Andrzej Żuławski musi przeprosić Weronikę Rosati za Esterkę


rosati-zulawskiReżyser Andrzej Żuławski i wydawca jego książki “Nocnik” mają przeprosić Weronikę Rosati i zapłacić jej 100 tys. zł zadośćuczynienia za możliwość identyfikowania aktorki z fikcyjną bohaterką książki.

W środę 19 lutego Sąd Okręgowy w Warszawie uwzględnił w zasadniczej części pozew Rosati o ochronę dóbr osobistych wobec Żuławskiego.
Sędzia Małgorzata Sławińska utajniła uzasadnienie wyroku ze względu na tło sprawy. Jest on nieprawomocny.
W procesie, który toczył się od jesieni 2010 r. w dużej części za zamkniętymi drzwiami, Rosati żądała od Żuławskiego oraz wydawcy 200 tys. zł zadośćuczynienia, przeprosin w mediach oraz zaprzestania dalszego naruszania dóbr osobistych przez usunięcie fragmentów książki, które mają jej dotyczyć.
Prawnicy aktorki dowodzili, że w śmiałej obyczajowo książce Żuławskiego przytoczono wiele faktów i zdarzeń pozwalających rozpoznać ich klientkę w postaci Esterki.
Pisano, że Żuławski przez pewien czas miał się spotykać z Rosati. Pozwani wnosili o oddalenie powództwa. Podkreślali, że nazwisko powódki ani razu nie pada w książce; powoływali się też na wolność artystyczną.
Sąd uznał jednak, że doszło do naruszenia dóbr osobistych. Nakazał pozwanym opublikowanie w “Fakcie” i “Gazecie Wyborczej” przeprosin za to, że fikcyjnej bohaterce książki nadano cechy pozwalające zidentyfikować ją jako Weronikę Rosati i przypisać jej treści obraźliwe i fałszywe.
Sąd nie uwzględnił zaś wniosku Rosati o wykreślenie inkryminowanych fragmentów z 600-stronicowej książki – Rosati kwestionowała treści znajdujące się na 160 stronach.
Reprezentująca Weronikę radca prawna Anna Kruszewska złoży zapewne apelację co do części wyroku oddalającej roszczenia pozwu.
Dodała, że sąd uznał, iż istnieje odpowiedzialność za twórczość artystyczną, jeśli czytelnik nie ma wątpliwości co do skrajnie negatywnej identyfikacji fikcyjnej postaci z książki.
“To nie żadna cenzura, tylko uznanie, że prawa twórcy nie są nieograniczone” – oświadczyła.
Pełnomocnicy pozwanych nie chcieli wypowiadać się, czy złożą apelację.
źródło: pomponik.pl

Biografia Weroniki

Weronika Rosati (ur. 9 stycznia 1984 w Warszawie) – polska aktorka.
Znaczną część dzieciństwa spędziła w Stanach Zjednoczonych i Szwajcarii. W roku 1990 wróciła do Polski, gdzie uczęszczała na zajęcia taneczne i akrobatykę do Teatru Buffo.
W 2001 roku zadebiutowała na dużym ekranie wcielając się w rolę Niki w filmie Klasa na obcasach. W 2002 roku rozpoczęła naukę w prywatnej Policealnej Szkole Aktorskiej Haliny Machulskiej i Jana Machulskiego w Warszawie. W roku 2003 rozpoczęła studia na wydziale aktorskim PWSFTiT, które przerwała. W 2006 roku rozpoczęła naukę w Stella Adler Academy of Acting and Theatres w Los Angeles . W 2007 była słuchaczką Lee Strasberg Institute w Nowym Jorku (naukę przerwała). Zagrała role w serialach: M jak miłość, Samo Życie, Pitbull i Majka.

Filmografia
Filmy
* 2005 – PitBull (jako Dżemma)
* 2006 – Bezmiar sprawiedliwości (jako protokolantka)
* 2006 – Inland Empire (jako kurtyzana)
* 2007 – House (jako Mary)
* 2007 – Lynch jako kobieta z fabryki
* 2008 – Senność (jako praktykantka)
* 2009 – Smutna (jako Anna)
* 2009 – Piotrek trzynastego (jako Andżelika)
* 2010 – Largo Winch 2 (jako Anna)
* 2010 – Matka chrzestna (jako córka)
* 2010 – Dame de pique (jako córka dyplomaty i seryjna morderczyni działąjąca w Paryżu)
* 2011 – Hidden (jako matka z dzieckiem)

Seriale
* 2000 – Klasa na obcasach (jako „Niki”)
* 2001-2002 – Marzenia do spełnienia (jako Weronika, koleżanka Matyldy)
* 2002 – AS (jako Matylda Roszak)
* 2002-2005 – M jak miłość (jako Ania)
* 2002-2007 – Samo Życie (jako Beata)
* 2003 – Czego się boją faceci, czyli seks w mniejszym mieście (jako listonoszka Dominika)
* 2003 – Tak czy nie? (jako Basia Barniłowska)
* 2005-2008 – Pitbull (jako Dżemma)
* 2007 – Kryminalni (jako Ania Lis)
* 2008 – Londyńczycy (jako Weronika Fox)
* 2009 – 39 i pół (jako Ola w odc. 35 i 37)
* 2008-2009 – Daleko od noszy (jako siostra Basen po operacji plastycznej w odc. 161 „Niespodzianka na urodziny”)
* 2010 – Majka (jako Dagmara Godzwon)
* 2010 – Czas honoru (jako Rojza)

Programy rozrywkowe
* 2004 Kuba Wojewódzki – gościnnie w odcinku wspólnie z Kazimierzem Kutzem
* 2006 Kuba Wojewódzki – gościnnie w odcinku wspólnie z Anną Guzik.
* 2008 Ranking Gwiazd – trzecie miejsce w programie
* 2009 Taniec z gwiazdami (X edycja) – jako uczestnicza programu. Jej tanecznym partnerem był Krzysztof Hulboj. Para odpadła w 4. odcinku zajmując ostatecznie 10. miejsce.

Teledyski
W 2008 roku Weronika Rosati wystąpiła w teledysku do piosenki „Bless me” Ray’a Wilsona z albumu Propaganda Man.

Reklamy
* Sieć telefonii komórkowej Era
* Szampon do włosów marki „Pantene”
* Kremy „Sin Skin Dr. Irena Eris”

Życie prywatne
Jest córką Dariusza Rosatiego i Teresy Rosati. Była związana z Mariuszem Maxem Kolonko[1] oraz raperem Tede[2]. Media sugerowały również jej związek z reżyserem Andrzejem Żuławskim[3].

źródło:Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

ciekawostki(13)
– Córka znanych rodziców: projektantki mody Teresy i polityka Dariusza.
– Ma brata o imieniu Marcin.
– W latach 1998-2002 uczęszczała na zajęcia taneczne i akrobatykę do Teatru Buffo. Naukę techniki aktorskiej rozpoczęła w wieku 16 lat w Teatrze Ochota.
– Brała udział w reklamach telefonów Ery GSM i Telekomunikacji Polskiej SA
– Weronika Rosati podczas łódzkiego festiwalu Camerimage wzięła udział w sesji zdjęciowej zrobionej przez amerykańskiego filmowca Mike’a Figgisa. Zdjęcia z sesji znalazły się w magazynie ‚Cinema’. Polska aktorka do tego samego numeru magazynu zrobiła z Figgisem wywiad.
– Jej twarz i wizerunek zostały wykorzystane w 2007 roku w reklamie kosmetyków Dr Ireny Eris.
– Studiuje aktorstwo w The Lee Strasberg Theatre & Film Institute w Nowym Jorku. Jednocześnie liczy na zrobienie kariery w USA.
– Pochodzi z rodziny o włoskich (ze strony ojca) i polskich (ze strony matki) korzeniach.
– Dzieciństwo spędziła w Stanach Zjednoczonych i Szwajcarii, do Polski wróciła w 1990 roku.
– Weronika uczęszczała na zajęcia taneczne i akrobatykę do Teatru Studio Buffo.
– Rosati była jedna z kandydatek do roli Camille w filmie „Quantum of Solace”. Jednak ostatecznie wybrano Ukrainkę Olgę Kurylenko.
– Ma 163 cm wzrostu.
– W 2008 zagrała w teledysku Ray’a Willsona „Bless me”.

Biografia Andrzeja

Andrzej Żuławski (ur. 22 listopada 1940 we Lwowie) – polski reżyser filmowy, pisarz, scenarzysta, aktor.
Po wojnie w wieku pięciu lat wyjechał wraz z rodziną do Francji, gdzie ukończył szkołę i studiował na IDHEC i na Sorbonie (wydział filozoficzny). Był redaktorem magazynu „Film”, asystentem Andrzeja Wajdy przy kręceniu filmów: Samson (1961), Miłość dwudziestolatków (1962), Popioły (1965). Jako aktor zazwyczaj odtwarzał role drugoplanowe, ale grywał czasami też główne postacie (m.in. w Tristesse et beauté u boku Charlotte Rampling i Myriem Roussel). W 2002 zagrał w filmie Les Liaisons dangereuses, uwspółcześnionej adaptacji powieści Choderlos de Laclos Niebezpieczne związki jako Antoine Gercourt.
W 2001 otrzymał Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski, a w 2002 francuski Order Legii Honorowej.
O swoim życiu i twórczości opowiada w książce Żuławski. Przewodnik Krytyki Politycznej, wywiad rzeka, Piotr Kletowski i Piotr Marecki, Warszawa 2008 (ISBN 978-83-61006-38-1).
Okres od listopada 2007 do listopada 2008 opisał w dzienniku pt. Nocnik; książka została wycofana ze sprzedaży po wyroku sądu, na wniosek Weroniki Rosati, poczuwającej się do pierwowzoru głównej bohaterki [1].

Filmografia (chronologia zstępująca)
Filmy kinowe
Wierność (La fidelite) – swobodna adaptacja barokowej powieści psychologicznej Marie de Lafayette Księżna de Cleves (Francja, 2000, w roli głównej Sophie Marceau)
Szamanka – według scenariusza Manueli Gretkowskiej (Polska, 1996, grają Iwona Petry (tj. Petrykowska) i Bogusław Linda)
Błękitna nuta (La note bleue) – film o Fryderyku Chopinie, ilustrowany jego muzyką, z pianistą Januszem Olejniczakiem w roli głównej (Francja, 1991, gra także Sophie Marceau)
Borys Godunow (Boris Godounov) – adaptacja opery Modesta Musorgskiego (Francja, 1989; w roli tytułowej gra i śpiewa Ruggero Raimondi)
Moje noce są piękniejsze niż wasze dni (Mes nuits sont plus belles que vos jours) (Francja, 1989, gra m.in. Sophie Marceau)
Narwana miłość (lub: Lewa miłość) (L’amour braque) – swobodna adaptacja powieści Fiodora Dostojewskiego Idiota (1985, gra m.in. Sophie Marceau, po raz pierwszy u Żuławskiego)
Kobieta publiczna (La femme publique) – ze swobodnym nawiązaniem fabularnym do powieści Fiodora Dostojewskiego Biesy (Francja, 1984, w roli głównej Valérie Kaprisky)
Opętanie (Possession) (Francja – Berlin Zachodni, 1981, w rolach głównych: Isabelle Adjani i Sam Neill)
Na srebrnym globie – swobodna adaptacja Trylogii Księżycowej Jerzego Żuławskiego (Polska, 1976 – 1987); film przerwany w trakcie produkcji, składający się w 80% z materiału właściwego, dokończony po kilku latach z wykorzystaniem komentarza reżysera i dokręconych ujęć współczesnych w 1987, zaprezentowany w 1988, w rolach głównych: Iwona Bielska, Jerzy Trela, Andrzej Seweryn)
Najważniejsze to kochać (lub: Ważne, by kochać) (L’important c’est d’aimer) (Francja, 1975, w rolach głównych: Romy Schneider i Klaus Kinski)
Diabeł (Polska, 1972; film zatrzymany przez cenzurę prewencyjną PRL; premiera: 1988, w rolach głównych: Leszek Teleszyński, Wojciech Pszoniak, Małgorzata Braunek)
Trzecia część nocy (Polska, 1971, w rolach głównych: Leszek Teleszyński i Małgorzata Braunek) – pełnometrażowy debiut fabularny

Filmy telewizyjne
Pieśń triumfującej miłości (Polska 1967, premiera 1969) – film fabularny telewizyjny (26 min.), oryginalnie nakręcony w kolorze, ale prezentowany głównie w wersji czarno-białej, adaptacja opowiadania Iwana Turgieniewa, gra m.in. Beata Tyszkiewicz
Pavoncello (Polska, 1967) – debiut, film fabularny telewizyjny (27 min.), oryginalnie nakręcony w kolorze, ale prezentowany głównie w wersji czarno-białej, adaptacja opowiadania Stefana Żeromskiego

Twórczość prozatorska
Nocnik 2010
Te panie 2007
Bóg 2006
Cnota 2005
Zapach księżyca 2005
Bilet miesięczny 2004
Listy do domu 1996
Pan Śmiertelny 2003
O niej 2003
Jako nic 2002
We dwoje 2002
Niewierność 2001
Zaułek pokory 2000
Perseidy 1999
W niebie miecz mój jest pijany 1997
Małpa o krwawiącym sercu 1997
Kikimora 1997
Juki podróżne 1994
Piekielnicy 1994
Moliwda 1994 – esej historyczny dotyczący XVIII wieku; bohaterami są Jakub Frank i Antoni Kossakowski, zwany Moliwdą
Jonasz 1993
Ogród miłosny 1993
W oczach tygrysa 1993
Był sad 1992 (wyd. po fr. jako: Il était un verger)
Lity bór 1991

Nagrody filmowe
2008: Nagroda za Całokształt Twórczości dla Reżysera ze Szczególną Wrażliwością Wizualną na XVI Międzynarodowym Festiwalu Sztuki Autorów Zdjęć Filmowych Camerimage
2002: Złota Żaba dla polskiego duetu reżyser-operator; wspólnie z Andrzejem J. Jaroszewiczem na 10 Międzynarodowym Festiwalu Sztuki Autorów Zdjęć Filmowych Camerimage
1982: Złoty Asteroid za film „Possession” na Niędzynarodowym Festiwalu Filmów Fantastycznych w Triest.
1973: Nagroda „Jantara” za film „Trzecia część nocy”na I Międzynarodowych Spotkaniach Filmowych „Młodzież na ekranie” w Koszalinie

Rodzina
Jest synem pisarza i dyplomaty Mirosława Żuławskiego. Ojciec trzech synów : Xawery Żuławski ze związku z Małgorzatą Braunek, Ignacy (ur. 1978) ze związku z polską malarką Hanną Wolską[2] i Vincent (ur.1994) ze związku z Sophie Marceau[3], Jest też stryjecznym wnukiem pisarza Jerzego Żuławskiego, autora tzw. „trylogii księżycowej”, którą Andrzej Żuławski zaadaptował na potrzeby filmu w obrazie „Na Srebrnym Globie”.

źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

(Odwiedzono 429 razy, 1 wizyt dzisiaj)

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Wykonaj poniższe zadanie *Time limit exceeded. Please complete the captcha once again.