym trzecią kobietą w historii, która tego dokonała, po Carole King (1971) i Mariah Carey (1991). W sumie, wraz z Diane Warren, zajmuje 3. miejsce ze względu na liczbę utworów, w których pisaniu brała udział, i które zajęły 1. pozycję Hot 100[135].

Wizerunek sceniczny
W 2008 roku Knowles przedstawiła swoje alter ego, Sashę Fierce, która reprezentowała bardziej agresywną, seksowną i pewną siebie stronę wokalistki. W wywiadzie z Entertainment Weekly zaznaczyła, że alter ego przeznaczone jest “wyłącznie na scenę”[136]. Charakterystycznym elementem stroju Sashy Fierce jest metalowa rękawiczka. W lutym 2010 roku, w rozmowie z magazynem Allure wokalistka przyznała: “To koniec z Sashą Fierce. Uśmierciłam ją.” Słowa te uzupełniła komentarzem, że czuje się na tyle dobrze z samą sobą, iż może reprezentować wszystkie cechy jednocześnie, bez jakiegokolwiek alter ega: “Nie potrzebuję już Sashy Fierce, ponieważ dojrzałam i jestem w stanie połączyć dwie strony mojej osobowości.”[137]
W 2006 roku zadebiutował zespół koncertowy Beyoncé, Suga Mama, złożony wyłącznie z kobiet[138]. Po raz pierwszy grupa towarzyszyła Knowles na scenie podczas gali BET Awards, po czym pojawiła się w teledyskach do “Irreplaceable” i “Green Light”[71]. Poza tym Suga Mama występowała z wokalistką podczas tras koncertowych, w tym The Beyoncé Experience oraz I Am… Tour.

Oceny
Tygodnik Michigan Chronicle pochwalił w artykule “Born to Entertain” zachowanie sceniczne Knowles[139]. Natomiast Alice Jones z The Independent napisała: “Oglądanie Beyoncé śpiewającej i kroczącej wokół całej ekipy może wydawać się w najlepszym wypadku onieśmielające, a w najgorszym alienujące. Tak poważnie podchodzi do roli artysty, że jest niemal zbyt dobra.”[140] The New York Times stwierdził, że “w jej silnym pragnieniu zajmowania się muzyką jest zapierająca dech elegancja”[141]. Renee Michelle Harris z South Florida Times napisała: “Knowles włada sceną swoimi charakterystycznymi ruchami i intensywnością… ukazując swój pełen mocy wokal, nie omijając nawet jednej nuty, często przepełniony wigorem oraz perfekcyjnym tańcem. Nikt – ani Britney, ani Ciara, ani Rihanna – nie może zaoferować tego, co ona – kompletnego zestawu głosu, ruchów i prezencji.”[142] Według Daily Mail: “Wielu ekspertów rynku muzycznego wymieniało Beyoncé jako kolejnego Michaela Jacksona. Podczas gdy jest dużo za wcześnie na takie porównania, [Knowles] niewątpliwie udowodniła, że jest jedną z najbardziej ekscytujących i utalentowanych wokalistek, i może rzeczywiście przejść do historii w tejże roli.”[143]
Krytycy uznali również koncertowe wystąpienia artystki. Jim Farber z The Daily News napisał: “Beyoncé ukazała swoją stalową moc. Po charakterystycznym riffie piosenki wzniosła się ponad melodię z atletyczną łatwością. Sposób, w jaki Beyoncé wykorzystała swoje ciało intensyfikował poczucie triumfu. (…) Prezencja uzupełniła jej wokal, niczym wykrzyknik.”[144] Stephanie Classen z Star Phoenix zadeklarowała: “Beyoncé nie jest zwyczajną wokalistką… 27-letni pokład energii wzrastał ponad wszystkimi chwytami, masterując show tak, jakby seksowny obcy zapanował nad księżniczką. Tylko pozaziemskie pochodzenie może tłumaczyć ten głos… Beyoncé mogłaby okrążać wszystkie pozostałe gwiazdy popu.”[145] Według Newsday: “Beyoncé udowadnia, że gorąca choreografia i silny wokal nie muszą występować oddzielnie… W tym przypadku nie ma obaw o synchronizację ust.”[146]

Wizerunek
Jak przyznała Beyoncé: “lubię ubierać się seksowanie i traktować siebie jak damę”, jednak jednocześnie podkreśliła, że stroje, które nosi podczas koncertów “są przeznaczone wyłącznie na scenę”[147]. W swoje wideoklipy wokalistka stara się wplatać elementy artystyczne; według włoskiego projektanta Roberto Cavalliego, podczas występów Knowles wykorzystuje różne style i harmonizuje je z muzyką[148]. Album B’Day Anthology ukazywał wiele modowych wariacji, od klasyki, do kostiumów prosto z wybiegów[149]. W 2002 roku wydana została książka autorstwa Tiny Knowles, Destiny’s Style: Bootylicious Fashion, Beauty and Lifestyle Secrets from Destiny’s Child, w której zawarła swoje przemyślenia, jaki wpływ miała moda na sukces Destiny’s Child[150].
W 2007 roku magazyn People uznał Beyoncé za najlepiej ubraną postać show-biznesu[151].
Jako jedna z najpopularniejszych czarnoskórych osobowości w Stanach Zjednoczonych, Knowles często spotykała się z krytyką własnej osoby, która jednak została uznana przez niektórych za przejawy rasizmu oraz seksizmu[152]. Dziennikarz Touré z magazynu Rolling Stone napisał, że od czasu premiery Dangerously in Love “[Beyoncé] stała się symbolem seksu à la Halle Berry”[153]. Z kolei sesja zdjęciowa wokalistki w Vanity Fair wywołała spekulacje, czy odcień jej skóry został komputerowo rozjaśniony[19].
W 2007 roku Knowles zdobiła okładkę Sports Illustrated Swimsuit Issue, stając się pierwszą w historii nie-modelką i nie-atletką, która tego dokonała. Jednocześnie była drugą Afroamerykanką, która znalazła się na pierwszej stronie magazynu, po Tyrze Banks[54]. W tym samym roku fotografie Beyoncé pojawiły się w gazetach i na billboardach na terenie całych Stanów Zjednoczonych, i ukazywały ją trzymającą w dłoni antyczną lufkę. Zdjęcie, pochodzące z sesji zdjęciowej do albumu B’Day, wywołało odzew grup przeciwnych paleniu, które uznały, że wokalistka nie musiała wykorzystywać lufki, aby “wyglądać bardziej wyrafinowanie”[154].
24 kwietnia 2009 roku Knowles pojawiła się w programie CNN Larry King Live, gdzie ujawniła bardziej polityczną stronę osobowości, rozmawiając o poważniejszych kwestiach, począwszy od występu na inauguracji Baracka Obamy, aż do rasizmu, którego doświadczyła będąc Afroamerykanką[155]. Podczas rozmowy przyznała, że Michelle Obama jest “bardzo elegancka”, zaś śpiewanie do pierwszego tańca Obamów było jednym z najważniejszych momentów jej kariery[155].

Inspiracje muzyczne i wpływ na innych artystów
Knowles wymienia wielu artystów, którzy mieli wpływ na jej twórczość. Dorastała, słuchając piosenek Anity Baker oraz Luthera Vandrossa, z którym kilka lat później współpracowała. Jednak za największe inspiracje uważa Madonnę i Michaela Jacksona, dzięki którym, jak przyznała, “tworzy muzykę”[156]. Beyoncé wielokrotnie podkreślała, że jej “bohaterem” jest właśnie Jackson[157]. Wśród pozostałych artystów, którzy mają wpływ na jej twórczość Knowles wymienia: Tinę Turner, Prince’a, Arethę Franklin, Whitney Houston, Janet Jackson, Selenę, Mary J. Blige, Dianę Ross, Donnę Summer, Mariah Carey oraz Shakirę[158][159].
Z biegiem lat również Beyoncé stała się inspiracją dla innych artystów. Wokalistka Rihanna była często porównywana do Knowles, co nasiliło się, gdy kolumnistka The Guardian Amina Taylor nazwała ją “barbadoską Beyoncé”[160]. Pierwszy singel, “Tattoo”, a także debiutancki album Jordin Sparks zostały opisane jako bardzo “Beyoncé-owskie”, a jeden z krytyków uznał “Tattoo” za “bezczelne zdzierstwo” z “Irreplaceable”[161][162]. Stephen Thomas Erlewine z Allmusic stwierdził, że utwory na pierwszej płycie Katharine McPhee były silnie wzorowane muzyką Knowles[163]. Kelly Rowland przyznała, że podczas nagrywania swojego drugiego albumu, Ms. Kelly, inspirował ją głos Beyoncé[164].
Miley Cyrus powiedziała w wywiadzie dla America’s Seventeen: “Ona [Beyoncé] jest najwspanialszą kobietą. Kiedy na nią patrzysz, nie zastanawiasz się, jakie jest jej prywatne życie. Spoglądasz na nią i myślisz sobie: ta dziewczyna jest supergwiazdą. Nic więcej cię nie obchodzi, liczy się tylko muzyka. Mam nadzieję, że tak samo będzie w przyszłości ze mną.”[165]

Inna aktywność
House of Deréon
W 2005 roku Beyoncé założyła wraz z matką Tiną dom mody House of Deréon. Styl oraz koncepcja ubrań inspirowana jest trzema pokoleniami kobiet w ich rodzinie, zaś część nazwy – “Deréon” stanowi hołd wobec babci Knowles, Agnèz Deréon[166][167]. Marka posiada sklepy na terenie Stanów Zjednoczonych oraz Kanady[167]. W 2004 roku Beyoncé i Tina powołały do życia również Beyond Productions, firmę zajmującą się menedżmentem oraz licencjonowaniem House of Deréon[168].
Odzież House of Deréon wykorzystana została w grze Style Savvy na Nintendo DS, którą promowała Knowles[169].

Konflikt z PETA
W 2006 roku organizacja broniąca praw zwierząt People for the Ethical Treatment of Animals skrytykowała Knowles za wykorzystywanie w liniach odzieżowych futer[15]. Przedstawiciele PETA wystosowali list do wokalistki, a także próbowali się z nią skontaktować za pośrednictwem faksu oraz przy okazji koncertów, jednak bez skutków[170]. Dlatego w 2007 roku dwóch członków organizacji wygrało aukcję charytatywną, oferującą osobiste spotkanie z Knowles[170]. Artystka nie wiedziała, kim są zwycięzcy, dopóki nie zjawili się w restauracji, po czym przedstawili swoje postulaty, poparte filmem, w którym Pamela Anderson opowiadała się za działaniami PETA[170]. Ostatecznie zostali oni wyproszeni z lokalu, a Beyoncé odmówiła komentarzy na temat wydarzenia[171]. Sprawa ta pokryła się z innymi zarzutami organizacji na temat postępowania wokalistki. W 2006 roku kontrowersje wywołały okładki albumu B’Day oraz pochodzących z niego singli. Przedstawiały one bowiem aligatory, które były częściowo oklejone czarną taśmą[172].
Jednak już rok później na oficjalnej stronie PETA znalazła się wiadomość, że obserwatorzy nie zauważyli, żeby Knowles była ubrana w jakiekolwiek futro zwierzęce przez cały okres zimowy[173]. Z tego względu organizacja, jak uznali przedstawiciele, postanowiła “dać przerwę Beyoncé”[173]. Jako gest dobrej woli Lisa Lange, członek zarządu PETA, wysłała młodej parze, Jayowi-Z i Knowles, luksusowe sztuczne futra, życząc jednocześnie szczęścia we wspólnym życiu[173]. W 2009 roku przedstawicielka PETA potwierdziła, że od czasu incydentu Beyoncé nie miała na sobie zwierzęcych futer[174].

Biznes
W 2002 roku Beyoncé podpisała kontrakt z Pepsi, zakładający udział w reklamach telewizyjnych, radiowych oraz drukowanych[175]. Wokalistka została włączona do kampanii promocyjnej, aby zwiększyć potencjalne grono odbiorców o nowe grupy wiekowe[176]. W reklamie telewizyjnej z 2004 roku, która utrzymana była w stylu gladiatorskim, oprócz Knowles pojawili się: Britney Spears, Pink oraz Enrique Iglesias[177]. Następnego roku do tego grona dołączyli Jennifer Lopez i David Beckham, a nowa kampania ukazywała ich w roli samurajów[178].
Knowles reklamowała również produkty kosmetyczne oraz perfumy. Odkąd ukończyła 18 lat współpracowała z firmą L’Oréal, a w 2003 roku podpisała z nią kontrakt, opiewający na kwotę miliona dolarów[179][180]. W 2004 roku wyprodukowała we współpracy z marką Tommy Hilfiger sygnowany przez siebie zapach True Star. Jako część swojego wkładu w produkt, Beyoncé nagrała cover utworu “Wishing on a Star” do reklam telewizyjnych perfum, za co otrzymała 250 000 dolarów[181].
W 2007 roku Knowles podpisała kontrakt reklamowy z firmą Samsung i stała się twarzą telefonu muzycznego F300[182]. Wokalistka pojawiła się w reklamach telewizyjnych produktu, a także występowała na promocyjnych koncertach[182]. Kilkanaście tygodni później Samsung wyprodukował limitowaną edycję modelu, zwaną B’Phone’em, stworzoną we współpracy z Beyoncé[183]. B’Phone’a od wersji oryginalnej, oprócz parametrów technicznych, odróżniał m.in. burgundowo-złoty kolor, a także ekskluzywny dostęp do materiałów koncertowych oraz muzycznych Knowles[183].
Pod koniec 2007 roku Beyoncé została twarzą perfum Emporio Armani Diamonds[184]. Utrzymana w stylu retro i zarejestrowana w formacie monochromatycznym, reklama ukazywała wokalistkę w srebrnej, opalizującej niczym diamenty sukni, która na tle orkiestry śpiewała własną wersję klasyka “Diamonds Are a Girl’s Best Friend”[185]. Według New York Post wyboru dokonał osobiście Giorgio Armani: “[Armani i Knowles] znali się od siedmiu lat i Giorgio uznał, że to właśnie Beyoncé reprezentuje blask i dziewczęcość zapachu.”[186] Natomiast sam projektant powiedział: “Obecnie nie ma nikogo, kto wykraczałby poza muzykę, film i modę w sposób, w jaki robi to Beyoncé. Dlatego naprawdę był tylko jeden wybór. Ona jest czystą zmysłowością… Doskonale reprezentuje energię, styl i zmysłowość, która inspiruje styl życia według Emporio Armani. Ona ma zdolność do łączenia młodości i seksapilu oraz elegancji i wyrafinowania, jednak zawsze robi to z niesamowitą charyzmą i magnetyzmem.”[185][184][187]
W 2010 roku premierę miały pierwsze perfumy Knowles, Heat[188]. W ciągu pierwszej godziny sprzedano 72 tysiące flakonów, czyli 1200 buteleczek na minutę, zaś sam Heat stał się najpopularniejszym zapachem w Stanach Zjednoczonych[189][190]. Beyoncé wytłumaczyła, skąd wzięła się nazwa perfum: “Na wielu moich koncertach pojawiał się żar i ogień, dlatego pomyślałam, że nazwa Heat będzie idealna. Poza tym czerwony jest moim ulubionym kolorem, tak samo jak złoty.”[188] Po tym dodała: “Według mnie perfumy odzwierciedlają postawę oraz unikalne poczucie stylu każdej kobiety. Podczas gdy sama uwielbiam różne zapachy, nie znalazłam takiego, który w pełni odzwierciedlałby mnie, jako kobietę. Pracując z Coty miałam możliwość przeniesienia mojego wymarzonego zapachu w rzeczywistość przez stworzenie wyrafinowanych i wabiących perfum; takich, które odzwierciedlają moją wewnętrzną moc.”[191] Knowles wyjaśniła jednocześnie, skąd wziął się pomysł na projekt flakonu: “Pomyśleliśmy o stworzeniu buteleczki wyglądającej, jakby była w ogniu. Uwielbiam antyczne butelki – moja mama miała ich kolekcję, kiedy dorastałam. Chciałam połączyć coś antycznego z nowoczesnością. Nawet w mojej szafie zawsze staram się znaleźć rzeczy w stylu vintage, które jednocześnie są ponadczasowe i klasyczne. Myślę, że flakon jest doskonałą mieszkanką tych dwóch elementów.”[192] Po pierwszym miesiącu sprzedaży w Macy’s, dochód ze sprzedaży Heat wyniósł ponad 3 miliony dolarów[193]. Według ekspertów rynku, w pierwszym roku produkcji Heat może przynieść zyski w wysokości 100 milionów dolarów[194][195].
Według magazynu Forbes Knowles zarobiła 80 milionów dolarów w okresie od czerwca 2007 do czerwca 2008, co uczyniło z niej drugą najlepiej opłacaną gwiazdę show-biznesu[196]. Natomiast w okresie od czerwca 2008 do czerwca 2009 jej dochód wyniósł kolejne 87 milionów dolarów, co uczyniło z niej trzecią najlepiej zarabiającą artystkę oraz najlepiej opłacaną gwiazdę poniżej 30 roku życia[7]. Poza tym, w 2009 roku, zajęła 4. miejsce listy 100 najbardziej wpływowych postaci show-biznesu na świecie[6]. Rok później Beyoncé awansowała w tym samym zestawieniu na 2. pozycję, ustępując jedynie Oprah Winfrey[8]. W okresie od czerwca 2009 do czerwca 2010 wokalistka zarobiła kolejnych 87 milionów dolarów, dzięki czemu została najlepiej zarabiającą artystką oraz, po raz kolejny, najlepiej opłacaną gwiazdą poniżej 30 roku życia[8]. W październiku 2010 roku Forbes wyróżnił Knowles jako jedną z najbardziej wpływowych kobiet świata, wśród m.in.: Michelle Obamy, Oprah Winfrey, Hillary Clinton i Angeli Merkel[197]. Dwa miesiące później ten sam magazyn poinformował, że dochód Beyoncé w okresie od stycznia do grudnia 2010 roku wyniósł 87 milionów dolarów, co pozwoliło jej na zajęcie 9. miejsca na liście 20 najlepiej zarabiających postaci show-biznesu w tymże okresie. Była jednocześnie jedyną wokalistką i przedstawicielką branży muzycznej, która znalazła się w pierwszej dziesiątce zestawienia[198].

Działalność filantropijna
Knowles, jej rodzice oraz siostra, a także Kelly Rowland założyli w 2005 roku Survivor Foundation. Fundacja powstała z myślą o ofiarach huraganu Katrina oraz ludziach zmuszonych do ewakuacji z obszaru podległego Houston, który nawiedziły sztormy[15]. Poza tym Beyoncé ofiarowała 100 000 dolarów Gulf Coast Ike Relief Fund, organizacji wspierającej poszkodowanych w wyniku huraganu Ike[199]. Od tego czasu Survivor Foundation rozszerzyła działalność o pomoc ludziom, którzy ucierpieli we wszelkiego rodzaju katastrofach, a także wsparcie w indywidualnych przypadkach, zwłaszcza osób chorych na HIV/AIDS oraz bezdomnych[200]. Fundacja przeznaczyła ponad 2,5 miliony dolarów na różne cele w Houston, jednak jej działalność obejmuje całe Stany Zjednoczone[200]. Wśród inicjatyw Survivor Foundation są m.in.: doroczny karnawał świąteczny, Knowles-Rowland Center oraz Temenos Place Apartments, czyli 43-piętrowy budynek w Houston, przeznaczony dla rodzin, które ucierpiały po naturalnych katastrofach[200]. Koszt budowy obiektu wyniósł 4,7 miliony dolarów, z czego ok. 1,7 milion przeznaczyły na ten cel Beyoncé oraz Kelly[200].
Jako przedstawicielka Survivor Foundation, Beyoncé odwiedziła Etiopię, gdzie gościła w lokalnych sierocińcach oraz brała udział w sadzeniu drzew, części kampanii Two Trees for 2000[200].
W 2005 roku producent muzyczny David Foster, jego córka Amy Foster-Gillies oraz Knowles napisali utwór “Stand Up for Love”, który posłużył jako oficjalny hymn Międzynarodowego Dnia Dziecka. Wydarzenie to odbywa się dorocznie, 20 listopada, a w jego trakcie prowadzone są akcje mające na celu zbieranie funduszy oraz informowanie ludzi o problemach, które dotykają dzieci na całym świecie[15][201]. W 2008 roku Beyoncé nagrała z kilkoma innymi wokalistkami, w tym m.in.: Mariah Carey, Leoną Lewis, Rihanną i Mary J. Blige, “Just Stand Up!”, piosenkę promującą charytatywny program Stand Up to Cancer.
Podczas trasy koncertowej The Beyoncé Experience w 2006 roku, wokalistka zorganizowała kilka zbiórek żywności, przy okazji występów w: Houston (14 lipca), Atlancie (20 lipca), Waszyngtonie (9 sierpnia), Toronto (15 sierpnia), Chicago (18 sierpnia) oraz Los Angeles (2 września)[202]. Akcja przeprowadzona była we współpracy z pastorem Rudym Rasmusem, Survivor Foundation i Capital Area Food Bank, największym non-profitowym bankiem żywości w Waszyngtonie[202].
4 października 2008 roku Knowles wzięła udział w koncercie Diamond Ball & Private Concert, organizowanym przez Miami Children’s Hospital Foundation, który odbył się w American Airlines Arena. Tego dnia artystka została również wprowadzona do International Pediatric Hall of Fame[203]. Siedmioletni wtedy Ethan Bortnick, muzyczna sensacja, wykonał podczas swojego występu utwór “Over the Rainbow”, który zadedykował Beyoncé[204].
Po zakończeniu prac na planie filmu Cadillac Records, Beyoncé przekazała całe wynagrodzenie Phoenix House, organizacji non-profit, prowadzącej centra walki z nałogami na terenie Stanów Zjednoczonych[205]. Knowles odwiedzała Brooklyn, aby przygotować się do roli Etty James, która była uzależniona od heroiny, co miało pośredni wpływ na jej decyzję[206].
5 marca 2010 roku Beyoncé i Tina Knowles dokonały oficjalnego otwarcia Beyoncé Cosmetology Center w Brooklyn Phoenix House. Program oferuje siedmiomiesięczne kursy kosmetyczne dla kobiet i mężczyzn. Marka L’Oréal ufundowała wszystkie produkty wykorzystywane w centrum, zaś wokalistka wraz z matką zobowiązały się do dorocznego wsparcia finansowego w wysokości 100 000 dolarów[207].
Beyoncé we współpracy z General Mills Hamburger Helper uruchomiła kampanię Show Your Helping Hand. Jej celem była pomoc organizacji Feeding America w dostareczeniu ponad 3,5 milionów posiłków lokalnym bankom żywności. Z tego powodu Knowles apelowała do swoich fanów, aby ci przynosili ze sobą produkty z długą datą przydatności do spożycia na jej koncerty[208]. Według oficjalnej strony kampanii, Show Your Helping Hand pomogła w zebraniu ponad 50 000 dolarów oraz dostarczeniu 3 milionów posiłków[208].
Beyoncé została w 2010 roku oficjalną twarzą limitowanej edycji koszulek Fashion for Haiti, sygnowanych przez Council of Fashion Designers of America i zaprojektowanych przez Petera Arnella, aby wesprzeć ofiary trzęsienia ziemi na Haiti. Arnell był wcześniej twórcą bluzek Fashion for America, których sprzedaż pomogła zebrać ponad 2 miliony dolarów na pomoc poszkodowanym w wyniku zamachów terrorystycznych z 11 września 2001 roku[209].

Życie prywatne
W 2006 roku Knowles przyznała, że sześć lat wcześniej, w okresie zamiesznia wokół Destiny’s Child, doświadczyła depresji, do której przyczyniły się konflikty z LeToyą Luckett oraz LaTavią Roberson, publiczne ataki mediów i krytyków, oskarżenia, że to ona przyczyniła się do tej sytuacji, a także rozpad związku z jej ówczesnym chłopakiem (z którym była związana odkąd ukończyła 12 lat, aż do 19 lat)[210][211].
Depresja trwała przez kilka lat, a Beyoncé często zamykała się w swojej sypialni, gdzie pozostawała przez kilka dni, odmawiając jedzenia czegokolwiek[211]. Wokalistka przyznała, że nie chciała mówić o swoim stanie, gdyż w tym okresie Destiny’s Child wygrał swoją pierwszą Grammy, przez co nikt nie potraktowałby jej słów poważnie[212]. Wydarzenia te sprowokowały ją do rozmyślań na temat jej przyjaciół: “Kiedy zdobyłam już sławę, obawiałam się, że nigdy nie znajdę kogoś, kto pokochałby mnie za to jaką jestem. Bałam się zawierania nowych znajomości.”[211] Beyoncé powiedziała, że pamięta słowa swojej matki, Tiny Knowles, która pomogła jej pozbyć się depresji: “Dlaczego myślisz, że ludzie nie chcieliby cię pokochać? Czyżbyś nie wiedziała, jak mądra, słodka i piękna jesteś?”[211]
Beyoncé wychowała się w religijnej społeczności, co miało wpływ na jej dorosłe życie. W rozmowie dla programu CBS 60 Minutes przyznała, że modli się przed każdym koncertem[213].

Filmografia

Rok Film Rola Dodatkowe
2001 Carmen: A Hip Hopera Carmen główna rola, film telewizyjny
2002 Austin Powers i Złoty Członek Foxxy Cleopatra główna rola
2003 Wojna pokus Lilly główna rola
2004 Fade to Black ona sama dokument o Jayu-Z
2006 Różowa Pantera Xania rola drugoplanowa
Dreamgirls Deena Jones główna rola
2007 My Night at the Grammys ona sama film telewizyjny
2008 Cadillac Records Etta James rola drugoplanowa
2009 Obsesja Sharon Charles główna rola
Wow! Wow! Wubbzy! Shine (głos) “Wubbzy’s Big Makeover/The Big Wuzzlewood” (seria 2., odcinek 22.)
“Wubb Girlz Rule!/Wuzzleburg Idol” (seria 2., odcinek 19.)
“Bye Bye Wuzzleburg/Wubbzy’s Wacky Journey” (seria 2., odcinek 20.)
“Lights, Camera, Wubbzy!/A Wubbstar Is Born” (seria 2., odcinek 23.)

źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

Dyskografia
Albumy

Rok Tytuł Najwyższa
pozycja[9][10][11][12][13][14][15][16]
Certyfikat
Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone R&B Wielka Brytania Australia Kanada Irlandia Holandia Nowa Zelandia Niemcy Francja Japonia
2003 Dangerously in Love

  • Pierwszy album studyjny
  • Wydany: 24 czerwca 2003
  • Wytwórnia: Columbia (#86386)
  • Format: CD
1 1 1 2 1 1 4 8 1 14 12
  • Stany Zjednoczone 4x Platyna[17]
  • Australia Platyna[18]
  • Wielka Brytania 2x Platyna[19]
  • Kanada Platyna[20]
2006 B’Day

  • Drugi album studyjny
  • Wydany: 5 września 2006
  • Wytwórnia: Sony Urban/Columbia (#90920)
  • Format: CD, digital download
1 1 3 8 3 3 5 8 5 12 4
  • Stany Zjednoczone 3x Platyna[17]
  • Australia Platyna[21]
  • Wielka Brytania Platyna (+ edycja deluxe: Złoto)[19]
  • Kanada Platyna[22]
2008 I Am… Sasha Fierce

  • Trzeci album studyjny
  • Wydany: 18 listopada 2008
  • Wytwórnia: Music World/Columbia (#719492)
  • Format: CD, digital download
1 1 3 8 6 1 6 6 17 20 3
  • Stany Zjednoczone 2x Platyna[17]
  • Australia 3x Platyna[23]
  • Wielka Brytania 4x Platyna[19]
  • Kanada 2x Platyna[22]

Single

Rok Tytuł Najwyższa
pozycja
Album
Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone R&B Stany Zjednoczone Dance Wielka Brytania Kanada Australia Irlandia Nowa Zelandia Niemcy Holandia Włochy Francja Izrael
2003 “Crazy in Love”
(feat. Jay-Z)
1 1 1 1 2 2 1 2 6 2 5 21 2 Dangerously in Love
“Baby Boy”
(feat. Sean Paul)
1 1 2 2 2 3 6 2 4 8 12 8 1
“Me, Myself and I” 4 2 3 11 7 11 3 18 35 14 25 6
2004 “Naughty Girl” 3 8 1 10 2 9 14 6 16 10 17 18 3
“Dangerously in Love 2” 1 57 17 41 78 52
2006 “Déjà Vu”
(feat. Jay-Z)
4 1 1 1 5 12 15 4 9 10 4 23 5 B’Day
“Ring the Alarm” 2 11 3 1 45 10
“Irreplaceable” 1 1 1 4 2 1 1 1 11 3 8 10 1
“Upgrade U” 2 59 11
2007 “Beautiful Liar”
(feat. Shakira)
3 70 1 1 2 5 11 1 1 1 1 1 2
“Get Me Bodied”[A] 68 10 14 2
“Green Light”[B] 12 46 18
2008 “If I Were a Boy” 3 6 2 1 4 3 1 2 3 1 1 5 1 I Am… Sasha Fierce
“Single Ladies (Put a Ring on It)”[A] 1 1 1 7 2 5 4 2 8 10 5
2009 “Diva”[A] 19 3 1 72 40 26
“Halo” 5 16 1 4 3 3 4 2 5 9 7 13 1
“Ego”[A]
(remiks feat. Kanye West)
43 3 11 42
“Sweet Dreams” 10 48 1 5 17 2 4 1 8 26 19 4 1
“Broken-Hearted Girl”[B] 27 14 20 14
“Video Phone”
(remiks feat. Lady Gaga)
65 37 58 31 32 49
2010 “Why Don’t You Love Me”[C] 1 51 73
“—” Piosenki nie zajęły miejsc na listach.

Dyskografia Beyoncé Knowles [online]. Wikipedia : wolna encyklopedia, 2011-03-19 06:07Z [dostęp: 2011-03-23 19:33Z]. Dostępny w Internecie: http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Dyskografia_Beyonc%C3%A9_Knowles&oldid=25746487

Nagrody

Nagroda Wygrane Nominacje
American Music
Awards
3 10
BET
Awards
7 28
Billboard Music
Awards
7 15
Grammy
Awards
16 26
MOBO
Awards
5 7
Soul Train Music
Awards
8 12
W sumie
Nagrody wygrane >150
Nominacje 232

Nagrody i nominacje Beyoncé Knowles [online]. Wikipedia : wolna encyklopedia, 2011-01-07 19:32Z [dostęp: 2011-03-23 19:36Z]. Dostępny w Internecie: http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Nagrody_i_nominacje_Beyonc%C3%A9_Knowles&oldid=24881180

Biografia Jaya-Z

Jay-Z, właściwie Shawn Corey Carter (ur. 4 grudnia 1969[1]) – amerykański raper i biznesmen, jeden z najlepiej zarabiających artystów oraz przedsiębiorców w Stanach Zjednoczonych, z majątkiem szacowanym na ponad pół miliarda dolarów[2][3][4][5]. Jego albumy rozeszły się w ponad 40 milionach egzemplarzy, zaś sam artysta zdobył dziesięć nagród Grammy[6][7].
Jay-Z jest współwłaścicielem The 40/40 Club i drużyny NBA New Jersey Nets, a także kreatorem linii odzieżowej Rocawear. Poza tym jest byłym CEO Def Jam Recordings, jednym z trzech założycieli Roc-A-Fella Records oraz założycielem Roc Nation[8]. Jako raper pobił rekord Elvisa Presleya i stał się artystą z największą liczbą albumów w historii, które zadebiutowały na szczycie Billboard 200[9].
Poza sukcesami muzycznymi i finansowymi Jay-Z znany jest z konfliktów z innymi artystami rapowymi, z których najsłynniejszy, między nim a Nasem, został ostatecznie zażegnany w 2005 roku[10]. 4 kwietnia 2008 roku poślubił amerykańską wokalistkę rhythm and bluesową Beyoncé Knowles[11].
W 2010 roku magazyn Forbes umieścił rapera na 15. miejscu listy najbardziej wpływowych postaci show-biznesu, z rocznym zarobkiem w wysokości 63 milionów dolarów[12].
11 grudnia 2009 roku Jay-Z umieszczony został na 10. miejscu najlepszych artystów dekady 2000-2009 według Billboardu. Poza tym wyróżniony został jako 5. najlepszy solowy artysta oraz 4. najlepszy raper na listach, sporządzanych przez ten sam magazyn[13].

Wczesne życie
Jay-Z wywodzi się z nowojorskiego Brooklynu, gdzie w Marcy Houses wychowywała go matka, Gloria Carter, gdyż ojciec opuścił rodzinę[14][15]. W wieku 12 lat postrzelił swojego brata w ramię, gdyż ten chciał mu ukraść biżuterię[14][16]. Jay-Z uczęszczał do Eli Whitney High School z innym raperem, AZ, dopóki szkoła nie została zamknięta. Po tym kontynuował naukę w George Westinghouse Career and Technical Education High School, gdzie poznał Notoriousa B.I.G. oraz Busta Rhymesa, i Trenton Central High School w Trenton, w stanie New Jersey, której jednak nie ukończył[17]. W jego tekstach znajdują się odniesienia, jakoby w młodości miał zajmować się handlem kokainą[16].
Według jego matki młody Jay-Z budził swoje rodzeństwo nocą przez wygrywanie melodii na kuchennym stole. Dlatego Gloria Carter zdecydowała się kupić mu na urodziny radiomagnetofon, rozwijając jego zainteresowanie muzyką. Jay-Z zaczął freestyle’ować, pisać teksty i naśladować muzykę popularnych wtedy artystów[18]. W sąsiedztwie Carter znany był jako “Jazzy”, a nazwa ta ewoluowała do jego pseudonimu scenicznego, “Jay-Z”, który jednocześnie nawiązywał do jego muzycznego mentora, Jaz-O, a także linii metra J/Z, obejmującej stację Marcy Avenue[15].
Jay-Z słyszany jest na kilku utworach Jaz-O z przełomu lat 80. i 90., w tym “The Originators” i “Hawaiian Sophie”[19]. Jay-Z brał również udział w kilku rapowych bitwach z LL Cool J, które wygrał, na początku lat 90.[20] Artysta stał się po raz pierwszy znany szerokiej publiczności dzięki gościnnemu udziałowi w utworze “Show and Prove” Big Daddy’ego Kane’a. Jay-Z uznawany był ówcześnie za jego hypemana, jednak sam Kane wytłumaczył, że nie wypełniał on roli tradycyjnego hypemana, tylko “pojawiał się na scenie w roli cameo. Kiedy schodziłem ze sceny, żeby zmienić strój Jay-Z i Positive K freestyle’owali, dopóki nie wróciłem.”[21][22][23] Następnie Jay-Z wziął udział w nagraniu “Da Graveyard” Big L oraz “Time to Build” Mic Geronimo. Jego pierwszym oficjalnym singlem był “I Can’t Get With That”, do którego nakręcono również wideoklip[24].

Kariera muzyczna
1996–97: Reasonable Doubt i In My Lifetime, Vol. 1[edytuj]Na początku profesjonalnej kariery muzycznej, kiedy żadna wytwórnia nie chciała podpisać kontraktu, Jay-Z, Damon Dash i Kareem Biggs stworzyli Roc-A-Fella Records jako ich własną niezależną wytwórnię. Po zawarciu umowy z Priority na dystrybucję materiału, Jay-Z wydał swój debiutancki album, Reasonable Doubt, w 1996 roku. Wśród twórców beatów byli m.in.: DJ Premier i Clark Kent, a gościnnie na jednej ze ścieżek udzielił się The Notorious B.I.G. Płyta, mimo że uplasowała się na dopiero 23. miejscu Billboard 200, uzyskała platynowy status i spotkała się z dobrymi opiniami krytyków[15][25]. Rolling Stone umieścił ją na 248. pozycji listy 500 albumów wszech czasów.
W 1997 roku Jay-Z podpisał nową umowę z Def Jam i wydał In My Lifetime, Vol. 1. Producentem wykonawczym albumu, który sprzedał się lepiej niż poprzednik, był Sean Combs. Raper przyznał później, że In My Lifetime, Vol. 1 została zarejestrowana podczas jednego z najgorszych okresów w jego życiu, kiedy przeżywał śmierć bliskiego przyjaciela, Notoriousa B.I.G. Płyta była również personalnym odkryciem siebie dla artysty, gdyż piosenki na niej zawarte opowiadały o ciężkich czasach dorastania[26]. Podobnie, jak poprzednik, tak i ten album uzyskał w Stanach Zjednoczonych platynowy status[25].

1998–2000: Vol. 2…, oskarżenia kryminalne i sukces
W 1998 roku Jay-Z wydał Vol. 2… Hard Knock Life, z którego pochodził największy hit w jego ówczesnej karierze, “Hard Knock Life (Ghetto Anthem)”. Wśród producentów albumu byli m.in.: Swizz Beatz, Ruff Ryders, Timbaland, DJ Premier, Erick Sermon i Kid Capri. Inne single pochodzące z płyty, które zajęły miejsca na listach przebojów, to “Can I Get A…” z udziałem Ja Rule’a oraz Amil, a także “Nigga What, Nigga Who”, również nagrany z Amil. Vol. 2… Hard Knock Life był jednym z najpopularniejszych komercyjnie albumów Jaya-Z, pokrywając się w Stanach Zjednoczonych pięciokrotną platyną za sprzedaż powyżej pięciu milionów kopii[25]. Płyta wygrała nagrodę Grammy, jednak raper zbojkotował ceremonię, protestując przeciw temu, że DMX nie otrzymał nominacji[27].
W 1999 roku Jay-Z wydał Vol. 3… Life and Times of S. Carter, który rozszedł się w ponad trzech milionach egzemplarzy[25]. W międzyczasie raper został oskarżony o pchnięcie nożem producenta Lance’a Rivery, czego przyczyną mogło być bootleggowanie Vol. 3… Life and Times of S. Carter przez Riverę. Do wydarzenia miało dojść 9 grudnia na przyjęciu z okazji wydania debiutanckiego albumu Q-Tipa w (nieistniejącym już) Kit Kat Klubie na nowojorskim Times Square. Współpracownicy Jaya-Z zostali oskarżeni o wywołanie zamieszek w klubie, co raper wykorzystał, aby zaatakować Riverę w brzuch nożem[28]. Jay-Z zaprzeczył incydentowi i nie przyznał się do winy, gdy sędzia wygłosił akt oskarżenia. Prawnicy rapera tłumaczyli, że nie było go w pobliżu Rivery, co potwierdzał świadek oraz materiał wideo z klubu, ukazujący, gdzie znajdował się Jay-Z podczas zamieszek. Jednakże później przyznał się do wykroczenia, co spowodowało, że został mu przydzielony trzyletni nadzór kuratorski[29].
W 2000 roku ukazał się The Dynasty: Roc La Familia, który początkowo miał być kompilacyjnym albumem artystów z Roc-A-Fella, jednak ostatecznie okazał się kolejnym solowym wydawnictwem Jaya-Z.[30] Płyta pomogła wypromować początkujących producentów: The Neptunes, Just Blaze, Kanye Westa i Bink!, zaś sama sprzedała się ponad dwumilionowym nakładzie w Stanach Zjednoczonych[25].

2001–02: Konflikt z Nasem, The Blueprint i The Blueprint²
W 2001 roku Jay-Z wykonał podczas Summer Jam utwór “Takeover”, w którym zaatakował rapera Prodigy, z którym pozostawał w konflikcie[31]. Jednak ostatni wers piosenki odnosił się również do innego rapera, Nasa, który z kolei skrytykował Jaya-Z wcześniej, w “We Will Survive”[32]. Nas odpowiedział dissem “Stillmatic”, podczas gdy Jay-Z dodał do “Takeover” kolejny wers, który rozpoczął konflikt między dwójką.
Jay-Z wydał po tym swój szósty album, The Blueprint, uznany przez wielu krytyków za jeden z klasyków gatunku; płyta otrzymała “perfekcyjną ocenę – XXL” od magazynu XXL, zaś The Source przyznał jej pięć mikrofonów, równoznacznych z pięcioma gwiazdkami – ocenę oznaczającą, według magazynu, album “najwyższej klasy”[33][34][35]. W 2003 roku The Blueprint umieszczony został na 464. miejscu listy 500 albumów wszech czasów według Rolling Stone[36]. Siedem lat później Pitchfork wyróżnił go jako 5. najlepszy album dekady 2000-2009.[37] The Blueprint, który ukazał się 11 września 2001 roku, w dniu tragicznych zamachów terrorystycznych, zdołał zadebiutować na 1. pozycji Billboard 200, rozchodząc się w pierwszym tygodniu w ponad 427.000 kopii[38]. Album uzyskał status trzykrotnej platyny w Stanach Zjednoczonych[25]. The Blueprint, jak przyznał Jay-Z, powstał w zaledwie dwa dni[39]. Eminem był jedynym gościem na płycie, produkując oraz rapując w “Renegade”.
Kolejnym albumem Jaya-Z był dwudyskowy The Blueprint²: The Gift & the Curse, wydany w 2002 roku. Płyta zadebiutowała na szczycie Billboard 200, rozchodząc się w pierwszym tygodniu w 545.000 egzemplarzy[40]. W sumie album sprzedał się w Stanach Zjednoczonych w ponad trzech milionach kopii[25]. The Blueprint²: The Gift & the Curse ukazał się również w jednodyskowej wersji, pozbawionej połowy utworów i zatytułowanej The Blueprint 2.1. Wśród piosenek pochodzących z albumu są m.in.: “Excuse Me Miss”, “’03 Bonnie & Clyde” z udziałem Beyoncé Knowles, “Guns & Roses” z udziałem Lenny’ego Kravitza, “Hovi Baby”, “A Dream” z udziałem Faith Evans oraz “The Bounce” z udziałem Kanye Westa. Z kolei The Blueprint 2.1 zawiera kilka dodatkowych utworów, które nie pojawiły się na The Blueprint²: The Gift & the Curse, w tym “Stop”, “La La La (Excuse Me Again)”, “What They Gonna Do, Part II” i “Beware”[41].

2003–05: The Black Album i Collision Course
Po powrocie z podróży do południowej Francji, podczas otwarcia pierwszego 40/40 Club, Jay-Z ogłosił, że rozpoczął prace nad siódmym albumem studyjnym, The Black Album[42][43]. Wśród producentów płyty byli m.in.: Just Blaze, The Neptunes, Kanye West, Timbaland, Eminem, DJ Quik, 9th Wonder i Rick Rubin, a do najpopularniejszych piosenek z płyty zaliczały się: “What More Can I Say”, “Dirt Off Your Shoulder”, “Change Clothes” oraz “99 Problems”. Black Album rozszedł się w ponad trzech milionach kopii w Stanach Zjednoczonych[25].
25 listopada 2003 roku Jay-Z zagrał koncert w Madison Square Garden, wokół którego skupił się później film Fade to Black. Występ ten jednocześnie celebrował przejście rapera na “emeryturę” muzyczną, a wszystkie zebrane środki przekazane zostały na cele charytatywne. Gościnnie na scenie pojawili się wtedy: The Roots, Missy Elliott, Memphis Bleek, Beanie Siegel, Freeway, Mary J. Blige, Beyoncé, Twista, Ghostface Killah, Foxy Brown, Pharrell i R. Kelly, ze specjalnym udziałem Volettz Wallace oray Afeni Shakur, matek Notoriousa B.I.G i Tupaca Shakura. Podczas gdy Jay-Z postanowił przejść na emeryturę od wydawania nowych albumów studyjnych, zaczął uczestniczyć w różnych projektach; ukazała się jego płyta kompilacyjna oraz koncertował z R. Kellym i Linkin Park.
W 2004 roku Jay-Z współpracował z rockową grupą Linkin Park. Projekt nazwany został Collision Course i składał się z minialbumu oraz DVD, stanowiącego zapis dokumentujący prace. Wśród nagranych wspólnie piosenek były “Dirt Off Your Shoulder/Lying From You”, “Jigga What/Faint” oraz “Numb/Encore”. “Numb/Encore” otrzymała nagrodę Grammy dla najlepszej rapowej/śpiewanej kolaboracji i została wykonana przez Linkin Park podczas ceremonii. Do grupy na scenie dołączył wtedy gościnnie Paul McCartney i dodał kilka wersów utworu “Yesterday”. Album rozszedł się w Stanach Zjednoczonych w ponad milionie kopii[25]. Jay-Z był producentem wykonawczym debiutanckiej płyty Fort Minor, The Rising Tied.
Kilka miesięcy później Jay-Z został dyrektorem Def Jam Records, zarządzając jednocześnie Roc-A-Fella Records[44]. Sytuacja ta doprowadziła do konfliktów między raperem i Danielem Dashem na temat rządów w Roc-A-Fella[45]. Kłótnie między Jayem-Z, Dashem i Biggsem spowodowały rozpad wspólnych interesów i byli partnerzy biznesowi oskarżali się nawzajem w mediach[46].

2005–07: “I Declare War”, Kingdom Come i American Gangster
27 października 2005 roku Jay-Z był główną gwiazdą dorocznego koncertu nowojorskiego radia Power 105.1. Występ miał tytuł “I Declare War”, co wywołało spekulacje w mediach, komu raper może deklarować wojnę. Podejrzewano, że może on ustosunkować się do artystów, którzy atakowali go w tekstach swoich piosenek[47]. Motywem przewodnim koncertu była pozycja Jaya-Z jako dyrektora i CEO Def Jam, a wśród artystów, którzy gościnnie pojawili się na scenie byli m.in.: Ne-Yo, Teairra Mari, T.I., Young Jeezy, Akon, Kanye West, Paul Wall, The LOX i Diddy[48].
Pod koniec koncertu Jay-Z zaskoczył wszystkich zgromadzonych; zażegnany został bowiem konflikt rapera z Nasem. Dwójka podała sobie dłonie i wspólnie wykonali na scenie mieszankę “Dead Presidents” Jaya-Z z “The World is Yours” Nasa[10].
21 listopada 2006 roku Jay-Z powrócił z albumem Kingdom Come[49]. Na początku października do Internetu wyciekł singel “Show Me What You Got”, po czym zyskał dużą popularność w stacjach radiowych mimo braku oficjalnej premiery, co spowodowało, że sprawą zajęło się FBI[50]. Wśród producentów płyty byli m.in.: Just Blaze, Pharrell, Kanye West, Dr. Dre i Chris Martin z zespołu Coldplay (utwór “Beach Chair”)[51][52]. W pierwszym tygodniu album rozszedł się w 680.000 kopii, zaś w sumie sprzedał się w ponad dwóch milionach egzemplarzy w Stanach Zjednoczonych[53][25].
Dziesiąta płyta artysty, American Gangster, ukazała się 6 listopada 2007 roku. Inspiracją do jej nagrania był film Ridleya Scotta o tym samym tytule, w którym wystąpił przyjaciel rapera, Denzel Washington. Na albumie Jay-Z przedstawia swoje życie w korelacji do filmu[54]. W teledysku do pochodzącej z niego piosenki “Blue Magic” pojawiaja się walizka pełna banknotów 500 euro, co profesor Rawi Abdelal z Harvard Business School nazwał “punktem zwrotnym w odpowiedzi amerykańskiej popkultury na globalizację”[55]. Album rozszedł się w Stanach Zjednoczonych w ponad milionie kopii[25].
24 grudnia 2007 roku Jay-Z stwierdził, że nie będzie dłużej pełnił funkcji dyrektora Def Jam, a 1 stycznia 2008 roku ostatecznie opuścił stanowisko[56].

2008–2009: Glastonbury, nowa umowa i The Blueprint 3
2 lutego 2008 roku ogłoszono kontrowersyjną decyzję, że Jay-Z będzie główną gwiazdą festiwalu Glastonbury, stając się pierwszym hip hopowym artystą w tej roli[57][58]. Sprzedaż biletów okazała się odzwierciedlać obawy – początkowo wyniosła zaledwie 100.000 biletów, przy możliwych 137.500. Rok wcześniej wszystkie wejściówki zostały wyprzedane w dwie godziny, dlatego część krytyków uznała, że do słabego wyniku z 2008 roku przyczynił się wybór rapera zamiast, jak dotychczas, zespołu rockowego[59]. Z kolei inni twierdzili, że wina mogła leżeć po stronie złej pogody oraz powodzi, która miała miejsce w 2007 roku[60]. Ostatecznie jednak bilety wyprzedane zostały całkowicie ostatniego dnia przed rozpoczęciem festiwalu. Jednym z największych przeciwników wyboru był Noel Gallagher z zespołu Oasis, który skrytykował decyzję: “Wybaczcie mi, ale Jay-Z? To nie przejdzie, nie ma szans. Glastonbury to festiwal o gitarowych korzeniach. Zupełnie nie widzę hip hopu w tym miejscu. Decyzja organizatorów jest beznadziejna.”[61]
Kontrowersje podzieliły artystów, promotorów i fanów na przeciwników oraz zwolenników wyboru. W końcu na temat wydarzenia wypowiedział się sam Jay-Z: “Nie gramy na gitarach, Noel, ale hip hop wykorzystuje ich dokonania, jak żadna inna forma muzyki. Mój występ jest po prostu naturalnym postępem. Rap wciąż ewoluuje. Musimy szanować wzajemne gatunki muzyczne i iść naprzód.”[62] W odpowiedzi na słowa Gallaghera raper rozpoczął koncert na Glastonbury od coveru hitu Oasis, “Wonderwall”, “i w ciągu 3 minut podbił festiwalową publiczność”[63][64]. Jego występ został okrzyknięty “udaną reakcją na przedwczesną krytykę”, a “oceny w prasie były bliskie ekscytacji”[65][64].
W 2008 roku Jay-Z gościł również na innych festiwalach: Roskilde Festival w Danii, Hove Festival w Norwegii i Wireless Festival w Londynie[66][67][68]. 6 sierpnia, podczas koncertu Kanye Westa w Madison Square Garden, raper pojawił się na scenie i wykonał nową piosenkę, zapowiadając, że zostanie wydana na The Blueprint 3[69].
W kwietniu 2008 roku Jay-Z podpisał z Live Nation dziesięcioletni kontrakt, opiewający na kwotę 150 milionów dolarów[70]. Korporacja umożliwiła mu założenie własnej wytwórni Roc Nation, a także zobowiązała się do finansowania jego koncertów, tras, wszelkiej działalności rozrywkowej oraz przyszłych nagrań[71][72][73]. Poza tym raper, wraz z zespołem produkcyjnym Stargate, utworzył wytwórnię StarRoc[74][75].
Jedenasty album studyjny rapera, The Blueprint 3, miał początkowo ukazać się 11 września 2009 roku, jednak ze względu na zwiększające się zniecierpliwienie fanów premiera w Stanach Zjednoczonych odbyła się trzy dni wcześniej[76][77]. Płyta zadebiutowała na szczycie Billboard 200 i pobiła rekord Elvisa Presleya, czyniąc z Jaya-Z artystę z największą liczbą debiutów na 1. miejscu listy[78][9].
9 października 2009 roku rozpoczęła się trasa koncertowa po Ameryce Północnej, promująca album The Blueprint 3. Podczas występu w Los Angeles na scenie do Jaya-Z dołączyła Rihanna i zaśpiewała po raz pierwszy “Hard”, po czym wraz z raperem wykonała “Run This Town”. Wśród publiczności byli: Justin Timberlake, Jessica Biel, Nicole Richie, Samantha Ronson, James Blunt i Jamie Foxx[79].
5 listopada 2009 roku Jay-Z wystąpił wraz z U2 na tle Bramy Brandenburskiej w Berlinie, wykonując wspólnie “Sunday Bloody Sunday”[80]. Raper zaprzyjaźnił się z Bono i przyznał, że to od niego nauczył się “jak bez wielkiej dynamiki można robić wybitne koncerty, jak przykuwać uwagę widowni, umiejętnie wpływać na emocje”[81][82]. Innym przyjacielem Jaya-Z, który reprezentuje muzykę rockową jest Chris Martin z zespołu Coldplay[82]. Wyprodukował on jeden z utworów rapera, a także wystąpił z jego żoną, Beyoncé, podczas telethonu Hope for Haiti Now: A Global Benefit for Earthquake Relief.
Jay-Z zajmuje się również produkcją sztuk broadwayowskich. Wraz z Jadą Pinkett Smith i Willem Smithem pomogli wystawić musical Fela!, celebrujący dokonania nigerysjskiej gwiazdy Fela Anikulapo Kuti[83]. Raper przyznał, że zainspirowały go dokonania oraz życie Kutiego, dlatego postanowił wspomóc prdukcję sztuki[83].

2010–obecnie: Watch the Throne
22 stycznia 2010 roku Jay-Z wziął udział w charytatywnym telethonie Hope for Haiti Now[84]. W londyńskim klubie The Hospital wykonał wraz z Rihanną, Bono i The Edge’em utwór “Stranded (Haiti Mon Amour)”, który dzień później został wydany jako singel[85].
W czerwcu 2010 roku Jay-Z i Eminem ogłosili, że wspólnie wystąpią na dwóch koncertach w Detroit i w Nowym Jorku, zwanych The Home & Home Tour. Bilety rozeszły się tak szybko, że artyści zdecydowali o organizacji dodatkowych koncertów; po jednym w każdym z miast[86]. W sierpniu pojawiły się informacje, że Jay-Z i Kanye West rozpoczęli współpracę nad kolaboracyjnym minialbumem Watch the Throne. Pierwszym singlem promującym projekt był remiks “Power”, nagrany z udziałem Swizz Beatza. Natomiast na drugim singlu, “Monster”, pojawili się Rick Ross, Nicki Minaj oraz Bon Iver[87].
W listopadzie i grudniu 2010 roku Jay-Z był gościem specjalnym podczas dziesięciu koncertów zespołu U2 w ramach oceanicznego etapu ich trasy U2 360° Tour, obejmującego Auckland, Melbourne, Sydney, Brisbane i Perth[88].
23 września 2010 roku raper Q-Tip potwierdził, że trwają prace nad kolejnym albumem studyjnym Jaya-Z, który powinien zostać wydany wiosną 2011 roku[89].

Działalność biznesowa
Jay-Z jest założycielem marek odzieżowych Rocawear i Damon Dash[90]. Pierwsza z nich składa się z linii ubrań i akcesoriów dla mężczyzn, kobiet i dzieci. W marcu 2007 roku raper sprzedał Iconix Brand Group prawa do Rocawear za 204 miliony dolarów[91]. Wciąż posiada jednak udziały w firmie i pozostaje odpowiedzialny za licencjonowanie, marketing oraz promocję produktów sygnowanych przez markę[90][92]. Poza tym jest współwłaścicielem The 40/40 Club, sieci barów sportowych w Nowym Jorku, Atlantic City i Chicago, a plany zakładają otwarcie kolejnych lokali: w Tokio i Singapurze[93].
W 2005 roku Jay-Z, wraz z Willem Smithem i jego żoną, zainwestowali w Carol’s Daughter, linię produktów kosmetycznych[94].
Jay-Z jest jednym z dyrektorów marki Budweiser Select i współpracuje z firmą w dziedzinie programów marketingu strategicznego oraz kreatywnego[95]. Odpowiada również za promocję, sprawując kontrolę nad reklamami marki[95]. Raper ma udziały w drużynie NBA New Jersey Nets, wyceniane na 4.5 miliona dolarów[96]. W 2005 roku pojawiły się informacje, że Jay-Z planuje zainwestować w angielski klub piłkarski Arsenal FC, jednak sam zainteresowany nie podjął żadnych kroków w tym celu[97]. Pięć lat później, w 2010 roku, artysta przyznał, że poważnie myśli o zakupie udziałów w klubie[98].
Raper, wraz ze wspólnikami, założył J Hotels, która w założeniu ma w przyszłości stanowić sieć pięciogwiazdkowych hoteli[99]. Pierwszym krokiem na tej drodze była inwestycja w teren na obszarze Nowego Jorku zwanym Chelsea, który za 66 milionów dolarów kupił Jay-Z.[100] W tym miejscu ma stanąć albo pierwszy hotel, albo galeria sztuki; budynek według planów ma składać się z ok. 12 pięter[101].
W kwietniu 2008 roku Jay-Z podpisał z Live Nation dziesięcioletni kontrakt, opiewający na kwotę 150 milionów dolarów[70]. Korporacja umożliwiła mu założenie własnej wytwórni Roc Nation, a także zobowiązała się do finansowania jego koncertów, tras, wszelkiej działalności rozrywkowej oraz przyszłych nagrań[71][73].
Szwajcarska manufaktura ekskluzywnych zegarków Audemars Piguet stworzyła limitowaną edycję zegarków sygnowanych przez Jaya-Z.[55] Seria 100 zegarków składa się z: 50 zegarków ze stali nierdzewnej w cenie 23.500 dolarów, 30 zegarków z różowego złota w cenie 43.900 dolarów oraz 20 zegarków z platyny w cenie 69.500 dolarów[55]. Przy zakupie każdego z nich prezent stanowił iPod z pamięcią 40G, zawierający całą dyskografię rapera[55].

Życie osobiste
Związek z Beyoncé
W 2002 roku Jay-Z i Beyoncé nagrali wspólnie swoją pierwszą piosenkę, “’03 Bonnie & Clyde”. Niedługo po tym raper pojawił się gościnnie na singlu “Crazy in Love” Knowles, a w 2006 roku nagrał z nią dwa kolejne utwory: “Déjà Vu” i “Upgrade U”.
Para od początku unikała rozmów o ich związku. Beyoncé przyznała bowiem, że uważa, iż brak publicznych dyskusji o ich prywatnych sprawach pomaga wzajemnym relacjom. Z kolei Jay-Z powiedział w wywiadzie dla magazynu People: “nie bawimy się naszym związkiem”[102]. Para nie publikuje również prywatnych zdjęć, a jedyne wspólne fotografie z życia codziennego pochodzą z meczów New Jersey Nets lub wakacji w Cannes.
4 kwietnia 2008 roku magazyn People poinformował, że Knowles i Jay-Z wzięli ślub podczas prywatnej ceremonii w Nowym Jorku[11]. Fakt ten potwierdził się 22 kwietnia, mimo że para nie wypowiadała się na ten temat[103]. Beyoncé nie ujawniała również swojego pierścionka zaręczynowego, aż do 5 września i koncertu Fashion Rocks. Właśnie wtedy po raz pierwszy pokazała się publicznie w wartym 5 milionów dolarów pierścionku projektu Lorraine Schwartz[104].
Trzy lata z rzędu Beyoncé i Jay-Z byli według magazynu Forbes najlepiej zarabiającą parą Hollywood. W 2008 roku ich łączny roczny dochód wyniósł 162 miliony dolarów, w 2009 roku stanowił 122 miliony, natomiast w 2010 roku szacowany był na 150 milionów dolarów[105][106][107]. W wydaniu Księgi rekordów Guinnessa z 2011 roku, Beyoncé i Jay-Z uznani zostali za najbardziej wpływową i najlepiej zarabiającą parę świata[108][109].

Działalność filantropijna
Podczas “emerytury” Jay-Z zaangażował się w działalność dobroczynną. 9 sierpnia 2006 roku spotkał się z Sekretarzem Generalnym ONZ Kofi Annanem w siedzibie organizacji w Nowym Jorku. Raper planował bowiem wykorzystać swoją trasę koncertową do propagowania oszczędzania wody. Jak sam przyznał, stał się “wyczulony na tym punkcie” po wizycie w Afryce[110]. Jego działania zyskały patronat ONZ i MTV. Stacja wyprodukowała dokument Diary of Jay-Z: Water for Life, który został po raz pierwszy wyemitowany w listopadzie 2006 roku[111][112].
Jay-Z, wraz z Seanem Combsem, przekazali po milionie dolarów Amerykańskiemu Czerwonemu Krzyżowi, aby wesprzeć ofiary huraganu Katrina[113]. Raper przekazał swoje poparcie wobec Kanye Westa, który obraził Prezydenta George’a W. Busha podczas charytatywnego telethonu po przejściu huraganu[114]. Artysta odniósł się również do huraganu Katrina i reakcji rządu w piosence “Minority Report”[115].

Kontakty
Jay-Z jest bliskim przyjacielem wielu osobistości z przemysłu muzycznego, w tym m.in.: Kanye Westa, Diddy’ego, Mary J. Blige, Willa Smitha i jego żony, Jamie’ego Foxxa, Denzela Washingtona, Dr. Dre, Snoop Dogga, Ja Rule’a, Busta Rhymesa, Rihanny, Bono i Wale’a[82][55][116].
Jednak poza tym utrzymuje kontakty z osobami ze świata polityki i biznesu. Raper zna osobiście Billa Gatesa, burmistrza Nowego Jorku Michaela Bloomberga i Księcia Karola[117][55][82]. Oprah Winfrey powiedziała po spotkaniu z Jayem-Z: “On jest moim nowym przyjacielem! Był tak czarujący i uroczy – i pachniał wspaniale.”[55]
Fanem rapera i jego żony okrzyknięty został również Barack Obama[55]. Amerykański wokalista John Legend nagrał, a następnie zamieścił w Internecie filmik, na którym widać, jak prezydent podczas rozmowy z Knowles, tańczy fragment choreografii “Single Ladies”[118]. Obama, jeszcze nim został głową państwa, poprosił Jaya-Z o pomoc w kampanii wyborczej[55]. Z kolei pod koniec debaty z Hillary Clinton Obama wykonał charakterystyczny gest – wytrzepał ramię, odnosząc się do “Dirt off Your Shoulder”[119][82]. Zapytany o tę sytuację raper powiedział: “pomyślałem – w jakich czasach żyjemy, skoro kandydat na prezydenta przywołuje postać rapera” oraz dodał, że to “bardzo ostry facet, ale jednocześnie czarujący i świetny”[55][82]. Głos w sprawie zabrał także rzecznik kampanii, mówiąc, że Obama “ma trochę twórczości Jaya-Z w swoim iPodzie”[119].

Filmografia
Streets Is Watching (1998)
Backstage (2000)
State Property (2002)
Paper Soldiers (2003)
Fade to Black (2004)

źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

Albumy

Albumy studyjne

Rok Album Najwyższa
pozycja[3][4]
Certyfikaty[5][6][7]
Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone
R&B
Kanada Wielka Brytania Norwegia Holandia Francja Australia Szwajcaria Szwecja
1996 Reasonable Doubt

  • Wydany: 25 czerwca 1996
  • Wytwórnia: Roc-A-Fella/Priority
23 3
  • Stany Zjednoczone Platyna
1997 In My Lifetime, Vol. 1

  • Wydany: 4 listopada 1997
  • Wytwórnia: Roc-A-Fella/Def Jam
3 2
  • Stany Zjednoczone Platyna
1998 Vol. 2… Hard Knock Life

  • Wydany: 29 września 1998
  • Wytwórnia: Roc-A-Fella/Def Jam
1 1 13
  • Stany Zjednoczone 5x Platyna
  • Kanada Platyna
1999 Vol. 3… Life and Times of S. Carter

  • Wydany: 28 grudnia 1999
  • Wytwórnia: Roc-A-Fella/Def Jam
1 1 8
  • Stany Zjednoczone 3x Platyna
  • Kanada Złoto
2000 The Dynasty: Roc La Familia

  • Wydany: 25 października 2000
  • Wytwórnia: Roc-A-Fella/Def Jam
1 1 5
  • Stany Zjednoczone 2x Platyna
2001 The Blueprint

  • Wydany: 11 września 2001
  • Wytwórnia: Roc-A-Fella/Def Jam
1 1 3 30
  • Stany Zjednoczone 2x Platyna
  • Kanada Platyna
  • Wielka Brytania Złoto
2002 The Blueprint²: The Gift & the Curse

  • Wydany: 12 listopada 2002
  • Wytwórnia: Roc-A-Fella/Def Jam
1 1 8 23 97
  • Stany Zjednoczone 2x Platyna
  • Kanada 2x Platyna
  • Wielka Brytania Złoto
2003 The Black Album

  • Wydany: 14 listopada 2003
  • Wytwórnia: Roc-A-Fella/Def Jam
1 1 34 18 66 66 29 41
  • Stany Zjednoczone 3x Platyna
  • Kanada Platyna
2006 Kingdom Come

  • Wydany: 21 listopada 2006
  • Wytwórnia: Roc-A-Fella/Def Jam
1 1 6 35 71 79 17 45
  • Stany Zjednoczone 2x Platyna
  • Kanada Platyna
2007 American Gangster

  • Wydany: 6 listopada 2007
  • Wytwórnia: Roc-A-Fella/Def Jam
1 1 3 30 29 64 58 17
  • Stany Zjednoczone Platyna
2009 The Blueprint 3

  • Wydany: 8 września 2009
  • Wytwórnia: Roc Nation/Atlantic Records
1 1 1 4 15 12 20 9 12 44
  • Stany Zjednoczone Platyna
  • Kanada Platyna
  • Wielka Brytania Platyna
  • Australia Złoto

Single

Rok Singel Najwyższa
pozycja[16][17]
Album
Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone R&B Stany Zjednoczone Rap Australia Kanada Francja Niemcy Irlandia Nowa Zelandia Wielka Brytania
1995 “In My Lifetime” singel niealbumowy
1996 “Ain’t No Nigga”/”Dead Presidents” (feat. Foxy Brown) 50 17 4 31 Reasonable Doubt
“Can’t Knock the Hustle” (feat. Mary J. Blige) 73 35 7 30
1997 “Feelin’ It” (feat. Mecca) 79 46 13
“Who You Wit II” 84 25 18 65 In My Lifetime, Vol. 1
“(Always Be My) Sunshine” (feat. Babyface & Foxy Brown) 95 37 16 18 25
“Wishing on a Star” (feat. Gwen Dickey) 13
1998 “The City Is Mine” (feat. Blackstreet) 52 37 14 38
“It’s Alright” (feat. Memphis Bleek) 61 32 9 Streets Is Watching
“Love for Free” 86 28
“Can I Get A…” (feat. Amil & Ja Rule) 19 6 22 30 24 Vol. 2: Hard Knock Life
“Hard Knock Life (Ghetto Anthem)” 15 10 2 31 19 21 10 2
1999 “Money, Cash, Hoes” (feat. DMX) 116 36 19
“Jigga What, Jigga Who” (feat. Jaz-O & Amil) 84 23
“Jigga My Nigga” 28 6 2 Vol. 3: Life and Times of S. Carter
“Girl’s Best Friend” (feat. Mashonda) 52 19
“Do It Again (Put Ya Hands Up)” (feat. Beanie Sigel & Amil) 65 17 9
2000 “Anything” 55 19 9 18
“Big Pimpin'” (feat. UGK) 18 6 3 9 10
“Hey Papi” (feat. Memphis Bleek & Amil) 73 16 12 Nutty Professor II OST
“I Just Wanna Love U (Give It 2 Me)” (feat. Pharrell) 11 1 4 17 The Dynasty: Roc La Familia
2001 “Change the Game” (feat. Beanie Sigel, Memphis Bleek & Static) 86 29 10
“Guilty Until Proven Innocent” (feat. R. Kelly) 82 29 12
“Izzo (H.O.V.A.)” 8 4 7 23 20 21 The Blueprint
“Girls, Girls, Girls” 15 4 9 8 11
2002 “Jigga That Nigga” 66 27 7
“’03 Bonnie & Clyde” (feat. Beyoncé) 4 5 2 2 4 25 6 12 4 2 The Blueprint²: The Gift & the Curse
“Excuse Me Miss” (feat. Pharrell) 8 1 2 38 10 17
2003 “Change Clothes” (feat. Pharrell) 10 6 4 46 18 32 The Black Album
2004 “Dirt Off Your Shoulder” 5 3 2 6 23 12
“99 Problems” 30 26 10 12
2006 “Show Me What You Got” 8 3 4 31 38 38 Kingdom Come
“Lost One” (feat. Chrisette Michele) 58 19 10
2007 “30 Something” 107 21 13
“Hollywood” (feat. Beyoncé) 99 56 21
“Blue Magic” (feat. Pharrell) 55 31 17 69 American Gangster
“Roc Boys (And the Winner Is)…” 63 15 8 117
“I Know” (feat. Pharrell) 118 26 11
2009 “D.O.A. (Death of Auto-Tune)” 24 43 15 79 The Blueprint 3
“Run This Town” (feat. Kanye West & Rihanna) 2 3 1 9 6 17 3 9 1
“Empire State of Mind” (feat. Alicia Keys) 1 1 1 4 3 8 11 2 6 2
“On to the Next One” (feat. Swizz Beatz) 37 9 5 58 38
2010 “Young Forever” (feat. Mr. Hudson) 10 86 16 28 21 11 32 10

Dyskografia Jaya-Z [online]. Wikipedia : wolna encyklopedia, 2011-02-26 14:24Z [dostęp: 2011-03-23 19:43Z]. Dostępny w Internecie: http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Dyskografia_Jaya-Z&oldid=25503437

Nagrody

Nagroda Wygrane Nominacje
American Music
Awards
3 6
BET
Awards
3 21
Grammy
Awards
10 36
MOBO
Awards
4 15
W sumie
Nagrody wygrane 42
Nominacje 139

Lista nagród i nominacji Jaya-Z [online]. Wikipedia : wolna encyklopedia, 2011-02-14 12:20Z [dostęp: 2011-03-23 19:40Z]. Dostępny w Internecie: http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Lista_nagr%C3%B3d_i_nominacji_Jaya-Z&oldid=25360680

(Odwiedzono 95 razy, 1 wizyt dzisiaj)

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *