Anna Kurnikowa i Enrique Iglesias


iglesias-kurnikowaAnna Kurnikowa i Enrique Iglesias są w związku od grudnia 2002 roku. Poznali się na planie teledysku Escape. Na początku przyjaźnili się, a po kilku miesiącach zostali parą.

Partnerzy:
Anny
Pablo Montero 1996
Sergei Fedorov 1997-02
ślub 2002
Pavel Bure 1999
Mark Philippoussis 2001
Enrique
Celines Toribio
Samantha Torres 1997
Christina Aguilera 1998

Biografia Anny
Anna Siergiejewna Kurnikowa, ros. А́нна Серге́евна Ку́рникова (ur. 7 czerwca 1981 w Moskwie), tenisistka rosyjska, podwójna mistrzyni Australian Open w grze podwójnej oraz podwójna zwyciężczyni turnieju mistrzyń w grze podwójnej, była liderka rankingu deblistek.
W 2003 roku zakończyła zawodową karierę sportową. Powodem była chroniczna kontuzja dolnego odcinka kręgosłupa.

Kariera tenisowa
Status profesjonalnej tenisistki posiada od 1995 roku.
Anna zadebiutowała jako zawodowa tenisistka w Pucharze Federacji. Miała wówczas czternaście lat i została najmłodszą zawodniczką, której udało się wygrać mecz w tej imprezie. W wieku piętnastu lat doszła do czwartej rundy US Open, gdzie została pokonana przez Steffi Graf.
Największe osiągnięcia Anny w grze pojedynczej to: finalistka turniejów: 2002 Szanghaj; 2000 Moskwa; 1999 Hilton Head; 1998 Miami; nie wygrała żadnej imprezy z cyklu WTA Tour w singlu. W 1997 dotarła do półfinału wielkoszlemowego Wimbledonu (uległa Martinie Hingis).

W 1996 roku reprezentowała Rosję na igrzyskach olimpijskich w Atlancie. W 1997 doszła do półfinału wielkoszlemowego Wimbledonu, gdzie przegrała z Martiną Hingis. W 1998 roku dostała się do czołowej dwudziestki rankingu tenisistek i odniosła zwycięstwa między innymi nad Hingis, Davenport i Graf. Razem z Hingis zdobyła dwa wielkoszlemowe tytuły deblowe Australian Open: w 1999 i w 2002 roku.
Kurnikowa odnosiła sukcesy głównie w grze podwójnej, wygrywając szesnaście turniejów, w tym dwukrotnie turnieje wielkoszlemowe i dwukrotnie turniej mistrzyń. W grze mieszanej była finalistką Wimbledonu i US Open. Dało jej to prowadzenie w rankingu deblistek. W klasyfikacji indywidualnej utrzymywała się pomiędzy pozycją dziesiątą i piętnastą, osiągając nawet ósme miejsce w listopadzie 2000 roku.
W styczniu 2001, w turnieju wielkoszlemowym Australian Open dotarła do ćwierćfinału. Po serii nieudanych występów, kiedy znacznie częściej była obecna w reklamach telewizyjnych niż w decydujących rundach turniejów tenisowych, spadła w marcu 2003 na 66. miejsce w rankingu WTA. Od wiosny 2003 nie występuje na korcie z powodu kontuzji.
W 2004 roku zagrała w trzech pokazowych turniejach charytatywnych, organizowanych przez Eltona Johna. W 2005 grała w turnieju charytatywnym na rzecz ofiar tsunami z udziałem największych gwiazd tenisa.
W lipcu 2005 roku w wywiadzie dla magazynu Elle wyznała, że jeśli będzie w stuprocentowej formie, chciałaby powrócić do zawodowej rywalizacji.

Kariera medialna
Wiele sławy przyniosło Annie Kurnikowej dzielenie się z mediami jej życiem prywatnym. Ceniona nie tylko jako znacząca tenisistka, ale również ze swojej urody, została zauważona na turnieju US Open 1996. Zdjęcia pięknej piętnastolatki obiegły cały świat.
W 2000 roku została nową twarzą Berlei. Jej twarz pojawiała się w reklamach i na bilbordach.
W 1998, 2000, 2002 i 2003 Kurnikowa znalazła się na liście pięćdziesięciu najpiękniejszych ludzi świata oraz wybrana została najpiękniejszą sportsmenką, a z Iglesiasem uznani zostali najpiękniejszą parą przez ESPN. W 2002 zajmowała miejsce wśród stu najpiękniejszych kobiet świata.
Anna wystąpiła w filmie “Me, myself and Irene” w reżyserii braci Farrelly.

Życie prywatne
Anna urodziła się w Moskwie, w Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich. Jej rodzina wyemigrowała do Stanów Zjednoczonych. Obecnie mieszka w Miami.
Jej rodzice to Ałła i Siergiej Kurnikow. Pierwszą trenerką Anny w Rosji była Lina Preobrażeńska. Później, w latach 1992–1997 trenowała w Akademii Nicka Bolletriego. W tenisa zaczęła grać w wieku pięciu lat.
W 1997 roku porzuciła jedną z wyższych szkół rosyjskich i rozpoczęła studia na Rosyjskiej Akademii Wychowania Fizycznego.
Media zaczęły interesować się prywatnością Anny, zwłaszcza że związana była z osobami ze świata show-biznesu. Pierwszym jej partnerem był Pawieł Bure, rosyjski hokeista. W 2001 roku pojawiły się plotki, że wzięła ślub z inną gwiazdą NHL, Rosjaninem Siergiejem Fiodorowem. Kurnikowa zaprzeczyła temu. W 2003 hokeista ożenił się, a wkrótce rozwiódł. Obecnie związana z piosenkarzem Enrique Iglesiasem. W cyklu ATP występuje jej bliski kuzyn, Jewgienij Korolow.

Wygrane turnieje
gra podwójna (16)
Lp Rok Turniej Partnerka Finalistki Wynik
1. 1998  Tokio  Monica Seles  Mary Joe Fernández /  Arantxa Sánchez 6:4, 6:4
2. 1999  Australian Open  Martina Hingis  Lindsay Davenport /  Natasza Zwieriewa 7:5, 6:3
3. 1999  Indian Wells  Martina Hingis  Mary Joe Fernández /  Jana Novotná 6:2, 6:2
4. 1999  Rzym  Martina Hingis  Alexandra Fusai /  Nathalie Tauziat 6:2, 6:2
5. 1999  Eastbourne  Martina Hingis  Jana Novotná /  Natasza Zwieriewa 6:4 krecz
6. 1999  WTA Tour Championships  Martina Hingis  Arantxa Sánchez /  Larysa Sawczenko 6:4, 6:4
7. 2000  Gold Coast  Julie Halard-Decugis  Sabine Appelmans /  Rita Grande 6:3, 6:0
8. 2000  Hamburg  Natasza Zwieriewa  Nicole Arendt /  Manon Bollegraf 6:7(5), 6:2, 6:4
9. 2000  Filderstadt  Martina Hingis  Arantxa Sánchez /  Barbara Schett 6:4, 6:2
10. 2000  Zurych  Martina Hingis  Kimberly Po /  Anne-Gaëlle Sidot 6:3, 6:4
11. 2000  Filadelfia  Martina Hingis  Lisa Raymond /  Rennae Stubbs 6:2, 7:5
12. 2000  WTA Tour Championships  Martina Hingis  Nicole Arendt /  Manon Bollegraf 6:2, 6:3
13. 2001  Sydney  Barbara Schett  Lisa Raymond /  Rennae Stubbs 6:2, 7:5
14. 2001  Moskwa  Martina Hingis  Jelena Diemientjewa /  Lina Krasnorucka 7:6(3), 6:3
15. 2002  Australian Open  Martina Hingis  Arantxa Sánchez /  Daniela Hantuchová 6:2, 6:7(4), 6:1
16. 2002  Szanghaj  Janet Lee  Rika Fujiwara /  Ai Sugiyama 7:5, 6:3

Państwo  Rosja
Miejsce zamieszkania Miami
Data i miejsce urodzenia 7 czerwca 1981
Moskwa
Wzrost 173 cm
Masa ciała 56 kg
Gra praworęczna
Status profesjonalny październik 1995
Zakończenie kariery 2003
Trener Larysa Preobrażenska
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 0 (2 ITF)
Najwyżej w rankingu 8 (20 listopada 2000)
Australian Open QF (2001)
Roland Garros 4R (1998, 1999)
Wimbledon SF (1997)
US Open 4R (1996, 1998)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 16
Najwyżej w rankingu 1 (22 listopada 1999)
Australian Open W (1999, 2002)
Roland Garros F (1999)
Wimbledon SF (2000, 2002)
US Open QF (1996, 2002)

źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

Biografia Enrique

Enrique Iglesias, właśc. Enrique Miguel Iglesias Preysler (ur. 8 maja 1975 w Madrycie) – hiszpański piosenkarz, syn innego hiszpańskiego piosenkarza i kompozytora Julio Iglesiasa oraz filipińskiej dziennikarki Isabel Preysler.
Kiedy miał trzy lata, jego rodzice rozwiedli się. Pięć lat później, po porwaniu jego dziadka, Julio Iglesiasa Seniora przez ETA, Enrique przeprowadził się do Miami, gdzie mieszkał wówczas jego ojciec. Karierę muzyczną rozpoczął w szkole średniej, kiedy wystąpił w musicalu “Hello, Dolly!”. Już podczas studiów na University Of Miami, Enrique zdecydował, że spróbuje swoich sił w branży rozrywkowej. Nie miał wówczas wystarczająco pieniędzy na nagranie pierwszego demo, lecz z pomocą przyszła mu jego opiekunka z dzieciństwa, Elvira Olivares, która zaoferowała pożyczkę w wysokości 2000 dolarów amer. W tym czasie Iglesias nawiązał współpracę z menedżerem Fernanem Martinezem, który rozesłał demo piosenkarza (używającego wówczas pseudonimu Enrique Martinez) do kilku wytwórni. Po upływie kilku miesięcy Enrique podpisał kontrakt z Fonovisa i rozpoczął nagrywanie swojej debiutanckiej płyty w Toronto w Kanadzie. Album, zatytułowany po prostu “Enrique Iglesias”, miał premierę w 1995 roku. Znalazły się na nim przede wszystkim popowo-rockowe ballady, w tym dwa wielkie przeboje: “Si Tú Te Vas” oraz “Experiencia Religiosa”, a utwór “Por Amarte” został wykorzystany w telenoweli “Marisol”. W ciągu pierwszego tygodnia krążek sprzedał się Stanach w liczbie ponad 500 tys. sztuk, co było niezwykłym osiągnięciem jak na płytę nagraną w języku innym niż angielski. Sukces albumu doprowadził do nagrania wersji włosko- i portugalskojęzycznych. “Enrique Iglesias” zapewnił wokaliście Nagrodę Grammy w kategorii Najlepszy Wykonawca Latynoski.
W 1997 roku do sklepów trafiła druga płyta Iglesiasa, “Vivir (To Live)”. Wśród utworów, które znalazły się na krążku, był m.in. cover Yazoo, “Only You”, tutaj zatytułowany “Solo en Ti”. W ramach promocji albumu artysta zagrał tournée w 16 krajach, wyprzedając wszystkie koncerty. Na scenie towarzyszyli mu m.in. muzycy, którzy mieli na koncercie nagrania i występy z takimi gwiazdami, jak choćby Elton John, czy Bruce Springsteen. “Vivir” promowały trzy single: “Enamorado por Primera Vez”, “Solo en Tí” oraz “Miente”. Wszystkie dotarły na szczyt latynoskiej listy przebojów “Billboardu”. Razem ze swoim ojcem i Luisem Miquelem, Enrique otrzymał nominację do nagrody American Music Awards dla ulubionego artysty latynoskiego. Wyróżnienie otrzymał Julio, lecz podczas ceremonii jego syn wykonał piosenkę “Lluvia Cae”.
Już rok później ukazała się trzecia płyta wokalisty, “Cosas del Amor (Things Of Love)”. Krytycy podkreślali, że nowe kompozycje stanowiły dowód na to, że Iglesias jest już dojrzałym piosenkarzem. Pochodzące z albumu single “Esperanza” i “Nunca Te Olvidaré” dotarły na szczyt latynoskiej listy przebojów “Billboardu” i ugruntowały jego pozycję megagwiazdy muzyki latynoskiej. Wspierając promocję płyty, Enrique zagrał serię koncertów, z których występ w Acapulco był transmitowany przez telewizję. Niedługo po tym wokalista ruszył w trasę “Cosas del Amor”, w ramach której grał na dużych stadionach. Było to pierwsze tournée w historii sponsorowane przez McDonald’s. Podczas rozdania nagród American Music Awards Iglesias został uhonorowany w kategorii Ulubiony Artysta Latynoski. Pokonał w rywalizacji m.in. Ricky’ego Martina i Los Tigres Del Norte.
W 1999 roku Enrique postanowił spróbować swoich sił, śpiewając po angielsku. Jego pierwszym krokiem w tym kierunku był singel “Bailamos”, który został wykorzystany w filmie Willa Smitha “Bardzo dziki Zachód”. Sukces piosenki spowodował wzrost zainteresowania artystą ze strony wytwórni płytowych. Ostatecznie Iglesias podpisał kontrakt z Interscope, dla której nagrał swoją pierwszą anglojęzyczną płytę, zatytułowaną po prostu “Enrique”. Sesja nagraniowa trwała dwa miesiące. Na album trafiły m.in. takie kompozycje, jak duet z Whitney Houston “Could I Have This Kiss Forever”, cover Bruce’a Springsteena “Sad Eyes”, czy “Be With You”. Ostatnim singlem promującym krążek była piosenka “You’re My #1”, wydana na terytoriach kilku krajów w formie duetów z lokalnymi gwiazdami – w Rosji była to Alsou, w Brazylii duet Sandy & Junior, a w Azji Valen Hsu.
“Escape”, kolejna płyta Iglesiasa, trafiła na półki sklepowe 30 października 2001 roku, debiutując na drugim miejscu listy najpopularniejszych albumów według “Billboardu” (około 267 tys. sztuk sprzedanych w pierwszym tygodniu od premiery). Krążek pokrył się platyną w następujących krajach: Stany Zjednoczone (trzykrotnie), Wielka Brytania (czterokrotnie), Irlandia (pięciokrotnie), Kanada (sześciokrotnie), Australia (pięciokrotnie), Indie (trzykrotnie), Niemcy (dwukrotnie). Ogółem, płyta sprzedała się na całym świecie w liczbie ponad 23 mln egzemplarzy. Enrique był współkompozytorem wszystkich piosenek. Całość promowały m.in. single “Hero” i “Escape”, a płyta do tej pory jest najlepiej sprzedającym się krążkiem w karierze Iglesiasa. W ramach jej promocji artysta zagrał serię koncertów w szesnastu krajach (wszystkie występy zostały wyprzedane).
W 2002 roku Enrique zdecydował się wydać swój czwarty hiszpańskojęzyczny krążek, “Quizás”. Piosenki, które na niego trafiły, wyróżniały się bardziej introspektywnym charakterem i bardziej dopracowaną produkcją. Płyta zadebiutowała na dwunastym miejscu listy “Billboardu” i na szczycie zestawienia najpopularniejszych albumów latynoskich. W ciągu tygodnia od premiery, “Quizás” rozszedł się w liczbie miliona sztuk, stając się najlepiej sprzedającą się hiszpańskojęzyczną płytą od pięciu lat. Trzy promujące ją single dotarły na szczyt latynoskiej listy przebojów, a piosenka “Para Que la Vida” została odtworzona ponad milion razy w amerykańskich rozgłośniach radiowych, ustanawiając nowy rekord. Enrique jako pierwszy artysta wykonał po hiszpańsku piosenkę w programie telewizyjnym “The Tonight Show With Jay Leno” (zaśpiewał “Quizás”). Album przyniósł mu nagrodę Latin Grammy Award w kategorii Najlepsza Popowa Płyta.
“7”, siódma płyta Iglesiasa, ukazała się 25 listopada 2003 roku nakładem wytwórni Interscope i była drugą, w której komponowaniu artysta wziął udział. Na krążku znalazło się 15 utworów, w tym duet z Kelis (“Not In Love”). Album dotarł do 34. miejsca na liście “Billboardu”, sprzedając się w pierwszym tygodniu w liczbie 349 tys. sztuk. Promowały go single “Addicted” i “Not In Love”. Pod względem muzycznym kompozycje nawiązywały do brzmienia z lat 80. Wkrótce po premierze Iglesias wyruszył w największą w swojej karierze trasę koncertową, odwiedzając takie miejsca, jak m.in. Australia, Indie, Egipt, czy Singapur. Tournée zakończyło się w RPA. Enrique pojawił się też w kilku popularnych programach telewizyjnych, m.in. “The Oprah Winfrey Show”, czy jako gość Diego Maradony w Argentynie oraz promował zapach True Star Men Tommy’ego Hilfigera.
Na jego nowe nagrania fani musieli poczekać prawie cztery lata. Nowy singel,który potem okazał się hitem “Do You Know (The Ping Pong Song)” miał premierę 10 kwietnia 2007 roku i zapowiadał nowy album piosenkarza, “Insomniac”, który trafił do sklepów 12 czerwca tego samego roku. Wokalista tak opowiada o powstawaniu płyty: “Kiedy zaczynałem pracę nad tym albumem, nie byłem pewien o jakie dokładnie brzmienie mi chodzi. Przy poprzednich płytach, zaczynaliśmy pracę mając przygotowanych kilkanaście piosenek, tym razem miałem ich prawie pięćdziesiąt!”. Materiał powstawał przy współpracy m.in. Seana Mansarda, Maxa Martina, Kristiana Lundina, Marka Taylora, Poula Barry’ego i Andersa Bagge. Na ostateczną wersję “Insomniac” trafiło dwanaście piosenek w języku angielskim i trzy w języku hiszpańskim. Trasa koncertowa promująca krążek rozpoczęła się koncertem w Virgin Megastore w Los Angeles.
Oprócz śpiewania, Iglesias zagrał też u boku Antonio Banderasa i Salmy Hayek w filmie Roberta Rodrigueza “Pewnego razu w Meksyku: Desperado 2” oraz współprodukował broadwayowski musical “Four Guys Named Jose and Una Mujer Named Maria”. Ostatnio artysta zagrał role w serialach “Dwóch i pół” i “How I Met Your Mother”. 29 czerwca 2008 roku Enrique wystąpił na Ernst-Happela w Wiedniu przed finałem Mistrzostw Europy 2008 Niemcy – Hiszpania zaśpiewał piosenkę Can You Hear Me.
W 2010 roku powstał album Euphoria w którym z gościnnym udziałem wystąpili tacy artyści jak Nicole Scherzinger, Pitbull (raper), Akon, Lionel Richie.
Do czasu wydania jego najnowszej płyty, Euphoria w 2010 roku sprzedał ponad 55 milionów albumów w języku angielskim i hiszpańskim, odnosząc jeden z większych sukcesów muzyki pop. Iglesias również grał rolę złego cesarza rzymskiego w ambitnej reklamie telewizyjnej Pepsi. Zagrał u boku Britney Spears, Beyonce i Pink. On także wystąpił w reklamach chipsów i zegarków.
W styczniu 2010 roku, w związku z trzęsieniem ziemi na Haiti – wokalista przekazał zyski ze sprzedaży swojej piosenki “It Must Be Love” na rzecz organizacji pomagającym poszkodowanym w tej tragedii. Miesiąc później, razem z innymi artystami, wziął udział w nagraniu nowej wersji wielkiego przeboju sprzed lat, “We Are the World”.

Życie prywatne:
Enrique spotykał się z takimi osobami jak Celines Toribio , Monica Hansen , Natalia Oreiro, Sofia Vergara, Samantha Torres, Adriana Biega, Carrie Stevens, Christina Aguilera, Cynthia Kirchner, Jennifer Love, Flavia Vento, Yamila Diaz, Emma Kearney

Filmografia
2003 – Pewnego razu w Meksyku: Desperado 2 jako Lorenzo
2007 – Dwóch i pół jako Fernando
2007 – Jak poznałem waszą matkę jako Gael

źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

Albumy
Oficjalne
Rok Tytuł Pozycje na listach Sprzedaż

Latin
1995 Enrique Iglesias
Pierwszy hiszpańskojęzyczny album
Wydany: 1995
Format: CD
148 1 – – – –  7,000,000
: 1,480,000

1997 Vivir
Drugi hiszpańskojęzyczny album
Wydany: 28 stycznia 1997
Format: CD
33 1 – 4 37 –  5,300,000+
: 1,460,000

1998 Cosas del Amor
Trzeci hiszpańskojęzyczny album
Wydany: 1998
Format: CD
64 1 – 7 – –  4,500,000
: 800,000

1999 Enrique
Pierwszy anglojęzyczny album
Wydany: 1999
Format: CD
33 1 1 – 1 1  7,500,000
: 2,000,000

2001 Escape
Drugi anglojęzyczny album
Wydany: 2001
Format: CD
2 1 1 – 1 1  14,500,000
: 3,500,000
2002 Quizas

Czwarty hiszpańskojęzyczny album
Wydany: 2002
Format: CD
12 1 – 1 48 –  3,500,000
: 500,000

2003 Seven (7)
Trzeci anglojęzyczny album
Wydany: 2003
Format: CD
31 1 13 – 41 15  3,700,000+
: 349,000

2007 Insomniac
Czwarty anglojęzyczny album
Wydany: 12 czerwca 2007
Format: CD, digital download
17 1 3 8 13 –  3,600,000
: TBA

2010 Euphoria
Pierwszy dwujęzyczny album
Wydany: 6 czerwca 2010
Format: CD, digital download
10 1 – 1 – 6  ?
: Złoto
Single
Rok Tytuł Pozycje na listach Album
U.S. U.S. Latin SPA UK FRA GER AUS LAT NL PL

1995 “Si Tú Te Vas” – 1 – – 1 – – – – – Enrique Iglesias
1996 “Experiencia Religiosa” – 1 – – – – – – – –
“Por Amarte” – 1 – – – – – – – –
“No Llores Por Mí” – 1 – – – – – – – –
“Trapecista” – 1 – – – – – – – –
1997 “Enamorado Por Primera Vez” – 1 – – – – – – – – Vivir
“Sólo En Ti” – 1 – – – – – – – –
“Al Despertar” – 11 – – – – – – – –
“Lluvia Cae” – 3 – – – – – – – –
“Miente” – 1 – – – – – – – –
“Revolución” – 6 – – – – – – – –
1998 “Esperanza” – 1 – – – – – – – – Cosas del Amor
“Nunca Te Olvidaré” – 1 – – – – – – – –
1999 “Bailamos” 1 1 1 4 6 10 13 11 4 1 Enrique
“Rhythm Divine” 28 1 1 45 27 24 36 – 20 1
2000 “Be With You” 1 – 1 – 43 20 36 8 – 1
“Sad Eyes” – – 15 – – – – 14 – 1
“You’re My Number One” (featuring Alsou) – – – – – – – 8 – –
“Could I Have This Kiss Forever” (z Whitney Houston) 57 – 19 7 16 5 12 4 1 1
2001 “Hero” 3 1 1 1 45 3 1 4 3 1 Escape
2002 “Escape” 12 2 – 3 – 6 7 2 3 3
“Don’t Turn Off The Lights” – – – 59 – – 67 8 – 38
“Love To See You Cry” – – – 12 17 53 61 9 25 9
“Maybe” – – – 12 – 62 41 6 21 –
“Mentiroso” – 1 – – – – – – – 57 Quizas
“La Chica De Ayer” – – 1 – – – – – – –
2003 “To Love A Woman” (Lionel Richie featuring Enrique Iglesias) – – – 19 – 52 – 20 – 47 Escape
“Quizás” – 1 – – – – – – – – Quizas
“Para Qué La Vida” – 1 – – – – – – – –
“Addicted” – 9 – 11 – 31 43 6 – 10 Seven (7)
2004 “Not in Love” (featuring Kelis) 118 37 – 5 36 14 15 10 6 4
2007 “Do You Know?” 21 1 6 3 9 6 – 2 2 7 Insomniac
“Somebody’s Me” 106 4 – 162 – – – – – –
“Tired of Being Sorry” 74 – – 20 57 6 7 26 3 –
“Push” (featuring Lil’ Wayne) – – – – – – – – – –
2008 “Tired of Being Sorry (Laisse Le Destin L’emporter)” (featuring Nadiya) – – – – 1 – – – – – 95/08
2009 “Takin’ Back My Love” (featuring Ciara/Sarah Connor) 29 – – 13 2 9 – – 7 47 Greatest Hits
2010 “Cuando Me Enamoro” (featuring Juan Luis Guerra) – – 2 – – – – – – – Euphoria
2010 “I Like It” (featuring Pitbull) 4 – 4 4 2 12 2 – 14 1 Euphoria
2010 “Heartbeat” (featuring Nicole Scherzinger)    8   8  29  Euphoria

Dyskografia Enrique Iglesiasa [online]. Wikipedia : wolna encyklopedia, 2010-12-26 21:15Z [dostęp: 2011-05-06 12:33Z]. Dostępny w Internecie: http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Dyskografia_Enrique_Iglesiasa&oldid=24466638

(Odwiedzono 957 razy, 1 wizyt dzisiaj)

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *