Anita Lipnicka dementuje plotki o rozstaniu z Johnem Porterem

lipnicka-porterAnita Lipnicka postanowiła skomentować doniesienia “Faktu” o tym, jakoby rozstała się ze swoim partnerem, Johnem Porterem.

Tabloid doniósł, powołując się na anonimową osobę z otoczenia artystów, że Lipnicka (39 l.) i Porter (64 l.) nie są już razem.

“Dziś dowiedzieliśmy się z Johnem z internetu, że nie jesteśmy już razem. Jaka szkoda…. Akurat wykupiliśmy sobie fajne wakacje i nie wiemy co robić – jechać, nie jechać? Cholera jasna. Tak głupio planować cokolwiek, gdy człowiek nie wie na czym stoi” – skomentowała Anita na swoim oficjalnym profilu na Facebooku.

“I jak to wszystko dziecku wytłumaczyć? Że mama z tatą śpią w jednym łóżku, a tu prasa donosi, że się rozstali. Może twórcy radosnego newsa coś podpowiedzą, jak w tej sytuacji się zachować? W końcu znają odpowiedź na każde pytanie. Pewnie taśmy z nagraniami też mają. Chętnie byśmy posłuchali, co u nas słychać” – kpi wokalistka, nawiązując do “afery taśmowej” związanej z ujawnieniem rozmów polityków.

Lipnicka i John “z niecierpliwością” czekają na dalszy rozwój wydarzeń.
źródło: interia.pl

Wideo – Anita Lipnicka i John Porter

Biografia Anity

Anita Lipnicka (ur. 13 czerwca 1975 w Piotrkowie Trybunalskim[1]) – polska piosenkarka, autorka tekstów oraz modelka, członkini Akademii Fonograficznej ZPAV[2].
Łącznie wszystkie jej płyty (solowe oraz te nagrane z Johnem Porterem i Varius Manx) sprzedały się w ponad 2-milionowym nakładzie. Stawia to Anitę Lipnicką w czołówce najpopularniejszych artystów w historii polskiej muzyki rozrywkowej[potrzebne źródło].

Kariera
Mając 15 lat pracowała jako modelka[3].

Uczęszczała do ILO im. Bolesława Chrobrego w Piotrkowie Trybunalskim.

Początkowo związana była z grupą Varius Manx, z którą nagrała dwie płyty: Emu (1994) i Elf (1995). Oba albumy okazały się wielkim sukcesem komercyjnym. W 1996 roku opuściła grupę i rozpoczęła karierę solową pod okiem nowego managera Wiktora Kubiaka. Jej debiutancki album Wszystko się może zdarzyć zdobył status kilkukrotnej platynowej płyty[4]. Został też nominowany do nagrody Fryderyk w kategorii Album Roku Pop (łącznie Anita dostała wtedy 5 nominacji). Promujące go piosenki “I wszystko się może zdarzyć” oraz “Piękna i rycerz” stały się wielkimi przebojami.

Druga płyta Lipnickiej pt. To co naprawdę, została wydana w 1998 roku. Choć nie okazała się takim sukcesem komercyjnym jak debiut[5], to udało się jej zdobyć status złotej[6], a pierwszy pochodzący z niej singel, “Historia jednej miłości”, został przebojem. Jesienią 2000 roku ukazał się kolejny album, Moje oczy są zielone. Pierwszym singlem zostało nagranie “Jestem powietrzem”, z teledyskiem nakręconym w Londynie.

W 2002 roku nawiązała współpracę muzyczną z Johnem Porterem. Ich pierwszy wspólny album, Nieprzyzwoite piosenki, został nagrany w Londynie i ukazał się na rynku w 2003 roku. Spotkał się z gorącym przyjęciem ze strony krytyków jak i publiczności. Przez wiele tygodni płyta utrzymywała się na pierwszym miejscu najlepiej sprzedających się krążków i pokryła się platyną[4]. Zdobyła też Fryderyka w kategorii Album Roku Pop, a singel “Bones of Love” został przebojem. Jesienią 2005 roku wydany został drugi album duetu, Inside Story, który powtórzył sukces poprzedniej płyty.

W roku 2006 ukazał się minialbum Other Stories i box All the Stories, zawierający poprzednie albumy studyjne duetu i DVD z teledyskami. 22 lutego 2008 roku Anita Lipnicka i John Porter wydali ostatnią wspólną płytę, zatytułowaną Goodbye. Nad tym albumem Lipnicka i Porter pracowali w Polsce, razem z muzykami towarzyszącymi im na koncertach. Płytę promowały single “Old Time Radio” oraz “Lonesome Traveller”, uzyskała ona status złotej płyty[6].

13 listopada 2009 odbyła się premiera pierwszego od 9 lat solowego albumu Lipnickiej – Hard Land of Wonder, promowanego singlem “Car Door”. Płyta była nagrywana w Londynie i utrzymana jest w akustycznej stylistyce. Wydawnictwo uzyskało status złotej płyty[6], a w lutym 2010 roku nominację do Fryderyka w kategorii Album Roku Piosenka Poetycka[7], którą Lipnicka wygrała[8].

Zaśpiewała trzy piosenki na wydanej w 2012 płycie zespołu Voice Band W siódmym niebie, założonego przez Arkadiusza Lipnickiego, brata artystki roku[9].

W 2012 roku wokalistka wzięła udział w projekcie “Morowe panny”[10] realizowanym przez Muzeum Powstania Warszawskiego. Lipnicka, wspólnie z Johnem Porterem, napisała piosenkę “Jeśli nie wrócę”, która znalazła się na płycie pod tym samym tytułem.

2 października 2013 ukazała się polskojęzyczna płyta artystki Vena Amoris. Pierwszym singlem promującym album była piosenka “Hen, hen”. Drugi singlem został utwór tytułowy “Vena amoris”. Po premierze płyty Lipnicka wyruszyła w trasę koncertową z udziałem brytyjskich muzyków, którzy brali udział w nagraniach płyty. Z Lipnicką występowali: Charles Casey (gitary), Ali Friend (kontrabas, gitara basowa), Melvin Duffy (instrumenty strunowe), Peter Josef (klawisze, gitara, trąbka, wokal), Greg Freeman (perkusja). W styczniu 2014 odbyła się premiera trzeciego singla, na który wybrano piosenkę “Trzecia zima”.

Życie prywatne
Jej partnerem od 2003 roku jest John Porter[11]. 23 lutego 2006 roku na świat przyszła ich córka, Pola.

Bratem artystki jest Arkadiusz Lipnicki z Grupy Rafała Kmity.

Dyskografia

Albumy

Rok Tytuł OLiS Certyfikat
1994 Emu (wraz z Varius Manx)
  • 4 x platynowa płyta
1995 Elf (wraz z Varius Manx)
  • 5 x platynowa płyta
1996 Wszystko się może zdarzyć
  • 3 × platynowa płyta[12]
1998 To co naprawdę
  • złota płyta[13]
2000 Moje oczy są zielone 28[14]
2003 Nieprzyzwoite piosenki (oraz John Porter) 1[15]
  • platynowa płyta[12]
2005 Inside Story (oraz John Porter) 2[16]
  • złota płyta[13]
2006 Other Stories (oraz John Porter) 39[17]
All the Stories (oraz John Porter)
2008 Goodbye (oraz John Porter) 2[18]
  • złota płyta[13]
2009 Hard Land of Wonder 6[19]
  • złota płyta[20]
2012 W siódmym niebie (oraz Voice Band) 13[21]
2013 Vena Amoris 12[22]

Single

Rok Tytuł Listy przebojów Album
LP3[23] SLiP[24] WiR[25]
1996 “I wszystko się może zdarzyć” 1 1 1 Wszystko się może zdarzyć
“Piękna i rycerz” 1 3
1997 “Mosty” 3 11
“I tylko noce” 34 50
1998 “Historia jednej miłości” 3 22 1 To co naprawdę
“O niczym” 31 41
1999 “Gin z tonikiem” 18 51
2000 “Cud miłości” 1
“Jestem powietrzem” 9 19 1 Moje oczy są zielone
2001 “Ballada dla śpiącej królewny” 42 27 11
“Moje oczy są zielone” 42 63
“Wracam”
2003 “Bones of Love” 1 22 Nieprzyzwoite piosenki
“Rose” 1
2004 “Then & Now” 12 34
2005 “Hold On” 1 30 Inside Story
“Death of a Love” 24
2006 “Tell Me, Tell Me” 38 23
“Such a Shame” Other Stories
2008 “Old Time Radio” 19 Goodbye
“Lonesome Traveller” 45
2009 “Car Door” 15 11 Hard Land of Wonder
2010 “You Change Me” 6
2013 “Hen, hen” 10 Vena Amoris
“Vena Amoris” 13
2014 “Trzecia zima” 17 Vena Amoris

źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

Biografia Johna

John Porter (ur. 15 sierpnia 1950 w Lichfield[1]) – walijski muzyk, kompozytor i tekściarz, członek Akademii Fonograficznej ZPAV[2].
Studiował politologię na University of Sussex, grywał zarazem na gitarze, występował w klubach muzycznych, pubach.
Po hippisowskiej rewolcie, wyjechał za granicę jak wielu mu współczesnych, młodych Brytyjczyków. Mieszkał i pracował w Berlinie Zachodnim oraz Australii (gdzie osiadł jego brat). Od 1976 mieszka w Polsce, gdzie związał się z Aleksandrą, swoją pierwszą żoną i tu zaczął tworzyć, komponować robiąc karierę jako wykonawca.

W 1977 poprzez jazzmana Tomasza Piesiewicza poznał Korę i Marka Jackowskiego. Stworzyli trio o nazwie “Maanam-Elektryczny Prysznic”, późniejszy Maanam. Razem współpracowali przez około 2 lata, Porter grał tam głównie na gitarze akustycznej i wraz z Markiem Jackowskim towarzyszył wokalnie Korze. Gdy Kora z Markiem nie pojawili się na umówionym koncercie we Wrocławiu w maju 1979, John Porter poznał tamtejszych muzyków i wraz z nimi założył Porter Band (gitarzysta: Aleksander Mrożek, basista: Kazimierz Cwynar i perkusista: Leszek Chalimoniuk) i zrezygnował z gry w Maanamie.

Porter Band miał swój debiut podczas Muzycznego Campingu w Lubaniu w lipcu 1979. W 1980 formacja wydała swoją pierwszą płytę Helicopters.

14 września 1980 w poznańskim klubie zarejestrowano koncert Porter Bandu i był to materiał na kolejną płytę. Jednak wydano go z dwuletnim opóźnieniem (gdy PB już nie istniał), a wszystko za sprawą tytułu – Mobilization. Ówczesna cenzura nie pozwoliła na wydanie płyty z takim tytułem, a Porter nie chciał z niego rezygnować. Potem zaczęły ukazywać się solowe albumy artysty, najpierw China Disco z muzyką zainspirowaną jazzem i funky. Kolejną klęską była nagrana w 1983 roku akustyczna płyta Magic Moments. Nie z powodu materiału, lecz złej promocji – przeszła niemal niezauważona. Przez kolejnych dziesięć lat pojawiło się kolejnych pięć płyt z jego piosenkami: One Love, Wings Inside, Life After Sex, It’s A Kid’s Life i Incarnation.

W międzyczasie razem z Maciejem Zembatym zaczął grać koncerty z piosenkami Leonarda Cohena.

Powrotem do elektrycznych brzmień stała się płyta Right Time z 1991 nagrana pod szyldem Mirror. Porter pomieszkiwał wtedy w Londynie, a płyta powstała częściowo tam, częściowo w Warszawie na magnetofonie czterośladowym. Jej producentem był Neil Black.

W latach 90. zniknął z głównego nurtu, do którego niespodziewanie powrócił płytą Alexandria (Sebastian Wojnowski – bas, Piotr Domiński – gitara, Wojciech Morawski – perkusja, Neil Black – skrzypce, John Porter – gitara i śpiew). W 1999 wydany został album Porter Band ’99, na którym Porterowi towarzyszyli gitarzysta Krzysztof Zawadka, basista Marek „Bruno” Chrzanowski, perkusista Piotr „Posejdon” Pawłowski, a gościnnie wystąpił Marcin Żabiełowicz, gitarzysta zespołu Hey. Porter Band ’99 okazał się najlepszą elektryczną płytą artysty od czasów Helicopters, a szczególnie udanymi utworami na krążku były “Leather Skirt” oraz “Season”[potrzebne źródło]. Zespół rozpadł się w 2001 (po występach na festiwalach Przystanek Woodstock i im. Ryśka Riedla).

W latach 1988 – 1997 John Porter współpracował z menedżerem i promotorem Andrzejem Bączyńskim.

Największy sukces komercyjny odniósł w duecie z dawną wokalistką Varius Manx, Anitą Lipnicką. Na początek spróbowali jednego utworu. Utwór For You zarejestrowano w lutym 2002 i miał on się ukazać na płycie Porter Band Psychodelikatesy. Nieoczekiwanie losy Portera i Lipnickiej splotły się na dłużej. Najpierw przez ponad rok nagrywali swoją pierwszą wspólną płytę, a później zostali parą w życiu osobistym. Materiał powstawał w Londynie i ostatecznie płyta została wydana całkowicie po angielsku w listopadzie 2003 pod tytułem Nieprzyzwoite piosenki. Pierwszy utwór, który promował płytę (“Bones of Love”) nie schodził z I miejsca list przebojów 30 Ton, RMF FM itp. przez kilkadziesiąt tygodni. Mimo jednego teledysku i dwóch singli (drugim był Then and Now) osiągnęli niebywały sukces. Sprzedano ponad 100 tys. płyt, zdobyli Fryderyka 2003 w kategorii “Najlepszy album”, specjalną nagrodę telewizji Polsat i wiele innych nagród.

W 2005 została wydana ich druga płyta Inside Story. Powstawała w Lublanie pod kierownictwem Chrisa Eckmana. Była o wiele surowsza i trudniejsze w odbiorze niż pierwsza, ale również złota. Zajęła 5. miejsce na Festiwalu TOP TRENDY, a promowały ją takie single jak “Hold on”, “Death of a Love”, “Tell Me” i “Such a Shame” – do pierwszych dwóch powstały teledyski. W tym też roku John Porter został uhonorowany medalem “Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.

Został wydany też mini album pod tytułem Other Stories, który stanowi swoiste uzupełnienie ich ostatniego albumu Inside Story. Znajdziemy tutaj zbiór nieznanych wcześniej utworów, a wśród nich cover “Chelsea Hotel No.2” Leonarda Cohena, koncertową wersję “Bones of Love”, nagrany na żywo cover “Love Song” zespołu The Cure oraz dwie kompozycje Johna Portera (również w wersjach koncertowych): “For You” i “Flame”. Całość uzupełnia pochodzące z Inside Story nagranie “Such a Shame”.

4-płytowy zestaw podsumowujący dotychczasowe dokonania duetu wydano w 2006. Znalazły się w nim 2 albumy: Nieprzyzwoite piosenki i Inside Story, uzupełnione o Other Stories. Szczególną atrakcję tego boksu stanowi płyta DVD zawierająca 4 teledyski, film przedstawiający artystów od strony kulis oraz krótki materiał filmowy dokumentujący sesję nagraniową Inside Story w Lublanie.

23 lutego 2006 urodziła się ich córka Pola.

14 maja 2007 wydano 12 płyt Johna Portera pod tytułem Why? (w zestawie brak 2 płyt Life After Sex i It’s a Kid Life). Prawdziwą gratką dla fanów jest obecny w tym wydaniu krążek, Psychodelikatesy, który nigdy nie został wydany, a na nim piosenka “For You” z Anitą Lipnicką.

22 lutego 2008 wydali trzecią i zarazem ostatnią wspólną płytę Goodbye, która tym razem nagrywana była w Polsce razem z muzykami towarzyszącymi duetowi na koncertach. Producentem płyty ponownie został Chris Eckman, promowały ją single Old Time Radio oraz Lonesome Traveller, uzyskała status złotej płyty.

Dyskografia
Albumy

Rok Tytuł Pozycja na liście Certyfikat ZPAV
POL
[3]
1982 China Disco
1983 Magic Moments
1987 One Love
1989 Wings Inside
Life After Sex
1990 It’s a Kid’s Life
1991 Right Time
1991 Incarnation, Live
2003 Nieprzyzwoite piosenki (oraz Anita Lipnicka) 1
  • platynowa płyta[4]
2005 Złota kolekcja – Electric Years
2005 Inside Story (oraz Anita Lipnicka) 2
  • złota płyta[5]
2006 Złota kolekcja vol.2 – Acoustic Years
2006 Other Stories (oraz Anita Lipnicka) 39
All the Stories (oraz Anita Lipnicka)
2007 Why?, Antologia
2008 Goodbye (oraz Anita Lipnicka) 2
  • złota płyta[5]
2011 Back in Town[6]
“—” pozycja nie była notowana.

Notowane utwory

Rok Tytuł Pozycja na liście Album
LP3
[7]
2012 Maciej Maleńczuk – “Highwayman”
(oraz John Porter, Adam “Nergal” Darski, Gienek Loska)[8]
43 Psychocountry
“—” pozycja nie była notowana.

Filmografia
1998 – Oko Ra w Klasa na obcasach obsada aktorska (Grzech),
1984 – Siedem życzeń muzyka, obsada aktorska (niewidomy muzyk w Egipcie)
1984 – Miłość z listy przebojów obsada aktorska (Julien Crabs, syn Lucyny),
1976 – Trochę wielkiej miłości muzyka, Dyrygent.

Varia
1998 – Oko Ra w Klasa na obcasach piosenka: “I want you” – słowa i muzyka
1986 – Bohater roku piosenki: “Freedom” i “Lady of the year” – słowa i wykonanie
1984 – Siedem życzeń piosenka – muzyka
1984 – Miłość z listy przebojów piosenki: “Eliza przy fortepianie” i “Touch you” – słowa i wykonanie
źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

(Odwiedzono 78 razy, 1 wizyt dzisiaj)

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *